ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΜΑΝΟΥ: Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΜΙΑΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΔΑΣ

Η Αφροδίτη Μάνου, με την έντονα εκφραστική φωνή, με τα γεμάτα περιεχόμενο και συχνά προφητικά τραγούδια της, επιστρέφει στο μουσικό σανίδι.

Στις 3 Ιουλίου στέφεται  και πάλι δυναμική πρωταγωνίστρια του σύγχρονου ελληνικού τραγουδιού, με μεγάλη συναυλία στην ΤΕΧΝΟΠΟΛΗ (Γκάζι). Η εξαιρετική καλλιτέχνης, διακρίνεται για την πολιτικοποιημένη παρουσία της, η οποία εκφράζεται πάντα μέσα από τα τραγούδια της, είτε με δικούς της στίχους είτε μέσω άλλων δημιουργών.

Από το «Χαιρετίσματα στην εξουσία», μέχρι το «Για ποια Ελλάδα ρε γαμώτο», η Αφροδίτη Μάνου, επιμένει να «καταγγέλλει» με τα τραγούδια της, τα κακώς κείμενα και ζητεί από την Πολιτεία να κάνει τη δουλειά της, «έτσι ώστε κι εγώ να λειτουργώ σωστά». Ο Μάκης Βραχιολίδης, λίγες μέρες πριν από την επίσημη επανεμφάνιση της Αφροδίτης Μάνου, απέσπασε για λογαριασμό της  «Ελεύθερης Ώρας» , αποκλειστική συνέντευξη από την μεγάλη τραγουδίστρια. Μια συνέντευξη καλλιτεχνική αλλά και έντονα πολιτική.  

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Υπηρετείτε πολλά χρόνια τον καλλιτεχνικό χώρο, ο οποίος μαστίζεται και αυτός από την οικονομική κρίση. Πώς βιώνετε αυτή την κρίση κ. Μάνου;
ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΜΑΝΟΥ: Στον δικό μας χώρο υπάρχει και κρίση ταυτότητας.  Υπάρχει κρίση για όλους, αλλά για το τραγούδι ένας λόγος παραπάνω, διότι πριν από το «μπραφ» της ευρωπαϊκής οικονομίας, είχαμε την κρίση των cd, μια και με την ανάπτυξη της τεχνολογίας ,ο κόσμος σταμάτησε να αγοράζει τις καινούργιες δημιουργίες των καλλιτεχνών. Τις κατέβαζε από το internet, οπότε είχαμε την ολοκληρωτική ανάπτυξη της πειρατείας  εις βάρος της βιωσιμότητας του τραγουδιού. Αυτή ήταν η πρώτη φάση της κρίσης, ενώ τώρα βιώνουμε την δεύτερη φάση, που αφορά όλους τους Έλληνες. Είναι το τελειωτικό χτύπημα για τους τραγουδιστές, διότι η κρίση μάς έχει στερήσει την επαφή με τον κόσμο, αφού ο κόσμος που θεωρεί πια ότι είμαστε «είδος πολυτελείας», πολύ δύσκολα θα βγει να ακούσει μουσική ή να παρακολουθήσει συναυλίες. Επίσης, οι τιμές έχουν πέσει πάρα πολύ χαμηλά, ακριβώς για να μπορέσει να διατηρηθεί η επικοινωνία με το κοινό ωστόσο επειδή τα έξοδα για μια οικογένεια είναι πολλά, το τελευταίο πράγμα που θα σκεφτεί ο συνάνθρωπός μας, είναι να βγει για να πάει σε μια συναυλία.

Οι συναυλίες πλέον έχουν λιγότερο κόσμο;
ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΜΑΝΟΥ: Και λιγότερο κόσμο έχουν, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι έχει περιοριστεί ο αριθμός των συναυλιών.

Εσείς κυρία Μάνου, όπως πληροφορούμαι πραγματοποιείτε  σε λίγες ημέρες μεγάλη δική σας συναυλία.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΜΑΝΟΥ: Για πολλούς λόγους, αντικειμενικούς και υποκειμενικούς, βρισκόμουν για αρκετά χρόνια μακριά από την δουλειά μου. Η καινούργια μου επάνοδος στο χώρο του τραγουδιού σηματοδοτείται στις 3 Ιουλίου, με μια συναυλία στην Τεχνόπολη στο Γκάζι, στην οποία θα συμμετάσχουν πολλοί άξιοι καλλιτέχνες συνάδελφοι. Να σας τους αναφέρω: Ο Κώστας Θωμαΐδης, ο Γιάννης Κότσιρας, ο Σταμάτης Κραουνάκης, ο Γιάννης Μηλιώκας, ο Θάνος Μικρούτσικος, η Ευαγγελία Μουμούρη, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, η Ηρώ Σαϊα,  η Ελένη Τσαλιγοπούλου, και ο Μιχάλης Ρέππας. Όλοι αυτοί θα είναι καλεσμένοι μου στη συναυλία της 3ης Ιουλίου, όπου θα τραγουδήσουν δικά μου τραγούδια αλλά και δικά τους, αφιερωμένα εξαιρετικά σε μένα. Ελπίζω να φτιάξουμε μια γλυκιά βραδιά, μέσα στο ζοφερό και σκοτεινό περιβάλλον που ζούμε. 

Είναι πολλοί οι άνεργοι συνάδελφοί σας;
ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΜΑΝΟΥ: Άνεργοι υπήρχαν πάντα στον χώρο μας, τώρα όμως έχουν αυξηθεί πολύ και είναι απελπισμένοι!

Υπάρχει κάποια μέριμνα γι’ αυτούς;
ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΜΑΝΟΥ: Δυστυχώς, δεν υπάρχει καμία μέριμνα. Δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει στο μέλλον, αλλά πάντως δεν υπάρχει κανένα οργανωμένο κίνημα μέριμνας για συναδέλφους μας που αντιμετωπίζουν το σοβαρό πρόβλημα μακρόχρονης ανεργίας. Υπάρχουν σύλλογοι δικοί μας που ασχολούνται με τα σωματειακά-συντεχνιακά μας συμφέροντα, απ’ όπου ευελπιστώ να ξεκινήσουν κάποιες πρωτοβουλίες  και κινήσεις υπέρ των ανέργων τραγουδιστών.

Ως καλλιτέχνης, αισθάνεστε εγκαταλειμμένη από την Πολιτεία; Η τέχνη βρίσκεται στην προμετωπίδα του πολιτισμού μας, δεν θα έπρεπε λοιπόν η Πολιτεία να βρεθεί κοντά στους εκπροσώπους της τέχνης;
ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΜΑΝΟΥ: Ούτως ή άλλως εγώ προσωπικά νιώθω εγκαταλειμμένη από την Πολιτεία αλλά το ζήτημα είναι το εξής: Έχω υπάρξει χρόνια μια καλλιτέχνης που θέλω να είμαι παρούσα σε ό,τι συμβαίνει, για να μπορώ να ασκώ την κριτική μου. Δεν ζήτησα ποτέ μου επιχορήγηση και δεν έλαβα, δεν ζήτησα τέτοιου είδους συμπαράσταση, για να μπορώ να έχω το θάρρος της γνώμης μου και την ελευθερία του λόγου μου στον ύψιστο βαθμό και να μπορώ να «καταγγέλλω», πάντα τραγουδώντας, διότι ο καλλιτέχνης δεν καταγγέλλει δείχνοντας με το δάχτυλο. Υπήρξα οπαδός της στρατευμένης τέχνης, ήμουν πάντα πολιτικοποιημένη και η τέχνη μου και τα τραγούδια που γράφω μόνη μου από το «Χαιρετίσματα στην εξουσία» του οποίου οι στίχοι είναι δικοί μου, μέχρι το «Για ποια Ελλάδα ρε γαμώτο», είναι τραγούδια για το τι συμβαίνει στην χώρα μας. Αυτός είναι ο στόχος μου, δεν είναι ο στόχος μου  να με βοηθήσει η Πολιτεία, ο στόχος μου είναι η Πολιτεία να κάνει τη δουλειά της έτσι ώστε κι εγώ να λειτουργώ σωστά, όπως όλοι μας.  Όπως εγώ, έτσι και οι συνάδελφοί μου, δεν ζητήσαμε καμία ιδιαίτερη μεταχείριση από την Πολιτεία. Τώρα, σε αυτό το εξευτελιστικό επίπεδο της ζητιανιάς που βρισκόμαστε, υπάρχουν καλλιτέχνες και προφανώς υπάρχουν, που βρίσκονται στο κοινωνικό περιθώριο. Σας θυμίζω τον μουσικό που πήδηξε τις προάλλες από την ταράτσα της πολυκατοικίας του, αφού πρώτα έσπρωξε στο κενό την μητέρα του, 90 χρονών για να μην ζει μόνη της. Αυτοκτόνησε καλλιτέχνης γιατί έφτασε πια σε απόγνωση. Ότι υπάρχουν καλλιτέχνες που χρειάζονται την Πολιτειακή μέριμνα αυτό είναι σαφές και η Πολιτεία πρέπει να το δει.

Είχατε τραγουδήσει κι ένα θρυλικό τραγούδι, την «Μαίρη Παναγιωταρά», που είναι επίκαιρο, όσο και προφητικό. Το τραγούδι αυτό κατέληγε: «είμαι ένα ζώο δηλαδή κανονικό». Πιστεύετε ότι τελικά η ελληνίδα νοικοκυρά του σήμερα, η Ελληνίδα μάνα, αντιμετωπίζεται ως ένα κανονικό ζώο;
ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΜΑΝΟΥ: Η «Μαίρη Παναγιωταρά» ήταν τραγούδι που είχε γράψει ο Λουκιανός Κηλαϊδόνης με την Άννα Παναγιωτοπούλου από το «Ελεύθερο Θέατρο». Είναι πολύ εύκολο να το πει κανείς ότι είμαστε ζώα. Ναι, είμαστε. Ούτως ή άλλως μας ξεπούλησαν, αυτό είναι δεδομένο. Το θέμα είναι ότι εμείς καθόμασταν και τους βλέπαμε. Έχουμε μερίδιο ευθύνης σε αυτή την ιστορία και πρέπει όλοι να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Γιατί εάν θέλουμε αυτός ο τόπος να πάει μπροστά, εφόσον έχουμε παιδιά, οφείλουμε να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Όλοι πήραμε τα δάνειά μας, όλοι λίγο ως πολύ «κλέψαμε» την εφορία, όλοι συμμετείχαμε σε αυτό το κολπάκι της καλοπέρασης από την δεκαετία του’80 αδιαμαρτύρητα και τώρα φυσικά αντιμετωπίζουμε τις συνέπειες. Φυσικά δεν είναι οι ευθύνες ίδιες σε όλους, ούτε είμαι υπέρ της άποψης Πάγκαλου «μαζί τα φάγαμε», εξάλλου υπάρχουν πολλοί συνάνθρωποί μας, μεταξύ των οποίων και εγώ, που δεν χρωστάμε σε κανέναν. Και ξαφνικά βρεθήκαμε σε μια χώρα, που είναι ζητιάνα στην Ευρώπη και στην παγκόσμια κοινότητα. Θέλω να πω ότι είναι πολύ εύκολα τα λόγια για τους ανθρώπους που έχουν να κερδίσουν πελατειακά από τον κόσμο. Εγώ είμαι άνθρωπος που βλέπει με πολύ πόνο αυτό που συμβαίνει στην χώρα μας και αυτό θα ήθελα, όλοι μαζί να μπορέσουμε να το αλλάξουμε.

Τα δικά σας τραγούδια βγάζουν ένα αισιόδοξο μήνυμα. Αισιοδοξείτε στην κατάσταση που έχει φτάσει η χώρα;
ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΜΑΝΟΥ: Δεν με «παίρνει» διαφορετικά. Πρέπει να αισιοδοξήσω γιατί πρέπει να έχω δυνάμεις να παλέψω.

Το αποτέλεσμα των εκλογών σας επιτρέπει να αισιοδοξείτε;
ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΜΑΝΟΥ: Μ’ αφήνει περιθώριο να αισιοδοξώ διότι είναι οριακά τα πράγματα και θ’ αρχίσουν να «σφίγγουν» οι συνειδήσεις και πιστεύω να μπει λίγο περισσότερο κύμα ενέργειας μέσα στα μυαλά και τις αποφάσεις των πολιτικών μας. Οι οριακές ποσοστιαίες σχέσεις που βγήκαν από τις εκλογές, είναι ένα καλό στοιχείο.

Σε μία χώρα που έχει δημιουργήσει τον πολιτισμό και έχει διδάξει τον πολιτισμό, τι έχετε να πείτε για τον απαξιωτικό τρόπο με τον οποίο μας φέρονται οι εταίροι μας;
ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΜΑΝΟΥ: Αισθάνομαι φρικτά για τον εξευτελισμό της Ελλάδος. Εξαιτίας αυτής της κατάστασης έχει αλλάξει η καθημερινότητά μου και όχι μόνον η δική μου. Μένω κοντά σε μια λεωφόρο πολυσύχναστη, την λεωφόρο Μεσογείων κι εκεί που σκεφτόμουν ν’ αλλάξω σπίτι από την φασαρία και τον θόρυβο των ανθρώπων, τώρα οι άνθρωποι κυκλοφορούν και κινούνται αθόρυβα. Δεν έχουν διάθεση ούτε να βρίσουν, ούτε να φωνάξουν, ούτε να κορνάρουν. Πηγαίνουν και επιστρέφουν από τις δουλειές τους αμίλητοι. Το ηθικό μας είναι καταπτοημένο. Και δεν είναι μόνο ότι μας βρίζουν οι Ευρωπαίοι, είναι το δικαίωμα που τους έδωσαν κάποιοι άνθρωποι να μας βρίζουν.

ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΜΑΝΟΥ (WHO IS WHO από την wikipedia.gr)
Η Αφροδίτη Μάνου είναι τραγουδίστρια, στιχουργός και συνθέτης. Το όνομα "Αφροδίτη Μάνου" είναι καλλιτεχνικό ψευδώνυμο, το οποίο της έδωσε ο Νίκος Γκάτσος[1]. Το πραγματικό της όνομα είναι Αγλαΐα Δημητριάδη. Αδελφή της υπήρξε η Μαρία Δημητριάδη.
Δισκογραφία (ως ερμηνεύτρια)
Η Αφροδίτη Μάνου έχει συνεισφέρει ως ερμηνεύτρια (αποκλειστική ή με συμμετοχή) σε δίσκους με μουσική των
• Μάνου Χατζιδάκι ("Στο σείριο υπάρχουνε παιδιά", 1988),
• Μίκη Θεοδωράκη ("Λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας", 1973, "Γράμματα από τη Γερμανία", 1975, "Κονσέρτο 5" 1997),
• Σταύρου Ξαρχάκου ("Διόνυσε καλοκαίρι μας", 1972),
• Μάνου Λοΐζου ("Κάτω από ένα κουνουπίδι", 1995),
• Γιάννη Σπανού ("Εκείνο το καλοκαίρι", 1971, "Αναζήτησις", 1992),
• Κώστα Καλδάρα ("Που πέφτουν τα σύνορα;", 1991),
• Γιώργου Κατσαρού ("Μικρές ώρες", 1972),
• Διονύση Σαββόπουλου ("Η ρεζέρβα", 1979),
• Θάνου Μικρούτσικου ("Τα αντάρτικα", 1981),
• Γιάννη Ζουγανέλη ("Λαϊκή ανθολογία Βάρναλη", 1977),
• Γρηγόρη Μπιθικώτση ("Ουράνιο τόξο", 1972),
• Λουκιανού Κηλαηδόνη ("Χαμηλή πτήση", 1982, "Πάρτι στη Βουλιαγμένη", 1983, "Αχ, πατρίδα μου γλυκειά", 1982),
• Γιάννη Μηλιώκα ("Και άλλα πολλά εμπριμέ", 1988),
• Νίκου Μαμαγκάκη ("Ο νέος Ερωτόκριτος", 1975),
• Νίκου Καλλίτση ("Απόπειρα", 1981),
• Μιχάλη Τρανουδάκη ("Η ποδηλάτισα", 1979),
• Μιχάλη Γρηγορίου ("Ανεπίδοτα γράμματα", 1977),
• Αλέξανδρου Δήμα ("Τα φεγγάρια του χειμώνα", 1993),
• Βασίλη Δημητρίου ("Βαμμένα κόκκινα μαλλιά", 1993),
• Θανάση Μωραΐτη ("Τριαντάφυλλο του βράχου", 1998),
• Μιχάλη Μουστάκη ("Μύθοι", 1994),
• Φατμέ ("Πάλκο", 1989) κ.α.
Δισκογραφία (ως δημιουργός)
• «Νυχτερινή εκπομπή» (1984, LYRA)
• «Σαν Αφροδίτη» (1986, COLUMBIA)
• «Που πας καραβάκι με τέτοιο καιρό» (1994, EMI)
• «Δυόμισι φόνοι και ένα μπουλντόγκ» (2001, BMG)
• «Το κλάμα βγήκε απ' τον παράδεισο» (2001, ΑΚΤΗ)
• «Οξυγόνο» (2003, ΣΕΙΡΙΟΣ)
• «Τσινετσιτά» (2006, LEGEND)

elora.

We blame you!

Του Αλκίνοου Ιωαννίδη

We blame you, you know, μου είπε ένας Άγγλος στο Λονδίνο. Εννοούσε πως οι Έλληνες κάνουμε ζημιά στις οικονομίες των άλλων χωρών της Ευρώπης. Με την κυκλοφορία της συλλογής “Local Stranger” στο εξωτερικό, θα πέφτω συχνά πάνω σε τέτοιου είδους ατάκες ξένων δημοσιογράφων.

Τι να απαντήσω; Τι να του πω; Πως οι αποικιοκράτες παππούδες του συμπεριφέρονταν στους Kύπριους δικούς μου σαν να ήταν ζώα, επειδή ήταν βοσκοί και δεν είχαν μπάτλερ; Πως η βασίλισσά του, αυτή η γιαγιά με τα καταπληκτικά καπέλα, όταν ήταν νέα υπέγραφε με το χέρι της θανατικές καταδίκες παιδιών 19 και 20 χρονών που πάλευαν να ελευθερώσουν τον τόπο τους; Να του πω για την εξωτερική πολιτική της χώρας του, που τεχνητά προκάλεσε το μίσος μεταξύ των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων, άνοιξε με το ζόρι την όρεξη στην Τουρκία για την Κύπρο και με τη βοήθεια της αστείρευτης δικής μας λεβεντομαλακίας δημιούργησε το Κυπριακό πρόβλημα, με χιλιάδες νεκρούς, αγνοούμενους και πρόσφυγες;

Να του πω για τον εμφύλιο εδώ στην Ελλάδα και για τον ρόλο που έπαιξε η εξωτερική πολιτιτική της χώρας του; Για τη σύμπραξη με τους ηττημένους Γερμανοτσολιάδες και κάθε λογής δοσίλογους εναντίων όσων αγωνίστηκαν για την ελευθερία στο βουνό; Για το πώς εκμεταλλεύτηκαν την εγκεφαλική σκλήρηνση και τον επαρχιωτισμό της εδώ κομμουνιστικής ηγεσίας προκειμένου να ξεφορτωθούν μια και καλή το πιο δημιουργικό και αλτρουιστικό κομμάτι της χώρας; Πως από τότε επικράτησαν εδώ οι βολεψάκιδες, οι παρτάκιδες και οι ελληνάρες χωρίς Ελλάδα – αυτοί που όταν λένε «αγαπώ την πατρίδα μου» εννοούν στην καλύτερη περίπτωση «αγαπώ τον εαυτό μου» ή ακόμα «μισώ όλους τους άλλους» – φέρνοντας τη χώρα σήμερα στην καταστροφή;

Ας μη μιλήσω για τη Γερμανία, μη σας κουράζω με τα αυτονόητα…

“We blame you!” Έλα τώρα Robert, behave yourself να πούμε, μην κάνεις σαν παιδί! Κι εγώ σας κατηγορώ άμα είν’ έτσι.

Οι εταιρείες και οι κυβερνήσεις σας ανέθρεψαν και στήριξαν τη διαφθορά μας, προκειμένου να μας πουλήσουν σε διπλή τιμή τα άχρηστα, μισοχαλασμένα όπλα, τα φάρμακα και τις τηλεπικοινωνίες τους. Έστησαν Ολυμπιάδες. Η δική μας κόστισε διπλάσια από του Σίδνευ, το είπε τότε υπουργός μας, υπερήφανος, σε ξένο κανάλι. Κι όταν ρωτήθηκε ο υπουργός στη συνέχεια: «Εννοείτε πως αυτά πληρώνονται με ξένα κεφάλαια;» απάντησε παρεξήγημένος (έχουμε και μια αξιοπρέπεια!), «Όχι! Αποκλειστικά με δικά μας χρήματα. Θα μάθουμε πόσα ακριβώς μετά το πέρας των αγώνων»! Τα πλήρωσε το κράτος, δηλαδή εμείς, δηλαδή τα εγγόνια μας. Κι εμείς φωνάζαμε «Ζήτω» και «Γεια». Και στήναμε ωραίες τελετές έναρξης και λήξης. Γραφείο τελετών!

“We blame you!” Και οι δύο παππούδες μου σκοτώθηκαν στον πόλεμο. Δεν άκουσα ποτέ τους γονείς μου που μεγάλωσαν πάμφτωχοι και ορφανοί, ούτε τις πρόσφυγες, χήρες γιαγιάδες μου να κατηγορούν συνολικά τους Γερμανούς, τους Άγγλους, τους Τούρκους ή τους Βούλγαρους. Είχαν μια σιωπή, μια βαθιά γνώση πως ο άνθρωπος, από όπου και αν κατάγεται, κρύβει μέσα του τον άγγελο μα κρύβει και το θηρίο. Το ταϊζει κρυφά, το κρύβει πίσω από χαμόγελα και ανέξοδες καλοσύνες, το καταπιέζει όταν ενοχλεί την καθημερινότητα και το ελευθερώνει όποτε οι συνθήκες το επιτρέπουν. Εκτός κι αν η καλλιέργεια και η ηθική του υπερισχύσουν. Μα, να ανοίξω φιλοσοφική συζήτηση;

Όχι. Τότε; Ας πάω στα «επουσιώδη». Να πω για τις αηδίες που η δική σας show-business μάς πούλησε δεκαετίες τώρα; Για τόσες ανοησίες της ποπ, της ροκ και των «charts» που μας τάισαν με το ζόρι; Που για κάθε τραγούδι της προκοπής αναγκαστήκαμε να αγαπήσουμε κι ένα σακί σκουπιδοτράγουδα και να συνδέσουμε τις εφηβείες και τις ζωές μας μαζί τους; «Και τι με νοιάζει, θα μου πει, αν εσύ έχαφτες τις αηδίες που σου πουλούσαν οι δισκογραφικές και τα ραδιόφωνα; Ας μην τις άκουγες. Είναι ανάγκη να σας φταίνε πάντα οι άλλοι;»

Καλά, θα πω για τα δικά μας: Έχεις δίκιο Robert, ότι κι αν πεις λίγο είναι. Η πρώτη μας βουλή είχε μέσο όρο 200 βαφτιστήρια ανά βουλευτή. Ήμασταν χαλασμένοι εξ αρχής. Ο εμφύλιος μεταξύ των Ελλήνων κατά την επανάσταση στοίχησε περισσότερους νεκρούς απ’ ότι ο αγώνας ενάντια στους Οθωμανούς. Βαφτίσαμε τον Ιταλό Καποδίστρια Έλληνα και μετά τον σκοτώσαμε γιατί δεν είχε τα κουσούρια μας. Όσο αίμα κι αν χύσαμε, όσους Θούριους κι αν ψάλαμε, όσες ηρωικές Εξόδους κι αν επιχειρήσαμε, τελικά εσείς μάς κάνατε κράτος, για να κάνουμε τις δουλειές σας. Το ένα από τα τρία πρώτα κόμματα της νέας μας χώρας, αυτό που ουσιαστικά επικράτησε, λεγόταν «Αγγλικό». Αυτό τα λέει όλα. Ποια ιδεοληψία μάς έκανε να πιστέψουμε πως μπορούμε να σηκώσουμε κεφάλι; Χάσατε ευγενή παιδιά εδώ Robert, το ξέρω. Ποιητές, ουτοπιστές, οξφορδιανούς αρχαιογνώστες, έφηβους φιλέλληνες, Έλληνες εξ αναγνώσεως, Πλατωνιστές όταν κανείς δεν είχε ακούσει για Πλάτωνα στα λημέρια μας για αιώνες. Εμείς ήμασταν αναλφάβητοι Αρβανίτες, Βλάχοι, Τουρκόγυφτοι, Τουρκόφωνοι, Πομάκοι, Σλαβομακεδόνες, Τσάμιδες. Εσείς βυθίσατε στο Ναβαρίνο, εσείς μας δώσατε κράτος, εσείς μας κάνατε Έλληνες. Εμείς απλώς κερδίσαμε το κύπελο στο ποδόσφαιρο και βγήκαμε να δείρουμε Αλβανούς.

Μπα, όχι, αυτά τα λέμε μεταξύ μας, δεν είναι για ν’ ακούγονται παραέξω, μετατρέπονται αυτομάτως σε υπερβολές και σε ψέματα όταν βγαίνουν απ’ το σπίτι. Θα του πω άλλα:

Μη νομίζεις πως περνούσαμε ζωή και κότα τόσα χρόνια Robert! Δεν ήταν παράδεισος το να κοιμάσαι σε ράντζο στο διάδρομο, εγχειρισμένος. Ούτε το να είσαι άτομο με αναπηρία και να σού είναι αδύνατον να κινηθείς στις πόλεις μας. Ούτε το να πληρώνεις «περαίωση» στην εφορία, θεωρούμενος απατεώνας εξ ορισμού. Ούτε το να οδηγείς και να πεθαίνεις στους δρόμους μας. Ούτε το να γεννάς με καισαρική για να βγάλει κάνα φράγκο παραπάνω ο μαιευτήρας και να ταϊζει γάλα σκόνη το παιδί σου για να πάρει προμήθεια. Ούτε το να μη βρίσκεις το δίκιο σου στα δικαστήρια. Ούτε το να κυβερνιέσαι από όσους μας κυβέρνησαν. Ούτε το να ζεις στην ασχήμια όπου ο καθένας έχτιζε ότι να ‘ναι όπου να ‘ναι. Ούτε το να είσαι παιδί χωρίς παιδεία και χωρίς χρόνο, με πέντε ιδιαίτερα τη μέρα, με άγχος και κατάθλιψη. Ούτε γέρος χωρίς ουσιαστική περίθαλψη και σύνταξη, να περιμένεις να πεθάνεις μπροστά στην τηλεόραση. Ούτε και το να είσαι Αιγυπτιώτης, Κύπριος, Μικρασιάτης, Ηπειρώτης, Ίμβριος ή Πόντιος ήταν πάντα ευχάριστο. Γι’ αυτό μη λες πως γλεντούσαμε τη ζωή μας τόσα χρόνια με δανεικά. Τα δανεικά τα έδιναν οι διαφθορείς των κυβερνήσεων και των εταιρειών σου και τα έτρωγαν οι διεφθαρμένοι δικοί μας δικοί τους. Και θησαύριζαν οι δυνατοί μέσα απ’ τη μιζέρια και τον εξευτελισμό μας και σήμερα θέλουν κι άλλο.

Τώρα, το πώς γίνεται αυτή η πλούσια και αδιάφθορη χώρα σου, ενώ ρούφηξε το αίμα αποικιών τόσα χρόνια, να χρωστά κι αυτή, το γιατί σού κόβονται οι παροχές στην παιδεία, οι κοινωνικές ασφαλίσεις, οι μισθοί και η πρόνοια, το γιατί έχεις χρόνια τώρα άστεγους κάτω απ’ τις γέφυρες, πεινασμένους στο δρόμο και αναλφάβητους το 2012, αυτό είναι άλλο, τεράστιο, παγκόσμιο θέμα που καλό θα ήταν να ψάξουμε όλοι μαζί. Δεν πηγάζει από την κατάσταση στην Ελλάδα. Μη μας κατηγορείς λοιπόν για όσα δεν φταίμε.

Αν θέλεις να μας κατηγορήσεις, κατηγόρησέ μας για την έλλειψη οργανωμένης άμυνας απέναντι σε μια επίθεση πρωτοφανή αλλά αναμενόμενη. Κατηγόρησέ μας που βρεθήκαμε ανέτοιμοι, επαρχιώτες αδικτύωτοι, αυτιστικοί, ομφαλοσκόποι, χασομέρηδες, μια πόλη ανοχύρωτη μπροστά στην προαναγγελθήσα επέλαση του τέρατος. Και κατηγόρησε και λίγο τον εαυτό σου, που αντί να συμπονέσει τον δοκιμαζόμενο φτωχόκοσμο της Ελλάδας, γλύφει μισοκοιμισμένος την καραμέλα που του πουλούν οι αγορές, τα περιοδικά των εκδοτών και οι ρατσιστικές αναλύσεις των καναλιών, περιμένοντας τη σειρά του. Σου λένε κάθε μέρα για την ελληνική τεμπελιά, για την ελληνική διαφθορά, για την ελληνική ψευτιά. Την αλήθεια που δεν σου λένε θα σου την πούμε εμείς: Ετοιμάσου να χάσεις όσα νομίζεις πως έχεις. Γιατί θα τα χάσεις όλα!

Και μην πεις “αυτά δεν γίνονται!” Κι εμείς τέτοια λέγαμε. Και σήμερα βρεθήκαμε χωρίς γη κάτω απ’ τα πόδια μας. Αύριο θα έρθει η σειρά σου. Όταν λοιπόν θα σου στερούν τη σύνταξή σου, τα χρήματα που κέρδισες με ιδρώτα και με απουσία από τα παιδιά σου και τους έδωσες να σου φυλάξουν, όταν δεν θα ‘χεις γιατρό να γιατρευτείς, σπίτι να κοιμηθείς, πρόνοια να προνοήσει, φαϊ να φας, τραγούδι να τραγουδήσεις, τότε να μας κατηγορήσεις διπλά. Γιατί εμείς ανοίξαμε την Κερκόπορτα.

Η ευθύνη μας δεν είναι μόνο πως δημιουργήσαμε χρέος, πως κλέψαμε τον τόπο μας, πως χτίσαμε αυθαίρετα, πως πληρωθήκαμε μαύρα, πως πήραμε και δώσαμε φακελάκια, πως ψηφίσαμε ζώα, πως λαδώσαμε, πως παντρευτήκαμε σε πισίνες με πυροτεχνήματα και λιμουζίνες ενώ χρωστούσαμε, πως κάψαμε πεντοχίλιαρα στα σκυλάδικα, πως θελήσαμε το βουλευτή και τον καλλιτέχνη να εκπροσωπούν τη φτηνότερη και πιο αντιαισθητική πλευρά μας. Εννοείται πως φταίμε για όλα αυτά και άλλα. Όμως η πραγματικά μεγάλη ενοχή μας απέναντί σου είναι πως κάναμε την αρχή για να ρουφήξουν σε λίγο και το δικό σου αίμα.

Η υποχρέωση μας σήμερα είναι να παλέψουμε για τα παιδιά σου. Και η δική σου υποχρέωση είναι να παλέψεις για τα δικά μας. Μόνο έτσι γίνεται.
Τα υπόλοιπα είναι ανοησίες.

Ακούς εκεί we blame you! Ηλίθιε!

alkinoos