“Ἡ εὐωδιαστή Κάρα καί ὁ δύσπιστος μοναχός”

Ο μοναχός Σάββας κατήγετο από το χωριό Μαζέϊκα των Καλαβρύτων. ‘Εκάρη μοναχός στο Κελί Άγιος Νικόλαος, εξάρτημα άλλοτε του παρακειμένου μονυδρίου του Ραβδούχου, σήμερα της Μονής Παντοκράτορος.

Ένα διάστημα κοινοβίασε ο μοναχός Σάββας στη Μονή Έσφιγμένου και είχε το διακόνημα του τυπικάρη. Διακρινόταν για το φιλακόλουθο, τη μεγάλη του ευλάβεια, την αντοχή στους σωματικούς κόπους και την υπομονή του.’ Εκείνο που τον ξεχώριζε πολύ, ήταν η μελέτη της Καινής Διαθήκης. Κάθε μέρα διάβαζε κι από ένα βιβλίο της. Άρα ο πατήρ Σάββας κάθε μήνα μελετούσε μια φορά, ολόκληρη την Καινή Διαθήκη.

Πολλές φορές, καθ’ ον χρόνο είχε την Καινή Διαθήκη και τη διάβαζε, έβγαινε πολλή ευωδία μέσα από τις σελίδες του βιβλίου. Ο ίδιος ο Κύριος του χάιδευε τις αισθήσεις, του χάριζε ειρήνη, του δώριζε αγιασμό και χαρίσματα πολλά.

Όταν προείδε τον θάνατό του, επέστρεψε στη μετάνοιά του.

Οι παραδελφοί του και ο Γέροντάς του τον υποδέχθηκαν με

πολλή χαρά, γιατί ποτέ δεν τους είχε στενοχωρήσει, παρά μόνο βέβαια όταν έφυγε για να ζήση ως ασκητής και ερημίτης.

Περιμένοντας τους Αγγέλους, τους Αγίους και την Υπεραγία Θεοτόκο να τον πάρουν μαζί τους στον ουρανό, παρεκάλεσε τους αδελφούς όλη την ημέρα και όλη τη νύχτα ένας-ένας να του διαβάζουν Καινή Διαθήκη και Ψαλτήρι, μέχρι να «κοιμηθή».

Τόση ήταν η αγάπη του για τις Άγιες Γραφές, για τις επιστολές του ουρανού προς τον άνθρωπο! Άραγε, ο καθένας από μας, τι αγαπά περισσότερο;

Λέγει ο Κύριος κάπου: «Όπου γάρ εστίν ο θησαυρός υμών, εκεί εσται και η καρδιά υμών». Που είναι ο θησαυρός σου, άνθρωπέ μου; Εκεί είναι και η καρδιά σου. Του πατρός Σάββα ο θησαυρός ήταν στον λόγο του Θεού.

Μετά τρία έτη από τον οσιακό θάνατό του έγινε η εκταφή του και η κάρα του ευωδίαζε. Διαδόθηκε βέβαια το γεγονός και πήγαιναν πολλοί να την προσκυνήσουν.

Ένας δόκιμος μοναχός της συνοδείας νόμισε ότι οι Γεροντάδες, για να καυχηθούν ότι είχαν έναν άγιο μεταξύ τους, ρίχνουν άρωμα στην κάρα του. Την πήρε λοιπόν κρυφά και την έριξε στη στέρνα της Μονής βυθίζοντάς την με κάποιο βάρος.

Οι Γεροντάδες έχασαν την κάρα, δεν ήξεραν ποιος την πήρε και τί έγινε.

Άνω-κάτω το μοναστήρι…, τίποτα, δεν βρέθηκε. Άρχισαν να υποψιάζονται ότι κάποιος από τους μοναχούς που ήρθε για προσκύνηση, την πήρε και έφυγε. Στενοχωρήθηκαν οι καημένοι και έκαναν συνέχεια Παρακλήσεις.. .

Μετά από δώδεκα ήμερες έβγαλε ο δόκιμος την κάρα από την στέρνα και τον έπνιξε περισσότερο η ευωδία! Τρόμαξε, λοιπόν, πίστεψε ότι πράγματι πρόκειται περί αγίου μοναχού και ομολογώντας την πράξη του, ζήτησε έλεος και συγγνώμη.

Μέχρι σήμερα αυτή τη φήμη έχει ο πατήρ Σάββας: ότι υπήρξε ένας άγιος μοναχός, ένας όσιος, που αγαπούσε την μελέτη της Αγίας Γραφής μέχρι και της τελευταίας του πνοής. Η δε κάρα του εξακολουθεί και σήμερα να ευωδιάζει!

 anavaseis

Προσευχή

• Κοινή και ατομική προσευχή
• Πως θα μάθουμε να κάνουμε προσευχή: διά της πράξης!
• Η συμμετοχή του σώματος στην προσευχή
• Προσευχή και μνησικακία – συγχώρηση
• Τα τρία βασικά μέρη της προσευχής: δοξολογία/ευχαριστία – εξομολόγηση – αιτήματα
• Προσευχή για άλλους = πνευματική ελεημοσύνη (σημαντικότερη της υλικής!)
• Ό,τι κερδίζουμε εύκολα, το χάνουμε και εύκολα
• Το «θλιβερό» θαύμα ίασης καρκίνου από την Παναγία και ο μακαριστός γέροντας Βησσαρίωνας
• Στα αιτήματά μας στην προσευχή να προσθέτουμε: «…εάν είναι και το θέλημά Σου»
• Η δύναμη του ονόματος του Χριστού και της ευχής: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με»
• Δεν μας σώζει το ότι πιστεύουμε στο Θεό, αλλά η πίστη μας ότι ο Χριστός είναι ο Θεός!
• Ο διάβολος μας βοηθά να κάνουμε κάθε καλό έργο και σε κάθε αρετή – μας εμποδίζει μόνο σε δύο:
  α) να πούμε την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με» και
  β) να εξομολογηθούμε – γιατί και τα δυό μας ταπεινώνουν
• Η αντιμετώπιση των λογισμών (σκέψεων)

Εξαιρετική ομιλία του π. Νίκωνα Νεοσκητιώτη για τα βασικά της προσευχής στον τηλεοπτικό σταθμό 4Ε.

Ἡ προετοιμασία γιὰ τὴν προσευχή

Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov.



Ἡ προσευχὴ ἔχει μεγάλη σημασία γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ γι’ αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ ὑπάρξει ἡ σωστὴ προετοιμασία πρὶν ἀπὸ αὐτὴν - ὅπως λέει καὶ ἡ Παλαιὰ Διαθήκη: «Προετοιμάσου πρὶν προσευχηθεῖς καὶ μὴν γίνεσαι σὰν ἕνας ποὺ πειράζει τὸν Κύριο».

«Ὅταν θὰ σταθοῦμε μπροστὰ στὸν βασιλέα καὶ Θεό μας γιὰ νὰ συζητήσουμε μαζί Του», λέει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, «ἂς μὴν βιαστοῦμε νὰ τὸ κάνουμε χωρὶς προετοιμασία μήπως καὶ μᾶς δεῖ ἀπὸ μακρυὰ νὰ μὴν ἔχουμε τὰ ὅπλα καὶ τὴν στολὴ ποὺ ἁρμόζουν γιὰ τὴν παρουσίαση ἐνώπιον τοῦ Βασιλέως καὶ διατάξει τοὺς ὑπηρέτες καὶ δούλους Του νὰ μᾶς δέσουν καὶ νὰ μᾶς ἐξορίσουν μακρυὰ ἀπὸ τὸ πρόσωπό Του καὶ τὶς δεήσεις μας νὰ τὶς σχίσουν καὶ νὰ τὶς πετάξουν στὸ πρόσωπό μας».

Ἡ πρώτη προετοιμασία συνίσταται στὸ νὰ ἐκδιωχθεῖ ἡ πικρία καὶ ἡ κατάκριση γιὰ τὸν πλησίον. Αὐτὴ ἡ προετοιμασία διατάσσεται ἀπὸ τὸν Κύριόν μας. «Καὶ ὅταν στήκητε προσευχόμενοι ἀφίετε εἴ τι ἔχετε κατὰ τινὸς ἵνα καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος ἀφῇ ὑμῶν τὰ παραπτώματα ὑμῶν. Εἰ δε ὑμεῖς οὐκ ἀφίετε, οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν».

Ἡ περαιτέρω προετοιμασία περιλαμβάνει τὴν ἐκδίωξη τῶν βιοτικῶν μεριμνῶν μὲ τὴν δύναμη τῆς πίστης στὸν Θεὸ καὶ μὲ τὴν δύναμη τῆς ὑπακοῆς καὶ τῆς παράδοσης στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἐπίσης μὲ τὴν ἀναγνώριση τῆς προσωπικῆς ἁμαρτωλότητος ποὺ ἔχει σὰν ἐπακόλουθο τὴν συντριβὴ καὶ ταπείνωση τοῦ πνεύματος. «Ἂν ἐπιθυμοῦσες θυσίες θὰ σοῦ τὶς πρόσφερα» λέει ὁ προφήτης Δαυὶδ στὸν Θεὸ ἐκ μέρους ὁποιουδήποτε ποὺ ἔπεσε καὶ παραμένει στὴν πτώση. Ὄχι μόνο μιὰ μερικὴ θυσία τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς ἀλλὰ καὶ πλήρη «...ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει».

Ὁ Ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σύρος ἐπαναλαμβάνει τὸ ἀπόφθεγμα ἑνὸς ἄλλου ἁγίου: « Ἐὰν ἕνας δὲν ἀναγνωρίζει τὸν ἑαυτό του ὡς ἁμαρτωλὸ ἡ προσευχή του δὲν εἶναι δεκτὴ στὸν Θεό».

Θὰ πρέπει νὰ στέκεται ἕνας μπροστὰ στὸν ἀόρατο Θεὸ σὰν νὰ Τὸν βλέπει καὶ μὲ τὴν πεποίθηση ὅτι τὸν βλέπει καὶ τὸν ἀκούει προσεκτικά. Θὰ πρέπει νὰ στέκεται ἕνας μπροστὰ στὸν ἀόρατο Θεό, ἀκριβῶς ὅπως ἕνας ἔνοχος ἐγκληματίας ποὺ εἶναι καταδικασμένος γιὰ ἀναρίθμητα ἐγκλήματα σὲ θάνατο στέκεται μπροστὰ σ’ ἕνα αὐστηρὸ καὶ ἀμερόληπτο δικαστή. Ἀκριβῶς! Στέκεται μπροστὰ στὸν Κυρίαρχο Δεσπότη καὶ Κριτή του, μπροστὰ στὸν Δικαστὴ στὸ βλέμμα τοῦ Ὁποίου καμμιὰ ἀνθρώπινη ψυχὴ δὲν θὰ δικαιωθεῖ• ὁ Ὁποῖος πάντα δικαιώνεται στὶς κρίσεις Του• ὁ Ὁποῖος, δὲν καταδικάζει παρὰ μόνον ὅταν μέσα στὴν ἀνέκφραστη ἀγάπη Του συγχωρεῖ κάποιου τὶς ἁμαρτίες του καὶ δὲν εἰσέρχεται εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου Του.

Νοιώθοντας τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ καὶ αἰσθανόμενος ἀπ’ αὐτὸν τὸν φόβο τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἕνας προσεύχεται θὰ δεῖ -χωρὶς νὰ βλέπει - μὲ μιὰ πνευματικὴ αἴσθηση, Αὐτὸν ποὺ εἶναι ἀόρατος, θὰ ἀντιληφθεῖ ὅτι ἡ προσευχὴ εἶναι τὸ νὰ στέκεται μὲ συναίσθηση ὅτι βρίσκεται μπροστὰ στὴν φοβερὴ κρίση τοῦ Θεοῦ.

Στάσου στὴν προσευχὴ μὲ τὸ κεφάλι σκυφτὸ καὶ τὰ πόδια ἀλύγιστα καὶ ἀκίνητα• βοήθησε τὴν προσευχή σου μὲ συντριβὴ τῆς καρδίας μὲ ἀναστεναγμοὺς ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς καὶ ἄφθονα δάκρυα. Μία εὐλαβικὴ ἐξωτερικὴ στάση στὴν προσευχὴ εἶναι πολὺ βοηθητικὴ γιὰ ὅλους ποὺ παλεύουν στὴν κονίστρα τῆς προσευχῆς, ἰδίως στοὺς ἀρχαρίους στοὺς ὁποίους ἡ διάθεση τῆς ψυχῆς συμμορφώνεται σὲ μεγάλο βαθμὸ μὲ τὴ στάση τοῦ σώματος.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος παραγγέλλει εὐχαριστίες ὅταν προσευχόμαστε: «Τῇ προσευχῇ προσκαρτερεῖτε, γρηγοροῦντες ἐν αὐτῇ ἐν εὐχαριστίᾳ.» Ὁ Ἀπόστολος λέει ἀκόμη ὅτι τὴν εὐχαριστία τὴν προστάζει ὁ ἴδιος ὁ Θεός: «ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε• ἐν παντὶ εὐχαριστεῖτε• τοῦτο γὰρ θέλημα Θεοῦ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ εἰς ὑμᾶς».

Ποιὰ εἶναι ἡ σημασία τῆς εὐχαριστίας; Εἶναι ὅτι δίνει εὐχαριστίες στὸν Θεὸ γιὰ τὶς ἄπειρές Του εὐλογίες ποὺ ξεχύνονται σὲ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα καὶ στὸν καθένα. Μὲ μία τέτοια εὐχαριστία ἡ ψυχὴ γεμίζει μὲ μιὰ θαυμάσια εἰρήνη• καὶ γεμίζει μὲ εἰρήνη παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι λύπες τὴν περιζώνουν ἀπ’ ὅλες τὶς πλευρές. Μὲ τὴν εὐχαριστία ὁ ἄνθρωπος ἀποκτᾶ μία ζωντανὴ πίστη ἔτσι ὥστε νὰ ἀπορρίπτει κάθε ἀνησυχία γιὰ τὸν ἑαυτό του, καταπατᾶ τὸν φόβο τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν δαιμόνων καὶ παραδίδεται ὁλοκληρωτικὰ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Μιὰ τέτοια διάθεση τῆς ψυχῆς εἶναι μιὰ θαυμάσια προδιάθεση καὶ προετοιμασία γιὰ προσευχή. Λέγει ὁ Ἀπόστολος: «Ὡς οὖν παρελάβετε τὸν Χριστὸν Ἰησοῦν τὸν Κύριον, ἐν αὐτῷ περιπατεῖτε, ἐρριζωμένοι ἐν αὐτῷ καὶ βεβαιούμενοι ἐν τῇ πίστει καθὼς ἐδιδάχθητε, περισσεύοντες ἐν αὐτῇ ἐν εὐχαριστίᾳ» - δηλαδὴ μέσω τῆς εὐχαριστίας λαμβάνεται μία πληρότης πίστεως. «Χαίρετε ἐν Κυρίω πάντοτε• πάλιν ἐρῶ, χαίρετε... ὁ Κύριος ἐγγύς• μηδὲν μεριμνᾶτε, ἀλλ’ ἐν παντὶ τῆ προσευχῇ καὶ τῇ δεήσει μετὰ εὐχαριστίας τὰ αἰτήματα ὑμῶν γνωριζέσθω πρὸς τὸν Θεόν».

Ἡ σημασία τῆς πνευματικῆς προσπάθειας τῆς εὐχαριστίας ἐξηγεῖται μὲ ἰδιαίτερη πληρότητα ἀπὸ τοὺς ἁγίους Πατέρες Βαρσανούφιο καὶ Ἰωάννη στὸ ἔργο τους «Καθοδήγηση στὴν πνευματικὴ ζωή».

Προσευχή μετά το Πάσχα μέχρι την Ανάληψη

Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας
και εν τοις μνήσασιν, ζωήν χαρισάμενος.

Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι.
προσκυνήσωμεν Άγιον, Κύριον, Ιησούν
τον μόνον αναμάρτητον.
Τον Σταυρόν Σου, Χριστέ, προσκυνήσωμεν
και την Αγίάν Σου Ανάστασιν
υμνούμεν και δοξάζομεν.
Συ γαρ ει ο Θεός ημών,
εκτός Σου άλλον ουκ οίδαμεν,
το όνομά σου ονομάζομεν.
Δεύτε, πάντες οι πιστοί, προσκυνήσωμεν
την του Χριστού Αγίαν Ανάστασιν.
Ιδού γαρ ήλθεν δια του Σταυρού
χαρά εν όλω τω κόσμω.
Δια παντός ευλογούντες τον Κύριον,
υμνούμεν την Ανάστασιν Αυτού.
Σταυρόν γαρ υπομείνας δι' ημάς,
θανάτω, θάνατον ώλεσεν.

Αναστάς ο Ιησούς από του τάφου, καθώς προείπεν,
έδωκεν ημίν την αιώνιον ζωήν και το μέγα έλεος.

Προσευχή Εξομολογητική

Κύριε, μη παραβλέψεις την αμαρτωλή ψυχή μου, που ζει μέσα στην αμαρτία, σε χρειάζομαι περισσότερο από κάθε άνθρωπο της γης. Είμαι χειρότερος από κάθε λογικό ον, και φέρομαι ανόητα που δεν γνωρίζω το καλό της ψυχής μου.

Τρέξε στη δυστυχία της ψυχής μου, διότι είμαι κυριευμένος από πολλά πάθη που δεν τα βλέπουν οι άνθρωποι εύκολα, κρύβομαι από τους άλλους αλλά εγώ ο ταλαίπωρος δεν μπορώ να κρυφτώ από το άγρυπνο μάτι της κρίσεως Σου.

Κύριε, βοήθησέ με και σώσον με, τον αδιάντροπο και εραστή των παθών. Κύριε η ραθυμία μου με καταβάλλει σε κάθε αμαρτία και γίνομαι πρόθυμος σε κάθε πειρασμό, που με χλευάζουν ακόμη και οι δαίμονες για την αθλιότητα μου.

Κύριε, ελέησόν με!

Κύριε, ταπείνωσέ με! για να σωθώ.

Κύριε, ταπείνωσέ με! για να μετανοήσω ειλικρινά.

Κύριε, σώσε με από κάθε υπερηφάνεια, θυμό, κακία, φθόνο και περιέργεια.

Κύριε, σκέπασέ με με τη φιλανθρωπία Σου και καθοδήγησέ με στο δρόμο των εντολών Σου.

Κύριε, νιώθω τόσο ανίσχυρος, σαν σκουλήκι, που εύκολα μπορούν να το πατήσουν οι άνθρωποι για να το λιώσουν.

Κύριε, σώσον με.

Κύριε, δέξου τα δάκρυα της μετανοίας μου ώστε να κατανοήσεις ότι ζητώ ευσπλαχνικά το θείο έλεός Σου.

Κύριε, έχω μοιάσει του φαρισαίου και γεμάτος έπαρση νομίζω ότι έχω επιτύχει κάτι στη ζωή μου.

Ψυχή μου, πόσο σκοτεινή είσαι, που δεν βλέπεις ούτε το έλεος του Θεού μέσα σου, γίνεσαι αχάριστη και αναιδής στις τόσες ευλογίες του Θεού.

Ψυχή μου, πόσο τυφλωμένη είσαι, από τα ακάθαρτα πάθη και δεν εξετάζεις τον εαυτό σου για να έρθεις σε μετάνοια.

Ψυχή μου, πόσο αναίσθητη γίνεσαι, που ούτε φοβάσαι το Θεό, κάνεις τα πάντα χωρίς ντροπή.

Ψυχή μου, πόσο εύκολα κατρακυλάς μέσα στο βάθος των αμαρτιών σου και δεν σταματάς ν' αμαρτάνεις.

Ψυχή μου, σε παρακαλώ σταμάτα λίγο, και κοίτα το Σταυρό του Κυρίου, που για σένα σταυρώθηκε.

Ψυχή μου, σήκω και μετανόησε με δάκρυα που να βρέχουν τη γη για την αδικία που προσφέρεις στον εαυτό σου.

Ψυχή μου, ταπεινώσου σαν τον ληστή, την πόρνη και τον άσωτο υιό, και γίνε τυφλή στα πάθη.

Η αμάθεια σου δεν έχει όρια, διότι όλο σκοντάφτεις και πέφτεις.

Ψυχή μου, μετανόησε, δάκρυσε, ταπεινώσου, φύγε από το σκοτάδι της αμαρτίας και πήγαινε στο φως των αρετών στο φως των εντολών του Θεού.

Κύριε, άπειρη η Σοφία Σου για τον αμαρτωλό δούλο Σου, που δεν παύεις να με ελεείς, να με συγχωρείς, να με φωτίζεις και να με θερμαίνεις με τη Θεία Αγάπη Σου, για να νοιώσω την αθλιότητά μου ενώπιον της άπειρης αγαθότητός Σου, της θείας παντοδυναμίας Σου.

Κύριε, σε υμνώ και σε δοξάζω που με δέχεσαι τόσο αμαρτωλό και δείχνεις τη φιλευσπλαχνία Σου χωρίς να με δικάσεις με τη δικαιοσύνη Σου.

Κύριε, παρά τη μεγάλη αμαρτωλότητά μου έχεις γίνει πλέον η τροφή της ψυχής μου, που ευφραίνομαι με την ουράνια χάρη Σου.

Κύριε, ενώ εσύ με τρέφεις εγώ ο άθλιος δεν φυλάττω τις εντολές Σου και το νοιώθω διότι με ελέγχει η συνείδησή μου για τις αμαρτίες μου.

Ψυχή μου, πού είναι η θυσία σου στον ευεργέτη σου;

πού είναι η καθαρή προσευχή σου;

πού είναι η ταπεινή νηστεία σου;

πού είναι η αγάπη σου για το Θεό;

Ζεις για τον εαυτό σου χωρίς να προσφέρεις τίποτα στο Θεό.

Ψυχή μου, οι λογισμοί σου είναι ακάθαρτοι, τα λόγια σου υπερήφανα, ενώ οικοδομείς άλλους εσύ μένεις ερειπωμένη και γκρεμισμένη, τίποτα καλό δεν έχεις παρουσιάσει στο Θεό.

Ψυχή μου, πόσο άδεια είσαι από αρετές!

πόση αμέλεια σε κυβερνά!

πού είναι η καθαρότητά σου;

πού είναι η αγνότητα της σκέψεως σου;

Ζεις για τον κόσμο.

Ζεις για τον εαυτό σου.

Μετανόησε και κλάψε για τις αμαρτίες σου.

Ψυχή μου, εξομολογήσου ειλικρινά στο Θεό του ελέους, χωρίς να κρύψεις τίποτα για να δεχθείς τη λυτρωτική θεία χάρη Του, να σε σκεπάζει πλούσια, ώστε κεκαθαρμένη πλέον να ζεις, δοξάζοντας το Θεό.

Κύριε μου, εσύ που δέχθηκες τόσους μετανοημένους αμαρτωλούς, δέξου και τη δική μου μετάνοια, προσπίπτω στα ευσπλαχνικά πόδια σου, και σε ικετεύω με δάκρυα ελέησόν με, συγχώρεσόν με και σώσον με.

Κύριε, διώξε κάθε απρεπή φαντασία, κάθε θυμό και οργή και ντύσε με με στολή φωτεινή σαν των αγγέλων και να σε υμνώ.

Ψυχή μου, τι έχεις να απολογηθείς την ώρα της κρίσεως σου, που τα πάντα θα είναι γνωστά στο Θεό.

Σκέψου την αιώνια ζωή.

Μετανόησε.

Λυπήσου τον εαυτό σου.

Κύριε, κράζω και φωνάζω μ' όλη την ψυχή μου ελέησόν με, τον αμαρτωλό.

Όλο το σώμα μου αναταράζεται από λυγμούς μετανοίας και ζητώ το μέγα έλεος σου.

Σε ικετεύω ελευθέρωσέ με από τις αμαρτίες μου.

Κύριε, κοίτα τη λύπη της ψυχής μου, την ειλικρινή μετάνοια μου και ελέησόν με.

Κύριε, κοίτα την ταπείνωσή της ψυχής μου, τα δάκρυα της μετανοίας μου, και άκου τη φωνή της καρδιάς μου, που φωνάζει: Ελέησόν με!

Κύριε, κοίτα το πλανεμένο πρόβατο σου και σώσε το, ως καλός ποιμένας.

Κύριε, ελέησόν με, σώσον με.

Κύριε, θεράπευσέ τις πληγές της ψυχής μου με το φάρμακο του ελέους Σου.

Ψυχή μου, προσεύχου κατανυκτικά, νήστευε με αρετή, αγρύπνα καθημερινά, έχοντας καρδία συντετριμμένη και πνεύμα ταπεινώσεως, λέγοντας:

Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με, τον αμαρτωλόν. Αμήν.