Χελιδονίσματα Φασιανού

«Βλέπω κλαδάκια, βλέπω μπουμπούκια δειλά δειλά να προβάλλουν στο φως τ' ουρανού, που λάμπει κρυφά. Πράσινα η γη φορεί και ανθίζει όλη η πλάση, και όλα φωνάζουν έρχεται η άνοιξη. Αμυγδαλιές ασπρίζουν ξαφνικά και κάποιο ζουζούνι βουίζει και ψιθυρίζει. Εφτασε η άνοιξη. Ωρα χαράς, ώρα αναγέννησης. Ξαναπροβάλλουν τα κοιμισμένα φυτά και πετάγονται απ' το χώμα. Τα χαμομήλια θα βγουν. Χαίρετε κι αγαλλιάσθε όλοι. Ερχομαι να σας δώσω την αγγελία της ξαναδημιουργίας όπως κάθε χρόνο. Η φύση πάλι στο ραντεβού της. Αραγε εμείς οι άνθρωποι έχουμε δικαίωμα να χαρούμε τόσο; Αφού πολλά κακά προέκυψαν στον χρόνο και μας πίκραναν και μας λύπησαν σφόδρα. Ας σκεφτούμε την κρίση που μας δέρνει και τα θηριώδη κύματα της θάλασσας που υψώθηκαν θανατηφόρα. Αλλά ελπίζω στην αναγέννηση και την ξαναδημιουργία της ανθρώπινης φύσης. Να ξανανοίξει το φως για την ανθρωπότητα».*Ελευθετοτυπία

Με το μάτι του ζωγράφου

Του ΑΛΕΚΟΥ ΦΑΣΙΑΝΟΥ

Να κατέχεις ή να μην κατέχεις;

Προχθές κοίταζα κάτι παλιές φωτογραφίες που είχα φυλάξει σ' ένα χαρτονένιο κουτί. Σ' αυτές τις φωτογραφίες είδα και κάτι συγγενείς και γνωστούς της οικογένειάς μου, αδύνατους, με λεπτά πρόσωπα, καπέλα, σακάκια σταυρωτά και φαρδιά παντελόνια.....
Πηγή: www.enet.gr

Με το μάτι του ζωγράφου Α.Φασιανός

Τα υπέροχα άρθρα του Αλέκου Φασιανού θα μου επιτρέψτε να σας μεταφέρω εδώ σαρώνωντάς τα από την Ελευθεροτυπία μη αντέχοντας σε μια ασίγαστη επαναληψή τους μέσω της e-σελίδας αυτής. Τα άρθρα αυτά είναι υπό την ετικέττα "Παμε Φασιανό"
(1) O πάσσαλος με πάσσαλο χτυπιέται Ελευθεροτυπία 5 Σεπ 2009
(2) Για οικονομία και χωρίς σκουπίδια, Ελευθεροτυπία 28 Νοε 2009

Μετά την Φύσιν

Του ΑΛΕΚΟΥ ΦΑΣΙΑΝΟΥ
Και ξαφνικά βρίσκομαι, μέσα από ένα σύννεφο ονείρου, καθισμένος σ' ένα γκρίζο βράχο της Σελήνης, μ' ένα τοπίο χωρίς χρώμα, ερημικό, πετρώδες και σταχτώδες. Και καθώς ήμουν φοβισμένος σε μια απέραντη ερημιά με μαύρο ουρανό, κοίταζα μακριά στο μαύρο σκότος τη Γη, που φάνταζε σαν ένα κόσμημα στο μαύρο το απέραντο. Γαλάζια, και πράσινη, και άσπρη.

Και αναρωτιόμουν πώς δεν πέφτει. Μα, να πάει πού; Επάνω, αριστερά, δεξιά, κάτω; Αφού όλα το ίδιο είναι. Αρα μένει εκεί που είναι. Και σκέφτομαι, εγώ δεν είμαι τίποτε. Είμαι και δεν είμαι. Ζω την ανυπαρξία. Ποιος ξέρει ότι είμαι εδώ; Κανείς. Αρα υπάρχω και δεν υπάρχω. Είμαι ένας παρατηρητής. Και βλέπω τη Γη. Αρα η γη υπάρχει, όπως και τα αστέρια. Και πριν υπάρξουν άνθρωποι στη γη, ο Ηλιος, οι πλανήτες, το στερέωμα με τα άστρα υπήρχαν, αλλά όπως δεν υπήρχαν άνθρωποι να τα δούνε, δεν τα βλέπανε, άρα δεν υπήρχαν.

Αλλά το σύμπαν πάντα υπήρχε και θα υπάρχει χωρίς καμιά αρχή ή τέλος. Και μέσα σ' αυτό συντελούνται οι δημιουργίες. Αυτό πρέπει να καταλάβουμε, όχι να προσπαθούμε να ανακαλύψουμε ένα μπιγκ-μπανγκ. Κι εκεί που κάθομαι στη Σελήνη και θεωρώ τη Γη, σκέφτομαι πως είναι μια σφαίρα. Από μακριά δεν βλέπω ανθρώπους ή ζώα. Φαίνονται μόνο χρώματα. Για φαντάσου, σ' αυτή τη σφαίρα την ήσυχη συμβαίνουν τρομερά πράγματα. Υπάρχει βία, σκοτωμοί, πόλεμοι, εκβιασμοί, εκδικήσεις, πείνα, βουλιμία για το χρήμα, όλα τα κακά. Υπάρχουν όμως και αγάπη, τέχνες, μουσική, χορός, θρησκεία, ευγνωμοσύνη, ευτυχία, έρως, φιλοσοφία, όλα τα καλά. Και αντιμάχονται το καλό με το κακό, δεν υπάρχει άλλο.

Αυτή η διαρκής μάχη για να εξαλείψει το ένα το άλλο. Δεν ξέρουν όμως ότι όταν εξαλειφθεί το ένα, το άλλο δεν θα υπάρχει λόγος να υφίσταται. Θα εξαφανιστεί κι αυτό. Και θα μείνει ως έχει ο φλοιός της Γης με τα δέντρα, τα βουνά και τις θάλασσες. Είναι περίεργο γιατί αυτά συμβαίνουν στον φλοιό της Γης, χωρίς αυτή να είναι υπεύθυνη για την ύπαρξή τους, που ο φλοιός είναι ιδιοκτησία της Γης. Είναι σαν να έχεις μια ταράτσα κι επάνω να χοροδοπηδάνε γάτες που δεν μπορείς να τις διώχνεις. Είναι αστείο, αλλά έτσι είναι.

Το περίεργο είναι ότι μετά όλα απορροφώνται από το χώμα της, γυρνάνε εκεί ώσπου να εξαφανιστούν. Κι έτσι εξαφανίζονται και το καλό και το κακό. Και μένει μόνο η φύση η ίδια. Ας καταλάβουν οι άνθρωποι ότι σε ξένη ταράτσα πηδούν και τρέχουν.
Πηγή : www.enet.gr

Πάμε Ελλάδα να δούμε τον Αρόλιθό της !

(Photo-roumeliotis)

Ο Αλέκος Φασιανός μας μιλά αυτή τη φορά για την ομορφιά. Ανάμεσα σε άλλα γράφει: "Η ομορφιά έχει ένα πρόσωπο που μας αρέσει και την ερωτευόμαστε, γιατί ανακαλύπτουμε το κάλλος της ψυχής της. Και είναι αναγκαία για μας γιατί απαλύνει και την δική μας τη ψυχή! Μας κάνει να αισθανόμαστε ότι δεν τελειώνει ο κόσμος, ότι διαρκεί αιώνια. Γιατί αυτή η ομορφιά είναι το κάλλος που δεν απεικονίζεται άμεσα, αλλά εμφανίζεται εσωτερικά. Μπορεί η εμφάνιση να μην είναι αρμονική ή γεωμετρική, αλλά μας φαίνεται όμορφη, γιατί υπάρχουν η αρετή, η αλήθεια και η καλοσύνη. Όπως μια τυχαία πέτρα, ένα βραχάκι της φύσης, που καθόμαστε στην αυλή στο νησί και αγναντεύουμε, που μπορεί να μην έχει το σχήμα ενός ντηζάιν αντικειμένου, αλλά επειδή καθόμαστε ωραία, την αγαπάμε και αισθανόμαστε έτσι την ομορφιά της. Μια γριά έκλαιγε γιατί της έσπασαν την πέτρα που καθότανε και έλεγε: εξήντα χρόνια καθόμουνα σ’ αυτή τη πέτρα και αγνάντευα ! Έκλαιγε σαν να είχε χάσει ένα αγαπημένο της πρόσωπο. Αυτή η πέτρα είναι το απολλώνιο κάλλος. Αυτό το κάλλος είναι στατικό, ακίνητο, είναι αυτό που μας περιβάλλει"….

Αυτά μας γράφει και άλλα ο Αλ. Φασιανός στο άρθρο του στην Ελευθεροτυπία του Σαββάτου 10-03-2007 για το διονυσιακό κάλλος και για το θαλασσινό κάλλος και μας κάνει να ταξιδεύουμε με το «μάτι του ζωγράφου» παντού στην Ελλάδα! Γιατί είναι αδύνατον να φανταστούμε την ελλαδίτσα μας χωρίς πέτρα και βουνά, χωρίς βράχια και νησιά. Και αν ο γλύπτης έβαλε όλη τη ψυχή του στο μάρμαρο και του έδωσε μορφή, ο πετράς-θεός έβαλε όλη του τη ψυχή στη πέτρα και της έδωσε την «ελληνικότητα». Το πέτρινο σπίτι, το λιθόστρωτο σοκάκι, η ξερολιθιά, ο αρόλιθος, ο αρχαίος ερειπιώνας, είναι ό,τι αγαπούμε και θέλουμε να το βλέπουμε πάντα και να νιώθουμε το κάλλος της αιωνιότητας, το κάλλος της Ελλάδας μας!

Χρήστος Ρουμελιώτης Αθήνα,
Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2007

Σημ. Η λέξη αρόλιθος σημαίνει λίθος με λακούβα που συγκρατεί το νερό της βροχής ! Είναι όνομα χωριού έξω από το Ηράκλειο όπου υπάρχει και το ομώνυμο ξενοδοχείο Arolithos Village !

Ελλάς το καφενείον σου !

Καφετζήδες

(Το άρθρο που ακολουθεί το έχει γράψει ο Αλέκος Φασιανός)

Εχετε αναλογιστεί τι είναι ο καφετζής; Ισως οι νεότεροι να μη γνωρίζουν καθόλου την έννοια του καφενείου. Μπορούμε να λάβουμε μιαν ιδέα αν περάσουμε από ένα χωριό και εισέλθουμε μέσα στο καφενείο. Θα δούμε μια σόμπα με ξύλα, ανθρώπους να κάθονται γύρω πίνοντας καφέδες, ούζο με μεζέδες ή τρώγοντας γλυκό του κουταλιού. Η έννοια αυτή, της συγκέντρωσης ανθρώπων διαφόρων επαγγελμάτων, δίνει τον χαρακτήρα της κοινωνικής επαφής. Ο καφετζής, κυρίαρχος και σεβαστός, πηγαινοέρχεται με τον δίσκο του και ικανοποιεί την επιθυμία του καθενός. Τελείως προσωπικά! Γνωρίζει την ιδιοτροπία τού κάθε πελάτη του προσφέροντάς του διαφορετικούς τρόπους ψησίματος του καφέ.

Εν τω μεταξύ, γίνονται και αστεία πράγματα. Πειράγματα και διάφορες εφευρετικότητες. Οπως, φέρε έναν καφέ στο πιρούνι, έναν με ναι και όχι, ή φέρε φωτιά στο φρούριο, όπως έλεγε ο Μπάμπης του «Βυζαντίου», στο Κολωνάκι. Αυτός ο Μπάμπης, τον είχε ζωγραφίσει και ο Μίνως Αργυράκης, είχε ειδικές ονομασίες για τις παραγγελίες. Επίσης άφηνες τις παραγγελίες για τους φίλους σου. Ρωτούσες αν πέρασε ο Μίκης ή ο Γιώργος ή άφηνες τα ψώνια σου να τα ξαναπάρεις αργότερα. Επίσης έβρισκαν δουλειά και τα μικρά παιδιά, που έκαναν θελήματα και σερβίριζαν κι όλας. Αρχιζαν έτσι την επαγγελματική τους καριέρα βοηθώντας. Τώρα στα περισσότερα χωριά όπως και στην Αθήνα υπάρχουν οι λεγόμενες καφετέριες. Απρόσωπες, μοντέρνες και σκοτεινές, για να δίνουν ατμόσφαιρα. Αλλά εκεί δεν υπάρχει χρόνος για ξεκούραση και χαλάρωση. Εκεί πρέπει γρήγορα να καταναλώσεις, να παραγγείλεις φραπέδες, φρέντους και εσπρεσάκια. Κάτι που θέλγει τους σύγχρονους Ελληνες, τους βάζει σε μια μοντέρνα ζωή. Και τα γκαρσόνια είναι κάτι αδιάφοροι νέοι με μπλου τζιν ή εξώκοιλες κοπέλες για να προσελκύουν. Ετσι, δεν δημιουργείται καθόλου ατμόσφαιρα ή προσέγγιση. Και σε κάτι πιο κοσμικά σε βρίζουν κι όλας, εάν δεν τους αρέσει η φάτσα σου....
Publish
Αναδημοσίευση αποσπάσματος άρθρου του Αλέκου Φασιανού στην Ελευθεροτυπία Σαββάτου, 24-02-2007

Οι Ελληνες αγαπούν τα ελληνικά ονόματα !

Κόκκινα και άσπρα κουτιά : Το καθένα με την ομορφιά του !
Ανάλογα πως τα βλέπει ο καθείς ! (Φωτό-roumeliotis, 4ος 2006)

Το παρακάτω άρθρο είναι αναδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία της 03/02/07 και θα μπορούσε να θεωρηθεί συνέχεια του άρθρου του Hotel Week 70 που θα βρείτε παρακάτω και που μιλά για το νέο προφίλ των τουριστών - απόψεις που ακούστηκαν στο forum της Πίζας.

Το άρθρο που ακολουθεί το έχει γράψει ο Αλέκος Φασιανός

Πλοία χωρίς όνομα !

Κοιτάζοντας τη θάλασσα μακριά, βλέπεις να περνούν κάτι κόκκινα κουτιά ή σκούρα μπλε και σε πιάνει μια θλίψη. Ψάχνεις να δεις κανένα άσπρο μακριά, να αισθανθείς τη θαλασσινή συγκίνηση αυτού του κύματος του Αιγαίου που πλησιάζει ανάλαφρα και μεταμορφώνεται σε αγαπημένο λευκό πλοίο και αμέσως απογοητεύεσαι γιατί αντ' αυτού βλέπεις να μπαίνει στο λιμάνι ένας όγκος, ένα κασόνι με θόρυβο με αναστροφές, πίδακες νερού και μυρωδιές πετρελαίου. Και λες, τι πάθαμε. Το χειρότερο είναι ότι δεν έχει όνομα. Περιμένεις να δεις γραμμένο στην πλώρη κανένα ποιητικό ελληνικό όνομα που θα σου θυμίζει κάποιο παρελθόν, κάποια έννοια εθνική, κάποιον ήρωα, κάτι τέλος πάντων που θα σε διδάξει κιόλας να ξαναθυμηθείς τους ελληνικούς αγώνες της παλιγγενεσίας, της Ιστορίας ή της ποίησής μας. Τι ωραία τα καραβάκια του Σαρωνικού παλιά, όπως το «Νεράιδα», που πηγαίναμε στην Υδρα, το «Χαρά», το «Χρυσή Αμμος», το «Οδυσσέας», το «Πορτοκαλής Ηλιος», το «Παναγία Μυρτιδιώτισσα», το «Μιαούλης», το «Κανάρης».

Αντ' αυτών βλέπουμε ξενικά ονόματα, όπως «Χάι Σπιντ 1», «Χάι Σπιντ 2», «Φλάι Κατ», «Φλάι Ντόλφιν». Και τελικά ούτε τα ονόματα διακρίνεις γιατί βλέπεις γραμμένα «Vodafone» ή «Τελεστέτ» με τεράστια γράμματα και νομίζεις ότι το καράβι είναι διαφήμιση, γεμάτο κινητά. Και γιατί πρέπει να την τρώμε με το ζόρι. Εγώ ενοχλούμαι να βλέπω πλοία επιβατικά με διαφήμιση. Τότε θα μπορεί ο κάθε ένας που πληρώνει να βάζει το όνομά του και να επιπλέει περήφανος. Αλλά ο κόσμος δεν διερωτάται, δέχεται οτιδήποτε μέσα στην ταλαιπωρία της αναμονής, βαριέται και σκέφτεται πώς να πάει μιαν ώρα αρχύτερα στον προορισμό του να τελειώνει. Αλλά όταν κανείς δεν μιλάει, νομίζω ότι θα παραμιλάει μετά. Ετσι χάνουμε. Ετσι χάνουμε τη γλώσσα μας σιγά σιγά, τις λέξεις μας, που τόση αξία έχουν γιατί εκφράζουν τα συναισθήματά μας τα καλά και τα σπουδαία. Τι θα πει «Χάι Σπιντ» κανείς δεν καταλαβαίνει από τον λαό. Νομίζει ότι λέει «Χάι Σπίτι». Πραγματικά έχουμε πλημμυρίσει από ονόματα ακατανόητα και ακατάληπτα στη ζωή μας, από προϊόντα και μαγαζιά με ξένα ονόματα που δεν είναι μόνο μεταλλαγμένα αλλά μετονομασμένα.

Η γαλλική ακαδημία προσέχει να μην ξεπερνούν ένα ορισμένο ποσοστό οι ξένες λέξεις. Οι Γερμανοί οργανώνουν διαγωνισμούς για τις ομορφότερες λέξεις τους, των ποιητών και των φιλοσόφων.

Στο Πεκίνο, που πήγα, διοργανώνουν φεστιβάλ μύθου. Εμείς γιατί ξεχνάμε και αδιαφορούμε για τους δικούς μας μύθους και από την άλλη μεριά κάνουμε τους μπουζουκοπατριώτες;

Χωρίς να θεωρούμαι νοσταλγός του παρελθόντος, είμαι φανατικός στη διατήρηση της γλώσσας μας και της γραφής μας. Γιατί είναι το καλύτερο μέσο για να κρατάμε την εθνικότητά μας. Φανταστείτε χωρίς τη γλώσσα η συνεννόηση πώς θα γινόταν. Βέβαια υπάρχουν και ξένες λέξεις σε κάθε γλώσσα. Αυτό γίνεται όταν δεν βρίσκεις λέξεις να περιγράψεις ένα νόημα. Δανειζόμαστε έτσι από αλλού. Αλλά χωρίς αναγκαίο λόγο «σούπερ κατ» ή «σούπερ μάρκετ», γιατί; Αφού είχαμε παλιά τα παντοπωλεία με ωραίες μυρωδιές, θα μπορούσαμε τουλάχιστον να τα λέμε τώρα υπερπαντοπωλεία!

Ας κρατήσουμε, λοιπόν, ωραία ονόματα θαλασσινά και ηρωικά για τα πλοία μας. Και η φαντασία ας ενωθεί με το κύμα και τη θάλασσα να ευχαριστιόμαστε το ταξίδι με λευκά και γαλάζια.

Αλέκος Φασιανός Ελευθεροτυπία 03/02/07

Φωτο-roumeliotis Μάιος 2006 Κορινθιακός