Σχόλιο σε θλιβερό επισκοπικό οικουμενιστικό ολίσθημα

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 29η Ιανουαρίου 2015.

ΣΧΟΛΙΟ ΣΕ ΘΛΙΒΕΡΟ ΕΠΙΣΚΟΠΙΚΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟ ΟΛΙΣΘΗΜΑ

    Με θλίψη και ανησυχία διαπιστώνουμε, ότι η παναίρεση του Οικουμενισμού, όχι μόνον δεν περιστέλλεται, αλλά αντιθέτως εξαπλούται και μάλιστα με καλπάζοντες ρυθμούς όλο και περισσότερο μέσα στον χώρο της Εκκλησίας.Το δηλητήριο της αιρέσεως, όπως και άλλοτε έχουμε σημειώσει, έχει δυστυχώς κατωρθώσει να διαποτίσει και διαβρώσει Ορθόδοξες συνειδήσεις, όχι τυχαίων πιστών, αλλά πολλών ιεραρχών μας, μιας πλειάδος ιεραρχών της ελλαδικής Εκκλησίας, εκείνων δηλαδή των οποίων βασική αποστολή είναι η καταπολέμηση της αιρέσεως. Όλο και περισσότεροι ιεράρχες μας εμφανίζονται πρόθυμοι να σύρουν το οικουμενιστικό άρμα του ολέθρου.

 Τούτο δε είναι επόμενο να συμβαίνει, αφού η διοικούσα Εκκλησία δεν φαίνεται πρόθυμη, να καταδικάσει συνοδικά την αίρεση και στη συνέχεια να αποδώσει ευθύνες για λόγους και πράξεις ιεραρχών μας, που ισοδυναμούν ουσιαστικά με προδοσία της πίστεως, αλλά αντιθέτως παραμένει απαθής, αδιάφορη και άφωνη. Όταν όμως δεν εφαρμόζονται οι Ιεροί Κανόνες και οι παραβάτες παραμένουν ατιμώρητοι, τότε είναι επόμενο και οι ίδιοι να αποθρασύνονται σε άλλες μεγαλύτερες παραβάσεις, αλλά επί πλέον να εμφανίζονται και άλλοι νεώτεροι ιεράρχες, πρόθυμοι να μιμηθούν τους παλαιοτέρους, με αποτέλεσμα να οδηγούμεθα σε μια χαώδη κατάσταση.

Αφορμή για την παρούσα ανακοίνωσή μας πήραμε από ένα πρόσφατο γεγονός, το οποίο ελύπησε και σκανδάλισε υπερβαλλόντως τον πιστό Ορθόδοξο λαό μας και προκάλεσε πολλά δυσμενή σχόλια στο διαδίκτυο. Πρόκειται για την συμμετοχή και εισήγηση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αργολίδος κ. Νεκταρίου, σε παπική εκδήλωση βιβλιοπαρουσίασης στις 13 Ιανουαρίου ε.ε. στην Αθήνα. Διοργανωτής το «Ινστιτούτο Ανθρωπιστικών Επιστημών», όργανο του παπικού «μοναχικού» τάγματος των εν Αθήναις Ιησουιτών. Τίτλος της εκδήλωσης: «Για μια Εκκλησία φτωχή και των φτωχών». Στην εκδήλωση παρουσιάστηκε το ομώνυμο με τον τίτλο της εκδήλωσης, βιβλίο του αιρεσιάρχη πάπα Φραγκίσκου του Α΄. Στην παρουσίαση έλαβαν μέρος ο παπικός ιησουίτης «ιερέας» κ. Θεόδωρος Κοντίδης, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αργολίδος κ. Νεκτάριοςκαι ο συγγραφέας κ. Σταύρος Ζουμπουλάκης. Όπως φάνηκε από το σχετικό βίντεο, που ανέβηκε στο διαδίκτυο, πρώτος έλαβε το λόγο ο παπικός «κληρικός», ο οποίος παρουσίασε τους δύο κύριους ομιλητές. Κατόπιν έλαβε το λόγο ο Σεβασμιώτατος Αργολίδος, ο οποίος κατ’ αρχήν εξήγησε τους λόγους, που τον οδήγησαν στην απόφαση να παραβρεθεί στην εν λόγω βιβλιοπαρουσίαση και να ομιλήσει, διότι φαίνεται, ότι ήδη είχαν εγερθεί δυσμενή σχόλια, από τη στιγμή που ανακοινώθηκε η συμμετοχή του σ’ αυτή. Όπως ανέφερε: «Με μαγνήτισε ο τίτλος του βιβλίου του Πάπα Φραγκίσκου... Με άγγιξε βαθειά, γιατί διέκρινα ότι πολλά πράγματα με εκφράζουν. Ακολούθησε η πρόσκληση του αγαπητού μου Σταύρου (Ζουμπουλάκη). Δίστασα γιατί ένιωσα ότι μπαίνω σε βαθειά νερά. Οι δισταγμοί μου κάμφθηκαν χάρις στην αγάπη και εκτίμηση που τρέφω στον αγαπητό μου φίλο Σταύρο».

 Ισχυρίζεται ο Σεβασμιώτατος ότι τον «μαγνήτισε» και τον «άγγιξε βαθειά» ο τίτλος του βιβλίου. Ο τίτλος όντως είναι πολύ ελκυστικός και σαγηνευτικός, διότι οδηγεί την σκέψη μας πίσω στο παρελθόν, στην ένδοξη εκείνη εποχή των αποστολικών χρόνων και αργότερα των διωγμών, που η Εκκλησία ήταν μεν πολύ φτωχή σε υλικά μέσα, αλλά πολύ πλούσια σε αρετή και αγιότητα. Τότε που η Εκκλησία ανέδειξε εκατομμύρια αγίους, ιεράρχες και μάρτυρες. Μπορεί όμως ένας Ορθόδοξος ιεράρχης, που υποτίθεται διαθέτει μια στοιχειώδη διάκριση και μια στοιχειώδη πνευματική ωριμότητα, να μαγνητίζεται και να παρασύρεται από ελκυστικούς και σαγηνευτικούς τίτλους και να αδυνατεί να εισέλθει στο βάθος και στην ουσία των πραγμάτων; Στο γεγονός δηλαδή, ότι αυτή η «εκκλησία», για την οποία γίνεται λόγος στο βιβλίο δεν είναι καν «εκκλησία», αλλά αίρεση;Στο γεγονός ότι αυτή η «εκκλησία», δεν είναι φτωχή, όπως θέλει να την παρουσιάσει ο συγγραφέας, αλλά πάμπλουτη, που διαθέτει  τράπεζες «Αγίου Πνεύματος», οι οποίες μάλιστα ευθύνονται για ξέπλυμα μαύρου χρήματος, πράγμα που την καθιστά ακόμη περισσότερο ένοχη έναντι της Θείας και ανθρώπινης δικαιοσύνης; Συγκλονιστικές είναι οι αποκαλύψεις, που μας δίδει πάνω στο θέμα αυτό ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, σε μια σχετικά πρόσφατη, (13.11.2013), δημοσιευθείσα πολυσέλιδη επιστολή του προς τον Πάπα Φραγκίσκο τον Α΄: «Αλησμόνητες είναι οι διαμαρτυρίες εναντίον του Βατικανού για το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος και για τις διασυνδέσεις με την Κόζα Νόστρα των οικονομικών υπηρεσιών της αυτοτιτλοφορουμένης ως δήθεν Αγίας Έδρας, που αποκάλυψε η Ιταλική Δικαιοσύνη. Στο φως έρχονται ολοένα και περισσότερες έρευνες, που δείχνουν ότι ο Παπισμός συνιστά στην ουσία σε επίπεδο ανώτατης διοίκησης μία εγκληματική οργάνωση, λίαν επικίνδυνη για την ανθρωπότητα. Η λειτουργία λ.χ. της τράπεζας του Βατικανού διευκολύνει το ξέπλυμα χρημάτων, υποστηρίζουν οι υπεύθυνοι μίας τριετούς έρευνας για την εν λόγω τράπεζα, σύμφωνα με εμπιστευτικά έγγραφα, τα οποία επικαλούνται δύο ιταλικές εφημερίδες. Ωστόσο, πιο τεκμηριωμένη είναι η καταγγελία της Κάρεν Χιούντες, η οποία εργαζόταν επί είκοσι συναπτά έτη στην νομική υπηρεσία της Παγκόσμιας Τράπεζας και από την οποία απολύθηκε, όταν κατήγγειλε μία μεγάλη απάτη στην Ινδονησία! Η πρώην νομικός σύμβουλος της Παγκόσμιας Τράπεζας σε μία πρόσφατη συνέντευξη σε αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο υποστήριξε ότι ο παγκόσμιος πλούτος μίας ομάδας απατεώνων μεγαλοτραπεζιτών καταλήγει στο Βατικανό. Στο συμπέρασμα αυτό, όπως χαρακτηριστικά τόνισε, κατέληξε, όταν κατάφερε να ακολουθήσει την οδό του χρήματος, η οποία defacto οδηγεί στο Βατικανό.Οι καταγγελίες της φέρνουν στο νου μας τις αποκαλύψεις για τις διασυνδέσεις του Βατικανού με την εγκληματική οργάνωση, που κρυβόταν πίσω από τη τεκτονική στοά P2, καθώς και με τη μαφία! Η οργάνωση opusdei των Ιησουϊτών είναι γνωστό πλέον ότι όχι μόνο ελέγχει το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα, αλλά βρίσκεται επικεφαλής και του ισχυρού σιωνιστικού κλαμπ των μεγαλοτραπεζιτών, που έχει ως έδρα την Ελβετία, είπε ξεκάθαρα η Κάρεν Χιούντες!».

 Δεν άκουσε τίποτε και δεν πληροφορήθηκε ποτέ ο Σεβασμιώτατος, ποιός τέλος πάντων είναι στην πραγματικότητα ο συγγραφεας του βιβλίου, που πήγε να προβάλει στην εκδήλωση; Για το πραγματικό πρόσωπο του συγγραφέος, μας δίδει αποκαλυπτικές πληροφορίες στην ως άνω μνημονευθείσα επιστολή του, προς τον «επιστήθιο φίλο του μεγαλοτραπεζίτη Ροκφέλερ», Πάπα Φραγκίσκο τον Α΄, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας. Γράφει τα εξής, εξ’ ίσου, συγκλονιστικά: «Εσείς, Εκλαμπρότατε, ο τότε ‘έπαρχος’ Αργεντινής για την Societas Jesu (Τάγμα Ιησουϊτών) Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο και σήμερα Φραγκίσκος Α΄  σχετιζόσασταν άμεσα με την απαγωγή και τα βασανιστήρια των Ιησουϊτών Ορλάντο Γιόριο και Φρανσίσκο Γιάλικς από την στρατιωτική χούντα τον Μάϊο του 1976. Το ίδιο θέμα ανέφερε και η γνωστή εφημερίδα Los Angeles Times την 1/4/2005, όπου περιεχόταν και η πληροφορία ότι ο Ιησουΐτης Ορλάντο Γιόριο Σας κατηγόρησε ευθέως, τον τότε έπαρχο του Τάγματος Χόρχε Μπεργκόλιο, ότι κυριολεκτικά τον παραδόσατε στα τάγματα θανάτου της Χούντας, αρνούμενος να προσφέρετε κάλυψη στον ίδιο και στον Ιησουΐτη Γιάλικς ενώπιον του καθεστώτος για το κήρυγμά τους στις φτωχογειτονιές του Μπουένος Άϊρες. Τον ίδιο χρόνο η γνωστή δικηγόρος Μύριαμ Μπρέγκμαν κατέθεσε μήνυση εναντίον Σας, του Καρδιναλίου Χόρχε Μπεργκόλιο και νυν Φραγκίσκου, με την κατηγορία της συνομωσίας με την εγκληματική χούντα του στρατηγού Βιντέλα, κατηγορία που επανέλαβαν το 2010 οι επιζώντες του βρώμικου πολέμου της στρατιωτικής Χούντας της Αργεντινής, όπως προβλήθηκε στην Εφημερίδα El Mundo. Κατά την πορεία της δίκης, που ξεκίνησε μετά την μήνυση της Μύριαμ Μπρέγκμαν, Εσείς, ο Καρδινάλιος Μπεργκόλιο, αρνηθήκατε να παραστείτε σε ανοικτή δική και οι απαντήσεις Σας, όταν τελικά καταθέσατε, ήταν γεμάτες υπεκφυγές και αοριστίες. […] Το 2006 ο Αργεντινός δημοσιογράφος Οράσιο Βερμπίτσκι στο βιβλίο του ‘Σιωπή’ Σας καταγγέλει, τον Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο και νυν Φραγκίσκο Α΄, ως άμεσο συνεργάτη της χούντας του Βιντέλα, βασιζόμενος στις προσωπικές μαρτυρίες πέντε παπικών ‘κληρικών’, από τους οποίους αφαιρέσατε ως ο τότε ‘επίσκοπος’ Μπουένος Άϊρες και ‘έπαρχος’ Αργεντινής της ‘Εταιρείας του Ιησού’ Μπεργκόλιο, την άδεια για άσκηση ιεραποστολικού έργου στις παραγκουπόλεις του Μπουένος Άϊρες, δίνοντας έτσι την δυνατότητα στην Χούντα του Βιντέλα να τους συλλάβουν. Είναι σημαντική η πληροφορία, που δίνει η γνωστή δικηγόρος για τα ανθρώπινα δικαιώματα Μύριαμ Μπρέγκμαν και που στηρίζεται στις καταθέσεις των Ιησουϊτών Γιόριο και Γιάλικς, ότι, μετά τα βασανιστήρια στις φυλακές της Χούντας, τους έρριξαν από ελικόπτερο, για να τους δολοφονήσουν, αλλά αυτοί επέζησαν για να διηγούνται τα κατορθώματα και την ‘αγάπη’ Σας, του εμφανιζομένου ως ανθρωπιστού κ. Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο και νυν Φραγκίσκου Α΄. […] Η ημερήσια εφημερίδα ‘Η Ελλάδα αύριο’ της 15ης έως και 17ης Μαρτίου 2013 κατέρριψε την προπαγάνδα του Βατικανού για Σας, Εκλαμπρότατε, με πρωτοσέλιδο κύριο θέμα της, το οποίο τεκμηρίωνε με φωτογραφίες, έγγραφα και πολυσέλιδο ρεπορτάζ ότι Εσείς, Εκλαμπρότατε, ήσαστε ο αγαπημένος της μυστικής Αμερικανικής υπηρεσίας CIA και του ανθέλληνος υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Χένρυ Κίσσινγκερ κατά την εποχή, την οποία κηρύχθηκε δικτατορία στην Αργεντινή κατά την δεκαετία του 1970, υπό τον στρατηγό Χόρχε Βιντέλ, ο οποίος το 1985 καταδικάσθηκε σε ισόβια κάθειρξη».

 Θα έπρεπε λοιπόν ο Σεβασμιώτατος κ. Νεκάριος, πριν αποφασίσει να λάβει μέρος σ’ αυτή την εκδήλωση, να λάβει υπ’ όψιν του όλες τις παρά πάνω συγκλονιστικές αποκαλύψεις, ώστε να έχει μια σφαιρική, αντικειμενική και ολοκληρωμένη γνώση του αντικειμένου, που εκλήθη να παρουσιάσει. Έπρεπε να ερευνήσει λεπτομερέσετερα γύρω από το πρόσωπο του συγγραφέως και γύρω από την δήθεν «φτωχή εκκλησία», που εκλήθη να προβάλει. Και, αν ακόμη τον μαγνήτισε ο τίτλος του βιβλίου, θα έπρεπε να τον απωθήσει το όνομα του συγγραφέως. Μπορεί να μας εξηγήσει, πότε στο παρελθόν «μαγνήτιζαν» τους αγίους και θεοφόρους Πατέρες της Εκκλησίας μας συγγράμματα των αιρετικών; Μπορεί να μας πει, πως αντιμετώπισε ο Μέγας Αθανάσιος το φιλοσοφικότατο έργο του Αρείου «Θάλεια»; Μήπως, επειδή προφανώς και τον Μ. Αθανάσιο εξέφραζαν κάποιες απόψεις του Αρείου, μπήκε στη διαδικασία «να μπει σε βαθειά νερά»,για να το προλογίσει και να το συστήσει στους Ορθοδόξους; Όχι βέβαια!

Στη συνέχεια επιχειρεί να αναλύσει την κατ’ αυτόν «ποιμαντική» σπουδαιότητα του παπικού βιβλίου: «Το βιβλίο έχει και ένα ποιμαντικό περιεχόμενο. Ήθελα να το προσεγγίσω από αυτή την οπτική γωνιά. Πως δηλαδή βλέπει ένας ορθόδοξος Επίσκοπος και ποιμένας, αυτά που λέει, κηρύττει και πράττει ένας καθολικός ποιμένας και επίσκοπος και δη ο προκαθήμενος της Καθολικής Εκκλησίας Πάπας Φραγκίσκος»! Απορούμε και εκπλησσόμεθα, πως είναι δυνατόν ένας Ορθοδοξος Επίσκοπος, να ομιλεί για ποιμαντική ενός αιρετικού και να διακρίνει στο σύγγραμμα ενός αιρεσιάρχη «ποιμαντικό περιεχόμενο»! Σας ερωτούμε Σεβαμιώτατε: Υπάρχει ποιμαντική,(με την Ορθόδοξη σημασία του όρου), μέσα στην αίρεση; Πως μπορεί να υπάρχει ποιμαντική μέσα στην αίρεση, όταν δεν υπάρχει σωτηρία; Στην αίρεση μία μόνο ποιμαντική υπάρχει, Σεβαμιώτατε, η ποιμανική, που οδηγεί όχι στην σωτηρία, αλλά στην απώλεια. Τουλάχιστον αυτή την στοιχειώδη γνώση, που την γνωρίζουν ακόμη και οι πρωτοετείς φοιτητές της Θεολογίας, θα έπρεπε να την γνωρίζετε. Μ’ αυτά που είπατε, έτσι όπως τα είπατε, δείχνετε,ή ότι δεν γνωρίζετε τι είναι ποιμαντική, ή ότι δεν θεωρείτε τον Παπισμό ως αίρεση, αλλ’ ως αληθή Εκκλησία. Και μάλλον το δεύτερο πρέπει να συμβαίνει, αν κρίνουμε απ’ όσα είπατε στη συνέχεια, όπου ονομάσατε τον Πάπα Φραγκίσκο ως «καθολικό ποιμένα και επίσκοπο και δη προκαθήμενο της Καθολικής Εκκλησίας». Ειλικρινά λυπούμεθα Σεβαμιώτατε γι’ αυτή την απαράδεκτη και αντορθόδοξη διακήρυξή σας. Λυπούμεθα, διότι απεμπολείτε τον όρο «Καθολική» από την Ορθόδοξη Εκκλησία μας και τον χαρίζετε στους αιρετικούς παπικούς. Λυπούμεθα, διότι αναγνωρίζοντας τον Παπισμό ως Εκκλησία, ακυρώνετε συνοδικές αποφάσεις δέκα αιώνων, που καταδίκασαν τον Παπισμό ως αίρεση και τον απέκοψαν από το σώμα της Εκκλησίας. Λυπούμεθα διότι, χωρίς ίσως να το αντιλαμβάνεσθε, ακολουθείτε την κακόδοξη οικουμενιστική θεωρία περί Μιάς, αλλά ταυτόχρονα και «διηρημένης Εκκλησίας!

Κατόπιν ο Σεβασμιώτατος πέφτει σε άλλο ολίσθημα. Κάνει μια ανεπίτρεπτη σύγκριση μεταξύ των «κακών ποιμένων», (προφανώςτης Ορθοδόξου Εκκλησίας μας), με αυτούς της παπικής παρασυναγωγής: «Αυτή την ξεκάθαρη εντολή του Χριστού “ποίμενε τα πρόβατά μου”, στο διάβα της ιστορίας, αρκετοί ποιμένες της Εκκλησίας την έχουν λησμονήσει και αντικαταστήσει με άλλα πράγματα … και ο λαός μένει αποίμαντος. Αρκεί κανείς να διαβάσει τον λόγο του Πάπα προς την Κουρία που αριθμεί τα δεκαπέντε νοσήματα που την έχουν προσβάλει (σ.σ. την Εκκλησία!!!). Ένα κείμενο εκπληκτικό, ρωμαλέο, αληθινό, ανυπόκριτο, που καλεί σε αυτοκριτική και μετάνοια»! Κατ’ αρχήν, πρέπει να τονίσουμε το γεγονός, ότι δεν νοσεί μόνον η Κουρία, αλλά πρίν από την Κουρία, ο ίδιος ο Πάπας και ολόκληρος ο Παπισμός, όπως φάνηκε ξεκάθαρα από τα αποκαλυπτικά αποσπάσματα της επιστολής του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς, που μνημονεύσαμε παρά πάνω. Φαίνεται, ότι δεν έχει συνειδητοποιήσει ο Σεβασμιώτατος, τι εστί Παπισμός, τι κατ’ ουσίαν είναι ο Παπισμός. Ότι δηλαδή εδώ δεν πρόκειται μόνον για μια φοβερή αίρεση, με πλήθος αιρετικών διδασκαλιών, αλλά για ένα κοσμικό κράτος (και με σαφή ανθελληνική πολιτική), για ένα κράτος που έχει εκφυλιστεί σε μια κοσμική εγκληματική οργάνωση και ενοχοποιημένο για πλήθος ηθικών σκανδάλων (παιδεραστίες, ομοφυλοφιλίες, κ.λ.π.), ων ουκ έστιν αριθμός. Ως σύνολο νοσεί ο Παπισμός, από τον Πάπα μέχρι το τελευταίο παπαδάκι του παπικού ιερατείου και μέχρι τον τελευταίο οπαδό του. Αλλά γιατί νοσεί ο Παπισμός; Ο Παπισμός νοσεί, επειδή ακριβώς δεν είναι Εκκλησία! Επειδή νοσεί στο δόγμα, επόμενο είναι να νοσεί και στο ήθος, αφού ήθος και δόγμα, πίστη και ζωή, είναι άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους, έτσι ώστε η νόσος από το δόγμα να μεταφέρεται μοιραία και αναπόφευκτα και στο ήθος. Επομένως, ματαίως ο Πάπας προσπαθεί, να οδηγήσει την Κουρία «σε αυτοκριτική και μετάνοια», διότι η αληθινή μετάνοια, που είναι ο στόχος της ορθόδοξης, της μόνης αληθούς ποιμαντικής, βιούται μόνον μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, ως καρπός του Αγίου Πνεύματος και ποτέ μέσα στην αίρεση. Εκτός της Εκκλησίας ούτε αληθινή ποιμαντική υπάρχει, ούτε αληθινή μετάνοι! Έπρεπε λοιπόν ο Πάπας, πριν να καλέσει την Κουρία «σε αυτοκριτική και μετάνοια», να καλέσει τον εαυτό του «σε αυτοκριτική και μετάνοια», σύμφωνα με τον λόγο της Γραφής: «ιατρέ θεράπευσον σεαυτόν» (Λουκ. 4,23). Και επίσης: πρώτα πρώτα έπρεπε να μετανοήσει για όλες τις αιρετικές διδασκαλίες, που επεσώρευσε ο Παπισμός δια μέσου των αιώνων και να επιστρέψει στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Στη συνέχεια δε, αφού κάνει μια εις βάθος αυτοκριτική, στον εαυτό του και συνειδητοποιήσει «πόθεν πέπτωκε» (Αποκ. 2,5), να μετανοήσει εμπράκτως για όσες άλλες βαρύτατες αμαρτίες διέπραξε κατά τον χρόνον της παραμονής του ως καρδιναλίου στην Αργεντινή.

      Δεν αγνοούμε βέβαια, ότι και μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία υπάρχουν πολλοί ποιμένες, που νοσούν με πολλές πνευματικές αρρώστιες. Που δεν είναι αληθινοί ποιμένες, αλλά μισθωτοί. Δεν επιτρέπεται όμως να τους τσουβαλιάζουμε στο ίδιο τσουβάλι με τους αιρετικούς, απλούστατα, διότι υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά των μεν από τους δε, την οποία φαίνεται να αγνοεί ο κ. Νεκτάριος. Η διαφορά είναι η εξής: Ότι οι ανάξιοι ποιμένες της Ορθοδόξου Εκκλησίας, νοσούν μεν και έχουν ανάγκη θεραπείας, επειδή όμως βρίσκονται μέσα στο πνευματικό νοσοκομείο, που λέγεται Ορθοδόξη Εκκλησία, έχουν ελπίδα θεραπείας, εάν μετανοήσουν πραγματικά. Αντίθετα οι αιρετικοί, («ποιμένες» και λαός), δεν έχουν καμιά ελπίδα θεραπείας και σωτηρίας, εφ’ όσον παραμένουν στην αίρεση, ευρισκόμενοι εκτός του πνευματικού νοσοκομείου της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Ο Σεβασμιώτατος πριν να κλείσει την ομιλία του και προβλέποντας τις αντιδράσεις των «επικριτών» του, προσπάθησε να δικαιολογήσει τη συμμετοχή του στην βιβλιοπαρουσίαση, συγκρίνοντας τον εαυτό του με τον Μέγα Βασίλειο, ο οποίος είχε ερανιστεί στα έργα του κείμενα του Ωριγένη! Θέλει να λησμονεί όμως ο Σεβασμιώτατος, ότι τον 4ο αιώνα, που έζησε Μέγας Βασίλειος, ο Ωριγένης και τα έργα του εκκλησιαστικού αυτού συγγραφέως της αρχαίας Εκκλησίας, δεν είχαν καταδικασθεί ακόμη, αλλά μετά από τριακόσια χρόνια, στην 5^η Οικουμενική Σύνοδο το 653!  Αντίθετα, ο αιρεσιάρχης Πάπας και ο Παπισμός είναι επίσημα καταδικασμένοςαπό πλήθος Συνόδων, αρχής γενομένης από την Η΄ Οικουμενική Σύνοδο, το 879-880, επί μεγάλου Φωτίου.

Περαίνοντας την ανακοίνωσή μας, εκφράζουμε και πάλι την θλίψη μας για την άστοχη και επιπόλαιη ενέργεια του Σεβασμιωτάτου και καλούμε την διοικούσα Εκκλησία να καλέσει σε μετάνοια τον δεινώς ολισθήσαντα ιεράρχη. Και μόνο το γεγονός ότι ο συγγραφέας του βιβλίου, που εκλήθη να παρουσιάσει, είναι ένας αιρεσιάρχης, αυτό και μόνον έπρεπε να ήταν αρκετό γι’ αυτόν, ώστε να αρνηθεί την συμμετοχή του. Τώρα που υπάρχουν επί πλέον τόσα άλλα επιβαρυντικά στοιχεία, όταν δηλαδή εδώ πρόκειται περί ενός προσώπου διαβεβλημένου παγκοσμίως και βεβαρυμένου με πολλές αμαρτίες, περί ενός πρόσωπου, το οποίο προσφάτως εξύβρισε δημοσίως την αγία Ορθόδοξη Εκκλησία μας ως «ασθενή», τότε, πόσο περισσότερο θα έπρεπε να αρνηθεί τη συμμετοχή του αυτή; Έπρεπε να αναλογισθεί το σκάνδαλο, που θα προέλθει από μια τέτοια συμμετοχή. Δεν τον συγκλονίζει ο φοβερός λόγος του Κυρίου μας, για όσους προκαλούν σκάνδαλα: «Ος δ’ αν σκανδαλίσει ένα των μικρών τούτων των πιστευόντων εις εμέ, συμφέρει αυτώ, ίνα κρεμασθή μύλος ονικός εις τον τράχηλον αυτού και καταποντισθή εν τω πελάγει της θαλάσσης» (Ματθ.18,6); Δεν τον συγκλονίζει το γεγονός, ότι με την παρουσία του αυτή αμνήστευσε, έστω ακουσίως, την επαίσχυντη δράση της Ουνίας στη μαρτυρική μας χώρα, με επικεφαλής τον κ. Δημήτριο Σαλάχα και το «μοναχικό τάγμα» της Παμμακαρίστου; Έπρεπε τέλος να αναλογισθεί τις φρικτές υπόσχέσεις, που έδωσε την ώρα της χειροτονίας του ως Επισκόπου, ότι οφείλει να υπερασπίζεται την Ορθόδοξη πίστη και δεν θα παρεκκλίνει ούτε στο ελάχιστο από αυτή. Ας ευχηθούμε να είναι το τελευταίο θλιβερό γεγονός των ανεπίτρεπτων οικουμενιστικών ανοιγμάτων, η συμμετοχή του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αργολίδος στην αιρετική αυτή εκδήλωση!       

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των παραθρησκειών.

Ἡ νέα ἐκκλησιολογία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου - Συγκέντρωση υπογραφών κληρικών και λαϊκών

Το παρακάτω κείμενο υπογράφουν ήδη έξι Μητροπολίτες, πολλοί Ηγούμενοι, κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί. Ὅσοι ἐκ τῶν κληρικῶν, μοναχῶν, μοναζουσῶν καί λαϊκῶν ἐπιθυμοῦν νά συμμετάσχουν στήν μικρή αὐτή κατάθεση ὀρθοδόξου ὁμολογίας ἠμποροῦν νά τό δηλώσουν γράφοντας: «Συμφωνῶ μέ τό κείμενο ἐναντίον της ”Νέας Ἐκκλησιολογίας τοῦ Πατριάρχου Βαρθο­λομαίου” καί προσυπογράφω». Νά ἀποστείλουν δέ τήν δηλωση μέ τό ὄνομά τους καί τήν κληρική, μονα­στι­κή ἤ ἐπαγγελματική τους ἰδιότητα στή διεύθυνση: Περιοδικό «Θεοδρομία», Τσιμισκῆ 128, 546 21 Θεσσαλονίκη, Fax: 2310.276590 καί e-mail: synaxisorthkm@gmail.com 

 

Ἡ νέα ἐκκλησιολογία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου

κ. Βαρθολομαίου

Μέ θλίψη γίναμε ὅλοι μάρτυρες τῶν διαδραματισθέντων πρό ὀλίγων μηνῶν στήν Ἁγία Γῆ. Μεταξύ τῶν ἄλλων, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος διατύπωσε στό πλαίσιο τῆς συναντήσεώς του μέ τόν Πάπα Φραγκῖσκο στά Ἱεροσόλυμα στίς 25 Μαΐου τρ.ἔ. μία καινοφανῆ καί ἐντελῶς ξένη πρός τήν Ὀρθοδοξία ἐκκλησιολογία·

ὡς ἡ χειρότερη ἔκφανση καί τό ἀποκορύφωμα μιᾶς παρεκκλίνουσας ἐκκλησιολογικῆς πορείας πού ἔχει ἐκκινήσει ἤδη ἀπό πολλοῦ, ἡ νέα αὐτή ἐκκλησιολογία, ἀπορρίπτει τό ἀκατάλυτον καί ἄφθαρτον τῆς Ἐκκλησίας, ἄν καί Αὐτή, κατά τούς ἁγίους Πατέρες, εἶναι «ὁ Θεάνθρωπος Χριστός παρατεινόμενος εἰς ὅλους τούς αἰῶνας καί εἰς ὅλην τήν αἰωνιότητα. Διά τοῦτο ἡ Ἐκκλησία δέν ἔχει “σπίλον ἤ ρυτίδα ἤ τι τῶν τοιούτων”»[1] . Ἀντιθέτως, σύμφωνα μέ τά λόγια τοῦ Πατριάρχου, ἡ Ἐκκλησία, παρά τό θέλημα τοῦ Παντοδυνάμου Χριστοῦ, ἔχει διασπασθεῖ.

1. Διατυπώσεις τῆς ἐκκλησιολογίας τῆς «διεσπασμένης ἐκκλησίας»

«Ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, ἡ ἱδρυθεῖσα ὑπό τοῦ ἐν “ἀρχῇ Λόγου”,  τοῦ “ὄντος πρός τόν Θεόν”, καί “Θεοῦ ὄντος” Λόγου, κατά τόν εὐαγγελιστήν τῆς ἀγάπης, δυστυχῶς κατά τήν ἐπί γῆς στρατείαν αὐτῆς, λόγῳ τῆς ὑπερισχύσεως τῆς ἀνθρωπίνης ἀδυναμίας καί τοῦ πεπερασμένου θελήματος τοῦ ἀνθρωπίνου νοός, διεσπάσθη ἐν χρόνῳ. Οὕτω διεμορφώθησαν καταστάσεις καί ὁμάδες ποικίλαι, ἐκ τῶν ὁποίων ἑκάστη διεκδικεῖ “αὐθεντίαν” καί  “ἀλήθειαν”. Ἡ Ἀλήθεια ὅμως εἶναι Μία,  ὁ Χριστός, καί ἡ ἱδρυθεῖσα ὑπ᾿ Αὐτοῦ Μία Ἐκκλησία».

«Ἀτυχῶς, ὑπερίσχυσεν ὁ ἀνθρώπινος παράγων, καί διά τῆς συσσωρεύσεως προσθηκῶν “θεολογικῶν”, “πρακτικῶν” καί “κοινωνικῶν” αἱ κατά τόπους Ἐκκλησίαι ὡδήγηθησαν εἰς διάσπασιν τῆς ἑνότητος τῆς πίστεως, εἰς ἀπομόνωσιν, ἐξελιχθεῖσαν ἐνίοτε εἰς ἐχθρικήν  πολεμικήν» [2].

Ἡ θέση αὐτή δέν εἶναι παντελῶς νέα· ἤδη πολύ ἐνωρίς ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης εἶχε ἐκφράσει τήν ἄποψή του ὑπέρ τῆς ἰσότητος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τῆς αἱρέσεως τοῦ Παπισμοῦ:

«Μιά κοινή μυστηριακή κατανόηση τῆς Ἐκκλησίας ἔχει ἀναδυθεῖ, διατηρηθεῖ καί μεταδοθεῖ διαχρονικῶς ἀπό τήν ἀποστολική διαδοχή [...] ἡ Μεικτή Ἐπιτροπή ἔχει δυνηθεῖ νά διακηρύξει, ὅτι οἱ Ἐκκλησίες μας ἀναγνωρίζουν ἡ μία τήν ἄλλη ὡς Ἀδελφές Ἐκκλησίες, ἀπό κοινοῦ ὑπεύθυνες γιά τή διαφύλαξη τῆς μιᾶς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ, μέ πιστότητα πρός τό θεῖο σχέδιο, καί μέ ἕναν τελείως ἰδιαίτερο τρόπο ὅσον ἀφορᾷ στήν ἑνότητα [...] Μέ αὐτήν τήν προοπτική παρακινοῦμε τούς πιστούς μας, Καθολικούς καί Ὀρθοδόξους, νά ἐνισχύσουν τό πνεῦμα τῆς ἀδελφοσύνης, τό ὁποῖο προέρχεται ἀπό τό ἕνα Βάπτισμα καί ἀπό τή συμμετοχή στή μυστηριακή ζωή»[3].  

«Διά τήν συνειδητοποίησιν τῶν ἐπιβλαβῶν στοιχείων τῆς παλαιᾶς ζύμης, ἥτις ἀποτελεῖ προϋπόθεσιν τῆς ἀληθοῦς καί σῳζούσης μετανοίας, ὠφελιμότατος εἶναι ὁ διάλογος [...] Ἐφ’ ὅσον δηλονότι μία Ἐκκλησία ἀναγνωρίζει ὅτι ἄλλη τις Ἐκκλησία εἶναι ταμιοῦχος τῆς θείας χάριτος καί ἀρχηγός τῆς σωτηρίας, ἀποκλείεται, ὡς ἀντιφάσκουσα εἰς τήν παραδοχήν ταύτην, ἡ προσπάθεια ἀποσπάσεως πιστῶν ἀπό τῆς μιᾶς καί προσαρτήσεως αὐτῶν εἰς τήν ἑτέραν. Διότι ἑκάστη τοπική Ἐκκλησία δέν εἶναι ἀνταγωνίστρια τῶν ἄλλων τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, ἀλλ΄ ἕν σῶμα μετ’ αὐτῶν καί ἐπιθυμεῖ τήν βίωσιν τῆς ἑνότητος αὐτῆς ἐν Χριστῷ, τήν ἀποκατάστασιν δηλονότι αὐτῆς, διαταραχθείσης κατά τό παρελθόν, καί ὄχι τήν ἀπορρόφησιιν τῆς ἄλλης»[4].

Ἡ παράδοξη αὐτή διεύρυνση τῆς Ἐκκλησίας δέν ἄφησε ἐκτός τοῦ περιβόλου της τούς αἱρετικούς Προτεστάντες· περί τῆς 9^ης Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν ἐν Πόρτο Ἀλέγκρε τῆς Βραζιλίας (Φεβρουάριος 2006), ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἐδήλωσε τό ἔτος 2008:

«Ἀπηλλαγμένοι λοιπόν τῶν ἀγκυλώσεων τοῦ παρελθόντος καί ἀποφασισμένοι νά παραμείνωμεν ἡνωμένοι καί νά ἐργασθῶμεν ἀπό κοινοῦ, ἐθέσαμεν, πρό δύο ἐτῶν, κατά τήν διάρκειαν τῆς Θ’ Συνελεύσεως ἐν Porto Alegre Βραζιλίας, τάς βάσεις μιᾶς νέας περιόδου εἰς τήν ζωήν τοῦ Συμβουλίου»[5] 

Πρός κοινή ἔκπληξη, τό τελικό κείμενο τῆς Συνελεύσεως ἐκείνης διακηρύσσει περί τῶν «ἐκκλησιῶν» τοῦ Π.Σ.Ε.:

«Κάθε ἐκκλησία εἶναι ἡ Καθολική Ἐκκλησία, ἀλλά ὄχι ἡ ὁλότητά της. Κάθε ἐκκλησία ἐκπληρώνει τήν καθολικότητά της ὅταν εἶναι σέ κοινωνία μέ τίς ἄλλες ἐκκλησίες [...] Ὁ ἕνας χωρίς τόν ἄλλο εἴμαστε πτωχευμένοι»[6].

Ὁ Μητροπολίτης Περγάμου Ἰωάννης (Ζηζιούλας), θεολογικός σύμβουλος τοῦ Πατριάρχου, ἐπίσης θεωρεῖ ὡς ἐντός «ἐκκλησίας» ὅσες (δι)αιρέσεις καί σχίσματα ἐφαρμόζουν ἕνα ὁποιοδήποτε «βάπτισμα»:

«Τό βάπτισμα δημιουργεῖ ἕνα ὅριο στήν Ἐκκλησία. Τώρα μέ αὐτό τό βαπτιστικό ὅριο εἶναι κατανοητό νά ὑπάρξει διαίρεση, ἀλλά ὁποιαδήποτε διαίρεση μέσα σέ αὐτά τά ὅρια δέν εἶναι τό ἴδιο μέ τήν διαίρεση πού ὑπάρχει μεταξύ τῆς Ἐκκλησίας καί αὐτῶν πού βρίσκονται ἔξω ἀπό αὐτό τό βαπτιστικό ὅριο [...] Ἐντός τοῦ βαπτίσματος, ἀκόμη καί ἄν ὑπάρχει μία διάσπαση, μία διαίρεση, ἕνα σχίσμα, ἀκόμη μπορεῖς νά μιλᾶς γιά Ἐκκλησία»[7].

Διευρύνοντας αὐθαιρέτως τά ὅρια τῆς Ἐκκλησίας, ὁ κ. Ἰωάννης περιόρισε τό ἐπ’ αὐτῷ καί τό πεδίο τῶν αἱρέσεων· κατ’ αὐτόν «ἐκκλησιαστικοποιεῖται» κάθε αἵρεση ἡ ὁποία δέν ἀντιπίπτει ἐκπεφρασμένως στό Σύμβολον τῆς Πίστεως, ὅπως δηλαδή ὁ Μονοφυσιτισμός-Μονοθελητισμός (τῶν λεγομένων «προχαλκηδονίων»), ἡ Εἰκονομαχία, ὁ ἀντι-ησυχασμός, ὁ ἐθνοφυλετισμός κ.λπ. :

«Ἡ αἵρεση, δηλαδή ἡ ἀπόκλιση ἀπό αὐτό πού πιστεύει καί ὁμολογεῖ μέ τό Σύμβολο τῆς πίστεώς της ἡ Ἐκκλησία, ὁδηγεῖ αὐτομάτως ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας. Τό πρόβλημα ὅμως ἀρχίζει ἀπό τή στιγμή πού ἡ ὀπτική αὐτή γωνία ἀπολυτοποιεῖται [...]»[8].

Ὅλα τά παραπάνω φαίνονται ὡς προβολή καί προέκταση τῆς παλαιᾶς προτάσεως τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα, μέντορος τῶν μετά ταῦτα πρωτεργατῶν τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ:

«Εἰς τήν κίνησιν πρός ἕνωσιν, δέν πρόκειται ἡ μία Ἐκκλησία νά βαδίσῃ πρός τήν ἄλλην, ἀλλ’ ὅλαι ὁμοῦ νά ἐπανιδρύσωμεν τήν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν, ἐν συνυπάρξει εἰς τήν Ἀνατολήν καί τήν Δύσιν, ὅπως ἐζῶμεν μέχρι τοῦ 1054, παρά καί τάς τότε ὑφισταμένας θεολογικάς διαφοράς»[9].

 

2. Ἔμπρακτη ἐφαρμογή διαχρονικῶς τῆς νέας ἐκκλησιολογίας

Οἱ πεποιθήσεις αὐτές τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου ἔχουν ἐμπράκτως βεβαιωθεῖ μέ διάφορες παλαιότερες ἐκδηλώσεις τοῦ οἰκουμενιστικοῦ γίγνεσθαι: ἐπί παραδείγματι, μέ τήν παρουσία ἤ καί συμπροσευχή τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου σέ ἑσπερινό τῆς Θρονικῆς Ἑορτῆς τῆς Ρώμης (Ἰούνιος 1995), στήν κηδεία τοῦ Πάπα Ἰωάννη Παύλου Β΄ (Ἀπρίλιος 2005), σέ παπική λειτουργία στό Βατικανό (Ἰούνιος 2008), σέ συνεδρία τῆς Συνόδου τῶν Καθολικῶν Ἐπισκόπων (Ὀκτώβριος 2008) καί στήν πρώτη ἐπίσημη λειτουργία τοῦ Πάπα Φραγκίσκου (Μάρτιος 2013). Μέ τήν ἀπό κοινοῦ εὐλόγηση τῶν ὀρθοδόξων πιστῶν ἀπό τόν κ. Βαρθολομαῖο καί τόν Καρδινάλιο Cassidy (Φανάρι, Θρονική Ἑορτή 1992), καθώς καί μέ τή συμμετοχή τοῦ Πάπα Βενεδίκτου ΙΣΤ΄ σέ Πατριαρχική Λειτουργία στό Φανάρι (Νοέμβριος 2006), ὅπου ὁ Πάπας, φορώντας ὠμοφόριο, ἀπήγγειλε τό «Πάτερ ἡμῶν» καί τοῦ ἐψάλη Πολυχρόνιον! Μέ τήν πρόσφατη (Μάιος 2014) συμπροσευχή στήν Ἱερουσαλήμ, ἐνώπιον τοῦ Παναγίου Τάφου. Ἀκόμη, μέ τήν ἐπίδοση ἁγίου Ποτηρίου ὡς δώρου στόν νεο-εκλεγέντα οὐνίτη (ἐν Ἀθήναις) ἐπίσκοπο «Καρκαβίας», Δημήτριο Σαλάχα (Μάιος 2008). Μέ τή συμμετοχή τοῦ παπικοῦ ἐπισκόπου Louis Pelâtre στόν ἑσπερινό τῆς ἀγάπης στό Φανάρι τό Πάσχα τοῦ 2009, ἔθος πού συνεχίσθηκε καί τά ἑπόμενα ἔτη, μέ εἴσοδο τῶν ἑτεροδόξων στό ἱερό Βῆμα διά τῆς Ὡραίας Πύλης. Μέ τή συμμετοχή τοῦ κ. Βαρθολομαίου στή Σύνοδο τῶν Ἀγγλικανῶν στό Labeth Palace (Νοέμβριος 1993). Ὅλα αὐτά καί πολλά ἄλλα, διανθίσθηκαν μέ συμπροσευχές, προσφωνήσεις ἤ καί κοινές ἐκκλησιολογικές δηλώσεις. Στό πλαίσιο τῆς οἰκουμενιστικῆς στοχεύσεώς του ὁ κ. Βαρθολομαῖος δέν παρέλειψε νά παροτρύνει καί τόν νέο Πατριάρχη Βουλγαρίας, Μακαριώτατο κ. Νεόφυτο, νά ἐπανέλθει τό Πατριαρχεῖο Βουλγαρίας στήν οἰκουμενική κίνηση ἀπ΄ ὅπου ἀπεχώρησε τό 1998[10].

 

3.  Ἄρνηση τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, πίστεως «εἰς Μίαν Ἐκκλησίαν»

Οἱ ὡς ἄνω δηλώσεις καί τά γεγονότα προσδιορίζουν τή σταθερή ἐκκλησιολογική γραμμή τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου. Ἡ πρόσφατη ἐν Ἱεροσολύμοις δήλωσή του, ἀναδεικνύει σαφῶς καί τήν προφανῆ ἀντιφατικότητα ἤ τή διγλωσσία τῆς ἐκκλησιολογίας αὐτῆς, χαρακτηριστικές τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καθώς προβάλλει μέν τήν Μίαν Ἐκκλησίαν, ἀλλ’ ὡς «διεσπασμένην ἐν χρόνῳ». Ἐν προκειμένῳ τό πατριαρχικό κείμενο δημιουργεῖ σύγχυση καί σαφῶς δέν ὑπαγορεύεται ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα, τό ὁποῖο εἶναι Πνεῦμα «εὐθές»[11]. Εἶναι ἀκόμη εὐνόητο, ὅτι ἡ θέση αὐτή συνιστᾷ συνειδητή ἄρνηση τοὐλάχιστον τῆς ἑνότητος τῆς «Μιᾶς» Ἐκκλησίας ὡς ἰδιότητος καί ὀντολογικοῦ Της δεδομένου. Ἡ συμπερίληψη τῆς ἰδιότητος αὐτῆς στό ἐκκλησιολογικό ἄρθρο τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, ἀποτελεῖ τήν ἔκφραση τῆς αὐτοσυνειδησίας καί ἁγιοπνευματικῆς ἐμπειρίας τῆς Ἐκκλησίας καί κατά συνέπειαν ὅποιος – κληρικός ἤ λαϊκός - ἀμφισβητεῖ συνειδητῶς ἤ ἀπορρρίπτει τήν πίστη τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως αὐτή ὁριοθετεῖται μέ κάθε ἀκρίβεια στούς Ὅρους τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί ἰδιαιτέρως στά μονοσήμαντα ἄρθρα τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, εὐλόγως ἐκπίπτει ἀπό τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ὑποκείμενος σέ καθαίρεση ἤ ἀφορισμό κατά τίς Οἰκουμενικές Συνόδους[12].

 

4. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι αἰωνίως ἀκατάλυτη, ἡ ἑνότητα Χριστοῦ καί πιστῶν ἀδιάσπαστη

Ἡ σαφής ὑπόσχεση τοῦ Κυρίου, ὅτι «πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσι» [13] τῆς Ἐκκλησίας, πολλῷ μᾶλλον ἐπειδή «τό μωρόν τοῦ Θεοῦ σοφώτερον τῶν ἀνθρώπων ἐστίν καί τό ἀσθενές τοῦ Θεοῦ ἰσχυρότερον τῶν ἀνθρώπων ἐστί»[14], καταρρίπτει κάθε ἰσχυρισμό τοῦ Πατριάρχου, ὅτι «ὑπερίσχυσεν ὁ ἀνθρώπινος παράγων» στή β΄χιλιετία τῆς ἱστορίας Της! Εἶναι σαφεῖς ἐν προκειμένῳ οἱ διαπιστώσεις τῶν ἁγίων Πατέρων:  γιά τόν Μ. Βασίλειο ὁ Χριστός «ἐν μέσῳ» τῆς Ἐκκλησίας «ἐγένετο, χαριζόμενος αὐτῇ τό μή σαλεύεσθαι»[15]· ὁ Θεολόγος Γρηγόριος ὀνομάζει τήν Ἐκκλησία «κληρονομίαν Χριστοῦ μεγάλην καί οὐ παυσομένην, ἀλλ’ ἀεί βαδιουμένην», ὁ δέ Χρυσόστομος Ἰωάννης διακηρύσσει ὅτι ἡ Ἐκκλησία ὀνομάζεται ἀπό τήν Γραφή «ὄρος, διά τό ἀπερίτρεπτον καί πέτρα, διά τό ἄφθαρτον»[16]. Ὁ ἅγιος Νεκτάριος ὁ Πενταπόλεως, ὁμόφωνος μέ τήν ὁμολογία πάντων τῶν ἁγίων Πατέρων, βεβαιώνει ὅτι ἡ Ἐκκλησία «μόνη ἐστίν ὁ στύλος καί τό ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας[17], διότι τό Πνεῦμα τό παράκλητον μένει ἐν αὐτῇ εἰς τόν αἰῶνα»[18]. Ἡ συνεχής παρουσία τοῦ Πνεύματος διασφαλίζει τήν Ἐκκλησία, καί γι΄ αὐτό εἶναι ὁλοκληρωμένο, «περατωθέν», τό ἔργο τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος «ἔργον ἐκπεράνας εὔφρανε φίλους»[19].

Στήν Ἐκκλησία πιστεύουμε ὡς εἰς αἰώνιο θεανθρώπινο καθίδρυμα τό ὁποῖον «οὐ πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης ἐκταθήσεται μόνον, ἀλλά καί πανταχοῦ τοῦ αἰῶνος»[20] καί συνεπῶς δέν ἡττᾶται ἤ παρέρχεται· εἶναι πασιφανές, ὅτι αὐτή ἡ χωροχρονική ἔκταση δέν ἀφορᾷ μιά νοητή«ἄχρονη» Ἐκκλησία, ἀλλά τήν «ἐν χρόνῳ» στρατευομένη, ἡ ὁποία εἶναι καί ἱστορικῶς ἐμφανέστατη ὡς ἑνότητα-κοινωνία πιστῶν[21], διότι εἶναι «πόλις ἐπάνω ὄρους κειμένη» καί«οἶκος τοῦ Θεοῦ περίοπτος τοῖς ἁπανταχοῦ»[22].

Ἡ ὑπερφυής ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας ὡς Σώματος Χριστοῦ εἶναι κάτι τό δεδομένο, ἀπολύτως καί ἀμετακλήτως διασφαλισμένο ἀπό τήν Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας[23], τόν Χριστό, μέ τή συνεχῆ παρουσία τοῦ Παρακλήτου Πνεύματός Του σ’ Αὐτήν[24], ἕως τῆς συντελείας, ἤδη ἀπό τήν Πεντηκοστή. Οἱ πιστοί, ὡς τό Σῶμα τῆς Κεφαλῆς, τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἀπαραίτητο συμπλήρωμά Της, «τό πλήρωμα τοῦ τά πάντα ἐν πᾶσι πληρουμένου» Χριστοῦ[25], γι’ αὐτό δέν μπορεῖ νά νοηθεῖ ἡ Μία Ἐκκλησία «ἐκτός χρόνου», δηλαδή χωρίς ἐπί γῆς πιστούς· γράφει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «Ἔνθα γάρ ἡ κεφαλή, ἐκεῖ καί τό σῶμα· οὐδενί γάρ μέσῳ διείργεται ἡ κεφαλή καί τό σῶμα· εἰ γάρ διείργετο, οὐκ ἄν εἴη σῶμα, οὔκ ἄν εἴη κεφαλή [...] Ὅρα πῶς αὐτόν κοινῇ πάντων χρῄζοντα εἰσάγει [...] Διά πάντων οὖν πληροῦται τό σῶμα αὐτοῦ. Τότε πληροῦται ἡ κεφαλή, τότε τέλειον σῶμα γίνεται, ὅταν ὁμοῦ πάντες ὦμεν συνημμένοι καί συγκεκολλημένοι»[26]. Γι’ αὐτό καί ὁ Θεός δοξάζεται καί ἐν Χριστῷ καί ἐν τῷ Σώματι τοῦ Χριστοῦ, τῇ Ἐκκλησίᾳ, τῆς ὁποίας μόνης εἶναι Σωτήρ ὁ Θεάνθρωπος[27], ὁ ὁποῖος «ἐκτρέφει καί θάλπει αὐτήν»[28]. Ὅποιος δέν πιστεύει στή συνέχεια τῆς Ἐνσαρκώσεως, τήν Ἐκκλησία, δέν πιστεύει στόν Χριστό· ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ συνέχεια τῆς ἐντός τοῦ χρόνου Σαρκώσεως. Καί ὅπως ὁ Κύριός μας ἐθέαθη, ψηλαφήθηκε καί προσκυνήθηκε ἐν σαρκί, ἐν χρόνῳ, ἔτσι ἐπίσης συνεχίζει νά συμβαίνει καί μέ τό Σῶμα Του, τήν Ἐκκλησία - ἑνωμένη καί ἁγία - ἐν χρόνῳ. Ἄν θά δεχόμασταν τή διαίρεση τῆς Ἐκκλησίας, θά δεχόμασταν λοιπόν τήν ἐκμηδένιση τῆς Ἐνσαρκώσεως καί τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου[29].

 

5. Ἐπειδή ὁ Χριστός «οὐ μεμέρισται» ἡ ἑνότητα εἶναι δεδομένον «κτῆμα» τῆς Ἐκκλησίας

Ἡ Ἐκκλησία ἔχοντας ὡς ὀντολογικό Της δεδομένο τήν ἑνότητα, δέν τήν ἐπιζητεῖ, ἁπλῶς τήν διατηρεῖ - «τηρεῖν τήν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης»[30] -, εἶναι δέ αὐτή οὐσιῶδες  χαρακτηριστικό Της, καθ΄ὅσον «τό τῆς Ἐκκλησίας ὄνομα οὐ χωρισμοῦ, ἀλλ΄ ἑνώσεώς ἐστι καί συμφωνίας ὄνομα»[31]. Ἐκκλησία διῃρημένη καί διεσπασμένη εἶναι τραγέλαφος καί ψιλή φαντασία. Ὁ ἅγιος Νεκτάριος Αἰγίνης ὁ Θαυματουργός στρεφόμενος κατά τῆς προτεσταντικῆς θεωρίας περί «ἀοράτου Ἐκκλησίας» φαίνεται νά ἐρωτᾷ τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη: «Πρός τί καί τό ὄνομα Ἐκκλησία, ἀφοῦ τά μέλη εἰσί μεμονωμένα καί πρός ἄλληλα ἄγνωστα, καί δέν ἀποτελοῦν ὀργανικόν τι σύστημα οὐδ’ ἕνωσιν ἀδιάσπαστον κατά τήν ἀληθῆ σημασίαν τοῦ ὀνόματος αὐτῆς;»[32]

Ἡ ἑνότης τῆς δογματικῆς πίστεως εἶναι λοιπόν ἐπίσης δεδομένον τῆς Ἐκκλησίας· διότι καθώς ἡ Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας ὁ Χριστός δέν μπορεῖ νά διασπασθεῖ - «οὐ μεμέρισται ὁ Χριστός»[33] -,  ἔτσι καί στήν Ἐκκλησία ὑφίσταται «εἷς Κύριος, μία πίστις, ἕν βάπτισμα»[34]καί ὄχι δογματική πολυφωνία· ἡ Ἐκκλησία διαμορφώνει ἑνιαία πίστη στό χριστεπώνυμο πλήρωμα, «κατά μίαν τῆς πίστεως καί χάριν καί κλῆσιν τούς πιστούς ἀλλήλοις ἑνοειδῶς συνάπτουσα»[35].

 

6. Ἡ ἀποκοπή τῶν αἱρετικῶν δέν βλάπτει τήν Ἐκκλησία

Ὅποιος ἐκπίπτει ἀπό τήν ὁμοφωνία τῆς θεολογικῆς ὁμολογίας, καί καθίσταται λοιπόν ξηρό κλῆμα πού ἀπεκόπη ἀπό τήν Ἄμπελο[36], εἶναι ὁ ἴδιος ὑπεύθυνος, καθώς σαφῶς προειδοποιεῖ ὁ Χρυσορρήμων Ἰωάννης: «Μένε εἰς Ἐκκλησίαν καί οὐ προδίδοσαι ὑπό τῆς Ἐκκλησίας. Ἐάν δέ φύγῃς ἀπό Ἐκκλησίας, οὐκ αἰτία ἡ Ἐκκλησία [...] Ἐάν δέ ἐξέλθῃς ἔξω, θηριάλωτος γίνῃ· ἀλλ’ οὐ παρά τήν μάνδραν τοῦτο, ἀλλά παρά τήν σήν μικροψυχίαν [...] Ἐκκλησία γάρ οὐ τοῖχος καί ὄροφος, ἀλλά πίστις καί βίος»[37].

Σύμφωνα μέ τά παραπάνω, ἡ ἀποκοπή τῶν αἱρετικῶν Λατίνων καί ἡ ἀπουσία τῶν αἱρετικῶν Προτεσταντῶν ἀπό τή Μία καί Καθολική Ἐκκλησία δέν Τήν ἔβλαψε («οὐ προδίδοσαι ὑπό τῆς Ἐκκλησίας») καί οὔτε θά μποροῦσε νά τήν βλάψει· σαφέστατα δηλώνουν οἱ Ὀρθόδοξοι Πατριάρχες σέ Σύνοδο τοῦ 18^ου αἰῶνος τήν θεανθρώπινη ἀρτιμέλεια τῆς Ἐκκλησίας καί τήν ἔκπτωση τῶν Λατίνων ἐξ ὑπερηφανίας τοῦ Πάπα: «Ὕστερον μέντοι πρό χρόνων τινῶν ἐπηρείᾳ τοῦ πονηροῦ ὁ Ῥώμης πάπας ἀποσφαλείς καί εἰς ἀλλόκοτα δόγματα καί καινοτομίας ἐμπεσών, ἀπέστη τῆς ὁλομελείας τοῦ σώματος τῆς εὐσεβοῦς Ἐκκλησίας καί ἀπεσχίσθη [...] Νῦν δέ τά μέν τέσσαρα μέρη τοῦ ῥηθέντος ἱστίου ἐνέμειναν κατά χώραν συνημμένα τε καί συνεραμμένα, δι’ ὧν εὐχερῶς ἡμεῖς διαπλέομεν καί ἀκυμάντως τό τοῦ βίου τούτου πέλαγος [...]. Οὕτως οὖν ἡ καθ’ ἡμᾶς τοῦ Χριστοῦ εὐσεβής Ἐκκλησία ἐπί τέσσαρσιν νῦν ἐρείδεται στύλοις, τοῖς τέσσαρσι δηλαδή Πατριάρχαις, καί μένει ἀδιάσειστος καί ἀκλόνητος»[38].

Βεβαίως, ἡ αἵρεση δέν εἶναι μόνον ἡ εἰς τά καίρια βλάβη τῆς ἐκκλησιαστικῆς πίστεως, ἀλλά καί στά ἐλάχιστα, τά ὁποῖα πάντοτε ἐξελίσσονται ἐπί τά χείρω. Μαζί μέ πολλούς ἄλλους ἁγίους ὁ Πατριάρχης ΚΠόλεως ἅγιος Ταράσιος παρατηρεῖ: «Τό γάρ ἐπί δόγμασιν εἴτε μικροῖς εἴτε μεγάλοις ἁμαρτάνειν, ταὐτόν ἐστι· ἐξ ἀμφοτέρων γάρ ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ ἀθετεῖται»[39]. Καί ὁ μέγας Πατριάρχης ΚΠόλεως Γεννάδιος Β΄ Σχολάριος συμφωνεῖ: «Εἴτε γοῦν ἐν μείζονι εἴτε ἐν ἐλάττονι διαμαρτάνοι τις τῆς ἀληθείας τῆς πίστεως, αἱρετικός ἐστιν»[40].

 

7. Ἔχει καταλυθεῖ ἡ Ἱερωσύνη τῶν Ἐπισκόπων ;

Συνεπής ἑρμηνεία τῆς νέας αὐτῆς ἐκκλησιολογίας, καθιστᾷ τόν Πατριάρχη καί ἅπαντες τούς Ἐπισκόπους «ἐλλιπεῖς» ὡς πρός τήν πραγματική Ἱερωσύνη τοῦ Χριστοῦ καί συνεπῶς τοποτηρητές, ἀλλ΄ ὄχι διαδόχους τῶν Θρόνων τους, καί ἐπόπτες, ἀλλ’ ὄχι τελειωτές τῶν θείων Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ Ἐπίσκοποι δέν μετέχουν στό πλήρωμα τῆς Ἱερωσύνης τῆς Ἐκκλησίας, ἄν ἀληθεύει ὁ κ. Βαρθολομαῖος. Ἄν διεσπάσθη ἐν χρόνῳ ἡ Μία Ἐκκλησία, τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τότε ἡ ἐκκλησιαστική Ἱεραρχία, ἡ ὁποία εἶναι ἐν Πνεύματι κοινωνός τῆς ἐπουρανίου Ἱεραρχίας κατά τόν ἅγιο Μάξιμο[41], ἔχει «θρυμματισμένο»  τόν φωτισμό τῆς Ἱερωσύνης, διότι «θεοπτικῶς ὁ ἱεράρχης πρῶτον ἐλλάμπεται, εἶτα μεταδίδωσι τοῖς ὑπ΄ αὐτόν, εἶτα τελειοῖ τούτοις, οἷς μεταδίδωσι τῆς ἐλλάμψεως» [42].

Ἀπό τίς παραπάνω σύντομες, κατά τό δυνατόν περιεκτικές, δογματικές διαπιστώσεις καθίσταται ἡλίου φαεινοτέρα ἡ ἀπόσταση τῶν κατά καιρούς πατριαρχικῶν δηλώσεων ἀπό τήν Ὀρθοδοξία: ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος πιστεύει σέ μία «διευρυμένη καί διῃρημένη» Ἐκκλησία· διευρυμένη, διότι θεωρεῖ τούς αἱρετικούς ὡς ἀνήκοντες σέ αὐτήν δυνάμει ὁποιουδήποτε «βαπτίσματος», παρά τά αἱρετικά τους δόγματα καί τό σχίσμα τῆς ἀκοινωνησίας, διῃρημένη δέ, διότι δέν ὑπάρχει «διακοινωνία» ὀρθοδόξων καί αἱρετικῶν. Μολονότι διῃρημένη «ἐντός τῆς ἱστορίας», ἡ Μία Ἐκκλησία συνεχίζει νά ὑφίσταται «κάπου-κάπως», κατά τόν κ. Βαρθολομαῖο. Εἶναι ὅμως καταφανές στήν πίστη τῆς Ἐκκλησίας, ὅτι ἡ ἑνότητά Της εἶναι ὀντολογικό καί ἀναφαίρετο γνώρισμά Της, διότι Αὐτή εἶναι Σῶμα τοῦ ἀδιαιρέτου καί Παντοδυνάμου Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ. Ὡς Σῶμα Χριστοῦ καί ὁλοκλήρωση τοῦ ἔργου Του, ἡ Ἐκκλησία δέν μπορεῖ νά διαιρεθεῖ, διότι αὐτό εἶναι κατάλυσή Της καί «ἧττα» τῆς Θεότητος, οὔτε μπορεῖ νά παύσει νά ὑφίσταται, διότι Αὐτή ἀποτελεῖ ἐκπλήρωση τῶν ἐπαγγελιῶν τῆς αἰωνίου ἐπί γῆς σωτηρίας. Ἡ ἑνότητα τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας ἐκφράζεται μεταξύ ἄλλων καί στήν ἑνιαία δογματική πίστη, ἡ ἀμφισβήτηση τῆς ὁποίας συνιστᾷ αἵρεση, ἀμφισβήτηση τῶν προϋποθέσεων τῆς σωτηρίας μας. Ὁ Χριστός ἀπεφάνθη, ὅτι ὅποιος χωρισθεῖ ἀπό τήν Ἄμπελο, δηλ. τόν Ἴδιο, ξηραίνεται ὡς τό κλῆμα καί ἀπόλλυται[43]. Ὁ κ. Βαρθολομαῖος θεωρεῖ ὅτι ἡ Ζῶσα καί εὔχυμος Ἄμπελος τοῦ Κυριακοῦ Σώματος χωρίς τά ξηρά κλήματα πού μέ δική τους εὐθύνη ἀπεκόπησαν εἶναι ἐλλιπής, «διεσπασμένη», καί πρέπει ὁπωσδήποτε νά τά «ἐγκεντρίσουμε» σέ Αὐτήν ἐκ νέου, νεκρά ὄντα, στό ἐκκλησιαστικό Σῶμα τῆς ὄντως Ζωῆς, τοῦ Ζῶντος Χριστοῦ.

 

8. Ἡ παλαιά ἀντίδραση μέ διακοπή μνημονεύσεως τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα

Ἡ καινοτόμος ἐκκλησιολογία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου ἔχει προωθήσει τόν Οἰκουμενισμό ἀπό τό σημεῖο τῆς ἀπαξιώσεως τῶν δογμάτων, ἴδιον τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου, στήν παροῦσα φοβερή διαστρέβλωση τῆς ὀρθοδόξου πίστεως· προφανῶς ἡ διακήρυξη «διαλύσεως» τῆς Μιᾶς Ἐκκλησίας εἶναι ἀπαραίτητη γιά τόν Οἰκουμενισμό, ὥστε ἡ «νέα-ἐκκλησία» νά «ἐπανιδρυθεῖ» σέ ἁρμονία μέ τίς οἰκουμενιστικές προδιαγραφές.

Ἐπί Πατριάρχου Ἀθηναγόρου, τό Ἅγιον Ὄρος σύσσωμο εἶχε ἀντιδράσει στά οἰκουμενιστικά του ἀνοίγματα. Τρεῖς Μητροπολῖτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐφάρμοσαν τήν προβλεπόμενη ἀπό τούς ἁγίους Πατέρες καί τούς ἱερούς Κανόνες, τόν 31^ον Ἀποστολικό καί τόν 15^ον τῆς Πρωτοδευτέρας, νόμιμη ἐκκλησιαστική ἀντίσταση διά τῆς διακοπῆς τοῦ μνημοσύνου. Τό ἴδιο ἔπραξαν καί ὀκτώ ἀθωνικές ἱερές Μονές: «διά τῆς ἀποφάσεως τῆς Ἐκτάκτου Διπλῆς Ἱερᾶς Συνάξεως, Συνεδρίᾳ ΝΒ΄ τῆς 13^ης Νοεμβρίου 1971, [...] ἑκάστη Ἱερά Μονή, ὡς αὐτοδιοίκητος, ἀφέθη ἐλευθέρα νά πράττη κατά συνείδησιν εἰς τό θέμα τοῦτο»[44]. Ἡ διακοπή ἐκείνη τοῦ μνημοσύνου, χωρίς περαιτέρω ἀποτείχιση ἤ παντελῆ ἀκοινωνησία, ἀποτελοῦσε ἐπαινετή στάση, διότι καθώς ὁρίζει ὁ 15^ος ἱερός Κανών τῆς Πρωτοδευτέρας[45](ἔτους 861), ὅσοι ἀμύνονται ἔτσι «οὐ σχίσματι τήν ἕνωσιν τῆς Ἐκκλησίας κατέτεμον, ἀλλά σχισμάτων καί μερισμῶν τήν Ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ρύσασθαι»· ὅσοι μέ τέτοια πρόθεση διακόπτουν τό μνημόσυνον Ἐπισκόπων ἑτεροφρόνων, «οὐκ Ἐπισκόπων, ἀλλά ψευδεπισκόπων καί ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν» καί γι΄ αὐτό «οὐ μόνον τῇ κανονικῇ ἐπιτιμήσει οὐχ ὑπόκεινται [...] ἀλλά καί τῆς πρεπούσης τιμῆς τοῖς ὀρθοδόξοις ἀξιωθήσονται»[46].Λυπούμεθα, διότι ἡ πορεία τῶν πραγμάτων δέν ἐμπνέει αἰσιοδοξία γιά ἀλλαγή πλεύσεως τοῦ κ. Βαρθολομαίου. Στήν προσεχῆ ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα Φραγκίσκου στό Φανάρι, γιά τή Θρονική Ἑορτή τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου, στά τέλη τοῦ ἐρχομένου Νοεμβρίου καί πάλιν ἀναφαίνεται στόν ζοφερό ὁρίζοντα τυπικόν αὐξημένης λειτουργικῆς συμμετοχῆς τοῦ αἱρεσιάρχου Πάπα στήν Ὀρθόδοξη Θεία Λειτουργία, φοροῦντος ὠμοφόριο, μέ λειτουργικό ἀσπασμό πρός αὐτόν (πού δέν προβλέπεται γιά ὅσους δέν λειτουργοῦν ἀλλά παρίστανται μόνον), μέ ἀπαγγελία ἀπό αὐτόν τοῦ «Πάτερ ἡμῶν», προσευχῆς μέ σαφῆ εὐχαριστιακή ἀναφορά («τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον») καί πού πρέπει νά ἀπαγγέλλεται ἀπό τόν Προεστῶτα ἐκ μέρους τοῦ ὀρθοδόξου λαοῦ· ἀκόμη μέ θυμιάτιση τοῦ Πάπα καί μέ παραχώρηση σέ αὐτόν τοῦ ἄμβωνος, γιά νά κηρύξει. Ὅλα αὐτά δέν εἶναι ἁπλῆ συμπροσευχή, διότι ἀσφαλῶς, ἡ Θεία Λειτουργία δέν ἄρχεται ἀπό τό «Μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καί ἀγάπης προσέλθετε», ἀλλά ἀπό τό «Εὐλογημένη ἡ Βασιλεία»[47]. Κατά τόν π. Ἀλέξανδρο Σμέμαν «ἀπό τήν πλευρά τῆς Παραδόσεως, ὁ μυστηριακός χαρακτήρας τῆς Εὐχαριστίας δέν μπορεῖ τεχνητῶς νά περιορισθεῖ σέ μία πράξη, σέ μία στιγμή τοῦ ὅλου τυπικοῦ. Ἔχουμε μία “τάξη” στήν ὁποία ὅλα τά μέρη καί ὅλα τά στοιχεῖα εἶναι ἀναγκαῖα, εἶναι ὀργανικῶς συνδεδεμένα μετ΄ ἀλλήλων σέ μία μυστηριακή δομή. Μέ ἄλλα λόγια, ἡ Εὐχαριστία εἶναι μυστήριο ἀπ’ ἀρχῆς μέχρι τέλους καί ἡ ἐκπλήρωση ἤ ὁλοκλήρωσή της “καθίσταται ἐφικτή” ἀπό ὅλη τή Λειτουργία»[48].

Εὐχόμεθα, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος νά ἀναλογισθεῖ τή μέγιστη εὐθύνη του ἔναντι ἐκείνων τούς ὁποίους ὁδηγεῖ στήν πλάνη καί τήν ἀπογύμνωση τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τόν «χιτῶνα τῆς ἀληθείας, τόν ὑφαντόν ἐκ τῆς ἄνω θεολογίας»[49]. Τίποτε ἀπό τά ὀρθόδοξα δόγματα δέν θά ἐκπέσει ποτέ. Τίποτε δέν θά μεταβληθεῖ ποτέ. Καί ποτέ δέν θά προστεθεῖ καμμία ἀπόφαση νέα πού νά ἀλλοιώνει τίς παλαιές.  Δογματική ἐξέλιξη δέν εἶναι δυνατόν νά ὑπάρξει  καμμία, κανενός εἴδους[50].

«Ὁ δέ ταράσσων ὑμᾶς βαστάσει τό κρῖμα, ὅστις ἄν ᾖ»[51]

Ἀκολουθοῦν μετά τίς ὑποσημειώσεις οἱ ὑπογραφές δύο χιλιάδων περίπου προσώπων, Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτῶν, κληρικῶν, μοναχῶν καί λαϊκῶν.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ὅσοι ἐκ τῶν κληρικῶν, μοναχῶν, μοναζουσῶν καί λαϊκῶν ἐπιθυμοῦν νά συμμετάσχουν στήν μικρή αὐτή κατάθεση ὀρθοδόξου ὁμολογίας ἠμποροῦν νά τό δηλώσουν γράφοντας: «Συμφωνῶ μέ τό κείμενο ἐναντίον της ”Νέας Ἐκκλησιολογίας τοῦ Πατριάρχου Βαρθο­λομαίου” καί προσυπογράφω». Νά  ἀποστείλουν δέ τήν δηλωση μέ τό ὄνομά τους καί τήν κληρική, μονα­στι­κή ἤ ἐπαγγελματική τους ἰδιότητα στή διεύθυνση: Περιοδικό «Θεοδρομία», Τσιμισκῆ 128, 546 21 Θεσσαλονίκη, Fax: 2310.276590 καί e-mail:synaxisorthkm@gmail.com 

---

[1]. ΑΓ. ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ, Ἄνθρωπος καί Θεάνθρωπος· μελετήματα  Ὀρθοδόξου Θεολογίας, ἐκδ. Ἀστήρ, Ἀθῆναι 1987, σελ.182 (Κεφάλαια Ἐκκλησιολογικά, §33). Βλ. καί Ἐφ.5, 27. 

[2]. «Οικουμενικός Πατριάρχης προς Πατριάρχη Ιεροσολύμων: Αμφότεροι φυλάσσσομεν πνευματικάς καί κυριαρχικάς Θερμοπύλας», Amen.gr (24 Μαϊ 2014)http://www.amen.gr/article18151 (παράγραφος §4).

[3]. «Common Declaration Signed in the Vatican by Pope John Paul II and Patriarch Bartholomew I, June 29, 1995», EWTN Global Catholic Network,http://www.ewtn.com/library/PAPALDOC/BARTHDEC.HTM. Βλ. καί Ἐπίσκεψις 520 (31-7-1995) 20.

[4]. Προσφώνησις πρός τήν παπικήν ἀντιπροσωπείαν ὑπό τόν Καρδινάλιο William Keeler, κατά τήν Θρονική Ἑορτή τοῦ Πατριαρχείου ΚΠόλεως (1998) ἐν Ἐπίσκεψις, ἔτος 29^ον, ἀρ. 563 (31-11-1998).

[5]. « Ὁμιλία ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῆς ἑξηκοστῆς ἐπετείου ἀπό τῆς ἱδρύσεως τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν» (Καθεδρικός Ναός Ἁγίου Πέτρου Γενεύης, τήν 17^ην Φεβρουαρίου 2008) ἐν http://www.ec-patr.org/docdisplay.php?lang=gr&id=876&tla=gr

[6]. Μτφρ. ἀπό τό Called to be the One Church, §6 καί 7 ἐν God, in your Grace ... Official Report of the Ninth Assembly of the World Council of Churches, ὑπό Luis N. Rivera-Pagán, WCC Publications, Geneva 2007, σ. 257.

[7]. «Orthodox Ecclesiology and the Ecumenical Movement», Sourozh Diocesan Magazine (Ἀγγλία), τόμ. 21 (Αὔγουστος 1985), σ. 16.

[8]. «Ἐκκλησία καί ἔσχατα», Ἐκκλησία καί Ἐσχατολογία, Ἱ.Μ. Δημητριάδος, Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν, ἐκδ. Καστανιώτη, Ἀθήνα 2001, σ. 30.

[9]. Πατριαρχικόν Μήνυμα ἐπί τῇ ἑορτῇ τῶν Χριστουγέννων 1967, ἐν Α. ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ, Ἀπό τήν πορείαν τῆς ἀγάπης: ἡ ἐπίσκεψις τῆς Α.Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμεν. Πατριάρχου Ἀθηναγόρου εἰς Ἀγγλίαν –Νοέμβριος 1967, Ἀθῆναι 1968, σελ. 87.

[10]. «Χαιρετισμός τῆς Α. Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου κατά τήν Ὑποδοχήν ἐν τῇ Αἰθούσῃ τοῦ Θρόνου τοῦ Μακ. Πατριάρχου Βουλγαρίας κ. κ. Νεοφύτου» (Φανάριον, 20 Σεπτεμβρίου 2013) ἐν http://www.ec-patr.org/docdisplay.php?lang=gr&id=1757&tla=gr· «Ἔχομεν δι᾿ ἐλπίδος ὅτι ἡ Ἁγιωτάτη Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τῆς Βουλγαρίας ὑπό τήν Ὑμετέραν πεπνυμένην καθοδήγησιν, Μακαριώτατε, θά συμμετέχῃ, κατά παράδοσιν καί πανορθόδοξον ἐν Διασκέψεσιν ἀπόφασιν, εἰς τούς διορθοδόξους καί διαχριστιανικούς διαλόγους».

[11]. Ψαλμ. 50, 12· πρβλ. καί Ἰακ. 5, 12· «ἤτω δέ ὑμῶν τό ναί ναί καί τό οὔ οὔ, ἵνα μή εἰς ὑπόκρισιν πέσητε».

[12]. Βλ. ἱερόν ζ΄Κανόνα τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (ACO 1,1,7,105ἑ.).

[13]. Ματθ. 16, 18.

[14]. Α΄ Κορ. 1, 25.

[15]. Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ, Ὁμιλία εἰς τόν με΄ Ψαλμόν 5, PG 29B, 424B.C.

[16]. ΑΓ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ, Λόγος Δ΄ (Κατά Ἰουλιανοῦ Βασιλέως Α΄) 67, PG 35, 588C-589A. Τό χωρίον τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου παρά τῷ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ, Ἱερά Παράλληλα, Στοιχεῖον Ε, τίτλος ΣΤ΄, PG 95, 1436A.  

[17]. Α΄ Τιμ. 3, 15

[18]. ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ, Μελέται δύο· Α΄: Περί τῆς Μιᾶς Ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας. Β΄: Περί τῆς ἱερᾶς Παραδόσεως, ἐκδ. Ν. Παναγόπουλος, Ἀθῆναι 1987, σ. 32.

[19]. Πεντηκοστάριον, Ὄρθρος Κυριακῆς τῆς Πεντηκοστῆς, ἰαμβικός κανών, ᾠδή α΄. 

[20]. ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ,  Εἰς τόν Ψάλμ. 44, PG 55, 203.

[21]. Ὅτι εἶναι ὁρατή εἶναι ἐμφανές καί στήν Ἁγία Γραφή· βλ. Πράξ. 2, 41 καί 2, 47: «ὁ δέ Κύριος προσετίθει καθ΄ ἡμέραν τούς σῳζομένους τῇ Ἐκκλησίᾳ».

[22]. Ματθ. 5, 14 καί ΑΓ. ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ, Ἐξήγησις ὑπομνηματική εἰς τόν Προφήτην Ἠσαΐαν 1, 2 PG 70, 69A.B. Βλ. καί ΕΥΣΕΒΙΟΣ ΚΑΙΣΑΡΕΙΑΣ, Εὐαγγελική προπαρασκευή 6, 18 PG 22, 457D

[23]. Ἐφ. 1, 22.23

[24]. Ἰω. 14, 16 καί Λουκ. 24, 49

[25]. Ἐφ. 1, 22.23· «καί αὐτόν ἔδωκε κεφαλήν ὑπέρ πάντα τῇ Ἐκκλησίᾳ, ἥτις έστί τό σῶμα αὐτοῦ, τό πλήρωμα τοῦ τά πάντα ἐν πᾶσι πληρουμένου»

[26]. Εἰς τήν πρός Ἐφεσίους 1, 3, 2· PG 62, 26.

[27]. Ἐφ. 3, 21· «αὐτῷ ἡ δόξα ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ εἰς πάσας τάς γενεάς τοῦ αἰῶνος τῶν αἰώνων· ἀμήν»· Ἐφ. 5, 23· «... ὡς καί ὁ Χριστός κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας, καί αὐτός ἐστι σωτήρ τοῦ σώματος».

[28]. Ἐφ. 5, 29 

[29]. ΑΝΩΝΥΜΟΣ (Ὀρθόδοξος Ἱερεύς), Τά προσφάτως διαδραματισθέντα στήν Ἁγία Πόλη καί τό ἐκκλησιολογικό τους ὑπόβαθρο, http://www.impantokratoros.gr/B15881B3.el.aspx  

[30].  Ἐφ. 4, 3.

[31]. ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ, Εἰς τήν Πρός Κορινθίους Α΄ Ἐπιστολήν 1, PG 61, 13

[32]. ΑΓ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ, αὐτόθι, σ. 27.

[33]. Α΄ Κορ. 1, 13 

[34]. Ἐφ. 4,5 

[35]. ΑΓ. ΜΑΞΙΜΟΣ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ, Μυσταγωγία 24, PG 91, 705Β.

[36]. Ἰω. 15, 4-6

[37]. ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ, Ὅτε τῆς Ἐκκλησίας ἔξω εὑρεθείς Εὐτρόπιος 1, PG 52, 397.

[38]. Ἀποκρίσεις (1716/1725) τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς πρός τούς Ἀγγλικανούς Ἀνωμότους, (Ἀπόκρισις 5), εἰς ΙΩ. ΚΑΡΜΙΡΗΣ, Τά Δογματικά καί Συμβολικά Μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἐν Ἀθήναις 1953, τόμ. Β', σ. 794ἑξῆς.

[39]. Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος,Πράξις Α’, Mansi 12, 1031-1034. 

[40]. Πρός τόν Βασιλέα· ἐπέμφθη αὐτῷ τῇ ιβῃ τοῦ Μαρτίου 6,  ἐν Γενναδίου Σχολαρίου Ἅπαντα τά Εὑρισκόμενα, τόμ. 3, ἐκδ. Louis Petit – X.A. Siderides, Paris 1930, σ. 161.

[41]. Σχόλια εἰς τό Περί τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱεραρχίας  5, 2.4 PG 4,161A.  

[42]. ΑΓ. ΜΑΞΙΜΟΣ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ, Σχόλια εἰς τό Περί τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱεραχίας 5, 2.4 PG 4,164Α. Πρβλ. ΑΓ. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ, Περί τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱεραρχίας 3,2 PG 3, 428A.

[43].  Ἰω. 15, 4-6 

[44]. Βλ. τό σχετικόν Γράμμα τῆς Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου ἐν Θεοδρομία ΙΑ΄1 (Ἰαν-Μάρ 2009) 77. Τά συναφῆ ὅλα στίς σσ. 75-81.

[45]. ΑΓ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, Πηδάλιον, ἐκδ. Ἀστήρ, Ἀθῆναι 1982, σ. 358. 

[46]. Βλ. τή γνώμη τοῦ ἁγίου Νικοδήμου (αὐτόθι, σ. 344) περί τῶν Κανόνων τῆς Πρωτοδευτέρας «... ἀναγκαῖοι μέν ὄντες εἰς τήν τῆς Ἐκκλησίας εὐκοσμίαν καί κατάστασιν, βεβαιούμενοι δέ καί ἐπικυρούμενοι ἀπό τε τοῦ Νομοκάνονος τοῦ Φωτίου, ἀπό τούς ἑρμηνευτάς τῶν κανόνων καί ἀπό ὅλην τήν Ἐκκλησίαν».

[47]. Πρβλ. ΠΡΕΣΒ. ΑΝ. ΓΚΟΤΣΟΠΟΥΛΟΣ, Ἡ Συμπροσευχή μέ αἱρετικούς· προσεγγίζοντας τήν κανονική πράξη τῆς Ἐκκλησίας, ἐκδ. Θεοδρομία, Θεσσαλονίκη 2009, σ. 118 καί γενικῶς σσ. 113-118.  

[48]. «Theology and Eucharist» (§6), http://www.schmemann.org/byhim/theologyandeucharist.html  

[49]. Κοντάκιον τῆς Κυριακῆς τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (13-19  Ἰουλίου) 

[50]. Πρβλ. ΠΡΩΤΟΠΡ. Γ. ΦΛΩΡΟΦΣΚΥ, «Ὁ Οἶκος τοῦ Πατρός», ἐν Ἀνατομία Προβλημάτων τῆς Πίστεως, μτφρ. Ἀρχιμ. Μελετίου Καλαμαρᾶ, ἐκδ. Ρηγοπούλου, Θεσσαλονίκη 1977, σ. 133. 

[51]. Γαλ. 5, 10

Υπέγραψαν ήδη: 
Υπογραφές κληρικών
Υπογραφές λαϊκών

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

  Παγκοσμιοποίηση και Οικουμενισμός - Οι επιπτώσεις τους στο ελληνικό έθνος, στην Ορθοδοξία και στη νεοελληνική εκπαίδευση

Οι επιπτώσεις τους:

-         Στο ελληνικό έθνος

-         Στην Ορθοδοξία

-         Στη νεοελληνική εκπαίδευση

Επιμέλεια: Θεόδωρος Ν. Γάλλος, Θεολόγος.

Εισήγηση στη Σύναξη Θεολόγων Νομού Ιωαννίνων (25/09/2014)

Βασική πηγή άντλησης στοιχείων: «Οι ληστές της θείας διδασκαλίας», του Ιωάννη Ρίζου

Αφορμή, γι’ αυτή την παρέμβασή μου, αποτέλεσε η ανθρώπινη διαίσθησή μου – όχι αβάσιμα θέλω να πιστεύω – ότι άγριες θύελλες απειλούν να πλήξουν και την Εκκλησία μας, όπως ήδη πλήττουν το έθνος μας. Μόνο ο Θεός μπορεί να αποτρέψει το να ζήσουμε στον εκκλησιαστικό μας χώρο, τραγικές καταστάσεις, όπως αυτές των πρωτοχριστιανικών χρόνων, εξαιτίας των αιρέσεων. Και αυτό, λόγω της θρησκευτικής παγκοσμιοποίησης και της παναίρεσης του Οικουμενισμού.

Βασική πηγή πληροφοριών μου, για όσα εν συνεχεία θα εκθέσω, αποτέλεσε το αποκαλυπτικότατο βιβλίο του κ. Ιωάννη Ρίζου, με τίτλο: «Οι ληστές της θείας διδασκαλίας», το οποίο προλογίζει ο π. Θεόδωρος Ζήσης. Το βιβλίο αυτό έρχεται να ενισχύσει, να επιβεβαιώσει, αλλά και να θεμελιώσει, αγιογραφικά και πατερικά, τα περιεχόμενα των δύο δημοσιευμάτων μου στο περιοδικό «ΚΟΙΝΩΝΙΑ». Το πρώτο, στο τεύχος 4, του 1992 με τίτλο: «Βατικανό – παπιστές, διαρκής κίνδυνος της Ορθοδοξίας» και το δεύτερο, στο τ.3 του 2007, με τίτλο: «Ποιοι, πως και γιατί επιχειρούν την απορθοδοξοποίηση των Ορθοδόξων μαθητών».

Όταν μιλούσε κάποιος για «παγκοσμιοποίηση» πριν λίγα χρόνια, άλλοι αδιαφορούσαν, θεωρώντας πως αφορά μόνο τους άλλους ανθρώπους και λαούς και όχι εμάς  άλλοι αγνοούσαν και τη σημασία της λέξης  άλλοι υποτιμούσαν το γεγονός  και άλλοι χλεύαζαν τους ενασχολούμενους με το θέμα αυτό.

Σήμερα όλοι μας βιώνουμε με τραγικό τρόπο τις συνέπειες της πολιτικής και οικονομικής παγκοσμιοποίησης. Είναι πλέον πασιφανές ότι μια μικρή παγκόσμια ελίτ έχει συσσωρεύσει – και συνεχίζει να συσσωρεύει στα χέρια της – τον παγκόσμιο πλούτο  και ασχολείται πλέον με τη διαδικασία ελέγχου της ζωής και της μοίρας μας. Οι παγκόσμιοι οργανισμοί και οι εθνικές κυβερνήσεις, απανταχού της γης, έχουν μεταβληθεί σε όργανα υλοποίησης των σχεδίων αυτής της παγκόσμιας ελίτ.

Μια ματιά στον τρόπο με τον οποίο εξελίχτηκαν τα πράγματα στη χώρα μας δημιουργεί τη βεβαιότητα ότι εφαρμόστηκε ένα οργανωμένο σχέδιο, με τη συμμετοχή των εθνικών πολιτικών δυνάμεων, το οποίο οδήγησε στη σημερινή αιχμαλωσία της πατρίδας μας σε αλλότριες δυνάμεις. Ζούμε, λοιπόν, σε ένα κράτος που αποδυναμώνεται η πολιτιστική του ταυτότητα. Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά  η γλώσσα, η ιστορία, η ορθόδοξη πίστη, πλήττονται συστηματικά και συνειδητά από οργανωμένες ορατές και αόρατες δυνάμεις.

Προσέξτε όμως τούτο!

Αποτελεί πλέον τραγική βεβαιότητα πως στο όραμα και συνάμα στο άρμα της παγκοσμιοποίησης είναι προσδεδεμένες και οι θρησκείες, με πρωταγωνιστή την παρασυναγωγή του Βατικανού και τον επωνομαζόμενο «Πάπα των φτωχών», «Πάπα των φτωχών στο μυαλό», θα πρόσθετα εγώ. Έτσι, στις 31-10-2011, ο Πάπας, αυτός ο ακάματος εργάτης του οράματος της νέας τάξης, θα δηλώσει ότι: «η παγκοσμιοποίηση ενώνει τους λαούς και είναι θέλημα Θεού»… Οι ανησυχίες για το μέλλον το δικό μας θα μετριάζονταν εάν, προς επίτευξη της παγκοσμιοποίησης, αναμειγνύονταν όλες οι θρησκείες εκτός της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Δυστυχώς όμως  στο ίδιο μήκος κύματος με το Λύκο του Βατικανού συντονίζει τα λόγια και τα έργα του και ο Οικουμενικός μας Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, καθώς και όλοι οι «Ορθόδοξοι» Πατριάρχες και οι περισσότεροι αρχιερείς και ακαδημαϊκοί θεολόγοι, όπως προκύπτει σαφέστατα από κείμενα και δηλώσεις τους χιλιοδημοσιευμένες και αδιαμφισβήτητες. Στις 9-10-’11 θα δηλώσει ο Πατριάρχης μας: «το χριστιανικόν όραμα της ενότητος της ανθρωπότητος εκφράζεται διά της τάσεως προς παγκοσμιοποίησιν». Το αναγκαίο περιβάλλον για να ριζώσει και να καρπίσει το δέντρο της παγκοσμιοποίησης – με δηλητηριώδεις καρπούς για τους λαούς και χρυσοφόρους για την παγκόσμια ελίτ – είναι η εξάλειψη και ο αφανισμός κάθε εθνικής και θρησκευτικής ταυτότητας των λαών. Αυτό ομολογεί κυνικά και ο David Rothkopf, διευθυντής management του δολοφόνου H. Kissinger, στα χνάρια βέβαια του αφεντικού του. Προσέξτε όμως, συνάδελφοι. Η νέα τάξη δεν επιθυμεί να καταργήσει τη χριστιανική θρησκεία αλλά να την μεταλλάξει. Να κάνει όλες τις θρησκείες έναν αχταρμά. Μια πολτοποιημένη θρησκευτική Βαβυλωνία. Μια «παγκόσμια Λέσχη θρησκευομένων ανθρώπων», κάτω από το Μασονικό Μ.Α.Τ.Σ.

Έτσι το όνομα της πολυπολιτισμικότητας, της θρησκευτικής ομοιομορφίας – και όλων αυτών των αηδιαστικών νεοορολογιών – οι θρησκείες θα αποτελούν το «όπιο των λαών» που θα καταλαγιάσουν τις αντιδράσεις των λαών προς δόξα της παγκοσμιοποίησης και των συμφερόντων της παγκόσμιας ελίτ.

Και εδώ είναι η συμφορά του γένους και της Ορθοδοξίας μας. Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ. Όλες οι μέχρι τώρα αιρέσεις, που αναστάτωσαν επί αιώνες την Εκκλησία μας, ωχριούν μπρος στις συμφορές που θα επιφέρει στο γένος και την Ορθοδοξία μας ο οικουμενισμός. Ο Γέροντας Παΐσιος έλεγε: «Ο διάβολος έχει τρία πλοκάμια. Για τους φτωχούς τον κομμουνισμό  για τους πλούσιους τη Μασονία και για τους πιστούς τον Οικουμενισμό».

Σήμερα, σ’αυτή τη Mega θρησκεία που ευαγγελίζεται ο Οικουμενισμός, έχουν ενταχθεί 348 θρησκείες, παραθρησκείες, ψευτοομολογίες, κ.α. που αποτελούν το λεγόμενο Π.Σ.Ε. Ανάμεσά τους ακούγεται η ίδια φωνή, τα ίδια συνθήματα, όπως: Ετοιμάζουμε μια νέα θρησκεία της «αγάπης», της «ειρήνης», της «αδελφοσύνης». «Όλοι πιστεύουμε στον ίδιο Θεό» και πολλές άλλες αηδιαστικές θολομπούρδες. Έτσι κατά τον Οικουμενικό Πατριάρχη μας «Ρωμαιοκαθολικοί, Ορθόδοξοι, Προτεστάντες, Εβραίοι, Μουσουλμάνοι, Ινδουϊστές, Βουδιστές κ.α. θα πρέπει όλοι μας να συντελέσωμεν στην προώθηση των πνευματικών αρχών του Οικουμενισμού. Τούτο όμως θα πραγματοποιηθεί εάν είμεθα ηνωμένοι εν τω πνεύματι του ενός Θεού». Ποίου Θεού; Στην παγκόσμια συνάντηση θρησκειών, την 4-1-’94, το διευκρινίζει ο Πατριάρχης μας. «Αυτού του Θεού που ταιριάζει στον καθένα». Θεός φυλάξει!  Φαίνεται πως τα φρένα του οικουμενιστικού οχήματος έχουν σπάσει και απειλεί να συνθλίψει το χριστεπώνυμο πλήρωμα που βαδίζει στο δρόμο του. Τι και αν ο Χριστός είπε: α) «Εγώ ειμί η οδός και η Αλήθεια και η Ζωή» (Ιω. ιδ΄,6). β) «Εγώ ειμί η θύρα, δι’ εμού αν τις εισέλθη σωθήσεται» (Ιω. ι΄, 9)  και αλλού, γ) «ο πιστεύων εις εμέ έχει ζωήν αιώνιον» (Ιω. στ΄, 47). Τι και αν ο Χριστός ήταν σαφέστατος ως προς το ποιος είναι ο Σωτήρας του κόσμου! Ο Ορθόδοξος Πατριάρχης μας τον διορθώνει λέγοντάς του: «Χριστέ, μην τα θέλεις όλα δικά σου. Σώσε και Εσύ, αλλά όσους εσύ δεν μπορείς ή δεν θέλεις να σώσεις άσε να τους σώσει ο Βούδας, ο Αλλάχ, ο Σίβα, η Κάλι, ο Κομφούκιος, ο Λάμα, και …γιατί όχι; Ο Πάπας και εγώ».

Προσέξτε τώρα συνάδελφοι κάτι σημαντικό! Δεν υπάρχει καμία ορθόδοξη θεολογία που να δικαιώνει τις θέσεις των οικουμενιστών. Έφτιαξαν, λοιπόν, τη δική τους θεολογία που την ονομάζουν ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ, δηλαδή Α-ΠΑΤΕΡΙΚΗ. Αφού οι Πατέρες της Εκκλησίας μας είναι ενοχλητικοί και οι θέσεις τους και οι ενέργειές τους εμποδίζουν τα οικουμενιστικά τους ανοσιουργήματα, τι κάνουμε; Απλούστατα  καταργούμε τους Πατέρες και ησυχάζουμε. Άλλωστε:  «ότι είχαν να δώσουν οι Πατέρες το έδωσαν» ομολογούν αναίσχυντα. Και ο κατήφορός τους δεν έχει τέλος. Ασθμένως επιστρατεύουν τα «φωτισμένα» «θεολογικά» μυαλά τους για να δώσουν διέξοδο στα θεολογικά τους αδιέξοδα και να προσεγγίσουν, χωρίς σοβαρούς κραδασμούς για το ορθόδοξο πλήρωμα, τις διάφορες αιρέσεις, που τις μετονομάζουν «ομολογίες» ή «αρχαίες εκκλησίες». Έρχεται, λοιπόν, το δεξί χέρι του κ. Βαρθολομαίου, ο Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας και εισηγείται την αιρετικότατη θέση περί «βαπτισματικής θεολογίας» αλλά και αυτήν της «διευρυμένης Εκκλησίας», σε συγχορδία με τον Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομο Σαββάτο. Σύμφωνα μ’ αυτές τις αιρετικοδιδαχές: «Η Εκκλησία είναι ΜΙΑ, αλλά περιλαμβάνει τους χριστιανούς κάθε ομολογίας που –απ’ όλα τα μυστήρια -  δέχονται απλά και μόνο το Βάπτισμα». Συνέρχονται, λοιπόν, όλες οι λεγόμενες Εκκλησίες που αποτελούν το Π.Σ.Ε. στο Balamand και, το 2006, στο Porto Alegre. Και εκεί διαπράττεται η πιο αναίσχυντη και η πιο προδοτική ενέργεια των Οικουμενιστών σε βάρος της Ορθοδοξίας. Εκεί αποφασίζεται ότι:  και οι 348 εκκλησίες που είναι μέλη του Π.Σ.Ε. «είναι όλες γνήσιες Εκκλησίες». Μια απ’ αυτές τις 348 γνήσιες Εκκλησίες είναι και η Ορθόδοξη Εκκλησία.

Έτσι

1^ο. Τον Παπισμό οι οικουμενιστές τον ονομάζουν «αδελφή Εκκλησία» και τον, κατά τον άγιο Πολύκαρπο «πρωτότοκο του Σατανά, Πάπα» τον αποκαλούν «άγιο αδελφό». Και ας στερείται τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και ας βρίσκεται κάτω από τα αναθέματα των αγίων Πατέρων και τις καταδικαστικές αποφάσεις τόσων Συνόδων (π.χ. 879).

2^ο. Σε ότι αφορά τώρα τον Προτεσταντισμό αυτός αποτελεί, κατά τους Οικουμενιστές, ισόκυρη, με την Ορθοδοξία, Εκκλησία. Και ας είναι αρνητές της ιερής Παράδοσης, εικονομάχοι, αρνητές των αγίων, αρνητές της αειπαρθενίας της Θεοτόκου, αρνητές των 5 εκ των 7 μυστηρίων. Ας δηλώνει ο 1 στους 6 λεγόμενος επίσκοπός τους άθεος και ομοφυλόφιλος (Αγγλικανός).

3^ο. Σε ότι αφορά τους Μονοφυσίτες τους αναγνωρίζουν ως Ορθόδοξους. Και έρχεται να απαντήσει ο Γέροντας Παΐσιος με απορία και θλίψη  «Τους αιρεσιάρχες των αντιχαλκηδονίων Μονοφυσιτών τόσοι Άγιοι Πατέρες που είχαν θείο φωτισμό και ήταν σύγχρονοί τους δεν τους κατάλαβαν, τους παρεξήγησαν και ερχόμαστε εμείς μετά από τόσους αιώνες να διορθώσουμε τους Αγίους Πατέρες; Αλλά και το θαύμα της Αγίας Ευφημίας δεν το υπολογίζουν; Και αυτή παρεξήγησε τον τόμο των αιρετικών;». Και καταλήγει ο σύγχρονος άγιος μας: «Η Εκκλησία δεν είναι καράβι του κάθε επισκόπου να κάνει ότι θέλει».

Θα αναρωτηθήκατε ίσως! Μα ολόκληρη η Ορθόδοξη Εκκλησία προσδέθηκε στο άρμα του Οικουμενισμού; Όλοι οι επίσκοποι γίνανε «ληστές της θείας διδασκαλίας» και φερέφωνα της οικουμενιστικής αλητείας; Η αλήθεια είναι πως, 5-6 επίσκοποι και λίγοι ακόμη λόγιοι ιερωμένοι και λαϊκοί, είναι αυτοί που σταθερά στηλιτεύουν τις παρεκτροπές των Οικουμενιστών και αποτελούν γνησίους διαδόχους των Πατέρων των Οικουμενικών Συνόδων. Αυτοί, όμως χαρακτηρίζονται από τους Οικουμενιστές ως: «γραφικοί», «φανατικοί», «ψυχικά διαταραγμένοι», κ.α. Απαξιώνονται και διώκονται ποικιλοτρόπως. Αρκεί να αναφέρω το όνομα του Ρωμανίδη, του πατέρα Μεταλληνού, του παπα Θόδωρου Ζήση και του γιού του μοναχού. Μα κυρίως το όνομα του Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ. Και θα ξαναρωτήσετε εύλογα: Ποια πρέπει να είναι η στάση όλων ημών των αντι-οικουμενιστών απέναντι στους Οικουμενιστές Πατριάρχες, επισκόπους, ιερείς, ακαδημαϊκούς θεολόγους, κ.α.;

Αυτό ακριβώς το ερώτημα είναι που προκαλεί βαθειά ανησυχία στο υποψιασμένο χριστεπώνυμο πλήρωμα και που προδιαγράφει ζοφερό το μέλλον της Ορθοδόξου Εκκλησίας, με ενδεχόμενη νέα διάσπαση στους κόλπους της. Αυτό το ερώτημα περιμένω εναγωνίως να απαντήσει ο φίλος συγγραφέας κ. Ρίζος Ιωάννης στο δεύτερο μέρος του έργου του που θα αναφέρεται στην «αποτείχιση», όπως με πληροφόρησε. Είμαι σε θέση, ωστόσο, να σας πληροφορήσω ότι:

1^ο. Ήδη μια μερίδα ζηλωτών Ορθοδόξων πιστών αποκόπτεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία μας και προσχωρεί σε διάφορες παλαιοημερολογίτικες ομάδες.

2^ο. Υπάρχουν ιερωμένοι που αρνούνται να κοινωνήσουν όσους συνεχίζουν να λαμβάνουν τη Θεία Κοινωνία από τους Οικουμενιστές επισκόπους και ιερείς (π.χ. Αρχιμ. Ευθύμιος Τρικαμηνάς).

3^ο. Υπάρχουν άλλοι, όπως ο Πειραιώς κ. Σεραφείμ, που προτείνει: «Όσες αιρετικές δοξασίες και να διαπιστώσουμε να διδάσκουν και να εφαρμόζουν εντός του ορθόδοξου χώρου οι παναιρετικοί Οικουμενιστές («Ορθόδοξοι Πατριάρχες», «επίσκοποι» και λαϊκοί ακαδημαϊκοί «θεολόγοι») εμείς θα συνεχίσουμε να κοινωνούμε μαζί τους έως τη στιγμή που θα προχωρήσουν στο κοινό Ποτήριο». Σας πληροφορώ, φίλοι μου, πως είναι κοντά η ώρα που οι Οικουμενιστές θα φτάσουν στο «κοινό ποτήριο» με τις προαναφερθείσες αιρέσεις. Η ένωση με τον Παπισμό σε επίπεδο ηγεσίας ήδη έχει γίνει και απομένει το «κοινό ποτήριο» και η κατάλληλη στιγμή που θα είναι βέβαιο πως ο λαός δεν θα αντιδράσει. Να, λοιπόν, γιατί εξεδήλωσα βαθιά ανησυχία για τη διαφαινόμενη σύγκρουση στους κόλπους της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

4^ο. Η ταπεινή μου άποψη είναι πως δεν πρέπει με κανένα τρόπο να εγκαταλείψουμε το σκάφος της Εκκλησίας μας, αφήνοντάς το στα χέρια των Οικουμενιστών. Και θα οδηγηθούμε μαζί τους στα βράχια; Ας ευχηθούμε να μην αφήσει ο «Καπετάνιος» του πλοίου, που λέγεται Εκκλησία, το τιμόνι του πλοίου του στους πειρατές Οικουμενιστές.

5^ο. Νομοκανονικά δεν υπάρχει πατερική θέση που να βοηθά σε λύση του προβλήματος;

Ο Οικουμενισμός εμπίπτει στην περίπτωση του ΙΕ΄ κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, που καταδίκασε τις κακοδοξίες του Ωριγένη, ως «κατεγνωσμένη αίρεση». Αυτός ο κανόνας επιτρέπει στον ιερέα να διακόψει το μνημόσυνο του αιρετικού ανωτέρου και στον πιστό λαϊκό επιτρέπει να αποτειχιστεί, δηλαδή να διακόψει κάθε εκκλησιαστική σχέση με τον αιρετικό ποιμένα. Όμως, και αυτή η θέση, υποδηλώνει αναπόφευκτη ρήξη στους κόλπους της Εκκλησίας μας.

Όλα αυτά, όπως αντιλαμβάνεστε φίλοι μου, χαροποιούν αφάνταστα το Βατικανό το οποίο, εδώ και 1000 χρόνια, δεν έπαψε ποτέ να αναζητά διαβολικούς τρόπους για να διαλύσει την Ορθοδοξία. Άλλοτε, στην ιστορία, γίνεται Λύκος και άλλοτε Λύκος με δέρμα προβάτου, όπως στις μέρες μας. Πάντοτε όμως, Λύκος. Στις μέρες μας οι «Δαναοί» του Βατικανού «φέροντες δώρα» θα αλώσουν την Ορθοδοξία μας, ευκολότερα και ανωδυνότερα γι’ αυτού, απ’ ότι με τη χιλιετή βία. Έτσι, αφειδώς στις μέρες μας χορηγούν υποτροφίες σε Ορθοδόξους θεολόγους και Μητροπολίτες ώστε να σπουδάσουν σε παπικά πανεπιστήμια και να γίνουν γέφυρες «αλληλοκατανόησης» όπως λένε. Σπουδαγμένος στο Βατικανό μας ήρθε  ως πανεπιστημιακός δάσκαλος αλλά και επίσκοπος Μεσσηνίας ο κ. Χρυσόστομος Σαββάτος, όπως και πολλοί άλλοι σαν αυτόν. Από το Βατικανό πήρε το διδακτορικό δίπλωμά του και ο κ. Βαρθολομαίος. Σημειωτέον ότι η διατριβή του σχετιζόταν με τους κανόνες της Εκκλησίας μας. Θαυμάστε τη συμπερασματική του πρόταση περί των Αγίων Κανόνων της Εκκλησίας μας: «Άλλοι εξ αυτών πρέπει να τροποποιηθούν, άλλοι να συγχωνευθούν, άλλοι να συντμηθούν και άλλοι να καταργηθούν, ίσως καθ’ ολοκληρίαν»!!! Τι να σχολιάσει κανείς;

Ας έλθουμε τέλος και στην «καταβομβαρδισμένη εμπόλεμη ζώνη της παιδείας», που δεν μπορούσε να μείνει αλώβητη από τη λαίλαπα των Βησσαριώνων της Ορθοδοξίας  και αυτή. Προσέξτε τούτο φίλοι μου. Οι Ακαδημίες Βόλου και Κρήτης αποτελούν τα εργαστήρια παρασκευής μιας μεταλλαγμένης θεολογίας. Αποτελούν τα φυτώρια παραγωγής μεταλλαγμένων στελεχών που προωθούνται σε καίρια πόστα της Εκκλησίας και της Ελληνικής Εκπαίδευσης, όπως ομολογείται και από το Αντι-ΠΕΘ σωματείο τους, το ονομαζόμενο «Καιρός». Τέτοια στελέχη χρησιμοποίησε η κ. Διαμαντοπούλου  ως υπεύθυνα του μαθήματος των Θρησκευτικών στην Α’/θμια και Β΄/βάθμια Εκπαίδευση. Αυτά τα στελέχη είχα καταγγείλει σε άρθρο μου στην «Κοινωνία», «για ενδοτισμό, για υποτέλεια, για ύποπτες σχέσεις και συναλλαγές με αυτούς που απεργάζονται την εκρίζωση των θεμελίων της Ελληνορθόδοξης Παιδείας και του Γένους μας». Περιμένω ακόμη απάντηση, από το 2007. Αυτοί οι εκπαιδευτικοί ολετήρες (=καταστροφείς) βάλθηκαν να κάνουν τα παιδιά μας να μισήσουν το Θεό, το θεολόγο δάσκαλο και το μάθημα των Θρησκευτικών.

Πως αλλιώς να εξηγήσει κανείς το γεγονός: 1^ο. Της μη αλλαγής των σχολικών εγχειριδίων του Λυκείου, επί τόσα χρόνια, και με διαπιστωμένη την προβληματικότητά τους σε πολλά; 2^ο.Πως αλλιώς να εξηγήσει κανείς την υπερβολική εξεταστέα ύλη της Α΄ Λυκείου, κατά το σχολικό έτος 2013-2014;

Εξ αυτού δε του θέματος οι μαθητές και οι γονείς τους είδαν το μάθημα των Θρησκευτικών ως εφιάλτη και έσπευσαν εναγωνίως αναζητώντας τρόπους απαλλαγής των μαθητών από το μάθημα των Θρησκευτικών. Και το πραγματοποίησαν, σε πολλά σχολεία της χώρας, εκμεταλλευόμενοι και την, σκόπιμα, προβληματική νομοθεσία.

Για το σχολικό έτος 2014-2015 ανακοινώθηκε μείωση της εξεταστέας και διδακτέας ύλης.

Ωστόσο, η μειωθείσα ύλη του μαθήματος των Θρησκευτικών της Α΄ Λυκείου, αφορά στα μαθήματα: 39. Οι αιρέσεις του 20^ου αιώνα, 36. Ο Σατανισμός, 38. Η Μασονία, 41. Οι μάρτυρες του Ιεχωβά κ.α.

Η μασονία αποτελεί το φοβερότερο καρκίνωμα μέσα στον κρατικό οργανισμό. Το βαρύ πυροβολικό των σκοτεινών σιωνιστικών κύκλων στον αγώνα υποδούλωσης των εθνών της γης.

Οι Γιαχωβάδες αποτελούν το άθροισμα όλων των αιρέσεων. Είναι οι «λύκοι βαρείς» (Πραξ. κ΄, 29) που με τα φαρμακερά τους νύχια ξεσκίζουν τις σάρκες του Ορθοδόξου λαού και του Ένθους μας.

Και ερωτούμε με αγανάκτηση!

-         Ποίοι είστε εσείς που αποφασίσατε να βυθίσετε τα παιδιά μας στην άγνοια για τους επικινδυνότερους εχθρούς της ελληνορθόδοξης παιδείας και του Γένους μας;

-         Ποίοι είστε εσείς που, καλυμμένοι πίσω από τον εθνοκαταστροφικό «αντιρατσιστικό σας νόμο» - τον ρατσιστικό σε βάρος των Ελλήνων μόνο – απειλείτε να εξοντώσετε τους αγωνιστές Ορθόδοξους θεολόγους και πιστούς και να αφήσετε το λαό μας βορρά των «βαρέων λύκων»;

-         Ποίοι είστε εσείς που μας απαγορεύετε να πληροφορήσουμε τη νεολαία μας, τη δύναμη και την πνοή του Γένους μας, για όλες αυτές τις σκοτεινές δυνάμεις που, δια ζώσης και εντύπων, υβρίζουν το Χριστό, το Σταυρό, τον Ορθόδοξο κλήρο, το Έθνος, τη Σημαία, τον εθνικό μας ύμνο και όλα όσα συνθέτουν την πατρίδα και την Ορθοδοξία μας; 

Σ’ αυτό το σημείο επιτρέψτε μου να αναφερθώ και στα ιδιωτικά σχολεία. Τα τελευταία χρόνια –και σε όλα τα δημόσια σχολεία-  ενεργούμε σε όλα τα σοβαρά εκπαιδευτικά ζητήματα με γνώμονα τις εφαρμοζόμενες πρακτικές στα ιδιωτικά σχολεία. Τα ιδιωτικά σχολεία ανθούν και τα δικά μας φυλλοροούν χωρίς κανένας παράγοντας ή στέλεχος της Δημόσιας Εκπαίδευσης να τολμά να θίξει, έστω, τις εγκληματικές αυθαιρεσίες που συντελούνται στα ιδιωτικά ονομαζόμενα εκπαιδευτήρια. Και μέσα σ’ όλα αυτά έρχεται και η αξιολόγηση.

Η παγκόσμια ελίτ και τα οικουμενιστικά φερέφωνά της και με την αξιολόγηση –όχι πως είμαι αντίθετος μ’ αυτή-  αλλά, δι’ αυτής, στοχεύουν στο να ενσπείρουν το φόβο μιας ενδεχόμενης απόλυσης, τη σύγχυση, την αβεβαιότητα και την ανασφάλεια. Στόχος τους είναι η ελαχιστοποίηση –και στον εκπαιδευτικό χώρο- των λαϊκών αντιδράσεων, το «νανούρισμα» των συνειδήσεων και η παιδαγωγία στην εκκοσμίκευση και τον ατομισμό. Τίποτε, τα παγκοσμιοποιημένα κτήνη, δεν αφήνουν στην «τύχη», δηλαδή στα χέρια του Θεού, κατά την Ορθόδοξη πίστη. Το ανθρώπινο πρόσωπο, ως εικόνα του Θεού θα πρέπει να εξαφανιστεί ώστε αποκομμένος ο άνθρωπος αναγκαστικά και εθελοντικά από τη ζωηφόρο βοήθεια και σωτηρία του εν Τριάδι Θεού, να γίνει χρήσιμος «χαζοχαρούμενος» στην παγκόσμια φυλακή. Ο Έλληνας Ορθόδοξος πρέπει παντοιοτρόπως να αλυσοδεθεί για να μη κινδυνεύει μελλοντικά το παγκόσμιο σύστημα από τις «αναρχικές» ορθόδοξες αντιλήψεις.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:

Η παιδεία στον τόπο μας όχι μόνο έχει τελειώσει, αλλά γίνεται και επικίνδυνη για τους τροφίμους της. Τα παιδιά μας στο διαδίκτυο γράφουν με λατινικούς χαρακτήρες γιατί δεν γνωρίζουν τη γλώσσα τους. Το Ευαγγέλιο προτρέπει να μεγαλώνουν τα παιδιά μας «σοφία, ηλικία και χάριτι». Αυτά μεγαλώνουν μόνο «ηλικία». Το «σοφία και χάριτι» πάνε σχολικό περίπατο. Και αυτό είναι το δράμα τους αλλά και το δράμα της χώρας μας. Το μόνο; Όχι! Το σημαντικότερο;  Ίσως!

Σχολιασμός των αποτελεσμάτων της παρέμβασής μας στη Σύναξη των Θεολόγων του Ν.Ιωαννίνων

α. Οι Συνάδελφοι επικρότησαν ενθουσιωδώς τα όσα ειπώθηκαν.

β. Ένας μόνο συνάδελφος διαφοροποιήθηκε ως εξής: «Δεν πρέπει να συνομωσιολογούμε και να τοποθετούμεθα ακραία! Προσωπικά, είπε, επιλέγω τη μέση οδό».

Απάντηση στα περί «μέσης οδού» και… «κλάδων»

1^ο. Άλλο, φίλοι μου, είναι η μέση οδός και άλλο η μέση επί της οδού. Ο βαδίζων στο μέσον της οδού θα συνθλιβεί πρώτος από την ξέφρενη πορεία του οικουμενιστικού οχήματος. Οι βαδίζοντες στα άκρα της οδού διατρέχουν μόνο τον κίνδυνο να χτυπηθούν από κάποιον καθρέφτη του οχήματος. Εκτός… αν το όχημα εκτροχιαστεί και συμπαρασυρθούν όλοι στην άβυσσο. Αλλά και πάλι: Υπάρχει η άβυσσος της κολάσεως και η «άβυσσος» της αγάπης του Θεού!

2^ο. Αποτελεί ευαγγελική εκτροπή το «δυσί κυρίοις δουλεύειν». Ο Χριστός – κατά τον Κίρκεγκωρ- ζητάει από εμάς: «Ή όλα ή τίποτε». Ή, λοιπόν, και με τα δύο πόδια στο Μαμωνά ή και με τα δύο πόδια στο Χριστό. Όχι με το ένα από εδώ και το άλλο πόδι απ’ εκεί. Θα ξεριζωθούν!

3^ο. Κατά το Μέγα Βασίλειο: «Τον… και για τα καλώς έχοντα και για τα κακώς έχοντα καλώς λέγειν, ου φίλου αλλ’ απατεώνος και είρωνος». Όποιος λέει μπράβο και στους Οικουμενιστές και στους μη, τότε κάποιον κοροϊδεύει και κάποιον κολακεύει.

4^ο.Κατά το Χρυσόστομο: «όταν κάποιος αδικεί και δεν τον εμποδίζεις, είσαι συνένοχος στην αδικία». Οι Οικουμενιστές αδικούν το Χριστό και τους αγίους Πατέρες. Η σιωπή αποτελεί ενοχή.

 

thriskeftika