Δ´ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

 

«Χαῖρε σκηνή τοῦ Θεοῦ καί Λό­γου· χαῖρε Ἁγία ἁγίων μείζων».

Σκηνή τοῦ Θεοῦ ἡ Παναγία μας πρός τήν ὁποία ἀπευθύναμε καί ἀπόψε τά «χαῖρε» τῆς τετάρτης Στάσεως τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου της. Καί ποιός μπορεῖ νά τό ἀμφισβη­τή­σει, ἀφοῦ ὁ ἴδιος ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ κομίζει τό χαρμόσυνο μή­νυμα κατ᾽ ἐντολή τοῦ Θεοῦ: «Ἰδού συλλήψῃ ἐν γαστρί καί τέξῃ υἱόν … καί τό γεννώμενον υἱός Θεοῦ».

Ἡ παρουσία τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, τοῦ δευτέρου δηλαδή προ­­σώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος, στά σπλάγχνα τῆς Παναγίας μας θά ἦταν ἀρκετή γιά τόν ἱερό ὑμνο­γρά­­φο, ὥστε νά ἐγκωμιάσει ὡς «σκη­νή τοῦ Θεοῦ καί Λόγου». Δέν εἶναι ὅμως μόνο αὐτός ὁ λό­γος. Ὁ ἀρχάγγελος σπεύδει νά δι­ευ­­κρινίσει τή συμμετοχή καί τῶν δύο ἄλλων προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος στό μέγα καί ἀπόρ­ρητο μυ­στήριο πού θά ἐπιτελεσθεῖ στά πα­νάχραντα σπλάγχνα τῆς Ὑπε­ρα­­γίας Θεοτόκου. Εἶναι ἡ πα­ρου­σία τοῦ Παναγίου Πνεύματος πού τελεσιουργεῖ τό θαῦμα. «Πνεῦμα ἅγιον ἐπελεύσεται ἐπί σέ», βε­βαι­ώ­­νει ὁ οὐράνιος ἀπεσταλμένος, ἀλ­­λά «καί δύναμις Ὑψίστου ἐπι­σκιά­σει σοι».

Γ´ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

 

«Χαῖρε τῶν πιστῶν ἀναμφίβολον καύχημα».

Κάθε ἄνθρωπος στή ζωή του αἰ­σθάνεται συχνά τήν ἀνάγκη νά καυ­χηθεῖ γιά κάτι πού ἔχει ἤ γιά κάτι πού εἶναι. Καί ἀνάλογα μέ τήν κατάστασή του καί τήν πνευ­ματική του καλ­λιέρ­γεια κάθε ἄν­θρω­πος καυχᾶται γιά διαφορετι­κούς λόγους. Ἄλλοι καυ­­χῶνται γιά ὑλικά πράγματα, γιά τόν πλοῦτο, γιά τήν κοινωνι­κή τους θέση, γιά τήν τιμή καί τή δόξα πού ἀπολαμ­βάνουν, γιά τά σωματικά τους προ­σόντα καί τήν ὡραιότητα τῆς μορφῆς τους. Ἄλ­λοι πάλι καυ­χῶ­νται γιά τίς γνώ­σεις τους, γιά τήν καλλιέργειά τους, γιά τά ἔργα τους καί τίς ἀρετές τους.

Ἡ καύχηση ὅμως γιά ὅλα αὐτά μπορεῖ, ἀδελφοί μου, νά εἶναι μά­ταιη καί ἐπικίνδυνη. Διότι τά ὑλικά ἀγαθά καί οἱ ἀνθρώπινες ἰδιό­τη­τες, ἔρχονται καί παρέρ­χο­νται, ἐνῶ ἡ καύχηση γιά τά καλά μας ἔργα ἤ γιά τίς ἀρε­τές μας ἀποτελεῖ ἔνδειξη ὑψηλοφροσύνης καί ὑπερηφα­νεί­ας, ἡ ὁποία ἀπομακρύνει τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν Θεό.

Β´ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

 

«Χαῖρε ἀμνοῦ καί ποιμένος μή­τηρ, χαῖρε αὐλή λογικῶν προβά­των».

Ἀπό τίς ἀναρίθμητες μεταφορές πού χρησιμοποιεῖ ὁ ποιητής τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου γιά νά περι­γρά­­ψει τό σεπτό πρόσωπο τῆς Πα­να­γίας Παρθένου ξεχωρίζει καί αὐτή πού ἀναφέραμε: «Χαῖρε ἀμνοῦ καί ποιμένος μή­τηρ, χαῖρε αὐλή λογικῶν προβά­των».

Ἀκούοντας τόν στίχο αὐτό τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου ἀπορεῖ ἴσως κα­­νείς πῶς εἶναι δυνατόν νά συν­δυάζονται σέ ἕνα πρόσωπο τρεῖς τόσο διαφορετικές ἰδιότητες, πῶς μπορεῖ ἡ Παναγία μας νά εἶναι συγ­χρόνως «ἀμνοῦ καί ποιμένος μήτηρ» ἀλλά καί «αὐλή λογικῶν προβάτων».

Α´ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

 

«Ἀλλ᾽ ὡς ἔχουσα τό κράτος ἀ­προσ­μάχητον ἐκ παντοίων με κιν­δύνων ἐλευθέρωσον».

Πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες εἰσήλθαμε μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ στήν Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Εἰσήλ­θα­με στό στάδιο τῶν ἀρετῶν, ὄχι γιά νά γίνουμε θεατές τοῦ ἀγῶνος τῶν ἀδελφῶν μας ἀπό τίς κερκί­δες τοῦ σταδίου, ἀλλά γιά νά ἀγω­νισθοῦμε καί ἐμεῖς «τόν καλόν ἀ­γῶνα τῆς πίστεως», τῆς νηστεί­ας, τῆς ἐγκρατείας, τῆς μετανοίας, τοῦ ἐξαγιασμοῦ τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων μας.

Ὁ ἀγώνας αὐτός δέν εἶναι εὔκολος οὔτε χωρίς κόπο. Ὁ Χριστός δέν πα­ραπλανᾶ κανένα μας. Δηλώνει εὐθέως ὅτι εἶναι στενή καί τεθλιμ­μένη ἡ ὁδός τήν ὁποία μᾶς καλεῖ νά βαδίσουμε. Ἔχει σταυρό, ἔχει πειρασμούς καί θλίψεις, εἶναι σκληρός, γιατί δέν εἶναι «πρός σάρ­κα καί αἷμα», ἀλλά εἶναι «πρός τόν κοσμοκράτορα τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου», ὅπως λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος.

Καί γι᾽ αὐτό καί ἡ Ἐκκλησία μας μᾶς προτείνει ἰσχυρή βοήθεια, μᾶς προτείνει τήν κραταιά καί ἀκα­ταί­σχυντη βοήθεια τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς Μητέρας τοῦ Κυ­ρίου καί μητέρας μας, τῆς ὁποίας τούς Χαιρετισμούς, ὅπως συνη­θί­ζουμε νά τούς λέμε, ψάλαμε γιά πρώ­τη φορά ἀπόψε, ἀλλά θά ψά­λουμε καί κάθε Παρασκευή τῆς Ἁγί­ας καί Μεγάλης Τεσσαρα­κο­στῆς.

Δ´ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ (Ομιλία)

 

«Ὦ πανύμνητε Μῆτερ, ἡ τεκοῦσα τῶν πάντων Ἁγίων ἁγιώτατον Λό­γον, δεξαμένη τήν νῦν προσφο­ράν, ἀπό πάσης ρῦσαι συμφορᾶς ἅπαν­τας καί τῆς μελλούσης λύ­τρω­σαι κολάσεως τούς σοί βοῶν­τας. Ἀλληλούια».

Πρός τήν πανύμνητο Μητέρα τοῦ Κυρίου μας, τήν Παναγία Παρ­θέ­νο, τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο ἀπευ­θυν­θή­κα­με ἀπόψε καί πάλι, Παρα­σκευή τῆς τετάρτης ἑβδομά­δος τῶν Νηστειῶν, γιά νά τῆς ψάλλουμε τόν ὡραιότερο Ὕ­μνο πού ἔχει γραφεῖ γιά τή Χά­ρη της, γιά νά τῆς προσφέρουμε τά ἀνα­ρί­θμη­τα «χαῖ­ρε» τοῦ Ἀκαθί­στου Ὕ­μνου, ὡς τα­πεινό δῶρο εὐ­λα­­βεί­ας καί σεβα­σμοῦ γιά τήν ἀνύ­στα­κτη μέριμνά της καί τή διαρκῆ με­σιτεία της.

Καί τήν παρ­α­κα­­λέσαμε νά δεχθεῖ τήν προσ­­φορά μας καί νά μᾶς δώ­σει τό ἀντίδωρο τῆς χάριτός της.

Τί τῆς ζητήσαμε ὅμως, ἀδελφοί μου;

Γ´ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

 

«Χαῖρε στοργή πάντα πόθον νικῶσα».

Μέ αὐτόν τόν χαιρε­τι­σμό πρός τήν Παναγία Μητέρα τοῦ Κυρίου μας καί Μητέρα τῶν ἀν­θρώ­­πων κλείνει ὁ δέ­κα­­τος τρίτος οἶκος τοῦ Ἀκαθίστου ὕμνου πού ψάλαμε ἀπόψε. «Χαῖρε στοργή πάντα πόθον νικῶσα».

Κάθε ἄνθρωπος, ἀδελ­φοί μου, ἔχει ἀνάγκη ἀπό τή στοργή καί τήν ἀγάπη τοῦ συνανθρώ­που του. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι δημιούργημα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καί ὡς τέτοιο εἶναι πλα­σμέ­νος γιά νά προσφέρει ἀλλά καί γιά νά ἀνα­παύεται στήν ἀγάπη.

B´ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

 

«Χαῖρε τῆς Τριάδος τούς μύστας φωτίζου­σα».

Ἔχοντας ἑορτάσει, ἀ­δελφοί μου, τήν προη­γούμενη πρώτη Κυρια­κή τῶν Νηστειῶν τόν θρίαμβο τῆς Ὀρ­θο­δοξίας ἡ Ἐκκλησία μας ἔναντι τῶν αἱρετικῶν Εἰκονομάχων, ἐγγίζουμε ἤ­δη τήν δεύτερη Κυ­ρια­κή τῆς Ἁγίας καί Με­γά­λης Τεσ­­σαρακοστῆς, Κυ­­­ρια­κή τήν ὁποία ἡ Ἐκκλη­σία μας ἔχει ἀφι­ε­­ρώσει σέ ἕνα ἄλλο με­γάλο ἀγωνιστή καί ὑπέρ­­μαχο τῆς ὀρθο­δό­ξου πίστεως, στόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ, καί στόν θρί­αμ­βό του ἐναντίον ἐ­κεί­νων πού δέν μπο­ροῦ­σαν νά κα­τα­νοή­σουν ὅτι ὁ Θεός ἀξιώνει τούς καθαρούς τῇ καρ­δίᾳ νά δοῦν τό ἄκτιστο φῶς τῆς χάρι­τός του, καί μέ τούς σωματι­κούς ὀ­φθαλ­μούς τους, καί γι᾽ αὐτό τούς συκοφαν­τοῦ­σαν.

Α´ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ (Ομιλία)

 

«Ἄγγελος πρωτο­στά­της οὐρανόθεν ἐπέμ­φθη, εἰπεῖν τῇ Θεοτόκῳ τό χαῖρε».

Μάρτυρες μιᾶς συναν­τή­­σεως οὐρανοῦ καί γῆς μᾶς καθιστᾶ ὁ ποι­η­τής τοῦ Ἀκαθίστου ὕ­μνου, τήν πρώτη στάση τοῦ ὁποίου ψάλαμε ἀ­πόψε πρός τήν Πα­να­γία μας, ἀδελφοί μου. Μάρ­τυρες τοῦ χαι­ρε­τισμοῦ τοῦ ἀρχαγγέλου Γαβρι­ήλ πρός τήν τα­πει­νή Κό­­ρη τῆς Ναζα­ρέτ. Μάρ­­τυ­ρες τοῦ οὐρανίου μηνύματος πού τῆς με­τα­φέρει ὅτι ὁ Θεός τήν ἐπέλεξε ἀνάμεσα σέ ὅ­λες τίς γυναῖκες τοῦ κό­­σμου γιά νά γίνει ἡ μη­τέρα τοῦ Υἱοῦ του.

Τό «χαῖρε», λοιπόν, τοῦ ἀγγέλου δέν εἶναι μόνο ἕνας ἁπλός χαιρε­τι­σμός, ἀλλά εἶναι ἡ ἀ­ναγ­γελία τοῦ πιό χαρ­μοσύνου γεγονότος πού ἐπρόκειτο νά συμβεῖ στή γῆ, τῆς ἐνανθρω­πή­σεως τοῦ Θεοῦ καί τῆς ἀπαρχῆς τῆς σω­τηρίας τοῦ ἀνθρωπίνου γέ­νους.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ

«Ποῖόν σοι ἐγκώμιον προσαγάγω ἐπά­ξι­ον· τί δέ ὀνομάσω σε; ἀπορῶ καί ἐξί­στα­μαι».

Καί ἄν ὁ ἱερός καί θεόπνευστος ὑμνογράφος αἰσθάνεται ἀδυναμία νά βρεῖ ἕνα ἐγκώμιο ἀντάξιο τῆς ἁγιό­τητος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, εἶναι φυσικό ἐμεῖς νά αἰσθανόμεθα ἀκόμη μεγαλύτερη ἀδυναμία γιά νά τήν ὑμνήσουμε.

Γιατί πῶς νά ὑμνήσει κανείς τήν Παναγία Παρθένο; Πῶς νά ἐγκω­μιά­σει κανείς αὐτήν πού ἐπέλεξε ὁ ἴδιος ὁ Θεός γιά νά γίνει Μητέρα τοῦ Υἱοῦ του καί συνεργός στό μυστήριο τῆς θείας οἰκονομίας γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου;

Ἄν ὅμως ὁ Υἱός της καί Θεός μας δέχεται εὐχαρίστως «ἐκ στόματος νηπίων καί θηλαζόντων αἶνον», εἶναι βέβαιο ὅτι καί ἡ φιλόστοργη καρδία τῆς Παναγίας Μητέρας του δέχεται τόν τα­πεινό ὕμνο τῶν τέκνων της μέ πολλή ἀγάπη.

Τόν δεχόταν ὅλες αὐτές τίς ἑβδο­μάδες τῆς Μεγάλης Τεσσαρακο­στῆς, κατά τίς ὁποῖες προστρέχαμε κάθε Παρασκευή στούς ναούς μας γιά νά ψάλουμε τούς Χαιρετι­σμούς της, ἀλλά καί γιά νά τῆς ἐμπιστευθοῦμε τά αἰτήματα τῶν καρδιῶν μας, ὅ,τι μᾶς ἀπασχο­λοῦ­σε, ὅ,τι μᾶς ἀνησυχοῦσε, ὅ,τι μᾶς ἔθλιβε, καί νά τήν παρακαλέσουμε νά τά μεταφέρει στόν Υἱό της καί Κύριό μας.

Δ´ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ (Ομιλία)

 

«Χαῖρέ σοι Παρθένε κραυγάζον­τες, τό φυλακτήριον πάντων καί χα­ρά­κωμα καί κραταίωμα καί ἱε­ρόν καταφύγιον».

Δεκατέσσερις αἰῶνες ἔχουν πε­ρά­σει ἀπό τότε πού οἱ πατέρες μας ἔψαλαν γιά πρώτη φορά τόν Ἀκά­θι­στο Ὕμνο εὐχαριστώντας τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, ἡ ὁποία μέ τή χάρη της εἶχε διασώσει τή βασι­λί­δα τῶν πόλεων ἀπό τούς ἐχθρούς πού τήν ἀπειλοῦσαν.

Δεκατέσσερις αἰῶνες ἔχουν περά­σει. Καί ἀπό τότε μέχρι σήμερα ἄπει­ρες εἶναι οἱ φορές πού εἴτε ὡς ἄτομα εἴτε ὡς ἔθνος σταθήκαμε ἐνώ­πιον τῆς ἱερῆς εἰκόνος τῆς Πα­να­γίας Παρθένου γιά νά ζητήσουμε τή βοήθεια καί τήν προστασία της καί νά τήν εὐχαριστήσουμε γιά τίς σωτήριες ἐπεμβάσεις της.

Ἡ ζωή μας, ἡ ζωή τοῦ κάθε ἀν­θρώπου, εἶναι μία πορεία «ἐν μέσῳ παγίδων πολλῶν». Εἶναι μία πο­ρεία στήν ὁποία πολλοί εἶναι οἱ ὁρατοί καί ἀόρατοι ἐχθροί οἱ ὁποῖοι μᾶς ἀπειλοῦν. Πολλές φορές μάλιστα αἰσθανό­με­θα ὅτι ὑπερβαίνουν τίς δυνάμεις καί τίς ἀντοχές μας καί κανείς δέν μπορεῖ νά μᾶς βοηθήσει.

Γ´ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ (Ομιλία)

«Χαῖρε κυοφοροῦσα ὁδηγόν πλα­νωμένοις, χαῖρε ἀπογεννῶσα λυ­τρω­τήν αἰχμαλώτοις».

Τρίτη Παρασκευή τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, τρίτη Πα­ρασκευή τῶν Χαιρετισμῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, καί στό «χαῖρε» τοῦ ἀρχαγγέλου Γαβριήλ στήν Παναγία Παρθένο, προσθέ­τουμε ἀπόψε καί τά δικά μας ταπεινά «χαῖρε». Ὑμνοῦμε καί δοξάζουμε  τήν Κυρία Θεοτόκο, ἡ ὁποία μέ τήν ὑπακοή της στό θέλημα τοῦ Θεοῦ ἀξιώθηκε νά βαστάσει στά σπλάγ­χνα της τόν Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ, αὐτόν ὁ ὁποῖος ἔγινε μέ τήν ἐναν­θρώπησή του καί τό Εὐαγγέλιό του, «ὁδηγός πλα­­νωμένοις» καί «λυτρωτής αἰ­χμα­λώ­τοις».

Πόσο μεγάλη εἶναι ἡ προσφορά τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου στό ἀν­θρώ­πι­νο γένος! Πόσο μοναδική ἡ συμβολή της στή σωτηρία μας!

Β´ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ (Ομιλία)

 

«Χαῖρε ἀμνοῦ καί ποιμένος μή­τηρ, χαῖρε αὐλή λογικῶν προβά­των».

Ἀπό τίς ἀναρίθμητες μεταφορές πού χρησιμοποιεῖ ὁ ποιητής τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου γιά νά περι­γρά­­ψει τό σεπτό πρόσωπο τῆς Πα­να­γίας Παρθένου ἐπιλέγουμε μία μόνο ἀπόψε, προσπαθώντας νά κα­τα­­­νοήσουμε καλύτερα τήν πολυ­δι­­ά­­στατη προσωπικότητα τῆς Ὑπε­­ραγίας Θεοτόκου πρός τήν ὁποία ψάλαμε ἀπόψε τή Β´ στάση τῶν Χαι­ρε­τισμῶν της.

«Χαῖρε ἀμνοῦ καί ποιμένος μή­τηρ, χαῖρε αὐλή λογικῶν προβά­των».

Ἀκούοντας τόν στίχο αὐτό τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου ἀπορεῖ ἴσως κα­­νείς πῶς εἶναι δυνατόν νά συν­δυάζονται σέ ἕνα πρόσωπο τρεῖς τόσο διαφορετικές ἰδιότητες· πῶς μπορεῖ ἡ Παναγία μας νά εἶναι συγ­χρόνως «ἀμνοῦ καί ποιμένος μήτηρ» ἀλλά καί «αὐλή λογικῶν προβάτων». Ὅμως αὐτός ὁ συνδυασμός, πού θά ἦταν γιά ὁποιοδήποτε ἄλλο πρό­­σωπο ἀδύνατος, εἶναι δυνατός γιά τήν Παναγία μας, στό πρόσω­πο τῆς ὁποίας νικήθηκαν οἱ ὅροι τῆς φύσεως καί ἀξιώθηκε νά γίνει Μη­τέρα τοῦ Θεοῦ ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί νά παραμείνει παρθένος καί πρίν καί μετά ἀπό τή γέννηση τοῦ Χριστοῦ.

Α´ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ (ομιλία)

 

«Χριστοῦ βίβλον ἔμψυχον, ἐσφρα­γισμένην σε πνεύματι, ὁ μέ­γας Ἀρχάγγελος … ἐπεφώνει σοι».

Μαζί μέ τό στάδιο τῶν ἀρετῶν, τό στάδιο τῶν πνευματικῶν ἀγώνων τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρα­κοστῆς, τό ὁποῖο ἄνοιξε ἡ Ἐκ­κλησία μας γιά ὅλους τούς πιστούς πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες, ἀνοίγει σήμερα καί ἕνα βιβλίο, γιά νά μᾶς βοηθήσει νά τρέξουμε μέσα στό στάδιο τῶν ἀρετῶν καί νά ἀγω­νισθοῦμε «τόν καλόν ἀγῶνα τῆς πίστεως».

Τό βιβλίο αὐτό δέν εἶναι ἄλλο ἀπό τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, ἡ ὁποία ὡς «Χριστοῦ βίβλος ἔμ­ψυχος», ὅπως τήν ὀνομάζει ὁ ἅγιος Ἰωσήφ ὁ ὑμνο­γράφος, ἀνοίγει σήμερα, πρώτη ἑβδομάδα τῶν Νηστειῶν, πρώτη Παρασκευή τῶν Χαιρετισμῶν, γιά νά μᾶς συνοδεύσει στήν πνευμα­τική μας πορεία καί νά μᾶς διδάξει μέ τή ζωή της σέ τί θά πρέπει νά ἀποβλέπει καί ποῦ θά πρέπει νά κατευ­θύνεται ὁ ἀγώνας μας, ὥστε νά ἐπιτύχουμε τόν σκοπό ὄχι μόνο τῆς κατανυκτικῆς αὐτῆς περιόδου ἀλλά καί τῆς ζωῆς μας.

Γ´ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ (ομιλία)

«Χαῖρε τῶν πιστῶν ἀναμφίβολον καύχημα».

Κάθε ἄνθρωπος στή ζωή του αἰ­σθάνεται συχνά τήν ἀνάγκη νά καυ­χηθεῖ γιά κάτι πού ἔχει ἤ γιά κάτι πού εἶναι. Καί ἀνάλογα μέ τήν κατάστασή του καί τήν πνευ­ματική του καλ­λιέρ­γεια κάθε ἄν­θρω­πος καυχᾶται γιά διαφορετι­κούς λόγους. Ἄλλοι καυ­­χῶνται γιά ὑλικά πράγματα, γιά τόν πλοῦτο, γιά τήν κοινωνι­κή τους θέση, γιά τήν τιμή καί τή δόξα πού ἀπολαμ­βάνουν, γιά τά σωματικά τους προ­σόντα καί τήν ὡραιότητα τῆς μορφῆς τους. Ἄλ­λοι πάλι καυ­χῶ­νται γιά τίς γνώ­σεις τους, γιά τήν καλλιέργειά τους, γιά τά ἔργα τους καί τίς ἀρετές τους.

Ἡ καύχηση ὅμως γιά ὅλα αὐτά μπορεῖ, ἀδελφοί μου, νά εἶναι μά­ταιη καί ἐπικίνδυνη. Διότι τά ὑλικά ἀγαθά καί οἱ ἀνθρώπινες ἰδιό­τη­τες, ἔρχονται καί παρέρ­χο­νται, ἐνῶ ἡ καύχηση γιά τά καλά μας ἔργα ἤ γιά τίς ἀρε­τές μας ἀποτελεῖ ἔνδειξη ὑψηλοφροσύνης καί ὑπερηφα­νεί­ας, ἡ ὁποία ἀπομακρύνει τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν Θεό.

Β´ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

«Χαῖρε ἀμνοῦ καί ποιμένος μή­τηρ, χαῖρε αὐλή λογικῶν προβά­των».

Ἀπό τίς ἀναρίθμητες μεταφορές πού χρησιμοποιεῖ ὁ ποιητής τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου γιά νά περι­γρά­­ψει τό σεπτό πρόσωπο τῆς Πα­να­γίας Παρθένου ξεχωρίζει καί αὐτή πού προτάξαμε: «Χαῖρε ἀμνοῦ καί ποιμένος μή­τηρ, χαῖρε αὐλή λογικῶν προβά­των».

Ἀκούοντας τόν στίχο αὐτό τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου ἀπορεῖ ἴσως κα­­νείς πῶς εἶναι δυνατόν νά συν­δυάζονται σέ ἕνα πρόσωπο τρεῖς τόσο διαφορετικές ἰδιότητες, πῶς μπορεῖ ἡ Παναγία μας νά εἶναι συγ­χρόνως «ἀμνοῦ καί ποιμένος μήτηρ» ἀλλά καί «αὐλή λογικῶν προβάτων».

Α´ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

«Ἀλλ᾽ ὡς ἔχουσα τό κράτος ἀ­προσ­μάχητον ἐκ παντοίων με κιν­δύνων ἐλευθέρωσον».

Πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες εἰσήλθαμε μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ στήν Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Εἰσήλ­θα­με στό στάδιο τῶν ἀρετῶν, ὄχι γιά νά γίνουμε θεατές τοῦ ἀγῶνος τῶν ἀδελφῶν μας ἀπό τίς κερκί­δες τοῦ σταδίου, ἀλλά γιά νά ἀγω­νισθοῦμε καί ἐμεῖς «τόν καλόν ἀ­γῶνα τῆς πίστεως», τῆς νηστεί­ας, τῆς ἐγκρατείας, τῆς μετανοίας, τοῦ ἐξαγιασμοῦ τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων μας.

Τι είναι οι Χαιρετισμοί της Παναγίας;

Ο Ακάθιστος Ύμνος (Χαιρετισμοί) είναι ένα μεγάλο και σπουδαίο ποίημα, γραμμένο τον 6ο αιώνα μ.Χ., που μιλάει στην Παναγία και της λέει επαίνους, ευχαριστίες και προσευχές.
Μέσα υπάρχουν σε ποιητική μορφή, με πανέμορφα λόγια, όλες οι βασικές διδασκαλίες της Ορθοδοξίας για το Χριστό, την ενανθρώπισή του, το ρόλο της Παναγίας για τη σωτηρία του ανθρώπου, την αγνότητα και την αγιότητά Της κ.λ.π., αλλά και για τον αγώνα του ανθρώπου για ένωση με το Θεό και τη βοήθεια που ζητάει από το Χριστό και την Παναγία γι' αυτό τον αγώνα.

Ο Ακάθιστος Ύμνος

Ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος εἶναι «Κοντάκιον». «Κοντάκια» παλαιότερα ἐλέγοντο ὁλόκληροι ὕμνοι, ἀνάλογοι πρὸς τοὺς «Κανόνες». Ἡ ὀνομασία ὀφείλεται μᾶλλον στὸ κοντὸ ξύλο ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐτυλίσσετο ἡ μεμβράνη ποὺ περιεῖχε τὸν ὕμνο. Τὸ πρῶτο τροπάριο ἐλέγετο «προοίμιο» ἢ «κουκούλιο» καὶ τὰ ἀκολουθοῦντα ἐλέγοντο «οἶκοι», ἴσως διότι ὁλόκληρος ὁ ὕμνος θεωρεῖτο ὡς σύνολο οἰκοδομημάτων ἀφιερωμένων στὴ μνήμη κάποιου ἁγίου. Κοντάκιο λέγεται συνήθως σήμερα τὸ πρῶτο τροπάριο ἑνὸς τέτοιου ὕμνου.

Ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος περιέχει προοίμιο καὶ 24 «οἴκους». Τὸ προοίμιό του σήμερα εἶναι τό: «Τὴ Ὑπερμάχω Στρατηγῶ».

Ἡ «ἀκροστιχίδα» τοῦ ὕμνου εἶναι ἀλφαβητική, δηλαδὴ ἀκολουθεῖ τὴ σειρὰ τῶν γραμμάτων Α΄, Β΄, Γ΄, Δ΄ ἕως Ω΄.

Κείμενο και ερμηνεία της Δ' στάσης των Χαιρετισμών.

Οι χαιρετισμοί στην Παναγία είναι υμνωδία που ο κάθε πιστός χαίρεται ιδιαίτερα να διαβάζει.Την μεγάλη Τεσσαρακοστή διαβάζονται κάθε παρασκευή και για πέντε συναπτές εβδομάδες.Τα νοήματα των χαιρετισμών είναι υψηλά και βαθειά και θεωρούμε πολύ χρήσιμη μία μικρή σύντομη ερμηνεία.

Δ’ ΣΤΑΣΗ

 

Τείχος ει των παρθένων, Θεοτόκε Παρθένε, και πάντων των εις σε προστρεχόντων. Ο γαρ του ουρανού και της γης, κατεσκεύασέ σε ποιητής Άχραντε, οικήσας εν τη μήτρα σου, και πάντας σοι προσφωνείν διδάξας.

Είσαι το τείχος των παρθένων,Παρθένε Θεοτόκε καθώς και όλων εκείνων που προστρέχουν σε σένα.Είσαι το τείχος που το κατεσκεύασε ο κτίστης του ουρανού και της γης, ο Kύριος, που κατοίκησε στη μήτρα σου κι όλους μας δίδαξε να σου απευθύνουμε αυτά τα λόγια.

Κείμενο και ερμηνεία της Γ' στάσης των Χαιρετισμών.

 Οι χαιρετισμοί στην Παναγία είναι υμνωδία που ο κάθε πιστός χαίρεται ιδιαίτερα να διαβάζει την μεγάλη Τεσσαρακοστή διαβάζονται κάθε παρασκευή και για πέντε συναπτές εβδομάδες.

Τα νοήματα των χαιρετισμών είναι υψηλά και βαθειά και θεωρούμε πολύ χρήσιμη μία μικρή σύντομη ερμηνεία.

Γ’ ΣΤΑΣΗ

Νέαν έδειξε κτίσιν, εμφανίσας ο Κτίστης, ημίν τοις υπ’ αυτού γενομένοις εξ ασπόρου βλαστήσας γαστρός, και φυλάξας ταύτην ώσπερ ην άφθορον, ίνα το θαύμα βλέπομεν, υμνήσωμεν αυτήν βοώντες

Ο Χριστός ανέπλασε τον κόσμο μας έδειξε καινούργια κτίση, ο Ίδιος βλάστησε από κοιλία χωρίς σπόρο και διαφύλαξε αυτήν άφθορη και μετά την γεννησή Του. Και βλέπουμε εμείς αυτό το θαύμα, υμνούμε την μητέρα Του φωνάζοντάς της.