Πρόλογος για Μελίσσι Κορινθίας και Άγιο Αδριανό Αργολίδας. Αυτούσιος αρχικός
Έχουν κυλήσει αρκετά χρόνια στο ποτάμι της ζωής. Κανένα από τα δύο χωριά δεν διαθέτει καθ' εαυτού ποτάμι. Ρέματα ναι βαθειά και απρόσιτα τα οποία με τα χρόνια έγιναν πιο οικεία και δέχτηκαν καλλιέργειες, κατοικίες, επέτρεψαν δρόμους και κάνα γιοφύρι να τα διαπερνά. Οι θάλασσα είτε απέναντι ή πιο μακρυά σίγουρα τα ορίζει και ζητά μερίδιο της φήμης τους. Εδώ δεν μπορούμε να πούμε πόσο άξια είναι αυτά τα χωριά τοποθετημένα σοφά από την φύση και τον άνθρωπο στο γεωγραφικό και ανθρωπολογικό χάρτη της Πελοποννήσου. Είμαι / είμαστε περήφανοι για αυτούς τους τόπους και τους ανθρώπους και που γνώρισα.
«Το καλό φαγητό είναι αδιαπραγμάτευτη αξία! Είναι ένας σημαντικός παράγοντας των ανθρώπινων σχέσεων. Εχει σημασία πώς το επεξεργάζεσαι ή πώς το ξεφτιλίζεις. Στην ταινία λειτουργεί ως ένα μέσο για να εκφραστούν το πάθος, η αλληλεπίδραση μεταξύ δύο ανθρώπων, η ανάγκη να διεισδύσεις σε έναν άνθρωπο χωρίς λέξεις. Επίσης, το φαγητό μπορεί να μείνει στο μυαλό σου για πάντα αν φας κάτι πέρα από τα συνηθισμένα. Θεωρώ ότι οι σέφ είναι μεγάλοι καλλιτέχνες».
Σύμφωνα με το μύθο, η ομορφιά της Περσεφόνης θάμπωσε τον πανίσχυρο θεό του σκότους Πλούτωνα. Η γη άνοιξε και την κατάπιε. Αναζητώντας την, η Δήμητρα κατέφυγε στην Ελευσίνα.
