Εκδήλωση/συζήτηση με τη Σοφία Κολοτούρου, συγγραφέα του βιβλίου «Τα επτά πρόσωπα της κώφωσης»

ΛΕΣΧΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ 1ου Εσπερινού ΕΠΑΛ Περιστερίου - 7η ΧΡΟΝΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Συζητάμε με τη ΣΟΦΙΑ ΚΟΛΟΤΟΥΡΟΥ με αφορμή το βιβλίο της ΤΑ ΕΠΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΚΩΦΩΣΗΣ (Εκδ. GUTENBERG)

Πέμπτη 14  Νοεμβρίου, 8.30 μμ, στη βιβλιοθήκη του σχολείου [Κύπρου και Ψαρών, Περιστέρι]

Τηλ. Επικοινωνίας 6974438720

Για τους ακούοντες, όλοι οι κωφοί μοιάζουν να είναι ίδιοι, είναι όμως; Είναι όλοι τους μέλη μιας κοινής πολιτιστικής ομάδας; Έχουν – όπως φημολογείται – όλοι την ίδια γλώσσα, τη νοηματική γλώσσα, ακολουθούν την ίδια κουλτούρα, μοιράζονται τις ίδιες αξίες, ανήκουν στα ίδια σωματεία και στους ίδιους συλλόγους, συναναστρέφονται οπωσδήποτε μεταξύ τους; Συμπαθιούνται καν ή μήπως τους χωρίζουν άλυτα ζητήματα σε σχέση με τις ιδέες και τις απόψεις τους και μίση αιώνων; Και αν ναι, γιατί υπάρχει αυτή η αιώνια αντιμαχία μεταξύ εκείνων που μιλούν προφορικά και εκείνων που νοηματίζουν; 

Τα επτά πρόσωπα της κώφωσης: παρουσίαση του βιβλίου της Σοφίας Κολοτούρου στην Πάτρα 1/11/13

Κείμενο στήριξης του αγώνα της Σοφίας Κολοτούρου για την αναγνώριση των δικαιωμάτων των μεταγλωσσικών κωφών

“Ας χαιρετίσουμε λοιπόν όλους τους τρελούς, τους ασυμβίβαστους, τους επαναστάτες, τους ταραχοποιούς, τους αταίριαστους… εκείνους που βλέπουν τα πράγματα αλλιώς. Όλους αυτούς που δεν ακολουθούν κανόνες… Μπορεί να συμφωνήσετε ή να διαφωνήσετε μαζί τους, να τους δοξάσετε ή να τους καταγγείλετε, αλλά αυτό που δεν μπορείτε να κάνετε είναι να τους αγνοήσετε, γιατί αυτοί φέρνουν την αλλαγή… Είναι αυτοί πού ωθούν το ανθρώπινο γένος μπροστά, και αν ορισμένοι τους βλέπουν ίσως σαν τρελούς, εμείς τους βλέπουμε σαν διάνοιες, γιατί όσοι έχουν την τρέλα να πιστεύουν ότι μπορούν να αλλάξουνε τον κόσμο, είναι αυτοί που το κάνουν.”

Η Σοφία Κολοτούρου – κατά την γνώμη μας - στον χώρο της αναπηρίας της κώφωσης αγωνίζεται κατά βάση υπέρ του ορθολογισμού και κατά του συμφεροντολογικού σκοταδισμού. Υπέρ της αδιαμεσολάβητης ζωής των κωφών μέσα στην κοινωνία και κατά της διαμεσολαβούμενης χειραγώγησης. Υπέρ της μόρφωσης και της ισότιμης ένταξης των κωφών στις κοινωνικές δομές, και κατά του εξοστρακισμού τους σε ιδεοληπτικές κοινότητες διαρκούς ανωριμότητας και εικονικής πραγματικότητας.

Νέο βιβλίο της Σοφίας Κολοτούρου: Τα επτά πρόσωπα της κώφωσης

Έχουμε τη χαρά να αναγγείλουμε την έκδοση του νέου βιβλίου της ποιήτριας και ιατρού Σοφίας Κολοτούρου, ποίηματα της οποίας έχουμε φιλοξενήσει επανειλημμένα στο παρόν ιστολόγιο (δείτε εδώ). Το κεντρικό θέμα του βιβλίου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gutenberg, υποδηλώνεται από τον ίδιο του τον τίτλο: Τα επτά πρόσωπα της κώφωσης.

Ας αφήσουμε όμως τη συγγραφέα να μιλήσει για το βιβλίο της η ίδια, μέσα από το σχετικό άρθρο του http://diastixo.gr.

Λέγομαι Σοφία Κολοτούρου, είμαι γιατρός και συγγραφέας και είμαι μεταγλωσσική κωφή. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο συνηθίζω να συστήνομαι σε ανθρώπους που δεν με γνωρίζουν.

Αναπόφευκτα, μόλις συστηθώ ακολουθεί η ερώτηση: «μετα- τι;»

Για τους ακούοντες, όλοι οι κωφοί μοιάζουν να είναι ίδιοι, όπως σε μας συχνά μοιάζουν να είναι ίδιοι οι Κινέζοι, οι Εσκιμώοι, οι Αφρικανοί: όταν δεν έχεις εμβαθύνει στα «ενδότερα» μιας φυλής ή μιας πολιτισμικής ομάδας, σου φαίνονται όλοι «ομοιόμορφα ίδιοι».

Είναι όμως όλοι οι κωφοί ίδιοι, είναι όλοι τους μέλη μιας κοινής πολιτισμικής ομάδας; Έχουν –όπως φημολογείται– όλοι την ίδια γλώσσα, τη νοηματική γλώσσα, ακολουθούν την ίδια κουλτούρα, μοιράζονται τις ίδιες αξίες, ανήκουν στα ίδια σωματεία και στους ίδιους συλλόγους, συναναστρέφονται οπωσδήποτε μεταξύ τους; Συμπαθιούνται καν ή μήπως τους χωρίζουν άλυτα ζητήματα σε σχέση με τις ιδέες και τις απόψεις τους, μήπως τους χωρίζουν ιστορικά μίση αιώνων; Και αν ναι, γιατί υπάρχει αυτή η αιώνια αντιμαχία μεταξύ εκείνων που μιλούν προφορικά και εκείνων που νοηματίζουν; Πώς δημιουργήθηκε ιστορικά αυτή η –άγνωστη στο ευρύ κοινό των ακουόντων– αντιπαράθεση και γιατί υπάρχει ακόμη, αν και παλαιότερα είχαν πει πως «ο πόλεμος των 200 ετών μεταξύ προφοριστών και νοηματιζόντων έχει τερματιστεί;»

Στην πραγματικότητα, όταν εξηγώ στον κόσμο ότι «μεταγλωσσική κώφωση» είναι η κατάσταση κατά την οποία πρώτα μαθαίνεις να μιλάς ως παιδί και χάνεις την ακοή σου αργότερα (δηλαδή μετά τα 4 σου χρόνια), με συνέπεια να μη χάνεις και τη δυνατότητα ομιλίας και να μη μαθαίνεις τη νοηματική

Κριτική παρουσίαση της ταινίας "Τώρα Εγώ"

ΑΚΣ tiiinewzfilms « Τώρα Εγώ» : Μια εικόνα από το μέλλον

του Νίκου Γεωργόπουλου

[…] Αλήθεια,πώς να περιγράψω

τη φύση όταν μ’ έχει εγκαταλείψει

και μόνο στην πρεμιέρα του φθινοπώρου

θυμάται να με προσκαλέσει καμιά φορά;

Η αλλοτρίωση της έλξης (Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ)

Δύνανται οι ερωτικές σχέσεις στο σύγχρονο αλλοτριωμένο περιβάλλον ενός καταναλωτικού ευδαιμονισμού, που αφαιρεί το «ρίσκο της λύτρωσης» από την ερωτική συνομιλία, μέσω της ευκολίας και της εμπορευματοποίησης, να δημιουργούν τα κύτταρα μιας μελλοντικής κοινωνίας με ανώτερα πολιτισμικά χαρακτηριστικά;

Δύναται η ερωτική συνομιλία δύο εν δυνάμει αλλοτριωμένων (εξατομικευμένων) οντοτήτων, που είναι δυνητικοί φορείς κυρίαρχων εξουσιαστικών αντιλήψεων και ανισοτικών στερεοτύπων, να αναδεικνύει μέσα από το βίωμα εικόνες από το μέλλον της ανθρώπινης ιστορίας;

Δύναται τέλος η πάλαι πότε ριζοσπαστικότητα της πολιτικής ορθότητας, να φαντάζει ένα παρωχημένο εργαλείο της κοινωνικής προϊστορίας, που όφειλε την αναγκαιότητά του στην «εκπαίδευση» σεβασμού της διαφορετικότητας και την οργάνωση της συνύπαρξης με το «διαφορετικό» με θεσμικούς πειθαναγκασμούς;

Τέτοια ερωτήματα προκύπτουν κατά την γνώμη μου σε μια προσεκτική αποκωδικοποίηση των μηνυμάτων που εκπέμπει η νέα ταινία της ομάδας ΑΚΣ tiiinewzfilms « Τώρα Εγώ», χωρίς να υποβιβάζει και τα προφανή υπαρξιακά ζητήματα ενός «απειλούμενου έρωτα».

Στο «Τώρα Εγώ» η αναπηρία της κώφωσης (κωφό αγόρι) εντάσσεται αρμονικά, λειτουργικά και «αδιαμεσολάβητα» στην ερωτική σχέση, χωρίς να υποκύπτει στα ρατσιστικά στερεότυπα και τον οίκτο από την μια, ούτε στις επινοημένες (αυτό)γκετοποιήσεις από την άλλη. Η ταινία δεν εστιάζει στην «υπέρβαση» που εμπεριέχει η σχέση ανάμεσα σε έναν ανάπηρο και μια αρτιμελή με βάση τον κοινωνικό καθορισμό - αποφεύγοντας έτσι τον στερεοτυπικό σχολιασμό - αλλά στην ίδια την ουσία των σχέσεων σήμερα και την αλλοτριωμένη συνύπαρξη των εραστών!

Αυτή η προβολή στο μέλλον για την αρμονική ένταξη της αναπηρίας στην ζωή μας μέσα

Η ποίηση του Δεκέμβρη: "Καίνε τα σπίρτα, όταν βγουν απ’ το κουτί τους - καίγοντ’ οι άνθρωποι, που ανοίξαν το κλουβί τους"

ένα εξαιρετικό ποίημα της Σοφίας Κολοτούρου, ένα ποίημα για το Δεκέμβρη

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΜΕ ΤΑ ΣΠΙΡΤΑ ΣΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ

ΟΤΑΝ ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ,
ΤΟΤΕ ΘΑ ΒΓΕΙΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΑΠ’ ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ ΣΑΣ
(σύνθημα σε τοίχο των Εξαρχείων)

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα, στην Τζαβέλλα
στέκεται για ώρα – κι έξω παίρνει να νυχτώνει.
Γωνία Μεσολογγίου, γιορτάζει μια παρέα
τον Αι Νικόλα, μες της νιότης τους την τρέλλα
και η μικρούλα βλέπει απέξω και κρυώνει.
Τα γεγονότα ακολουθούνε, τα μοιραία:

Μια σφαίρα μέσα στην καρδιά του Αλέξη.
Η κοπελίτσα ανάβει τώρα, μ’ αγωνία
το πρώτο σπίρτο: μια του μέλλοντος εικόνα,
ένα όνειρο καινούριο να επιλέξει.
Μα βλέπει, αντί για ειρήνη κι αφθονία,
του μίσους έναν επερχόμενο χειμώνα.

Σπάνε οι βιτρίνες, και γεμίζουν θρυψαλλάκια
οι δρόμοι γύρω, όπου ανάβουν οι φωτιές.
Μολότοφ πέφτουν, οργανώνονται πορείες:
Προπύλαια, Ακαδημία, και σκαλάκια
στο Σύνταγμα, Αλεξάνδρας – τώρα, συμπλοκές
κι ανάκατοι όλοι: μικροαστοί, μα και παρίες.

Άναψε σπίρτα τέσσερα τα βράδια,
για κάθε νύχτα που λαμπάδιαζαν οι δρόμοι.
Κάθε φορά η ίδια πάντα λέξη: “Οργή ! ”
“Κάψτε τα όλα, για να γίνουνε ρημάδια,
κυνηγηθείτε τώρα, κλέφτες κι αστυνόμοι
και πλακωθείτε, σε πορεία μαθητική”.

Στο πέμπτο σπίρτο διάβασε: “Αναρχία”
και “φτάνει πια” και “τέρμα, ήταν ως εδώ”.
Μα σπεύσαν κι άλλοι, στην αναμπουμπούλα.
Πιο κάτω: “ακρίβεια, ανισότητα, ανεργία”
(μίγμα συνθέσανε για χρόνια εκρηκτικό)
- ποιος κρύβεται όμως, κάτω απ’ την κουκούλα;

Στο έκτο σπίρτο, η μικρούλα μας παγώνει,
χαμογελά και βλέπει ωραία φώτα,
με ψαλμωδίες αγγέλων κι όλα τα ωσαννά,
με γαλοπούλα πλάι στο τζάκι κι έξω χιόνι.
Χριστούγεννα: όλα ειρηνικά, σαν πρώτα,
στην τηλεόραση, που ανάψαμε ξανά.

Οι δρόμοι σβήνουν, και στον καναπέ μας
γνώριμη η φιγούρα του Αι Βασίλη
μας περιμένει, μ’ ησυχία κι ασφάλεια.
Εικόνες βίας δεν είδαμε ποτέ μας
- δεν ρίξαμε ούτε λίγο τη Βαστίλλη.
Μα κάτι λείπει, κι είμαστε πια χάλια:

Το μίσος το κρατούν οι αποκλεισμένοι

ΤΟ ΜΙΣΟΣ

της Σοφίας Κολοτούρου 

 Φτιάξε στουπιά και ρίξε τον θυμό σου

- ανάβουν εύκολα σε ελεύθερα μυαλά -

τον ηττημένο νιώσε σύντροφό σου

αντάλλαξε αίμα με σφιγμένη την γροθιά

Νίκος Γεωργόπουλος, Ανυπότακτα στοιχειά

Το μίσος είναι υγρό κι αργοσταλάζει

-κάθε ταπείνωση, σταγόνα τη σταγόνα

σε παγιδεύει σε ένα εσώτερο κυκλώνα

να δίνεις πάλι εν’ ατέρμονο αγώνα-

παραμορφώνεται το θυμικό κι αλλάζει.

Το μίσος το κρατούν οι αποκλεισμένοι

που κάποιος έκλεισε στους μέσα ή στους απέξω

-πόση υποτίμηση ακόμα για ν’ αντέξω

και πόση πίκρα, προσβολή να τη μαζέψω –

λιγόστεψε όση αντοχή απομένει.

Το μίσος διογκώνεται στη σκέψη

-αργά το μέσα σου φωνάζει από τον πόνο,

θολώνει ο νους, μιλά για εκδίκηση και φόνο-

σαν κάποια νότα, κολλημένη σε ίδιο τόνο

που μελωδία μονότονη θα παίξει.

Το μίσος διαβρώνει κοινωνίες

-βία στη βία, που ο καθένας θα δεκτεί

κι αν ο πιο ευάλωτος αργά αυτοκτονεί

στους περισσότερους διογκώνεται η οργή-

που μετατρέπονται κι εκείνοι σε παρίες.

Το μίσος μπρος στις πύλες μας χτυπάει

-Ελλάδα τώρα, Ισπανία, Πορτογαλία

πέφτει σαν ντόμινο μι’ ακόμη Αποικία-

Άκου! στην πόρτα μας ξεπρόβαλλ’ η Ιστορία,

ξεχύθηκε, ποτάμι και μας πάει…

17/9/2012

της Ζωής μας οι Εραστές δεν λησμονάνε...και ούτε ξεχνούν της Γης οι Κολασμένοι

Ένα εξαιρετικό ποίημα του Νίκου Γεωργόπουλου που απηχεί το ρατσιστικό "φαινόμενο" των ημερών. 

Το ποίημα βρήκαμε στο πάντα ενδιαφέρον blog της Σοφίας Κολοτούρου.  

Κηλίδες καταισχύνης

 

".να πάψω πια πως είναι δυνατόν μου να θαυμάζω
Όσους δεν φτιάχτηκαν από την πάστα ή την ουρά του μακελάρη.»
Δημήτρης Αρμάος
ΒΙΑΙΕΣ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ

 

Καιροί ζοφεροί, καιροί που φέρνουν θλίψη
τα χάχανα των τελευταίων σβήνουν
οι απερίσκεπτες στιγμές επιταχύνουν
να τρέξουν να σωθούν από την ρίψη

επικινδύνων κουρελιών μιας ιστορίας
που νεκροζώντανους ιστούς συλλέγει
και μίσος φρεσκοφούρνιστο διαλέγει
του Εωσφόρου γέννημα της φαντασίας

για έκπτωτους λαούς μιας αυταπάτης
λιπόσαρκων, ραθύμων κι  επηρμένων
με  μάσκα τις σημαίες  δοξασμένων
προγόνων, που ο μύθος τους σακάτης,

εκλιπαρεί τους ισχυρούς, μα και βρυχάται
σ' ανίσχυρους, τα νύχια του καρφώνει
στις σάρκες τους χτυπά και τους ματώνει
στο αίμα τους να πνίξει όσα φοβάται.

Να θυμηθεί απ' τον εξόριστο εαυτό του
στις γειτονιές τις αφιλόξενες, τα χρόνια
που η ράτσα του γεννούσε καταφρόνια
και στον καθρέφτη να 'βρει τον εχθρό του

να προσπαθεί απ' τον ίσκιο του να φύγει
μακριά - η σκιά θαρρεί πως τον πλακώνει -
μοιάζει κηλίδα η καταισχύνη που απλώνει
πασχίζει η Χίμαιρα το τέλος να αποφύγει

μιας ηττημένης επανάπαυσης σκιαγμένων
νοικοκυραίων στριμωγμένων στις γωνίες
της Δυστοπίας, που οι εκλεκτοί είναι παρίες
ως περιττώματα προγόνων προδομένων.

Καιροί ντροπής και φάρα ντροπιασμένη
οι θεριστές στα σκοτεινά κορφολογάνε
μα της Ζωής μας οι Εραστές δεν λησμονάνε
και ούτε ξεχνούν  της Γης οι Κολασμένοι.

Νίκος Γεωργόπουλος

Αύγουστος 2012

Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ TRAFFICΚING

Της Σοφίας Κολοτούρου

Την ιστορία μαθαίναμε για χρόνια
απ' την πλευρά του άντρα, του πελάτη:
για της Συγγρού τα ολάνθιστα τα κλώνια,
για της Νινέτ τη γάμπα και την πλάτη.
Για του έρωτά τους πληρωμένη αυταπάτη
τις βάφτισαν και Σίνθια και Λέλα
και με μια χάντρα - φυλακτό τους για το μάτι -
τις ρίξαν με το ζόρι στα μπουρδέλα.

ΟΙ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ ΙΧ

 

Είναι χειμώνας - χτύπησαν πολέμου
 τύμπαν' απέξω, ακούγονται ιαχές.
 Μες τη Βουλή, του στρατηγού τ' Ανέμου
 ρίχνουν τ' ανάθεμα για τις καταστροφές.

Χιλιάδες κόσμος απολύεται, είναι χάλια
 κι έχει μειώσεις στους μισθούς, περικοπές.
 Μα απ' την κυβέρνηση μιλάνε για ευελφάλεια,
 πως αποφάσεις πήραν αναγκαστικές.

Το πλήθος σπάει τα μάρμαρα στη σκάλα
 κι ανάβει τις φωτιές μες τα στενά.
 Ωστόσο οι βουλευτές μας βλέπουν μπάλα
 και στέλνουνε tweet στα κινητά.

Κλείνουν φορείς και μηδενίζοντ' οι μισθοί μας
 κι άλλοι πηγαίνουν εφεδρεία επιτακτικά.
 Δεν τους ψηφίσαμε, μα είν' η κυβέρνησή μας
 και υπογράφουν αγγελτήρια εφιαλτικά.

Θλίβεται ο κόσμος, θέλει να πεθάνει
 από ανέχεια, φόβο, πανικό.
 Του λεν οι υπουργοί για παντεσπάνι
 και πόλεμο μυστήριο του ευρώ.

Οι Νεκροζώντανοι διάγουν σαν κι εμένα
 το βίο αθόρυβο, με πλήρη υποταγή.
 Κι οι αφέντες των πολιτικών μας απ' τα ξένα
 την ανοχύρωτη κατέκτησαν τη γη.
 

20/2/2012

Πηγή: http://blog.sofiakolotourou.gr/archives/2449

Κι οι κερδοσκόποι σπάνε πλάκα, κάνουν πάρτι

 της Σοφίας Κολοτούρου

ΟI NΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ VII

Ωραία. Και τώρα περιμένουμε ως το Μάρτη -
στην εφεδρεία οι μισοί, οι άλλοι απολυμένοι
ή με μισθό ψαλιδισμένο, τσακισμένοι.
Κι οι κερδοσκόποι σπάνε πλάκα, κάνουν πάρτι.

Η Ελλάδα ξεθωριάζει, σβήνετ’ απ’ τον χάρτη -
σαν μετανάστης ο νεότερος πηγαίνει
κι ο μεγαλύτερος τι έχει να προσμένει;
Λένε για στάση πληρωμών κάποια Τετάρτη.

Ζητάνε κούρεμα μεγάλο οι αγορές
κι αντί  γι’ ανθρώπους μόνο νούμερα μετράνε.
Μας βάζουν δίλημμα: σε ευρώ ή σε δραχμές
το χρέος σας; Εσείς πως προτιμάτε να ‘ναι;

Κι οι κερδοσκόποι σπάνε πλάκα, κάνουν πάρτι.
Λένε για στάση πληρωμών κάποια Τετάρτη.

13/1/2012

Γυρνά ο καιρός κι είναι βαρύς χειμώνας

της Σοφία Κολοτούρου 

ΟΙ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ VI

Αρχίζω πια σιγά σιγά να συνηθίζω
σαν τα πουλάκια που τα βλέπεις στο κλουβί.
Κλείστηκα εκούσια στη μικρή μου φυλακή,
όπου τα σύνορά μου μόνη περιορίζω.

Δεν κάνω σχέδια – προπάντων δεν ελπίζω:
με μάταια όνειρα η μέρα δεν θα βγει.
Με σήριαλ Τούρκικα ξεχνιέμαι στην TV
κι ο κόσμος μίκρυνε σ΄ ό,τι μπορώ να ορίζω.

Με ξεγελάν ωστόσο οι Αλκυονίδες:
Για λίγο, στην πασίχαρη λιακάδα
ανθίζουν σκέψεις, φευγαλέες ελπίδες

πως –τάχα- φέτος θα σωθεί η Ελλάδα.
Γυρνά ο καιρός κι είναι βαρύς χειμώνας.
Των Αγανακτισμένων είν’ ο αγώνας.

7/1/2012

Η 6η δόση...μια ακόμα δόση

ΟΙ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ - ΙΙI

της Σοφίας Κολοτούρου

Θυμίζω νεκροζώντανο. Η δόση
στις φλέβες στάζει, μέσα στον ορό.
Θεέ μου, η αγωνία πια θα τελειώσει,
θ' αντέξω, δεν θ' αντέξω, θα χαθώ;

Σαν 'μαι σ' ένα ακίνητο κρεβάτι 
νοσοκομείου, μ' όνειρα κραυγές  -
δεν γίνεται, θα βλέπω εφιάλτη, 
του τοίχου ψηλαφίζοντας γωνιές.

Η δόση, η δόση, η δόση, μες τη φλέβα -
 να κλείνει η κάνουλα, να μένω στο κενό.
Τρενάκι τρόμου, ανέβαινε-κατέβα, 
μου ψαλιδίζουν κι άλλο το μισθό. 

Θυμίζω νεκροζώντανο. Μετράω 
νούμερα, χρόνια, ένσημα, εισφορές -
να φύγω από τη χώρα; που να πάω;
Μεγάλωσα, μακρύναν οι σκιές. 

Στο δρόμο θα ορμήσω και στα χάη, 
το ζόφος να γλυτώσω το βαθύ.
Η χώρα δεν πεθαίνει, αγκομαχάει 
και τρέμει την επόμενη στροφή. 

3/11/2011

Μην σκέφτομαι – να πάω να κοιμηθώ

ΟΙ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ - ΙΙ 

ποίημα της Σοφία Κολοτούρου

Τα βράδια βλέπω ειδήσεις στην οθόνη.    
Στο Σύνταγμα ο κόσμος απεργεί -
πλησιάζουνε τα ΜΑΤ και τον πλακώνει
σύννεφο δακρυγόνα, γκλομπ, οργή. 

Εγώ, πάντα στο σπίτι μου υποφέρω -
γιατί να είμαι εκεί, να χτυπηθώ;
Θ' αλλάξει - τι θ' αλλάξει; Δεν το ξέρω.
Μην σκέφτομαι - να πάω να κοιμηθώ. 

Διαβάζω τα πρωινά εφημερίδες,
κι αλλιώτικα τα λέει η καθεμιά.
"Η Ευρώπη μας παρέχει τις ελπίδες" -
"ελπίδα δεν υπάρχει αληθινά". 

Τα μεσημέρια στήνομαι και πάλι
και βλέπω live πέτρες, χημικά -
ανθρώπους μ' ανοιγμένο το κεφάλι
κι άλλους να κυνηγιούνται στα στενά. 

Τ' απόγευμα ψηφίζουν και περνάνε
όλα τα Νομοσχέδια στη Βουλή.
Κάποιους απέξω ακόμα τους χτυπάνε -
γιατί λοιπόν κανείς ν' αντισταθεί; 

Κάθομαι σπίτι, έξω σουρουπώνει.
Σφαλίζω τα παράθυρα ξανά.
Με νανουρίζει η εικόνα στην οθόνη -
κι ουρλιάζω, αλλ' από μέσα μου, κρυφά. 

21/10/2011

Δείτε επίσης "ΟΙ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ"

Οι Νεκροζώντανοι

ΟΙ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ

Θυμίζω νεκροζώντανο. Υποφέρω
αξιοπρεπώς, ησύχως, σιωπηλά.
Μου κόβουν το μισθό μου και το ξέρω
πως θα πληρώσω κι άλλη εισφορά.

Πρωί - ακίνητο ποτάμι τροχοφόρα -
μετρό και τραμ, λεωφορεία ν' απεργούν.
Σκουπίδια ατέλειωτα κατέβασε η μπόρα.
Τα καύσιμά μου στο παπάκι δεν αρκούν.

Τα μεσημέρια όλο μετράω τα ψιλά μου
- να φάω κάτι σε φαγάδικο φτηνό.
Δεν βγαίνουν για ένα μήνα τα έξοδά μου.
Πες μου, τον έκτακτο το φόρο που θα βρω;

Απόγευμα και πάω προς το καφενείο
για να περάσει κι η στενάχωρη βραδιά.
Γυρίζουν τώρα οι μαθητές απ' το σχολείο
και λέω: "ευτυχώς - δεν έκανα παιδιά".

Τα βράδια βλέπω σήριαλ στην οθόνη.
Στο σπίτι έχουν μπει κιόλας οι εχθροί.
Η Τράπεζα τ' αρπάζει, με περικυκλώνει,
στο δρόμο με πετάει μες τη σιωπή.

Θυμίζω νεκροζώντανο. Υποφέρω
- με τύλιξε το σοκ και το κενό.
Θ' αντέξουμε; Δεν σκέφτομαι, δεν ξέρω.
Ουρλιάζω. Θα ουρλιάξω: "ως εδώ !"

14/10/2011

Πηγή: http://blog.sofiakolotourou.gr/

Σε ποιόν λοιπόν τα χημικά; Δεν αμφιβάλλω…

 

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΑ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ, 2011

                                          της Σοφίας Κολοτούρου

«Μόνο να φαίνεσαι τιμία, τίποτ' άλλο»,   
λέει ο Καίσαρας και πάλι αποχωρεί.                 
Φίλτατε Βρούτε, θα χτυπήσεις τώρα εσύ;   
Σε ποιόν λοιπόν τα χημικά; Δεν αμφιβάλλω.

Για δες εκείνον με τα ρούχα τα φιρμάτα,         
στη μαύρη μερσεντές που αγέρωχος περνά -          
κι απέξω νάτο ένα πρεζόνι που ξερνά:            
ο μπάτσος - στοίχημα- σε ποιόν θα πει: «Σταμάτα;»

Κοίταξε εκείνη τη κυρία με την τσάντα,    
την ακριβή, που πάει προς το Ψυχικό -   
πλατεία Αττικής, Σεπόλια, Κολωνό,          
ψάχνεις συχνά για Φεραγκάμο και για Πράντα;  

Σε ποδοπάτησαν τακούνια του Μανόλο,  
προχθές στην πίστα μπουζουκτζίδικου ναού - 
αλλά για τσόκαρα κοιτάζεις, του λαού,   
όταν μυρίζεσαι το θύμα σου, με δόλο. 

Φέρε κουστούμι να φορέσω και γραβάτα 
ή ταγεράκι οπωσδήποτε αυστηρό.  
Τιμία να φαίνομαι, προπάντων, στον καιρό, 
που ο σώζων εαυτώ σωθήτω -  όπως πάντα.

6/10/2011

Ένα ποίημα της Σοφίας Κολοτούρου για την...Μεσαία Τάξη

Από το blog της Σοφίας Κολοτούρου

ΜΕΣΑΙΑ ΤΑΞΗ

Μέχρι τα πέρσι εγώ ήμουνα εντάξει –
ήμουν μεσαία τάξη.

Μεγάλωσα μη βρέξει και μη στάξει–
ήμουν μεσαία τάξη.

Πήγαινα διακοπές κι είχα έν’ αμάξι –
ήμουν μεσαία τάξη.

Οι τράπεζες δεν τα ‘χαν όλα αρπάξει –
ήμουν μεσαία τάξη.

Με την πολιτική δεν το ‘χα ψάξει –
ήμουν μεσαία τάξη.

Τη φτώχεια δεν τη γνώριζα στην πράξη –
ήμουν μεσαία τάξη.

Μα φέτος με βυθίζουνε στον πάτο –
στην άβυσσο, στο προλεταριάτο.

6/7/2011

Ο λιγότερο γνωστός Νίκος Καββαδίας

Σοφία Κολοτούρου για το Ποιείν, 19/10/07
http://www.poiein.gr/archives/1400/index.html
 

Από το βιβλίο “Νίκος Καββαδίας, το ημερολόγιο ενός τιμονιέρη”, εκδόσεις Αγρα, ξεχώρισα αμέσως και θέλησα να παρουσιάσω το ποίημα “Kasbah” , το οποίο, αν και δεν περιλήφθηκε στις τρεις ποιητικές συλλογές του, θεωρώ πως είναι εφάμιλλο των καλύτερων ποιημάτων του. Η θεματολογία του και η ιστορία που αναπτύσσει είναι χαρακτηριστικά του “Καββαδιακού” κόσμου, με “τα μπαρ των λιμανιών και τα μπορντέλα”. Aν και μας ξενίζει λίγο η εικόνα της πόρνης που μιλά για “χάρτες Μερκατορικούς” και “μεσονύχτιο ήλιο”, καθώς διαβάζει “ένα χοντρό βιβλίο παλλαιικό”, εν τούτοις δεν μπορούμε παρά να αφεθούμε στη μαγεία της αφήγησης και να απολαύσουμε μια ακόμα ιστορία από κείνες που μόνο ο μπάρμπα-Κόλλιας ήξερε να αφηγείται…

Kasbah - Νίκος Καββαδίας

Τραβούσαμε με βήμα αργό προς την Κασμπά.
Φέσι αλγερίνικο φορούσε ο συνοδός μου.
Το στίχο ποίηση το λαμπρότερό σου δώσμου
για να ιστορήσω κάποια πράγματα θαμπά.

Ο ανήφορος ψηλός πολύ και σκαλωτός,
αρχαία γιομάτος μαγαζιά κι οπλοπωλεία.
Η παραλία κάτου φαινόταν με τα πλοία
κι ένας πολύγλωσσος που ερχόταν συφερτός.

Μαύρες γυναίκες, στολισμένες με λευκά,
Αλγερινές που εθορυβούσαν κι εγελούσαν
και ναυτικοί από ξένες χώρες που φορούσαν
κάσκες παράδοξες και ρούχα τροπικά.

Σπίτια παλιά, δίχως παράθυρα, ψηλά
κι απά σε πέτρινα πεζούλια καθισμένες
πατρόνες γριές, σαν από κόλαση βγαλμένες
παίζανε ζάρια και τραβούσανε λουλά.

Μες σε κοιτώνες χωρισμένους, σκοτεινούς,
απάνου σε φαρδιά και βρώμικα κρεββάτια,
άσπρες και μαύρες, με φρικτά κι άφωτα μάτια
δίχως ορίζοντα και δίχως ουρανούς.

Μέσα στο νούμερο “Ταλαάτ” ένα λευκό
κορμί γυναίκας σ’ ένα ολόμαυρο μεντέρι
στα χέρια της παίζει με τέχνη ένα μαχαίρι
κι ένα χοντρό βιβλίο διαβάζει, παλαιικό.

Με χαιρετά με μιαν ευχήν αραβική
και μου μιλεί από κάθε γλώσσα λίγα λόγια
που της εμάθαν μες τα ξένα καταγώγια
όσοι κοιμήθηκαν μαζί της ναυτικοί.

Ομως κρατά μετά τα χείλη της κλειστά.
Αν μείνεις -μου ‘πε- τ’ όνομά μου μη ρωτήσεις.
Μισώ τις μάταιες εξομολογήσεις
και των αντρών τα μάταια λόγια τα ζεστά.

Μείναμε δίχως να μιλάμε ως την αυγή
κι όταν επλήρωσα και κίνησα να φύγω,
κουδούνισε τα χρήματα στο χέρι λίγο
και μου τα πέταξε στο πρόσωπο με οργή.

Και μου πε: Αν ζήσατε πολύ στους τροπικούς
κι αν εδιαβάσατε παράξενα βιβλία,
μάθατε μόνο να οδηγάτε αργά τα πλοία,
στους χάρτες σκύβοντας τους Μερκατορικούς.

Αλλά το ασάλευτο ταξίδι των πορνών,
ποιός από σας, τυφλοί, ποτέ το βλέπει;
Ο μεσονύχτιος ήλιος πάντοτε το σκέπει
και τ’ άστρο κάποιων άγνωστών σας ουρανών.

Εβγήκα. Απέξω από την πόρτα της σειρά
προσμέναν Γάλλοι, Εγγλέζοι και Σενεγαλέζοι.
Κι αυτή κλεισμένη το μαχαίρι της να παίζει,
πετώντας το στον τοίχο τούτη τη φορά.

Κι ετράβηξα τρεκλίζοντας με βήμα αργό,
ώσπου έφτασα, με τη βοήθεια του κυρίου
απ’ την αρχαία πολιτεία του Αλγερίου
στο ξεβαμμένο μας τεράστιο φορτηγό.

Το νυφικό το διαπερνά μια σφαίρα

ΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΓΑΜΟΣ ΤΗΝ ΑΡΑΒΙΚΗ ΑΝΟΙΞΗ

της Σοφίας Κολοτούρου

Η Κέιτ προχωράει και βήμα-βήμα                       
το νυφικό το διαπερνά μια σφαίρα.                        
Κραυγές μες στην ερήμου τον αέρα,                       
στο Μπάκιγχαμ λαοθάλασσα σαν κύμα.

Ο Ουίλιαμ με την κόκκινη στολή του                    
μοιάζει να χαιρετά την Αποικία.                             
Το αίμα κατακλύζει τη Συρία                                
κι έρποντας φτάνει πίσω στην Αυλή του. 

Ο Χάρι είχε ντυθεί Ναζί για πλάκα,                        
για να γελάσει σ’ ένα καρναβάλι.                            
Και τώρα στη Λιβύη με κάποιον πάλι                        
Βενδουίνο θα γελούν, φτωχό και βλάκα.

Ο Κάρολος μαζί με την Καμίλα,                              
αγέρωχοι στην άμαξα περνάνε.                               
Στρατιώτες λαβωμένους κουβαλάνε,                       
καμήλες της ερήμου, χίλια μίλια.                            

Η Ελισσάβετ στέκεται για χρόνια.                           
Στην Αίγυπτο αντιδρούν οι εξεγερμένοι                    
κι από την Τυνησία στην Υεμένη,                             
άνοιξη αραβική μέσα στα χιόνια.

Η Κέητ πλησιάζει στο Αβαείο,                                    
κι όλο ματώνει τ’ άσπρο νυφικό της.                            
Οι άμαξες, τα καπέλα, το ιππικό της        
γεμίσανε από έρημο και κρύο.                                        

Ο Ουίλιαμ τη φιλάει μες το μπαλκόνι                               
κι ο κόσμος παραλήρημα, τι πλήθος!                               
Εγγύς Ανατολή, πληγή στο στήθος.                                
Βόρεια Αφρική, σαν ντόμινο που απλώνει.                            

1/5/2011

http://blog.sofiakolotourou.gr/