Ομοφοβία και τρανσφοβία στο Δημοτικό σχολείο; «Θε μου τι λέπομεν στις μέρες μας»!!

Γράφει ο Δημήτριος Νατσιός, Δάσκαλος

“Πάντα άνω και κάτω γέγονε, πάντα συγκέχυνται και διέφθαρται”. Ολα έχουν γίνει άνω κάτω, όλα βρίσκονται σε σύγχυση και έχουν διαφθαρεί. (Άγιος Ιωάννης ο  Χρυσόστομος)

Εν πρώτοις μια παραπομπή στο άρθρο 16,2 του εν ισχύ Συντάγματος, το οποίο οι ποικιλώνυμοι “αναθεωρητές” έχουν θέσει στο στόχαστρό τους. Μεταξύ των όσων διαλαμβάνει για την παιδεία ως “βασική αποστολή του Κράτους” έχει και ως σκοπό και την ηθική αγωγή των Ελλήνων. Ο σεβαστός Πρόεδρος του Αρείου Πάγου ε.τ., Βασίλειος Νικόπουλος, στο τελευταίο του εξαιρετικό πόνημα με τίτλο “Αγαπημένο μου Σύνταγμα ή αντιΣυνταγματικοί παραΛογισμοί” – βιβλίο που αποδομεί τους …αποδομητές του Εθνους – σημειώνει τα εξής σπουδαία: “Το Σύνταγμα αναφέρεται στην παιδεία των Ελλήνων. Στους Ελληνες αναφέρονται οι συνταγματικοί στόχοι της παιδείας… Η παιδεία την οποία παρέχει το ελληνικό Κράτος πρέπει κατά το Σύνταγμα να είναι αποκλειστικώς ελληνική…”. (εκδ. “Αρμός”, σελ. 322). Αρα ό,τι εισέρχεται στο σχολείο, κάθε γνωστικό αντικείμενο, πρέπει να σέβεται την ταυτότητά μας, τις παραδόσεις μας, την ιδιαιτερότητα του πολιτισμού των Ελλήνων.

 Την “ηθική” όλοι την κατανοούμε. “Η ηθική είναι κείνη που σηκώνει τον άνθρωπο απάνω από το κτήνος και τον ντύνει με μιαν άφθαρτη στολή κεντημένη με κάθε ευγένεια, με κάθε σοβαρό και υψηλό αίσθημα και πλουμισμένη με τα αθάνατα διαμάντια που λέγονται φρονιμάδα, σεμνότητα, γενναιότητα της καρδιάς, ευαισθησία και ευγένεια της ψυχής και με όσα κάνουνε τον άνθρωπο, από ένα σιχαμερό και εξευτελισμένο ζώο,  ένα πλάσμα πολύ σπουδαίο και θαυμαστό”, γράφει ο Φ. Κόντογλου στα “Μυστικά Ανθη”. (σελ. 25). Ερωτώ: προάγεται η ηθική αγωγή στο σχολείο μ’ αυτό που διάβασα και αμέσως παραθέτω;  Είναι «Δελτίο Τύπου»:

«Η ομάδα Ομοφοβία και Τρανσφοβία στην Εκπαίδευση, σε συνεργασία με το Σχολείο Παιχνιδιού – Εργαστήρι Πολιτιστικής Εκπαίδευσης, τη Ζωντανή Βιβλιοθήκη – Human Library Greece και το Σύλλογο Διδασκόντων 66ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών, διοργανώνει την Παρασκευή 2 Μαίου 2014 στις 16.45, στο 66ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών, ημερίδα με θέμα “Ομοφοβία και Τρανσφοβία στην Εκπαίδευση, παιδιά – γονείς – εκπαιδευτικοί”...

Στόχος της ημερίδας είναι να ανοίξει γόνιμο διάλογο για το θέμα του ομοφοβικού και τρανσφοβικού εκφοβισμού στην εκπαίδευση και να επισημάνει την αναγκαιότητα ανάληψης συστηματικών και πολυεπίπεδων δράσεων για τη δημιουργία ενός κλίματος ασφάλειας για όλα τα μέλη του, δηλαδή τα παιδιά, τους γονείς και τους/ τις εκπαιδευτικούς – όπως γίνεται σε αρκετά κράτη της ΕΕ.

Στην ημερίδα θα γίνει παρουσίαση της καταγραφής των ομοφοβικών και τρανσφοβικών περιστατικών στη σχολική ζωή με βάση τα δεδομένα της έρευνάς μας που διεξήχθη μέσω διαδικτύου από το 2010 έως το 2013 και θα γίνει ενημέρωση για τη νομοθεσία της ΕΕ και της Ελλάδας σχετικά με την ίση μεταχείριση σε θέματα σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου. Στη συνέχεια, θα προταθούν όροι βελτίωσης των προγραμμάτων σεξουαλικής αγωγής – διαφυλικών σχέσεων και καλές πρακτικές για την πρόληψη και αντιμετώπιση του ομοφοβικού / τρανσφοβικού εκφοβισμού στην εκπαίδευση και θα τονιστεί η αναγκαιότητα μιας αντισεξιστικής εκπαιδευτικής πολιτικής – με ιδιαίτερη έμφαση στην προώθηση μιας νέας αντίληψης για τον ανδρισμό καθώς αυτό συνδέεται άμεσα μείωση του ομοφοβίας και της τρανσφοβίας. Τέλος, θα παρουσιασθεί, ως παράδειγμα, ένα παιδικό βιβλίο που σέβεται την οικογενειακή ποικιλομορφία και μπορεί να συμβάλει στην άρση ορισμένων εμποδίων που προέρχονται από την ομοφοβία, την ύπαρξη προκαταλήψεων και την έλλειψη ανάλογων παραδειγμάτων στο παιδαγωγικό υλικό».

Ερωτώ: τι ακριβώς σημαίνει “ομοφοβία” και “τρανσφοβία”;  ποιoς φοβάται ποιoν ή τι; Υπάρχουν μεταξύ των παιδιών του Δημοτικού σχολείου τέτοια φαινόμενα; Δηλαδή φοβάται ή αντιμετωπίζει με ρατσισμό ένα παιδάκι 6-7 χρονών μια …λεσβία; Θα σταθεί δάσκαλος ενώπιον των μικρών παιδιών και θα τους αναλύει τέτοιες διαστροφές; (Oι γονείς θα τον καταγγείλουν ως σχιζοφρενή και θα τον στείλουν για τα περαιτέρω). Τι σημαίνει “νέα αντίληψη για τον ανδρισμό”; Γιατί ειδικά για τον “ανδρισμό”; Ο “παραδοσιακός”, “ο ανδρικός” ανδρισμός έχει ξεπεραστεί; (“Θέε μου τι λέπομεν στις μέρες μας” που έλεγε και ο Μακρυγιάννης. Δεν ξέρω πώς να εκφραστώ! Εγιναν οι αξίες σκουπίδια και τα σκουπίδια “αξίες”. “Το κακό θα σας έρθει από τους διαβασμένους” έλεγε ο Πατροκοσμάς. Το “κακό” ήρθε και έχει όνομα “ο όφις ο αρχαίος, ο καλούμενος Διάβολος”).
Τι εννοούν με την φράση “οικογενειακή ποικιλομορφία”; Μήπως τις διαστροφικές συμβιώσεις, που εξευτελίζουν τον θεσμό της αληθινής οικογένειας; Θα εξηγούν στα παιδιά μας αυτές “τις ποικιλίες” δηλητηριάζοντας τα διά βίου;

(Μεταξύ των εισηγητών είναι καθηγητές πανεπιστημίου, σχολικοί σύμβουλοι, δάσκαλοι και λοιποί… φοβισμένοι. Τον μόνο “φόβο” που δεν έχουν είναι “φόβο Θεού”. Και χωρίς Θεό όλα επιτρέπονται κατά τον αείχλωρο λόγο του Ντοστογιέφσκι).

Τι θα πει, συνεχίζω με ερωτήματα, ότι αυτό “γίνεται σε αρκετά κράτη της Ε.Ε”; Δόξα τω Θεώ έχουμε (είχαμε) μείνει πίσω από την Ευρώπη σε κάποια πράγματα. Η Ευρώπη, πτώμα άταφο, τυμπανιαίας αποφοράς, είναι η χώρα των Γαδαρηνών. Ο άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς έγραφε: “Ο Χριστός επήρε τον Σταυρόν Του και την ευλογίαν Του και απεμακρύνθη από την Ευρώπην. Έμεινε ζόφος και δυσωδία. Και σεις τώρα αποφασίστε με ποίον θα υπάγετε, ποίον θα ακολουθήσετε: την σκοτεινήν και δυσώδη Ευρώπην ή τον Χριστόν;”. (αγ. Ιουστίνου Πόποβιτς, “Ορθόδοξος Εκκλησία και Οικουμενισμός”, εκδ. “Ορθόδοξος Κυψέλη”, σελ. 252). (Είδαμε τις “προκοπές” της Ευρώπης, αυτές τις ημέρες, στο τρισάθλιο κοπροθέαμα που ονομάζεται Γιουροβίζιον. Προφανώς το αλλόκοτο αυτό πλάσμα από την Αυστρία, εκπροσωπεί “την νέα αντίληψη για τον ανδρισμό” που ονειροφαντάζονται οι ημέτεροι προοδομανείς).

Πίσω όμως απ’ όλα αυτά τα παρδαλά καρυκεύματα, περί αντιμετώπισης των διαφόρων “προκαταλήψεων” στο σχολείο, κρύβεται ο ανομολόγητος στόχος αποσύνθεσης, σπίλωσης και κατασυκοφάντησης του οικογενειακού θεσμού. Η οικογένεια, το ευλογημένο καταφύγιο, η Μεγάλη του Γένους Σχολή, είναι το τελευταίο, το έσχατο οχυρό της πατρίδας μας. Μέσω της τηλεόρασης, του τρίτου γονέα, τα παιδιά εισπνέουν όλες τις αναθυμιάσεις της κοινωνίας. Ούτε για δείγμα, έστω για κάποια ισορροπία εντυπώσεων, δεν συναντάς μια ομαλή και ευτυχισμένη οικογένεια. Στα σχολικά βιβλία γλώσσας “διαφημίζεται” το διαζύγιο. (“Απ’ όλες τις μορφές πόνου και απώλειας τίποτε δεν συγκρίνεται με το διαζύγιο” έλεγε ο Ιγ. Μπέργκμαν). Δεν υπάρχει ούτε ένα κείμενο στο οποίο να προβάλλεται η φυσιολογική οικογένεια. Υπάρχει όμως θέση, όπως έχω ξαναγράψει, σε σχολικό βιβλίο, στο τετράδιο εργασιών Α’ Γυμνασίου (σε 12-13χρονα παιδιά), για κείμενο – εξέρασμα στο οποίο εξυμνείται το βδελυρότατο των εγκλημάτων: η παιδεραστία (σελ. 16). Ο δεσμός 25χρονου με 13χρονη μαθήτρια. Ετσι γινόμαστε κι εμείς σιγά  σιγά “Ευρωπαίοι”, ένας ανθρώπινος πολτός, που θα καταναλώνει τα ξυλοκέρατα, τις γουρουνοτροφές με τις οποίες θα μας ελεούν οι Φράγκοι και οι μνημονιακοί λακέδες που τους δορυφορούν.

Γι’ αυτό “ώρα ημάς ήδη εξ ύπνου εγερθήναι”.

Η πατρίδα καταστρέφεται, η παιδεία κατεδαφίζεται, η οικογένεια μαγαρίζεται. Οι πολιτικοί νάνοι και αρλεκίνοι, αντί να ασχολούνται με τα προβλήματα του λαού ασχολούμαστε εμείς με τα δικά τους. Αν θα επιβιώσει η Ελιά, η Ποταμιά και κάθε συμφορά του τόπου. Οι γονείς «να ταράξουν» στις μηνύσεις όσους βρομίζουν τα παιδιά τους. Για τα βιβλία και τις καντιποτένιες  ημερίδες. Οι δάσκαλοι να διδάσκουν “ψυχή και Χριστό” και να μην φοβούνται. Να τρέμουν όσοι υπηρετούν τα σκοτάδια και τον άρχοντά τους. Ζούμε την απόλυτη παράνοια. Όσοι αντιστεκόμαστε μας λένε τρελλούς.

 Ερχεται καιρός”,  έλεγε ο Μέγας Αντώνιος, “ίνα οι άνθρωποι μανώσιν· επάν δε ίδωσι τινά μη μαινόμενον, επαναστατήσονται αυτώ, λέγοντες: συ μαίνει, διά το μη είναι όμοιον αυτοίς”. Θα έλθει καιρός που οι άνθρωποι θα τρελλαθούν, θα παραφρονήσουν. Εάν δουν κάποιον λογικό, θα επαναστατήσουν εναντίον του, λέγοντες: εσύ είσαι παρανοϊκός, γιατί δεν θα είναι όμοιός τους.

Γιατί είναι η πατρίδα "αχούρι κοπρισμένο"...

Nατσιός Δημήτρης, δάσκαλος-Κιλκίς

Ακούγοντας, βλέποντας και διαβάζοντας κανείς τις σάπιες τούτες ημέρες, έχει την αίσθηση ότι επίκειται το τέλος του νεοελληνικού κράτους. Μέχρις εδώ ήταν, «εάλω η Πόλις».

Παρόμοια αισθήματα βίωναν και οι δυστυχείς Ρωμηοί, λίγο προ της αλώσεως της Βασιλεύουσας. Το Γένος ανέβαινε στον αιμάτινο δρόμο του Γολγοθά του, στην μακραίωνη σκλαβιά στους αντίχριστους Αγαρηνούς εξαιτίας κυρίως της ηθικής κρίσης. Το διαπιστώνουμε σε κείμενα της εποχής: «Οι άρχοντες συμμετέχουν στις παρανομίες, οι διαχειριζόμενοι τα κοινά είναι κλέφτες, οι δικαστές δωρολήπτες με αποτέλεσμα να επικρατούν οι εγωιστές, οι αλαζόνες, οι αχάριστοι, οι συκοφάντες…
Δεν υπάρχει αγάπη, αδελφών ομόνοια «ουδαμού σπλάχνον χριστιανικόν, ουδαμού δάκρυον συμπαθές», θρηνεί ο μοναχός (και άγιος νομίζω της Εκκλησίας μας) Ιωσήφ Βρυέννιος. (Απ. Βακαλόπουλος, «Ο χαρακτήρας των Ελλήνων», σελ. 81).

Στο ίδιο βιβλίο, ο αείμνηστος καθηγητής, σημειώνει ότι «οι πλούσιοι την εποχή εκείνη, ενώ κατέρρεαν τα τελευταία υπολείμματα της βυζαντινής αυτοκρατορίας, ξένοι τελείως προς το πνεύμα του Χριστιανισμού, ήταν σκληρότεροι απέναντι στους φτωχούς και ταπεινούς της ζωής». Είμαστε και σήμερα ενώπιον μιας νέας άλωσης, περιμένουμε των εχθρών τα φουσάτα…

Γιατί είναι η πατρίδα «αχούρι κοπρισμένο/ από τ’ αλόγατα του οχτρού. Καπίστρια τα φελόνια /και οι κολυμπήθρες γούρνες. Να! Διαγουμιστές όλοι/ των όλων. Τίμιων, ιερών μαγαριστές και σφάχτες». (Παλαμάς, «Η φλογέρα του βασιλιά»). Κόπρισε, διαγούμισε, μαγάρισε τόσα χρόνια το πολιτικό χτικιό, άχρηστοι και ανίκανοι λεβαντίνοι, οι συμμορίες του κομματισμού και μας παραδίδουν αμαχητί στους Φραγκογερμανούς, στους «Βενετούς», στους εμπόρους των εθνών- τοκογλύφους. Γιατί δεν ξεσηκωνόμαστε, γιατί δεν επαναστατούν οι νέοι; Αναρωτιέται η μεσόκοπη άνοια και ανία, η συφοριασμένη «γενιά του Πολυτεχνείου»;

Επανάσταση; Τι είναι αυτό τρώγεται; Μια διαδήλωση, μια πορεία διαμαρτυρίας για την θεϊκή ομάδα μας, ναι! «Προοδευτικές» συμπλοκές με την αστυνομία και βεβήλωση της ασυλαίας ανοησίας, όλα αυτά που ξεσηκώνουν ενίοτε τη νερουλή νεολαία μας – εικόνα και ομοίωση μας- γίνονται, έτσι περνάει η ώρα, ξεθυμαίνει, απελευθερώνεται και η σωρευμένη ενέργεια.

Η Επανάσταση όμως «θέλει δουλειά πολύ», πριν, όχι τώρα. Πού να ξέρουν οι νέοι από επαναστάτες, ποιος τους δίδαξε; Με ολίγον Τσε Γκεβάραή Φιντέλ ως καρδιοκατακτητές κυρίως και ατίθασα πλουσιόπαιδα, επαναστάτες δεν φτιάχνεις. «Ο γύφτος και φθισικός» Καραϊσκάκης δεν μας κάνει, του λείπει η πολυπολιτισμική διάσταση, έκοβε και έχτιζε
λοφίσκους με τούρκικα κεφάλια, ρατσισμός ασυγχώρητος. Εσυνηθίσαμε, ως θα έλεγε ο γερο – Κολοκοτρώνης, να μας καταφρονούν οι ξένοι, δυο αιώνες, υποτέλειας και ξενοδουλείας, βιώσαμε. Τώρα, στις γενιές μας ξεβράζεται το κακό. Οι κοπριές, οι κοπρώνυμοι, που κυβέρνησαν ιδίως κατά την λαμπρή τους περίοδο – την ευρωπαϊκή της μακαρίτισσας ΕΟΚ – άφησαν την πατρίδα χωρίς παιδεία εθνική, χωρίς χρηστή δημόσια διοίκηση και μας παραδίδουν στα αρπακτικά της Τρόϊκας. Γιατί δεν επαναστατούν
οι Έλληνες; ιδού η απορία...

Ο χρόνιος εθισμός στην δουλοπρέπεια, η καθημερινή εισπνοή τηλεοπτικών αναθυμιάσεων, μεταμόρφωσαν τον πάλαι ποτέ ατίθασο, αγωνιστή, επαναστάτη και πολεμιστή Ρωμηό, σε ασπόνδυλο καλοπερασάκια, σε ήρεμο «τίποτε». Διασώζει ο Φωτάκος στα «Απομνημονεύματα περί την Ελληνικήν Επανάστασιν», ένα περιστατικό.

Συμβαίνει κατά το πρώτο έτος της Εθνεγερσίας. Οι πολιορκημένοι Τούρκοι του Νεόκαστρου αποφάσισαν να συνθηκολογήσουν και πρότειναν διαπραγματεύσεις. Συμφωνήθηκε συνάντηση των δυο αντιπροσωπειών έξω από το φρούριο. Αλλά οι συνομιλίες δυσκολεύονταν και αργούσαν, επειδή εκατοντάδες αγωνιστές, περίεργοι, χασομέρηδες, και λοιποί «άτακτοι» είχαν συγκεντρωθεί γύρω και θορυβούσαν αδιαφορώντας για τις διαταγές των αρχηγών τους. Αφηγείται ο Φωτάκος: «Αφού δεν πλέον είδαν οι Τούρκοι ότι οι Έλληνες δεν ακούουν τους καπεταναίους των μια ημέραν ο Τσιντάραγας, κλειδούχος του Φρουρίου, έχασε την υπομονήν κι στραφείς προς τους στρατιώτας εφώναξεν ούτως: σουτ βρε Ρωμηοί! Η φωνή αυτή αμέσως έφερε σιωπήν. Εδώ δε εφαρμόζεται το ρητόν: «Είδε ο δούλος τον δεσπότην και εφοβήθη». Κατ’ ουδένα τρόπον εδύναντο οι καπεταναίοι να απομακρύνουν τους στρατιώτας διά να σταθούν οι Τούρκοι εις ομιλίαν, η δε φωνή του Αγά μόνη τους ησύχασεν». Και παρατηρεί συγκαταβατικά ο αγωνιστής: «Πόσον ο φόβος είναι δυνατός και ανεξάλειπτος, όταν είναι
παιδιόθεν ριζωμένος εις τα ψυχάς των ανθρώπων». Έτσι ακριβώς. Μόνο που στην τωρινή περίπτωση δεν πρόκειται περί ριζωμένου φόβου, αλλά για ριζωμένη έως μιθιδρατισμού αφασία και παχυδερμία.

Κατ’ αρχάς και η λέξη Επανάσταση έχει ποινικοποιηθεί. Παραπέμπει στις επταετείς καρικατούρες, που ίσως το μεγαλύτερο έγκλημα τους ήταν ότι με τις γελοίες τους πατριδοκαπηλίες και θρησκοληψίες, έδωσαν μια ουρανόπεμπτη δικαιολογία στους μεταπολιτευτικούς νάνους και αρλεκίνους της «προόδου», να ποδοπατήσουν, να στρεβλώσουν αξίες αειθαλείς, ελληνοσώτειρες, «πίστιν και πατρίδα», που, όταν προσβάλλονται και αλυσοδένονται, ξεσηκώνουν λαούς. Παιδιόθεν, ρίζωσε «εις τα ψυχάς» των σημερινών Νεοελλήνων αυτή η αποστροφή, η καχυποψία, η απάρνηση στα τιμαλφή του Γένους μας, ο φόβος του ραγιά. Του ραγιά, του κατακυριευμένου στα βορβορώδη πάθη του. Διότι ψυχή χωρίς θρεμμένη με την Ορθόδοξη πίστη και με την φιλοπατρία, καταντά παλιόψαθα, φανταχτερή ασημαντότητα κι ας νομίζει ότι έχει αξία. Οι επαναστάσεις δεν γίνονται με μπουκωμένα στόματα και άδειες, νεκρές ψυχές. «Σηκώθηκα και πήγα εις τις εικόνες και κάνω την προσευχή μου και λέγω∙ Κύριε
βλέπεις σε τι κατάστασιν έφτασα. Ο μόνος σωτήρας είναι η παντοδυναμία σου και η ευσπλαχνία σου σε μας οπού κιντυνεύομεν και εις την ματοκυλισμένη μας πατρίδα. Πιάνω και φκιάνω μιαν σημαία και γράφω Εθνική Συνέλευση, Σύνταμα. Λέγω. Εις το όνομα του Θεού και της βασιλείας του σηκώνεται η σημαία της πατρίδος». Και επαναστάτησε ο ματοκυλισμένος στρατηγός τον Σεπτέμβριο του 1843 κατά των Μπαυαρέζων και κέρδισε ο βασανισμένος αγωνιστής, μαζί με τον λαό που τον ακολούθησε, αναίμακτα το "Σύνταμα". Η επανάσταση δεν θα ξεκινήσει από τους... κουκουλοφλώρους, μοσχοαναθρεμμένους μοναχογιούς των βορείων προαστίων. Επανάσταση, αν γίνει και πρέπει να γίνει, θα έλθει από αυτούς που αγαπούν την πατρίδα με τον τρόπο του Μακρυγιάννη.

Άνθρωποι «ων ο Θεός κοιλία, οι εχθροί του σταυρού», ο ψευτοεπαναστάτες της σήμερον, στηρίζουν ύπουλα τους κατοχικούς, τους προδότες της πατρίδας...

«Δι ’αυτά» πολέμησαν οι ιδρυτές του κράτους μας;

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς

«Ένα έθνος έχει το δίκαιον πάντοντε να μετασχηματίση και να μεταλλάξη
την νομοθεσίαν του. Μιας γενεάς πρόσωπα δεν ημπορούν να καθυποτάξουν εις τους νόμους των τα πρόσωπα οπού θέλουν γεννηθή κατόπι τους». Ρήγας Φερραίος "Νέα Πολιτική Διοίκησις" άρθρο 28

Δηλαδή, μας κανοναρχεί ο «πρωτομάρτυρας» της λευτεριάς μας, οι έχοντες τα «οφίκια της πατρίδος»,βουλευτές και κυβερνήτες δεν έχουν το δικαίωμα να υπογράψουν με «χέρια και ποδάρια» νόμους-μνημόνια με τα οποία καθυποτάσσονται γενεές, αγέννητων, Ελλήνων. Στρώθηκα και μελέτησα τα πρώτα, τα γενέθλια συντάγματα της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Ποια πατρίδα οραματίστηκαν οι «ματοκυλισμένοι» (Μακρυγιάννης) πρόγονοί μας; Γιατί 1.000.000 περίπου ηρωικοί ραγιάδες- από τα 3.000.000 που ζούσαν, όπως υπολογίστηκε τότε στην Επικράτεια- έδωσαν την ζωή τους;

«Η ανάγνωση των συνταγματικών κειμένων και της ιστορίας τους, δεν είναι ένα τυπικό καθήκον απέναντι στην συνταγματική μας ιστορία, αλλά ένα ουσιαστικό χρέος απέναντι στην νεοελληνική μας ιστορία, που τις επιπτώσεις της αντιμετωπίζουμε άμεσα και στις μέρες μας.

Όπως η Αθήνα δεν χτίστηκε σε μια μέρα, έτσι και η σημερινή θέση του Νεοέλληνα δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί και ερμηνευτεί σωστά χωρίς την συστηματική και πολύχρονη ίσως έρευνα των ιστορικών μας πηγών», γράφει ο Αλ. Σβώλος στο βιβλίο του «Η Συνταγματική ιστορία της Ελλάδος». (Εκδ. «Στοχαστής», Αθήνα 1972, σελ. 13).

Είναι γνωστό ότι τα τρία πρώτα Συντάγματα ψηφίστηκαν εν μέσω της Επανάστασης.

Το πρώτο πολίτευμα της αγωνιζομένης Ελλάδας προήλθε από την Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου στις 20 Δεκεμβρίου 1821. Το Σύνταγμα της Επιδαύρου υπεβλήθη σε αναθεώρηση από την Β΄ Εθνοσυνέλευση, η οποία συνήλθε στο Άστρος στις 29 Μαρτίου του 1823.

"Το πολίτευμα τούτο", γράφει ο Σβώλος, στο προαναφερθέν πόνημά του, "διά να μη διεγείρη, ως δημοκρατικόν, την δυσπιστίαν της Ιεράς Συμμαχίας ωνομάσθη Προσωρινόν».

Το τρίτο Σύνταγμα – το τελειότερο των Συνταγμάτων της Επαναστάσεως-ψηφίστηκε από την Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας κατά τον Μάιο του 1827. (Μεταξύ των άλλων εξέλεξε ομοφώνως τον Ιωάννη Καποδίστρια «Κυβερνήτη της Ελλάδος»). Βαρυσήμαντη, μεγαλοπρεπής και επική είναι η, ταυτόχρονη προς το Σύνταγμα, διακήρυξη της Επιδαύρου.
Την παραθέτω:

«Εν ονόματι της Αγίας και Αδιαιρέτου Τριάδος. Το Ελληνικό έθνος, το υπό την φρικώδη οθωμανική δυναστείαν, μη δυνάμενον να φέρη τον βαρύτατον και απαραδειγμάτιστον ζυγόν της τυραννίας, και αποσείσαν αυτόν με μεγάλας θυσίας, κηρύττη σήμερον διά των νομίμων παραστατών του, την Εθνικήν συνηγμένων Συνέλευσιν, ενώπιον Θεού και ανθρώπων, την Πολιτικήν αυτού ύπαρξιν και ανεξαρτησίαν».

Σημαντικότατο είναι το προοίμιον του Συντάγματός μας.(Οίμος στα αρχαία
είναι ο δρόμος. Προοίμιο είναι η εισαγωγή, η είσοδος).

Γράφει ο σεβαστός πρόεδρος του Αρείου Πάγου Ε.Τ. κ. Βασίλειος Νικόπουλος στην μελέτη του για το «προοίμιον και τη νομική του αξιολόγηση»:

«Είναι εμφανές ότι η Ορθόδοξος Χριστιανική Πίστις, η οποία ως υπερτάτη Αξία ενέπνευσε τον ιερόν απελευθερωτικόν αγώνα, κατηύγαζεν και το φρόνημα των συντακτών του Προσωρινού Πολιτεύματος της Ελλάδος.
Ενδεικτικόν της ευλαβείας και της ζώσης, Ορθοδόξου Χριστιανικής Πίστεως των μελών της Α΄εν Επιδαύρω Εθνικής Συνελεύσεως μελών της Α΄εν Επιδαύρω Εθνικής Συνελεύσεως των Ελλήνων, είναι ότι η έναρξις των εργασιών της εκηρύχθη υπό του επισκόπου Ταλαντίου Νεοφύτου και πρώτου των μελών αυτής, αφού προηγουμένως με συμμετοχή όλων, ετελέσθη υπ’αυτού η Θεία Λειτουργία» («Εκδόσεις των φίλων του Λαού», σελ. 9-10).

Τι ωραίο! Στην πιο μεγάλη του στιγμή το Έθνος, «λειτουργιέται», κηρύττει «την πολιτικήν του ύπαρξιν» δι’ ευχών της αγίας μας Εκκλησίας.

(Θυμήθηκα αυτό που έλεγε ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς. «-Τι θα κάνεις, Γέροντα, αν ακούσεις ότι κηρύχτηκε πόλεμος; Τον ρώτησαν.

-Θα κάνω μια Θεία Λειτουργία", απάντησε. Άντε να καταλάβουν όλοι οι τωρινοί αλιβάνιστοι του κοινοβουλίου τον λόγο του αγίου!).

Σημαντικό είναι το β΄ άρθρο. Όταν αναζητήθηκε η συνισταμένη και η κοινή βάση που θα προσδιόριζε τον Έλληνα, την εθνική, δηλαδή, ονοματοδοσία των επαναστατών, ευθύς εξαρχής ορίστηκε: «Όσοι αυτόχθονες κάτοικοι της Επικράτειας της Ελλάδος πιστεύουσιν εις Χριστόν, εισίν Έλληνες, και απολαμβάνουν άνευ τινός διαφοράς όλων των πολιτικών
δικαιωμάτων».
Είναι ακράδαντη και εδραία η πίστη των αγωνιστών στην ευεγερτική επέμβαση του Χριστού για την νεκρανάσταση του Γένους.

«Τον Χριστόν φοβόμαστε και αυτήν η θρησκεία μας λευτέρωσεν και βγήκαμε στην κοινωνία του κόσμου» βροντοφωνάζει η άγρυπνη συνείδηση του Έθνους, ο στρατηγός Μακρυγιάννης:

«Για της πατρίδος την ελευθερίαν για του Χριστού την πίστιν την αγίαν γι’αυτά τα δύο πολεμώ», έψελνε κλαίγοντας ο λαός. «Παναγία μου, βοήθησε και τούτην την φορά τους Έλληνας δια να εμψυχωθούν» παρακαλά ο Κολοκοτρώνης την Παναγία σε μία εκκλησία εις τον δρόμο στο Χρυσοβίτσι.

«.... ας ρωτήσουμε την καρδιά μας και ό,τι μας απαντηχαίνει ας το βάλωμε γλήγορα σε πράξιν και ας είμεθα, αδέλφια, βέβαιοι πως ο Χριστός μας ο πολυαγαπημένος θα βάλη το χέρι απάνω μας», γράφει το λιοντάρι της Γραβιάς, ο Οδ. Ανδρούτσος, στην περίφημη επιστολή του  στους Γαλαξιδιώτες. (Κάρπου Παπαδόπουλου, «Οδ. Ανδρούτσος, εκδ. «Βεργίνα», σελ. 98). Ας το καταλάβουν οι ποικιλώνυμοι εκκλησιομάχοι. Οι πρόγονοι έχυσαν το αίμα τους, γιατί ήθελαν η πίστη του Χριστού να δοξάζεται σε τούτο τον τόπο. Κι αν σήμερα κατρακυλήσαμε και γίναμε παλιόψαθα της οικουμένης  είναι γιατί λησμονήσαμε την ιερή εντολή τους.

«Να μην γίνεται λόγος κατά της χριστιανικής θρησκείας» διαβάζουμε στο ιδρυτικό του νέου κράτους μας Σύνταγμα. (Δεν περνάει μέρα που να μη βγαίνει κάποιο επωνυματοφόρο νούμερο και να μην κουνάει το δάχτυλο
στην Ορθόδοξη του Χριστού Εκκλησία).

Το γιατί μας το περιγράφει εκφραστικότατα ο ιστορικός Ζαμπέλιος: «Οι αλλοεθνείς, ίνα μας αναγνωρίσωσιν, ηρώτων που είναι η πατρίς μας και ημείς κοσμικώς απάτριδες εις μόνη απάντησιν εστρέφομεν το βλέμμα προς την Εκκλησίαν. Ούτοι μεν μας έλεγον ότι άλλο Εκκλησία και άλλο Πατρίς.
Ημείς δε ουδέ ηξεύρομεν ουδέ δυνάμεθα να τα διακρίνωμεν , η μια μετά της άλλης ήσαν αδιασπάστως εντός της ημετέρας καρδίας συνηρμοσμένα».

Ο δήθεν εξευρωπαϊσμός μας προκάλεσε και τον διασπασμό, εντός της ημετέρας καρδίας, των δύο τούτων τζιβαϊρικών. Γι’αυτό και όταν μας βρίσκει το κακό σπεύδουμε να αδειάσουμε τα ράφια των Super Market, αντί να τρέχουμε στην αγκαλιά της μάνας, της Εκκλησίας, στην Θεία Λειτουργία.

Δι’ αυτά πολεμήσαμε» έλεγε ο γερο-Μακρυγιάννης σε «κάτι στρατιώτες» που θα πουλούσαν δύο αγάλματα περίφημα, «κάτι Ευρωπαίων».

Πόσα ερωτηματικά χωράει σήμερα αυτή η φράση; Δι’ αυτά πολέμησαν; Για τα μνημόνια, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, την οικονομική εξαθλίωση, την ασυδοσία των ασύλων, τον εκβαρβαρισμό της παιδείας....

Μήπως, ερωτώ, ακυρώθηκε η Επανάσταση του Εικοσιένα; Αν συμφωνούμε, τι κάνουμε;

Η συμβολή της Ελλάδας στη νίκη

"Ομπρός κ' η Ελλάδα σκώθηκε

Και διασκορπάει τα σκότη!

Ανάστα η Ανθρωπότη,

Κι ακλούθα την...Ομπρός!".

 Άγγελος Σικελιανός

 Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς
«Κατακλίθημεν άνθρωποι και ανηγέρθημεν έθνος», γράφει ο Άγγελος Βλάχος την μεγάλη εκείνη μέρα που άρχιζε ο ελληνοϊταλικός πόλεμος.

Πράγματι, η προ του πολέμου κατάσταση στην Ελλάδα, δεν ήταν και η ιδανικότερη. Ο Μεταξάς, ικανότατος στρατιωτικός προετοίμαζε την πατρίδα για παν ενδεχόμενο, όμως η αστάθεια και ο διχασμός και του τότε πολιτικού και παραπολιτικού κόσμου, δεν εξασφάλιζε την σύμπνοια και την ενότητα, που απαιτεί ένας εθνικός αγώνας.

Αντίβαρο όμως σʼ αυτήν την δυσαρέσκεια λαού, αποτέλεσαν οι ιταλικές αθλιότητες.  Η τυχοδιωκτική πολιτική των Ιταλών από το 1912 ακόμη, όταν αρνήθηκαν να παραδώσουν τα Δωδεκάνησα στην Ελλάδα,  οι μωροφιλόδοξες βλέψεις τους στην 
Αλβανία, οι οποίες στέρησαν την ενσωμάτωση-απελεύθερωση της Βορείου Ηπείρου στον ελληνικό κορμό, η ύπουλη και προκλητική υποστήριξη του σφαγέα Κεμάλ κατά την Μικρασιατική Εκστρατεία, ο βομβαρδισμός την 27η Αυγούστου 1923 της Κέρκυρας, ως αντίποινα για την δολοφονία του Ιταλού στρατηγού Τελίνι από, όπως αποδείχτηκε αργότερα, αλβανική συμμορία, βομβαρδισμός που προκάλεσε τον θάνατο αρκετών εξαθλιωμένων προσφύγων από την Μικρά Ασία, ήταν λίγα από τα γεγονότα που κατέλειπαν οργή και αγανάκτηση στον ελληνικό λαό κατά των Ιταλών.

Γνωστά είναι και τα γεγονότα την περίοδο του Φασισμού, με τις συνεχείς προκλητικές δηλώσεις περί αναβίωσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Ο Μουσολίνι, μεθυσμένος από μεγαλαυχία έλεγε από το 1922: «Πριν πεθάνω βλέπω να σχεδιάζεται πάνω στο γαλανό ιταλικό ουρανό μια αναγεννόμενη αυτοκρατορία των Καισάρων».

Αποκορύφωμα βέβαια ο τορπιλισμός του καταδρομικού «Έλλη» ανήμερα της Παναγίας, που τραυμάτισε, εκτός από την αξιοπρέπεια, και το βαθύ θρησκευτικό αίσθημα των Ελλήνων. Η ιερόσυλη αυτή πράξη των Ιταλών έδωσε και θρησκευτική χροιά στον πόλεμο, ο πόλεμος θα ήταν πλέον πρώτα «υπέρ πίστεως» και έπειτα «υπέρ πατρίδος», γεγονός που αριστουργηματικά το υπαινίχτηκε ο εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς, όταν συμβούλευε: «αυτόν τον λόγο θα σας πω/ δε έχω άλλο κανένα / μεθύστε με τʼ αθάνατο /κρασί του Εικοσιένα».

Το «με χαμόγελο στα χείλη» δεν ήταν φιλοπόλεμη διάθεση και εξωραϊσμός της τραγικότητας των στιγμών. Ήταν το ξέσπασμα, η ανάσταση ενός ολόκληρου λαού που θα πραγμάτωνε την προγονική ισοκράτειο προτροπή: «Ην αναγκασθής κινδυνεύει αιρού (προτίμησε) τεθνάναι καλώς (να πέσεις ένδοξα) μάλλον ή ζην αισχρώς». «Δεν πήγαιναν να σκοτώσουν αυτά τα παιδιά, πήγαν για να πεθάνουν για την πατρίδα», θα γραφεί εξαίσια.

Το γεγονός όμως της σωρευμένης οργής δεν το είχε αντιληφθεί η ιταλική διπλωματία. Ο ατυχής Ιταλός πρέσβης Εμ. Γκράτσι στο πολύκροτο βιβλίο του «Η αρχή του τέλους» σημειώνει πως στο τελευταίο, πριν από τον πόλεμο, φασιστικό συμβούλιο, ο Μουσολίνι έλαβε την διαβεβαίωση από τους Ιακομόνι (αντιβασιλιάς της Αλβανίας) και Πράσκα (αρχιστράτηγος) ότι «οι Έλληνες δεν έχουν διάθεση για πόλεμο» και ότι «το ηθικό του ελληνικού λαού εμφανίζεται πολύ χαμηλό, εξαιτίας της διάστασής του με την καθεστηκυία πλουτοκρατική τάξη».

Ο πόλεμος κηρύσσεται και οι Έλληνες για τέταρτη φορά στον 20ο αι. «δρόμο ίεντο προς τους βαρβάρους» (Ηρόδοτος), επιτυγχάνοντας μια περηφανή νίκη. Ποιες όμως ήταν οι συνέπειες του ένδοξου αυτού πολέμου για την έκβαση του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου; (Βʼ.Π.Π.).

Στους πανηγυρικούς της ημέρας επισημαίνεται, με αρκετή ασάφεια, η τεράστια ψυχολογική απήχηση της νίκης του ελληνικού στρατού, εξυμνείται ως η πρώτη νίκη των ελεύθερων κρατών κατά των γερμανοϊταλών. Το μνημείωσε έξοχα το γεγονός αυτό ένας στίχος του Ελύτη: οι «Έλληνες μες στα σκοτεινά δείχνουν τον δρόμο». («Άσμα ηρωικό και πένθιμο»).

Σκοπός όμως της ιστορικής μνήμης δεν είναι (μόνο) η επιβεβαίωση της ανδρείας και της γενναιότητας του λαού μας. Η ιστορική μόρφωση έχει μεγάλη σημασία για την αγωγή των πολιτών, κυρίως των νέων πολιτών, των μαθητών. Πόσο όμως αγγίζουν και συγκινούν τους μαθητές οι κοινότοπες κορώνες, οι πανηγυρικοί της δεκάρας, σήμερα μάλιστα που η περιρρέουσα ευδαιμονοθηρία και υλοφροσύνη, οδηγούν στην «έκλειψη του έθνους», στην υποτίμηση των ιδανικών και αξιών που εμπνέουν τον λαό, τον κάθε λαό;

Μπορεί, παραδείγματος χάριν, ένας μαθητής Λυκείου να εξηγήσει σʼ έναν Γάλλο ή Άγγλο ομήλικό του, γιατί η νίκη της Ελλάδος ήταν ουσιωδέστατη για την τύχη του Βʼ Π.Π.; Αυτός είναι λοιπόν ο  σκοπός του σημερινού αφιερώματος και απευθύνεται στους μαθητές. Η παρατήρηση του Θουκυδίδη ότι «αταλαίπωρος γαρ τοις πολλοίς η ζήτησις της αληθείας και επί τα ετοίμα μάλλον τρέπονται», δηλαδή οι πολλοί «μαθαίνουν» από τις έτοιμες αλήθειες της τηλεόρασης και των αργυρώνητων κονδυλοφόρων, είναι επίκαιρη και «λίαν διδακτική».

Πρώτα – πρώτα απετράπη η είσοδος των Τούρκων στον πόλεμο στο πλευρό των Γερμανών. Βλέποντας ότι ο Άξονας δεν είναι ανίκητος οι Τούρκοι κράτησαν έκτοτε την γνωστή «επιτήδειο ουδέτερη» στάση. (Η τουρκική εφημερίδα «Σαμπάχ» έγραφε την 9η Μαρτίου 1941. «Κάθε έθνος το οποίο βρίσκεται έναντι εχθρικής απειλής, δεν πρέπει να διστάσει ούτε για μια στιγμή νʼ ακολουθήσει το παράδειγμα της Ελλάδος». Αντί γιʼ αυτό οι θρασύδειλοι «γείτονες», οι ύαινες της ιστορίας, γονάτιζαν τον εναπομείναντα Ελληνισμό της Μικράς Ασίας με κεφαλικούς φόρους και νέα τάγματα εργασίας).

Ενθάρρυναν οι ελληνικές νίκες τους Γιουγκοσλάβους, κυρίως η τυμπανοκρουστικώς αναγγελθείσα εαρινή επίθεση του Μουσολίνι της 9ης Μαρτίου του 1941 και η συνακόλουθη πανωλεθρία του. Στις 27 Μαρτίου του ʼ41 ξέσπασε στο Βελιγράδι επανάσταση του γιουγκοσλαβικού λαού που εξεδίωξε την προδοτική, φιλογερμανική κυβέρνηση του Κροάτη Ζβέτκοβιτς.

Η ελληνική αντίσταση επέδρασε και στις ΗΠΑ. Η εφ. «Morning Advertiser» του Λονδίνου έγραφε τον Νοέμβριο του ʼ41: «Η θαρραλέα αντίστασις της Ελλάδος εις τας δυνάμεις του Άξονος δεν συγκρατεί μόνον και αποκρούει επιτυχώς την ιταλικήν επίθεσιν, αλλά ανατρέπει τα σχέδια του Χίτλερ διά μίαν επίθεσιν ειρήνης. Υπήρχαν πλείσται όσαι ενδείξεις προ τινός καιρού, ότι ο Χίτλερ θα επεχείρει τας βολιδοσκοπήσεις του περί ειρήνης, αμέσως προ των προεδρικών εκλογών εις τας ΗΠΑ. Τώρα όμως φαίνεται να αντελήφθη ότι, εάν επραγματοποίει το εν λόγω σχέδιόν του, θα επετύγχανεν αποτελέσματα αντίθετα εκείνων τα οποία επεδίωκε. Και τούτο διότι η υπέροχος αντίστασις της Ελλάδος του αφήρεσεν το κυριώτερον επιχείρημα, επί του οποίου εστηρίζετο. Είναι ήδη προφανές, ότι το σχέδιον του Χίτλερ θα ετόνιζεν κυρίως την εικόνα μιας Ευρώπης κατακτημένης και πειθαρχικής... Ατυχώς διά τον Χίτλερ δεν ημπορεί πλέον να στηριχθεί επί του επιχειρήματος μιας υποταγμένης Ευρώπης...». (Αχ. Κύρου «Η Ελλάς έδωσε την νίκην», Αθήνα 1945, σελ. 35).

Ο αμερικανικός λαός εντυπωσιάστηκε από την ελληνική εποποιία και στήριξε στις εκλογές της 5ης Νοεμβρίου του ʼ41 τον Ρούζβελτ, που οδήγησε την χώρα του στο πλευρό των Συμμάχων. (Σώζοντας και την οικονομία του, τακτική που εφαρμόζουν ευλαβικώς οι διάδοχοί του). Για τον αντίκτυπο στην Αγγλία, που έδινε τότε μόνη της την κρισιμότατη «μάχη της Αγγλίας», θα μεταφέρουμε αυτό που έγραψαν οι «Times». «Ο ηρωισμός των Ελλήνων δημιουργεί διά τον αγγλικόν αγώνα κατάστασιν εξαιρετικώς ευνοϊκήν». Ο Άγγλος στρατηγός Ουέβερς στις 15 Φεβ. 1941 δήλωνε στον ραδιοφωνικό σταθμό του Λονδίνου: «Προθύμως αναγνωρίζομεν ότι οι Έλληνες σύμμαχοί μας ήσαν οι πρώτοι, οι οποίοι, με τις θαυμασίας των νίκας εις την Αλβανίαν, ήνοιξαν τον δρόμον και κατήγαγον τρομερόν πλήγμα κατά της Ιταλίας. Αι επιτυχίαι των δεν είχον μόνον τοπική σημασίαν. Επηρέασαν αποφασιστικώς την όλην εξέλιξην του πολέμου». 

Η νίκη των Ελλήνων καταρράκωσε και την «επηρμένη οφρύν» του Μουσολίνι. Η απογοήτευση του ιταλικού λαού οδηγεί στην κατάρρευση της Ιταλίας το 1943, που παίζει μέχρι τότε το ρόλο της κακομαθημένης παιδίσκης. Στις 12 Σεπ. 1943 Βρεττανός Υπουργός Ν. Μπαίκερ δηλώνει «Η νίκη της συνθηκολογήσεως της Ιταλίας ανήκει εις την Ελλάδα. Ο αξέχαστος ηρωισμός των παιδιών της στα Αλβανικά βουνά, οι αμέτρηται θυσίαι του ελληνικού λαού εις τον αγώνα κατά του κατακτητού, κατέστησαν δυνατή την υπέροχον αυτήν νίκην».

Το σημαντικότερο όμως γεγονός ήταν ο εξαναγκασμός του Χίτλερ να «κατέβη» στα Βαλκάνια κυρίως κατά της Ελλάδος, επιχείρηση που τον καθυστέρησε 5 εβδομάδες, οι οποίες του έλειψαν λίγο αργότερα το φθινόπωρο του ʼ41. Ξεκίνησε στις 22 Ιουνίου. Συνέπεια ήταν να τον προλάβει ο τρομερός ρωσικός "χειμώνας-στρατηγός", και να καθηλωθεί προ της Μόσχας.

Την άνοιξη του ʼ42 οι Ρώσοι εξοπλισμένοι από τους Αμερικανούς ανασυγκροτημένοι και με υψηλό ηθικό ξεκίνησαν την αντεπίθεση που ήταν και η αρχή του τέλους του πολέμου.

(Ο Τσώρτσιλ στα «Απομνημονεύματά» του γράφει και το εξής: «η επίλεκτος και μόνη Μεραρχία αλεξιπτωτιστών που διέθετε ο γερμανικός στρατός κατεστράφη εις την μάχην της Κρήτης. Η απώλεια των καλύτερων Γερμανών πολεμιστών απομάκρυνε το τρομερόν όπλον των αλεξιπτωτιστών από κάθε περαιτέρω συμμετοχήν εις τον πόλεμον»).

Η ύψιστη αυτή συμβολή της Ελλάδας στον Βʼ Π.Π. αναγνωρίστηκε από εχθρούς και φίλους. Ο ίδιος ο Χίτλερ στις 15 Φεβ 1945 παραπονιόταν πικρά στο καταφύγιο της καγκελαρίας ότι η ηλίθια ιταλική επίθεση εναντίον της Ελλάδος τον εμπόδισε να επιτεθεί στην Σοβιετική Ένωση μερικές εβδομάδες νωρίτερα. Το 1946 κατά την διάρκεια της Δίκης της Νυρεμβέργης ο αρχηγός της γερμανικής αεροπορίας Γκαίρινγκ ισχυριζόταν το ίδιο. Σε απομνημονεύματα στρατηγών και ναυάρχων του Χίτλερ (Πάουλους, Κάιτελ, Ρέντερ, Φον Κλάιστ) επικρατεί η ίδια άποψη. Ο Άγγλος Υπουργός των Εξωτερικών Αν. Ήντεν στις 8 Ιαν 1941 έλεγε στην Βουλή: «Η ελληνική αντίσταση καθυστέρησε για τουλάχιστον 6 εβδομάδες την έναρξη επίθεσης στη Ρωσία. Αυτό δύναμαι να πω ήταν γεγονός τεράστιας σημασίας, του οποίου σας διαβεβαιώ έχουν γνώση οι σύμμαχοί μας».

Στις 27 Απρ 1941 ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Μόσχας μεταδίδει: «Επολεμήσατε άοπλοι εναντίον πανόπλων και ενικήσατε. Επολεμήσατε μικροί εναντίον μεγάλων και επικρατήσατε. Δεν ήτο δυνατόν να γίνει αλλοιώς, διότι είσθε Έλληνες. Ως Ρώσοι εκερδίσαμεν, χάρις εις την θυσίαν σας, χρόνον νʼ αμυνθώμεν. Σας ευγνωμονούμεν».

Δεν νομίζω ότι χρειάζονται άλλες μαρτυρίες για να καταδειχθεί η προσφορά της «θεϊκιάς κι όλης αίματα πατρίδας» μας. Σε «τέτοια σπάνια φωτεινά σημεία, κρέμεται η κλωστή που μας κρατά πάνω από την άβυσσο» κατά Ελύτη. «Ο πατριωτισμός είναι το οξυγόνο των Ελλήνων» έγραφε ο Σεφέρης. Και τον άφθαστο αυτόν πατριωτισμό θαύμασαν όλοι στις αεταράχες της Πίνδου. Αντιγράφω από ένα σπουδαίο βιβλίο: "Είδα έναν λοχαγό, με φασκιωμένα τα δύο πόδια από κρυοπαγήματα, να μετακινείται πάνω στο χιόνι ακουμπώντας με κόπο σ έναν ορθοστάτη.

Γιατί δεν μπαίνετε στο νοσοκομείο; τον ρώτησα. Περιμένετε να σας τα κόψουν;

Μου πρόσφερε βραστό τσάι στο αντίσκηνο του, που βούλιαζε απ το χιόνι.

Η αξούριστη φάτσα του χαμογέλασε ανάμεσα από τα κασκόλ με τα οποία είχε τυλιγμένο το κεφάλι. Μου έδειξε με μια χειρονομία την τριγωνική έμπαση του αντίσκηνου, και είπε:

Να φύγω; Και τούτους τους μούργους, πού να τους αφήσω;

Ήταν εκεί φαντάροι, που τρύπωναν το κεφάλι να μας δούνε, και χαμογέλασαν ικανοποιημένοι στο λοχαγό τους. Δεν είχε νερό εκεί στις βουνοκορφές. Οι φαντάροι είχαν βγάλει γενάκια. Το αγιογραφικό πρόσωπό τους φάνταζε χλωμό, τα μάτια τους έφεγγαν σαν από πυρετό. Έλιωναν στο στόμα χιόνι γα να ξεδιψάσουν. Ήταν όλοι τους νεαροί άγιοι οπλισμένοι. Δεν ήταν μόνο το θαύμα της Ελληνικής ανδρείας. Ήτα η ομορφιά και ο ανώτερος πολιτισμός τους. Είδα έναν δεκανέα που τόνε μάλωνε ο αξιωματικός του, γιατί ανακάλυψε έναν Ιταλό τρυπωμένο στο αντίσκηνό του.

Ήταν βαριά χτυπημένος, είπε ο δεκανέας ντροπιασμένος. Αν το έστελνα να φύγη με τους άλλους στο χειρουργείο, θα πέθνησκε στο δρόμο από την αιμορραγία (Ακαδημία Αθηνών, 28η Οκτωβρίου 1940, Πανηγυρικοί Λόγοι Ακαδημαϊκών, λόγος Στρατή Μυριβήλη, επιμέλεια: Πέτρου Χάρη, Αθήνα 1978 σελ. 318-319).

Σε μέρες χαμερπείς και πνιγηρές σαν τις δικές μας,που πιάνουμε τις μύτες μας από τις αναθυμιάσεις, η ανάμνηση του αγώνα του λαού μας, μας προσφέρει την «ζείδωρον αύρα», είναι το φωτεινό σημείο. Οι 11.936 νεκροί του ελληνοϊταλικού πολέμου, οι «άγνωστοι στρατιώτες» έπεσαν για αξίες που οι καλοζωισμένοι των βορείων προαστίων και οι τσαρλατάνοι της μεταμοντέρνας ιστοριογραφίας, τις χλευάζουν και τις ποδοπατούν. Ας είναι. Είχαν «άλλη» γνώση εκείνοι οι «νεκροί κριτές», γνώριζαν ότι «το εύδαιμον το ελεύθερον, το δε ελεύθερον το εύψυχον», η ευτυχία έγκειται στην ελευθερία, η δε ελευθερία στην ανδρεία.

Τελειώνω γράφοντας τον επίλογο τριών άρθρων σε μεγάλες ξένες εφημερίδες της εποχής εκείνης: «Ποτέ η Αγγλία δεν θα λησμονήσει... Οι Ρώσοι θα ενθυμούνται πάντα... Κανείς Αμερικανός δεν θα λησμονήσει...»Την είδαμε την «ενθύμησή» τους στο Κυπριακό, στο Σκοπιανό, στις ελληνοτουρκικές διαφορές... στα εθνοκτόνα Μνημόνια...την είδαμε... την βλέπουμε κάθε μέρα..

Για να σωθεί η Ελλάδα στους καιρούς τους ύστατους

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος - Κιλκίς.

Υπάρχει στ’ αλήθεια έστω κι ένας Έλληνας ή Ελληνίδα (πλην των παρωπιδοφόρων κομματανθρώπων, αν και αυτοί εμφανίζονται πτοημένοι), που να πιστεύει ότι θα τιμωρηθούν, θα φυλακιστούν οι υπεύθυνοι για την οικονομική διάλυση της πατρίδας μας, για την κοινωνική αποδιοργάνωση και για τον «πλανητικό» διασυρμό; Σίγουρα κανείς. 

Όλοι μας έχουμε κατά νου την λαϊκή σοφία, η οποία συνόψισε ευθύβολα, με αποφθεγματικό τρόπο, την νυν περιρρέουσα ατμόσφαιρα: «Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει». Όλοι τους διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους και διατείνονται ότι οι υπεύθυνοι θα τιμωρηθούν (το τελευταίο ανέκδοτο: σύσταση εξεταστικής επιτροπής για καταλογισμό ευθυνών), όπως τιμωρήθηκαν για την, μέσω του χρηματιστηρίου, εξαπάτηση του λαού. Τίποτε δεν θα συμβεί, ο χρόνος θα παρέλθει, τα πάντα θα ξεχαστούν, οι διεφθαρμένοι θα συνεχίσουν να απολαμβάνουν τα κλοπιμαία, ο λαός, το υποζύγιο, θα στενάζει κάτω από την φρικτή φτώχεια που μας καταδικάζει η διεθνής, μνημονιακή «Προστασία». Όλα κομμένα και ραμμένα στα μέτρα τους, αρραγές το σύστημα και η Δικαιοσύνη, εν πολλοίς, με κλονισμένο το κύρος της, εξαρτημένη από την εκτελεστική εξουσία.

Τι μέλλει γενέσθαι, λοιπόν; Ζητείται ελπίς. Υπάρχει όμως; Όλοι μας συζητάμε για τον απεγκλωβισμό της πατρίδας, όχι τόσο από το ΔΝΤ, όσο από τις άπληστες κομματικές συμμορίες που αναπαράγουν από τετραετία σε τετραετία την λεηλασία του δημόσιου πλούτου. Δεν έχουν καμία σχέση πλέον με τον λαό, έχουν χρεοκοπήσει ηθικά και πολιτικά, διαιωνίζουν την κραιπάλη των επαγγελματιών της πολιτικής. Κάτι πρέπει να γίνει! Τι όμως; Νέο κόμμα. Αλλά από ποιους; Από δυσαρεστημένους και αποτυχημένους πολιτικάντηδες, ναυάγια και ξέφτια των ήδη υπαρχόντων κουρελούδων – κομμάτων; Υπήρξαν πολλές απόπειρες στο παρελθόν, που απλώς απέδειξαν ότι κάποιοι ίδρυσαν κόμματα, για να εκβιάσουν την επιστροφή τους στο «μαντρί» που τους ανέθρεψε. Εξάλλου ποιος εμπιστεύεται περιτρίμματα της τωρινής πολιτικής ζωής;

Κόμμα χωρίς…επώνυμα σκύβαλα; Όσες φορές βγαίνει στο «μεϊντάνι» κόμμα «αγνώστων», αν γλιτώσει την διαπόμπευση και την ειρωνεία από τα βοθροκάναλα, περιορίζεται σε αποκαρδιωτικά ποσοστά, που φτάνουν στα όρια της γελοιοποίησης. Κι αυτό γιατί είναι κόμματα-νεοεποχίτικα κομματίδια ή προσωποπαγή ή...αλιβάνιστα. (Όσα κόμματα αγαθών προθέσεων εμφανίστηκαν τα τελευταία χρόνια περιορίστηκαν στο 0,5%, άρα απέτυχαν. Προφανώς δεν φταίει ο λαός, αλλά τα ίδια. Όταν ο δάσκαλος διδάσκει και οι μαθητές δεν καταλαβαίνουν, ελέγχεται ο δάσκαλος για ανεπάρκεια και ανικανότητα και όχι οι μαθητές).

Το νυν σύστημα είναι χαλκέντερο, δεν επιτρέπει διεμβολισμούς. Θυμίζω ότι με την πτώση της Χούντας επαναπατρίστηκαν και αναστήθηκαν σχεδόν όλοι όσοι ήταν υπεύθυνοι για την επιβολή της. Και όχι, μόνο αυτό, αλλά οι παλαιοκομματικοί τζιτζιφιόγκοι επέστρεψαν με τις δάφνες του αντιστασιακού. Όσοι έλιωσαν στις φυλακές παραμερίστηκαν, περιθωριοποιήθηκαν. (Όταν ελευθερώθηκε ο τόπος, μετά την ηρωική επανάσταση του ’21, πλάκωσαν στην αιματοβαμμένη πατρίδα, «οι ακαθαρσίες της Κωνσταντινούπολης και της Ευρώπης», όπως τους ονόμασε ο Μακρυγιάννης, οι ψαλιδόκωλοι, όπως υπέροχα τους χλεύαζε ο λαός.

Και συνεχίζει ο Μακρυγιάννης: «Αυτήνοι αφεντάδες μας κι εμείς είλωτές τους. Πήραν τα καλύτερα υποστατικά, τις καλύτερες θέσεις, τους σπιτότοπους, στα υπουργεία βαριούς μιστούς. Κριταί αυτήνοι, αφεντάδες αυτήνοι…και οι αγωνισταί δεν έχουν ούτε γομάρι. Και ξυπόλητοι και γυμνοί διακονεύουν εις τα σοκάκια». Ο Τερτσέτης στα Απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη διασώζει κάτι που «επροξενούσεν γέλωτα άσβεστον» στον Γέρο του Μοριά. Είχε λάβει μια επιστολή από έναν λογιότατο, γνωστό του, που ζούσε στην Ευρώπη, ο οποίος έγραφε: «Ή να ελευθερωθούμε ή να χαθείτε»). Άρα αν ανατραπεί το υπάρχον πολιτικό σκηνικό δεν θα μιλάμε για το τέλος της μεταπολίτευσης, αλλά για το τέλος των πολιτικών της μεταπολιτευτικής εποχής.

Το ζητούμενο, πώς ανατρέπεται το σιδηροπαγές σύστημα; Κάποιοι μιλούν για κοινωνικές εκρήξεις, ο λαός αυτοδίκως να τιμωρήσει και να απαλλάξει τον τόπο από τους…πατριδοφθόρους πολιτικούς και την νεοταξική πανούκλα που επικάθησε στο σβέρκο μας. Εφιαλτικό σενάριο. Υπάρχουν πολλοί λύκοι (κυρίως γκρίζοι) που θα εκμεταλλευτούν την …αναμπουμπούλα. Σε τέτοια περίσταση κούρσεψαν την Κύπρο. Το εξ ανατολών θηρίο εξάλλου, αλληλοσπαρασσόμενο, αναμένει για εξαγωγή της διάλυσής του.

Λοιπόν. Εφ’ όσον, κατά τον αείμνηστο Μ. Χατζηδάκι, βιώνουμε μια νέα Τουρκοκρατία, «για να σωθεί η Ελλάδα στους καιρούς τους ύστατους», χρειάζεται να μιμηθούμε τους προγόνους: Μια νέα Φιλική Εταιρεία. Τι ήταν η Φιλική Εταιρεία; Περί τα μέσα του 1814 τρεις Έλληνες έμποροι της Οδησσού «απεφάσισαν να συστήσωσι μιαν εταιρείαν μυστικήν και να εισάξωσιν εις αυτήν, ει δυνατόν, όλους τους εκλεκτούς των ομογενών, διά να συνεργήσωσι μόνοι των εκείνο, το οποίο ματαίως προ πολλών χρόνων ήλπιζαν από τους Ευρωπαίους βασιλείς χριστιανούς». (Ε. Πρωτοψάλτη «Η Φιλική Εταιρεία», Αθήναι 1964 σελ. 22).

Από στόμα σε στόμα, ιστός αράχνης, χιλιάδες φιλογενείς Έλληνες μυήθηκαν στην Εταιρεία, διαφύλαξαν το μυστικό και φτάσαμε στην αγιασμένη Επανάσταση. Κάτι παρόμοιο μπορεί να γίνει και σήμερα. Το σάπιο σύστημα να καταστραφεί με τα όπλα του, με νόμιμες διαδικασίες. Κάποιοι αφανείς Έλληνες, χριστιανοί Ορθόδοξοι και πατριώτες, έντιμοι και «φιλογενείς», συστήνουν την νέα Φιλική Εταιρεία, με σκοπό την Παλιγγενεσία μας θα έλεγα, «την συντήρησιν της εθνικής συνειδήσεως και της ορθοδόξου πίστεως του λαού και την προπαρασκευήν του έθνους» για την αποτίναξη της νέας Τουρκοκρατίας. Υπάρχουν χιλιάδες, εκατομμύρια Έλληνες που «πνίγονται» από τις αναθυμιάσεις του συστήματος, τον εξευτελισμό των τιμαλφών αξιών του Έθνους μας, την περιφρόνηση της Παιδείας μας που εφώτισε όλη την οικουμένη, που δακρύζουν για την κατάντια της πατρίδας μας, που ασφυκτιούν από την ανικανότητα που κυβερνά γονατισμένη. Την ημέρα των εκλογών θα υψωθεί το λάβαρο…

Ένα αρτιγενές πολιτικό, πατριωτικό κίνημα θα σαρώσει τα πάντα.

Ούτε οι ξένοι θα μας σώσουν – «ουαί τω μη ιδίω όνυξι ξυομένω», αλίμονο σ’ αυτόν που δεν έχει δικά του νύχια να ξυθεί, ούτε-το γράφω με πόνο ψυχής ειλικρινά- οι νέες γενεές. Τα γράμματα με τα οποία «μπουκώνουμε» τους νέους, δεν είναι γράμματα λευτεριάς και θυσίας, αλλά αφιλοπατρίας και φιλοτομαρισμού, είναι τα άθεα γράμματα του Παπουλάκου. Οι μόνοι αγώνες που ξεσηκώνουν τους νέους είναι οι ποδοσφαιρικοί. Η τηλεόραση και το κινητό δεν γεννούν ήρωες, αλλά τις... κουκουλοφλώρες ορδές που δεν ορρωδούν προ ουδενός. ((Ως δάσκαλος μάχιμος βεβαιώνω πως αν οι νέοι "σκοντάψουν" σε απροσποίητη και καθαρή ματιά δίνουν την καρδιά τους). Την Φιλική Εταιρεία την ίδρυσαν έμποροι, οι μικρομεσαίοι, όχι αυτοί που δεν είχαν να χάσουν τίποτε από μια αποτυχία, αλλά αυτοί που θα έχαναν τα πάντα, που θυσίασαν και την ζωή τους για το Γένος....

«Το αν, εσπάρθη πολλές φορές, αλλά δεν εφύτρωσε», έλεγε ο Κολοκοτρώνης. Χρειάζονται έργα, τώρα αδελφοί!!!

Προς το παρόν «ο μεν θερισμός πολύς, οι δε εργάται ολίγοι».