ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΤΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ

 

Του π. Αθανάσιου Νίκου

 

    Μπορεί, άραγε, ένας υπολογιστής να κάνει επιστημονικές ανακαλύψεις, να καταστρώνει επιστημονικά πειράματα και να παρέχει επιστημονικές εξηγήσεις; Όταν οι πραγματικοί επιστήμονες κάνουν αυτά τα πράγματα, χρησιμοποιούν άραγε διαδικασίες που θα μπορούσαν να εκτελεσθούν από ένα πρόγραμμα υπολογιστή; Μπορούν άραγε οι υπολογιστές να προγραμματιστούν έτσι ώστε να είναι καλύτεροι από τους επιστήμονες στο να κάνουν κάποια είδη επιστημονικών ανακαλύψεων; Μέχρι πολύ πρόσφατα, σχεδόν κάθε φιλόσοφος απαντούσε με ένα βροντερό όχι σε κάθε ένα από τα παραπάνω ερωτήματα. Οι φιλόσοφοι συχνά απέρριπταν αυτές τις δυνατότητες με τον ισχυρισμό ότι δεν υπάρχει «λογική» της επιστημονικής ανακάλυψης, ή ότι δεν υπάρχει τρόπος με τον οποίο ένας υπολογιστής θα μπορούσε να εισαγάγει νέες θεωρητικές έννοιες που δεν έχουν ήδη προσδιοριστεί στο πρόγραμμά του. Όμως, τα τελευταία τριάντα χρόνια, η έρευνα στους τομείς της τεχνητής νοημοσύνης και της γνωσιακής ψυχολογίας έχει συμβάλει αρκετά στην υπονόμευση αυτών των αρνητικών συμπερασμάτων. Η επιστήμη των υπολογιστών μάς διδάσκει ότι οι υπολογιστές μπορούν να προγραμματιστούν με τέτοιο τρόπο ώστε να κάνουν πολύ καλύτερη επιστημονική δουλειά από όσο οι φιλόσοφοι είχαν πιστέψει ότι ήταν δυνατό, και η γνωσιακή ψυχολογία μάς διδάσκει ότι στην πράξη οι επιστήμονες τα καταφέρνουν λιγότερο καλά από όσο οι φιλόσοφοι είχαν φανταστεί.

    Η τεχνητή νοημοσύνη είναι η προσπάθεια να σχεδιαστούν, να εφαρμοστούν και να δοκιμαστούν προγράμματα υπολογιστών τα οποία επιλύουν προβλήματα με νοήμονα τρόπο. Τέτοια προβλήματα μπορεί να είναι η νίκη στο σκάκι, η διάγνωση της σκωληκοειδίτιδας, η απάντηση ερωτήσεων γύρω από μια ιστορία, η ανακάλυψη φυσικών νόμων, η εξαγωγή αιτιακών σχέσεων από μεγάλες βάσεις δεδομένων, ή οποιοδήποτε άλλο γνωσιακού χαρακτήρα έργο που παρουσιάζει ενδιαφέρον. Η σύγχρονη υπολογιστική γνωσιακή ψυχολογία κάνει κάτι διαφορετικό αν και στενά συνδεδεμένο μ’ αυτό. Στη γνωσιακή ψυχολογία ο στόχος είναι να διατυπωθούν ακριβείς περιγραφές των υπολογιστικών διαδικασιών με τις οποίες οι  άνθρωποι συλλογίζονται, σκέφτονται, θυμούνται, αναγνωρίζουν, επιλύουν προβλήματα, μαθαίνουν ή εκτελούν οποιοδήποτε άλλο γνωσιακό έργο.

Η θρησκευτική σύνθεση της «ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ» ως ιδεολογικό πλαίσιο της Παγκοσμιοποίησης.

 

του πρωτοπρεσβυτέρου Αθανασίου Νίκου, Δρ Α.Π.Θ.

  

    Τό κίνημα τῆς Νέας Ἐποχῆς ἒχει ἀπασχολήσει τά τελευταῖα χρόνια θεολόγους και κοινωνιολόγους καί αὐτό διότι εἶναι ἀναμφίβολα ἡ σοβαρότερη πρόκληση κατά τοῦ Χριστιανισμοῦ στήν δισχιλιόχρονη ἱστορία του. Ἡ Νέα Ἐποχή εἶναι τό ἰδεολογικό πλαίσιο τῆς σύγχρονης Παγκοσμιοποίησης καί τῆς Νέας Τάξης πραγμάτων μέσα ἀπό τήν θρησκευτική σύνθεσή της πού  οὓτως ἢ ἂλλως ἐμπεριέχει. Πρόκειται γιά μιά θεωρία πρωτοφανοῦς ὁλιστικῆς πνευματικῆς ἰσοπέδωσης τοῦ παγκόσμιου πολιτισμοῦ, μιᾶς ὁλοκληρωτικῆς στήν οὐσία ἰδεολογίας, τεχνηέντως κατευθυνόμενης.

    Οἱ ὁμάδες τῆς Νέας Ἐποχῆς ἐπιδιώκουν νά ὑποκαταστήσουν τόν Χριστιανισμό μέ μιά νέα Πανθρησκειακή πραγματικότητα, ὃπου ἡ ἐπίτευξη τῆς πολυπόθητης κοσμικῆς καί συμπαντικῆς ἑνότητας θά ἰσοδυναμεῖ μέ κατάργηση τῆς διάκρισης καλοῦ-κακοῦ, θετικοῦ- ἀρνητικοῦ, φυσιολογικοῦ-ἀφύσικου, ἱεροῦ-ἀνίερου, Θεϊκοῦ-Σατανικοῦ. Εἶναι γεγονός ὃτι ἡ Παγκοσμιοποίηση ὡς κοινωνικοπολιτική διαδικασία προσπαθεῖ νά ἐκμεταλλευθεῖ κατά τόν καλύτερο τρόπο τίς ὁμάδες πού συνθέτουν τήν λεγόμενη  «Νέα Ἐποχή», ὣστε νά προωθήσει τά σχέδιά της. Ἑπομένως ἡ κοινωνικοπολιτική ἐκμετάλλευση τῶν νεοεποχίτικων ἀνατολικοθρησκευτικών κυρίως ὁμάδων καί αἱρέσεων γίνεται κατά συστηματικό καί μεθοδικό τρόπο, ὣστε νά προωθηθοῦν κατά τόν πιό θεμελιωμένο τρόπο τά σχέδια τῆς  «Νέας Τάξης πραγμάτων», πού ἰσοδυναμοῦν μέ ἀκύρωση κάθε παραδεδομένης καί παραδοσιακῆς θεωρίας γιά τήν οἰκογένεια, τόν ἂνθρωπο, τήν πατρίδα, τήν ἠθική τάξη καί τίς διεθνεῖς σχέσεις.[1]

    Θά δοῦμε λοιπόν μέ ποιό τρόπο συμπλέκονται τά θρησκευτικά στοιχεῖα τῶν Ἀνατολικῶν Θρησκειῶν ( Ἰνδουισμός, Βουδισμός, Γιόγκα, Ταοϊσμός, Κομφουκιανισμός) ἀλλά καί τῶν Νέο-Γνωστικῶν τῆς Νέας Ἐποχῆς μέ τήν Παγκοσμιοποίηση. Νά σημειωθεῖ δέ, πώς οἱ δοξασίες τῆς Νέας Ἐποχῆς γιά τό θεῖον ἐκτός τοῦ ὃτι εἶναι ὑφασμένες πάνω στόν πολυδαίδαλο ἱστό τῶν ἀνατολικῶν θρησκευμάτων, εἶναι ἐπίσης καί βαθύτατα διαποτισμένες ἀπό τόν ἀποκρυφισμό τοῦ παρελθόντος καί τοῦ παρόντος.[2] Ἀκόμη, ἡ ἐποχή τῆς παγκοσμιοποίησης, τῆς ὁμογενοποίησης καί τοῦ συμπλησιασμοῦ τῶν πολιτισμῶν, εἶναι βέβαιο πώς ὁδηγεῖ σέ ἓναν ἀληθινό  «πολυθεϊσμό ἀξιῶν» καί στήν ἐμφάνιση νέων τύπων θρησκευτικότητας καί πίστης, πού μεταβάλλουν ριζικά τόν παγκόσμιο θρησκευτικό, κοινωνικό, οἰκονομικό καί πολιτικό χάρτη.