του αρχιμ. Παύλου Παπαδόπουλου
Σαν απαλό αεράκι περιδιάβαινες στο μοναστήρι.
Απαλός σαν χάδι.
Εύθραυστος σαν μικρό παιδί.
Άγγιζες το κενό των ψυχών και το γέμιζες.
Τόσες εμπειρίες μαζί κι όμως τόσο ξένος για εμάς…
Άραγε σε καταλάβαμε ποτέ;
Άραγε καταλάβαμε ποτέ το βάρος που σήκωνες;
Τί μάχες έδινες μέσα στην καρδιά σου;
Τί πόνο κουβάλησες τόσα χρόνια;
Πόση υπομονή βάσταξες;
