Καλώς την τη Σαρακοστή

Κάποτε "ανάβαμε φωτιές στις γειτονιές"...

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Δήμος Μούτσης
Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος 

Η σούστα πήγαινε μπροστά
κι ο μάγκας τοίχο-τοίχο
δεν έτυχε στα χρόνια αυτά
τίποτα να πετύχω

Ανάβουνε φωτιές στις γειτονιές
του Αη-Γιάννη αχ πόσα ξέρεις και μου λες
αχ πόσα τέτοια ξέρεις και μου λες
που 'χουν πεθάνει

Με βάλαν πάνω στην κορφή
στ' αγριεμένο κύμα
στης Σμύρνης την καταστροφή
στ' άδικο και στο κρίμα

Ανάβουνε φωτιές στις γειτονιές
του Αη-Γιάννη αχ πόσα ξέρεις και μου λες
αχ πόσα τέτοια ξέρεις και μου λες
που 'χουν πεθάνει

Η Ελλάδα μέσα από τον Χατζιδάκη.

00:00... 01.Όταν έρχονται τα σύννεφα.
02:25... 02.Η παρθένα της γειτονιάς μου.
05:21... 03.Βροχή.
07:38... 04.Το κονσέρτο.
11:09... 05.Οι δολοφόνοι.
13:06... 06.Το πάρτι.
15:27... 07.Το φεγγάρι είναι κόκκινο.
17:22... 08.Ο κυρ Αντώνης.
20:08... 09.Φέρτε μου ένα μαντολίνο.
21:56... 10.Ο ταχυδρόμος πέθανε.
25:13... 11.Το τριαντάφυλλο.
27:33... 12.Έγινε παρεξήγηση.
29:29... 13.Νυχτερινός περίπατος.
32:24... 14.Κάθε κήπος (Οδός ονείρων)
35:07... 15.Προσωπογραφία της μητέρας μου.

'' ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ''

Τo πάντα επίκαιρο ποίημα του Σουρή ''To τραγούδι της πλατείας'' μελοποιημένο διαφορετικά από την Πηγή Λυκούδη.Ερμηνεύουν οι Ρίτα Αντωνοπούλου και ο Νίκος Καρακαλπάκης.Από τη μουσική παράσταση στο ''Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης''στις 5/11/2011.

ΘΑ ΕΡΘΕΙΣ ΣΑΝ ΑΣΤΡΑΠΗ

ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ

ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ ΕΡΜΗΝΕΥΜΕΝΟΣ ΑΠΟ 77 ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΣΕ 40 ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ
77 καλλιτέχνες, 40 διαφορετικά σημεία της Αττικής και ένα αριστούργημα της ελληνικής λογοτεχνίας, συνθέτουν τον καμβά της δράσης και της δημιουργίας του «εναλλακτικού» video

 ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ - ΣΤΙΧΟΙ

Του Κύκλου τα γυρίσματα που ανεβοκατεβαίνου
Και του τροχού που ώρες ψηλά κι ώρες στα βάθη πηαίνου,

Και των αρμάτω οι ταραχές, έχθρητες και τα βάρη,
Του Έρωτα η μπόρεση και της φιλιάς η χάρη,

Ετούτα μ'εκινήσασι τη σήμερον ημέρα
ν'αναθιβαλω και να πω τα κάμαν και τα φέρα

Τότες μια άγάπη μπιστική στον κόσμο έφανερώθη
Κ'εγράφτη μέσα στην καρδιά κι ουδέ ποτέ τση έλειώθη.

Και με τιμή ήταν (ήσαν) δυό κορμιά στου πόθου το καμίνι
Και κάμωμα πολλά ακριβό σ' έτοιους καιρούς εγίνη

Ήκουσες Αρετούσα μου τα θλιβερά μαντάτα,
Που ό κύρης σου μ' έξόρισε στης ξενιτιάς τη στράτα;

Τέσσερεις μέρες μοναχάς μου'δωκε ν'ανιμένω
Κι άπόκει να ξενίτευτώ,πολλά μακρά να πηαίνω

Και πως να σ' άποχωριστώ και πως να σου μακρύνω
Και πως να ζήσω δίχως σου στον ξορισμόν έκείνο;

Κατέχω το κι ο κύρης σου γλήγορα σε παντρεύγει
Ρηγόπουλο, αφεντόπουλο, σαν έισ' έσύ γυρεύει
.
Κι ο κύρης όντε βουληθεί και θε να με παντρέψη
Και δω πως γάμο κτάσσεται και το γαμπρό γυρέψη,

Καλλιά θανάτους εκατό την ώρα θέλω πάρει,
Άλλος παρά ο Ρωτόκριτος γυναίκα να με πάρη.




Παρακαλώ, θυμού καλά, ό,τι σου λέγω τώρα
Και γρήγορα μισεύγω σου, μακραίνω από τη χώρα

Μα όπου κι αν πάγω, όπου βρεθώ και τον καιρό που ζήσω
Τάσσω σου άλλη να μη δω μηδέ ν' ανατρανίσω

Καλλιά 'χω εσέ με θάνατο παρ' άλλη με ζωή μου,
Για σέναν εγεννήθηκε στον κόσμο το κορμί μου.




Τούτο εδώθη σ'ολους μας: ότι κι αν πεθυμούμε,
Μ'ολον οπού 'ναι δύσκολον, εύκολο το κρατούμε
Κι εύκολα το πιστεύγομε κείνο που μας αρέσει
Και κάθα είς σ' τούτο μπορεί να σφάλει και να φταίση.

Tα πάθη πια δεν κιλαδεί το πικραμένο αηδόνι,
αμέ πετά πασίχαρο, μ' άλλα πουλιά σιμώνει.

Ετούτ' η αγάπη η μπιστική με τη χαρά ετελειώθη
Και πλερωμή στα βάσανα μεγάλη τως εδόθη.

Για τούτο οπού 'ναι φρόνιμος , μηδέ χαθή στα πάθη
Το ρόδο κι όμορφος αθός γεννάται μες στ' αγκάθι.

Και κάθα είς που εδιάβασεν εδά κι ας το κατέχη :
Μη χάνεται στον κίνδυνο, μα πάντα ελπίδα άς έχη.

Στάλα τη στάλα το νερό το μάρμαρο τρυπάτο
Εκείνο που μισεί κανείς γυρίζει κι αγαπάτω.

Τα μάτια δεν καλοθωρούν στο μάκρεμα του τόπου
Μα πιο καλά και πιο μακριά θωρεί (βλέπει) η καρδιά του ανθρώπου.

Απ'οτι κάλλη έχει ο άνθρωπος τα λόγια έχουν τη χάρη
Και κάνουσι κάθε καρδιά παρηγοριά να πάρει

Για μένα όλα σφάλουσι και πάσιν άνω-κάτω
Για ΜΕ Ξαναγεννήθηκε η φύση των πραγμάτων.

Για μένα όλα σφάλουσι και πάσιν άνω-κάτω
Για ΜΕ Ξαναγεννήθηκε η φύση των πραγμάτων.

ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ

Άνοιξε το παράθυρο

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης τραγουδάει το Κυπριακό τραγούδι για τον Αη Γιώργη

Το Τραούδιν τ’ Αη Γιωρκού

Δευτέρα ήτουν της Καθαράς που κάμνουν την νομάδαν

Μες το καράβιν έμπηκεν την πρώτην εβτομάδαν

Τζιαί τρεις ημέρες έκαμεν να ρέξει το Βερούτιν

Ψουμίν, νερόν εν εβρέθηκεν μεσά στην χώραν τούτην

Ψουμίν νερόν είσσεν πολλύν κάτω μακρά στο πλάτος

Τζειμέσα εκατώκησεν ένας μεάλος δράκος

Τζιαί εν τα’ αφήνει το νερόν στην χώραν τους να πάει

Ταΐνιν του εκάμνασιν πόναν παιδίν να φάε

Να ξαπολύσει το νερό, στην χώραν για να πάει

Άλλοι είχαν έξι τζαί οκτώ τζ’ επέμπαν του τον έναν

τζ’ ήρτεν γυρίν τ’ αφέντη μας, τ’ αφέντη βασιλέα

Είσσεν μιαν κόρην μοναχήν τζ’ είθεν να την παντρέψει

Θέλοντας τζιαί μη θέλοντας του δράκου να την πέψει

Παντές τζ’ η κόρη εν άγιος, Χριστός τζ’ απάκουσεν την

Τον Άη Γιώρκην να σου τον ‘που πάνω κατεβαίνει

τζιαί με την σέλλαν την γρουσήν τζιαί το γρουσόν αππάριν

Στέκεται συλλοΐζεται πώς να την σσαιρετήσει

-Για να την πω μουσκοκαρκιάν, μουσκοκαρκιά έσσει κλώνους

Για να την πω τρανταφυλλιάν, τρανταφυλλιά έσσει αγκάθια

Άτε ας τη σσαιρετήσουμε σαν σσαιρετούμεν πάντα

-Ώρα καλή σου λυερή, ώρα καλή τζιαί γειά σου

Μουσκούς τζιαί ροδοστέμματα στα καμαρόβρυα σου

Τζ’ είντα γυρεύκεις Λυερή στου δράκου το πηγάδιν

Του δράκοντα του πονηρού, να βκεί τζιαί να σε φάει

-Αφέντη μου τα πάθη μας να σου τα πω εν φτάννω

Άθθρωποι που την πείναν τους τρώσιν ένας τον άλλον

Έτσι έθελεν η τύχη μου, έτσι ήτουν το γραφτό μου

Μες στην τζοιλιάν του δράκοντα να κάμω το θαφκειόν μου

Να σου ποτζεί τον δράκοντα που κάτω τζ’ ανεβαίνει

Τζ’ όταν τους είδε τζ’ ήταν τρεις, κρυφές χαρές παθαίνει

-Μπούκκωμαν τρώω τον άδρωπον, το γιώμαν την κοπέλλαν

Τζιαί ως τα λιωβουττήματα άππαρον με την σέλλαν

Μιαν χατζιαρκάν του χάρισεν τζ’ η πόλις ούλλη εσείστην

Τζιαί το σκαμνίν του βασιλιά έππεσεν τζ’ ετσακκίστην

Βκάλλει που το δισσάκκιν του μεάλον αλυσίδιν

Τζ’ έπκιασεν τζ’ εχαλίνωσεν τζείν΄το μεάλον φίδιν

-Τράβα το κόρη λυερή στην χώραν να το πάρεις

Για να το δουν αβάφτιστοι να παν να βαφτιστούσιν

Για να το δουν απίστευτοι να παν να πιστευτούσιν

Άνταν τους βλέπει ο βασιλιάς κρυφές χαρές παθθαίνει

-Πκοιός ειν’ αυτός που μου ‘καμεν τούτην την καλοσύνην

Να δώκω το βασίλειον μου τζ’ ούλλον τον θησαυρόν μου

Να δώκω τζιαί την κόρην μου τζιαί να γενεί γαμπρός μου

Τζ’ επολοήθην Άγιος τζιαί λέει τζιαί λαλεί του

-Έν θέλω το βασίλειον σου μήτε τον θησαυρόν σου

Μιαν εκκλησσιάν να χτίσετε, μνήμην τ’ Άη Γιωργίου

Που έρκεται η μέρα του κοστρείς του Απριλλίου

Που έρκεται η μέρα του κοστρείς του Απριλλίου

Νά Γθατί Ποτέ Δέν Θα Μας Καταλάβουν Οι "Ξένοι"!

ΡΙΖΙΤΙΚΟ ΤΗΣ ΓΕΡΑΚΙΝΑΣ:Χαϊνηδες-Ψαραντώνης

Του γερακιού το πέταγμα, καλέ μου/ποτέ σου μη ζηλέψεις, ακριβέ μου/
τη μαύρη μπόρα έχει συντροφιά του/και ταίρι στα φαράγγια τη σκιά του.
Στο άγριο το βλέμμα του, καλέ μου/πουλιά κι αθρώποι φεύγουν, ακριβέ μου
κι έχει τιμή του κυνηγού το χέρι/το ματωμένο του φτερό να φέρει.
Του γερακιού το πέταγμα, καλέ μου/να κάμεις κι ας πονέσω, ακριβέ μου
πουλιά που έχουν μάνα γερακίνα/τση μοίρας δεν ξεφεύγουνε κι εκείνα.

Η Ανατολή του Αιγαίου(Βυζαντινοί και Λαϊκοί μουσικοί διάλογοι)

Την Τρίτη 9 Αυγούστου και ώρα 9.00 μ.μ. πραγματοποιήθηκε συναυλία στον ελαιώνα δίπλα στη Βυζαντινή Εκκλησία της Παναγιάς της Δαμιώτισσας ( μετά το Χαλκί κι απέναντι απ' τον Καλόξυλο).
Θέμα της ο μουσικός διάλογος, η σχέση και η αλληλουχία μεταξύ της βυζαντινής κυρίως εκκλησιαστικής μουσικής και της λαϊκής παραδοσιακής μουσικής του Αρχιπελάγους και ιδιαίτερα του νησιού της Νάξου.
Την εκδήλωση επιμελήθηκε ο Δρ. Σταύρος Σπηλιάκος και συμμετείχαν ο βιρτουόζος Αξώτης βιολάτορας Νίκος Χατζόπουλος με την εφταμελή ορχήστρα του και ο Άρχων Υμνωδός Γιώργος Χατζηχρόνογλου με τους "Νάξιους Μελιστές" υπό τον Δημήτρη Παπάνη. Μαζί τους η βυζαντινή φωνή του Μανώλη Φακίνου (Μπαρμπεράκη), η θαλασσινή φωνή της Βούλας Λυερού και ο μικρός Αξώτης Αριστείδης Βερύκκοκος.
Χορηγοί και συνδιοργανωτές της εκδήλωσης είναι η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, ο Δήμος Νάξου και Μικρών Κυκλάδων και η Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Νάξου.
Στην έκδήλωση αυτή έγινε μια προσπάθεια παρουσίασης δυο παράλληλα Ιστορικών «δρόμων» στα νησιά μας : του βυζαντινού και του λαικού




trelogiannis

Συνάντηση πολιτισμών 9 λεπτά

Στ΄ Άγιον Όρος

Άξιον εστίν

Ακτή

Η Ελευθερία ερμηνεύει την "Ακτή", από τον πρώτο της προσωπικό δίσκο "Κοντραμπάντο" (1986).
Μουσική - στίχοι: Σταμάτης Σπανουδάκης.

Πώς βαριέμαι σε τούτη την ακτή
που ο ήλιος με ξεραίνει
δεν είμ' έρημος, δεν είμαι νησί
μα ούτε κι η Ελένη
και τό 'ξερες.

Πώς θα μοιάζω μετά από καιρό
πως μ' έχεις σημαδέψει
με κρατάς και να φύγω δε μπορώ
κανείς μας δε θ' αντέξει
και τό 'ξερες.

Πέφτω στη θάλασσα και πάλι βρέχομαι
και πάλι έρχομαι κοντά.
Μέσα απ' τα κύματα πιάνω τα σήματα
που με φωνάζουν στ' ανοιχτά.

Πώς βαριέμαι σε τούτη την ακτή
που μ' έχεις φυλακίσει
δεν είμ' άνεμος, δεν είμαι πανί
δε λέει να φυσήξει
και το 'ξερες.

Πώς θα μοιάζουν μετά από καιρό
οράματα που ζούμε
στην ακτή με τ' αθάνατο νερό
κι οι δυο μας θα χαθούμε
και τό 'ξερες.

Πέφτω στη θάλασσα και πάλι βρέχομαι
και πάλι έρχομαι κοντά.
Μέσα απ' τα κύματα πιάνω τα σήματα
που με φωνάζουν στ' ανοιχτά.

Μεταμόρφωση στήν κορυφή τοῦ Ἄθω

Μεταμόρφωση στήν κορυφή τοῦ Ἄθω
Χρῆστος Τσιαμούλης

Από το CD του Χρίστου Τσιαμούλη Άθως ο εμός
Οι μελωδίες των τραγουδιών βασίστηκαν στο σύστημα της Οκτωηχίας που κατατάσσει την ανατολική πολυηχία σε οκτώ ηχους. Αυτοί οι ηχοι δίνουν ένα συγκεκριμένο υλικό και μαζί έναν τρόπο να το χρησιμοποιήσεις. Οι ρυθμοί σχηματίζουν χορούς : συρτός και σούστα, Καλαματιανός και Ζεϊμπέκικος, που μ\'αυτούς γλέντησε το Πανελλήνιο. Ακούγεται ο ρυθμός του Ταλάντου που χτυπάει στις ακολουθίες των Μονών καθώς και δεκάσημος χορός το Aksak Semai, που είναι κοινος σε ολη την Ανατολή. Τα οργανα συναντιούνται από διαφορετικούς χώρους και εποχές. Συμμετέχει μικτή χορωδία και η παιδική χορωδία των εκπαιδευτηρίων Ι.Τιαμούλη από το Περιστέρι με διευθυντή τον Γιάννη Τσιαμούλη.

Ταξιδι στην Πολη

Η "ΕΛΛΑΔΟΓΡΑΦΙΑ" ΤΩΝ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ - ΓΚΑΤΣΟΥ - ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

Τρία "ιερά τέρατα" μας δίνουν την Ελλαδογραφία.
Μουσική Μάνου Χατζιδάκι, στίχοι Νίκου Γκάτσου και ερμηνεία Μίκη Θεοδωράκη!
Από ΤΑ ΠΑΡΑΛΟΓΑ του Μάνου Χατζιδάκι.
Ακούστε αυτή την Ελλαδογραφία. Είναι τόσο διαχρονική όσο δεν φαντάζεστε!

Τω καιρώ εκείνω ο ακμαιότερος κλάδος της πελασγικής δρυός
εκάλυπτε τρεις οικισμούς πέριξ του μυστηριώδους Βράχου της Ακροπόλεως.
Αλλά μετά τα δραματικά γεγονότα της Μεσοποταμίας, τα οποία οδήγησαν
εις την έξωσιν των πρωτοπλάστων εκ της κοιλάδος του Τίγρεως και
προεκάλεσαν σύγχυσιν εις τας φρένας των ανθρώπων, οι οικισμοί
των Αθηνών ήρχισαν να πληθύνονται παραλόγως.
Αποτέλεσμα υπήρξεν η αλματώδης επέκτασις της πόλεως και η δημιουργία
του λεγομένου άστεως, το οποίο κατά τους αρχαιοπλήκτους ιστορικούς
εμεγαλούργησε και περιεβλήθη την αίγλην της αιωνιότητος.

Επίσκοποι και προεστοί
κατακτητές και στρατηλάτες
επαναστάτες και αστοί
της ιστορίας οι πελάτες.

Αλλά οι αρχαίοι Θεοί, εν τη μερίμνη των δια τα υπόλοιπα πελασγικά
φύλα, απεφάσισαν την βαθμιαία κατάρρευσιν των Αθηνών ως ηγέτιδος
πόλεως και την απαλλαγήν του Ελληνισμού, ως εθνικού πλέον συνόλου,
εκ των κινδύνων του συγκεντρωτισμού. Κατά τους επόμενους μακρούς αιώνας
κατεβλήθησαν αρκεταί προσπάθειαι δια την αναβίωσιν του παλαιού άστεως,
αλλ' αύται απέβησαν άκαρποι. Ευτυχώς δε, διότι κατά την νεωτέραν και σκληροτέραν δοκιμασίαν του γένους, η εκ νέου κυριαρχία των Αθηνών θα απεδυνάμωνε τας
κορυφάς και τας πεδιάδας της πελασγικής γης,
αι οποίαι διεμόρφωσαν την οριστικήν φυσιογνωμίαν της φυλής και κατηύγασαν
δι' ανεσπέρου φωτός τους ομιχλώδεις ορίζοντας της
περιδεούς ανθρωπότητος.

Στο Σούλι και στην Αλαμάνα
κάναμε φως τη συμφορά
θα μας θυμούνται τάχα μάνα
καμμιά φορά;

Ματαία ελπίς. Ουδείς τους ενεθυμήθη ως ζώσας αιωνιότητας,
ουδείς τους κατενόησεν εις τας πραγματικάς των διαστάσεις. Και αι
Αθήναι, καταστάσαι πρωτεύουσα νεοπαγούς κράτους, ήρχισαν να
προετοιμάζονται δια την εκ νέου απορρόφησιν της ικμάδος του έθνους.
Αλλά η προγονική κληρονομία δεν είχεν εξ ολοκλήρου σπαταληθή και
οι μεταγενέστεροι αδελφοί του μικρού Χορμόπουλου, εκ των Ηπειρωτικών
ορέων και εξ όλων των στενωπών της αθανάτου πατρίδος, διέπλευσαν την
Αχερουσίαν της μοίρας των με την γαλήνην του μαρτυρίου και της θυσίας.
Και τα βαρβαρικά έθνη ηπόρησαν και κατ' ιδίαν εκάγχασαν- ακριβώς όπως
αι Αθήναι.

Χτυπάτε της οργής προφήτες
καμπάνα στην Καισιαριανή
νά 'ρθουν απόψε οι Διστομίτες
νά 'ρθουν κι οι Καλαβρυτινοί
με σπαραγμό κι απελπισία
για τη χαμένη τους θυσία.

Άραγε είναι αληθές ότι η θυσία των απέβη επί ματαίω;
Ουδείς δύναται να αποφανθή μετά βεβαιότητος και ουδείς δύναται να
προεξοφλήση το μέλλον διότι η ιστορία των ανθρώπων είμαι μία
συνεχής παλινδρόμησις. Αλλά με την διαρκώς ογκούμενην υπερτροφίαν της
Αττικής αι προοπτικαί διαγράφονται σκοτειναί. Οι αρχαίοι Θεοί δεν
υπάρχουν πλέον δια να δώσουν την λύσιν, και ούτω, θάττον η βράδιον,
αι Αθήναι θα συγκεντρώσουν εις τους κόλπους των και θα εξαφανίσουν δια
παντός την Ελληνικήν αρετήν, ως ο Κρόνος εις το απώτατον παρελθόν
κατέτρωγε τα ίδια αυτού τέκνα ή ως ο Ήλιος εις το απώτατον μέλλον θα
συγκεντρώσει εις τας αγκάλας του τους πλανήτας του
και θα καταβροχθίσει αυτούς!
Γένοιτο! και εις τους αιώνας των αιώνων αμήν.

Πότε θ' ανθίσουνε τούτοι οι τόποι;
Πότε θα 'ρθούνε κανούργιοι ανθρώποι
να συνοδεύσουνε την βλακεία
στην τελευταία της κατοικία;

http://panagiotisandriopoulos.blogspot.com/

Καλώς ήρθες παράξενε στον τόπο μου