Οἱ ἔννοιες Ἅγιος καὶ Ἁγιότητα
στὴν ἐποχὴ μας διέρχονται κρίση: ἢ ἀποκρούονται, ἢ χλευάζονται, ἢ παραποιοῦνται. Καὶ μάλιστα ὄχι μόνο σὲ κοινωνικὲς ὁμάδες,
ποὺ ἔχουν προσωρινὰ ἢ
μόνιμα διακόψει κάθε σχέση καὶ
συνδεσμο μὲ
τὸ ἐκκλησιαστικὸ σῶμα,
ἀλλὰ καὶ μεταξὺ τῶν
λεγομένων χριστιανῶν
καὶ μάλιστα τῶν «Ὀρθοδόξων».
Ἰδανικὸ στὸν κόσμο μας εἶναι οἱ οἰκονομικὲς ἀξίες, ἡ εὐζωία,
ἡ ὑλικὴ εὐημερία.
Ποιός, ἀκόμη καὶ χριστιανός, ἔχει βάλει σκοπὸ τῆς ζωῆς του νὰ γίνει ἅγιος; Ποιός, ἐνδιαφερόμενος καὶ μοχθῶν γιὰ τὴν
σταδιοδρομία τοῦ
παιδιοῦ του, δίνει προτεραιότητα στὴν ἁγιότητά του;





