Ἡ ὑπακοὴ εἶναι ἐξάρτηση. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἀδύνατο
στοιχεῖο τῶν ὀρθολογιστῶν. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι λογικὴ ὕπαρξη. Ὁ Θεὸς ἔδωσε τὴν
λογικὴ γιὰ νὰ ξεχωρίζει τὰ πράγματα. Αὐτὸ εἶναι ἄσπρο, τὸ ἄλλο μαῦρο, ἐκεῖνο
πράσινο. Μήπως κάνουμε κατάχρηση τῆς λογικότητας ὅταν λέμε τὸ ἄσπρο μαῦρο;
Αὐτὸ εἶναι ὑπακοή. Τὸ κέντρο τοῦ μυστηρίου τῆς
ἀναπλάσεως τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ κατὰ Θεὸν ὑπακοὴ εἶναι τὸ ἐπιδιωκόμενο μυστήριο τοῦ ἀνακαινισμοῦ
καὶ ἡ ἀπαλλαγή μας ἀπὸ ὅσα μᾶς ὁδήγησαν στὴν φθορὰ καὶ στὸν θάνατο.
Ἡ ὑπακοὴ καὶ ὑποταγὴ στὸν Δημιουργὸ Θεὸ δὲν εἶναι
δουλικὴ ἐξάρτηση ὑποτελῶν σὲ κάποιο κυρίαρχο ἐξουσιαστή. Εἶναι φυσιολογικὴ ἐξάρτηση
τῶν αἰτιατῶν ἀπὸ τὸ πρῶτο Αἴτιο. Τὰ σύμπαντα, «φυσικῷ τῷ λόγῳ», εἶναι αἰτιατὰ ἐπειδὴ
δὲν εἶναι αὐθύπαρκτα. Ἔχουν καὶ τὴν ὕπαρξη καὶ τὴν παράταση τῆς ὑπάρξεώς τους ἀπὸ
τὸν αὐθύπαρκτο Δημιουργό τους.









