Οι λουκουμάδες της κυρά-Τριάδας

(φωτο ΧΡ)

Μια μέρα ένα (1) κιλό αλεύρι πήγε και βρήκε τη κυρά-Τριάδα. «Καλή μου Τριάδα της λέει δεν κάνεις κάτι να φουσκώσω και να γίνω ένας ωραίος λουκουμάς» ; Α μπά του λέει η Τριάδα, γυναίκα χρυσοχέρα με πολύ θετική ενέργεια. Από μόνο σου δεν γίνεσαι τίποτα. Χρειάζεσαι και λίγο αλατάκι και λίγη βανίλια και λίγη ζάχαρη και λίγη μαγιά και λίγο ξύσμα λεμονιού και λίγο ούζο και λίγο ρυζόνερο να σού κάνουνε παρέα κανά εικοσάλεπτο για να δεις τον εαυτού-λη σου περή-φανο (φουσκωμένο) μέσα στη λεκάνη. Και μετά εγώ έννοια σου, θα σε κάνω αυτό που θες. Λουκουμά. Πράγματι λοιπόν η κυρά – Τριάδα έβρασε μια κούπα ρύζι έριξε το ρυζόνερο (χλιαρό) στ’ αλεύρι μαζί με λίγο χλιαρό νεράκι και τα’ άλλα υλικά και άρχισε με τέχνη να ανακατεύει το μίγμα… Σε λίγο η ζύμη ήταν έτοιμη και το εικοσάλεπτο πέρασε γρήγορα. Το τηγάνι με το καυτό λάδι (σπορέλαιο) αμέσως ανέλαβε να δεχτεί τη ρευστή μεριδοποιημένη (με ένα κουταλάκι) ζύμη και να τη μετατρέψει σε αφράτο λουκουμά. Το μέλι η κανέλλα και το τριμμένο καρύδι με προθυμία συνόδεψαν τους λουκουμάδες. Το αλεύρι ένιωσε μεγάλη χαρά για το αποτέλεσμα, ευχαρίστησε την κυρά – Τριάδα και τα άλλα υλικά και χάθηκε μέσα στην ευεξία των συνδετημόνων….

Η ιστορία αυτή είναι αληθινή και εξελίχθει στο Negroponte Resort Eretria την ημερομηνία που λέει η φωτογραφία. Η κυρά – Τριάδα μαζί με τη φίλη της Γιώτα είναι από το χωριό Γυμνού Ευβοίας.

Για την καταγραφή
Χρίστος Ρουμελιώτης
Αθήνα 9/10/2007 12:23 μμ

Φουντουκόπιτα της Βασιλικής

Με λένε Βασιλική, είμαι μαθητευομένη ζαχαρο+πλάστης,
Απόφοιτος ζαχαρο*πλαστικής της Σχολής Αναβύσσου
Ετών δέκα επτά και έχω γλυκά όνειρα για το μέλλον
Βρέθηκα στο χώρο αυτό από αγάπη … ζάχαρη…
Πέρασαν δύο χρόνια στη Σχολή… όμορφα, διδακτικά
Πέρασε ένα καλο!καίρι στη Σάμο… παραγωγικά…
Καταπράσινο το νησί πεντακάθαρη η πυθαγόρεια πόλις
Άγρυπνο το μάτι του Πυθαγόρα παρακολουθεί το σήμερα
Μέσα από το απίθανο άγαλμά του στη μέση της πλατείας!
Πέρασε και ένα ακόμη καλοκαίρι στην Ερέτρια, δημιουργικά
Μες στις ήρεμες κρέμες του μπάρμπα Τάσσου στο Νεγρο+πόντε
Και με τις σοφές συμβουλές του λιτοδίαιτου φιλόσοφου Μενέδημου
Η κατοικία μου παραμένει στο όμορφο Περιστέρι, ειρήνη,
Όπου επιστρέφω να περπατήσω στους όμορφους πεζο+δρομούς του
Και να πιω το καφεδάκι μου στο «μικρό καφέ» δίπλα στα λουλούδια
Κοιτάζοντας και ξαναδιαβάζοντας το «Μιαν άλλη στο καθρέπτη»
Και ποιος ξέρει συνεχίζοντας τους μικρούς πεζούς μου… λόγους...

Καλή αντάμωση φίλοι μου
Μέσα από αυτό το σάϊτ
Και μέχρι τότε γευθείτε (αν θέλετε)
Μια αγαπημένη οικογενειακή ιστο[ριο]συνταγούλα !

Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένα κοριτσάκι που το λέγαν Φουντουκίτσα. Τη μαμά του την λέγαν Παρασκευή. Η Φουντουκίτσα ήταν πολύ φιλότιμο φιλομαθή και εργατικό παιδί. Την αγαπούσαν όλοι στην γειτονιά. Η Φουντουκίτσα έλεγε καλημέρα σ’ όλους τους περαστικούς από το δρόμο του σπιτιού της και όταν πήγαινε στο μαγαζί για ψώνια πάντα ρωτούσε και την κα Γεωργία την γειτόνισσα που είχε χάσει η κακομοίρα τον άνδρα της αν ήθελε τίποτα. Συχνά ασχολούνταν με τα γλυκά και όταν έφτιαχνε η μαμά της κανένα αυτή τη παρακολουθούσε με ζήλο και τη βοηθούσε. Βέβαια κανένας δεν περίμενε πως αυτή η νέα θα έβρισκε τον τρόπο να βρει τα υλικά για να παρουσιάσει την δημιουργία της! Λοιπόν μία [1] κούπα ζάχαρη δεν είναι δύσκολο να την βρείς στην κουζίνα. Η μαμά είχε μπόλικη ! Το ίδιο και μια [1] κούπα αλεύρι για όλες μα για όλες τις χρήσεις ! [Ακόμα και για χαρταετό] Για μια [1] σοκολάτα γάλακτος εξοικονόμησε μιάμιση δραχμούλα για να την αγοράσει. Κάποτε μέσα σ’ ένα ζαχαροπλαστείο είχε ακούσει να μιλάνε για κουβερτούρα. Στην αρχή νόμισε πως επρόκειτο για σκέπασμα, αλλά ο ζαχαροπλάστης της εξήγησε τι είναι και αφού κατάλαβε την αγάπη της για την ζαχαροπλαστική της έδωσε δώρο οχτώ [8] πλακάκια των είκοσι πέντε [25] γρ. Ένα [1] κυπελάκι μικρό βούτυρο βιταμ το αγόρασε στο μπακάλικο και η φουντουκιά δίπλα του μπάρμπα – Αγγελου της εξασφάλισε τα απαραίτητα φουντούκια εκατόν ογδόντα [180] γρ. Δεν είχε παρά μόνο να τα τρίψει ψιλά. Το γλυκό χρειαζόταν και τρία τέσσερα [3-4] αυγά, εύκολο πράγμα να τα εξασφαλίσει. Μια μέρα λοιπόν που η μαμά της έλειπε στη δουλειά και αυτή δεν είχε σχολείο, πιάνει και χτυπάει τα αυγά με τη ζάχαρη και το βούτυρο. Eλιωσε στα γρήγορα τη σοκολάτα με ένα κόλπο και την έριξε μέσα στο μίγμα. Στη συνέχεια πρόσθεσε και τα τριμμένα φουντούκια. Μια βουτυρομένη φόρμα τάρτας πάρα κει την περίμενε και ένας φούρνος στους 150 βαθμούς για να ψήσει την τάρτα για δέκα πέντε – είκοσι [15-20] λεπτά. Όλα έγιναν τέλεια, με ελάχιστα ίχνη και ή μαμά έμεινε με ανοιχτό το στόμα μόλις είδε το γλυκό, που γρήγορα έκλεισε βέβαια σαν το δοκίμασε - βγάζοντας κάτι περίεργους ήχους ικανοποίησης - ! και από τότε το γλυκό το έφτιαχναν συχνά και το ονόμασαν «φουντουκοπιτούλα» !

Το κείμενο το έγραψε ο Χρήστος Ρουμελιώτης
Για λογαριασμό της Βασιλικής Κορέλη η οποία
εργάστηκε ασκουμένη το θέρος του 2007 στο
http://negroponteresort.gr
Αθήνα, Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2007
http://www.doryssa-bay.gr
http://roumeliotis.blogspot.com

Καρυδόπιτα θείας Σοφίας, και ο θεός - θεοί τη ζήλεψαν!

ΚΑΡΥΔΟΠΙΤΑ ΘΕΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ Ταψί Νο 32 από αλουμίνιο, στρογγυλό. ΥΛΙΚΑ.. ο 8 αυγά.. ο 1+1/2 ποτήρι νερού σιμιγδάλι ψιλό + 2 κουταλιές σούπας ακόμη..ο 1+1/2 ποτήρι νερού ζάχαρη.. ο 1 φλιτζάνι του του καφέ κονιάκ ή λιγότερο.. ο 4 βανίλιες.. ο 2 + 1/2 κουταλιές γλυκού γεμάτες baking powder.. ο 10 καρύδια, ψιλοκομμένα.. ΕΚΤΕΛΕΣΗ.. ο. Χτυπάω τα ασπράδια μαρέγκα και τα αφήνω στη άκρη.. ο. Χτυπάω στο μίξερ τους κρόκους και τη ζάχαρη, προσθέτω το κονιάκ, τη βανίλια..  ο. Ανακατεύω το σιμιγδάλι με το baking powder.. ο. Στους κρόκους των αυγών προσθέτω εναλλάξ τη μαρέγκα και το σιμιγδάλι.. ο. Στο τέλος προσθέτω το ψιλοκομμένο καρύδι.. ο. Αλείφω το ταψί (Νο32, όχι ανοξείδωτο) με βούτυρο.. ο. Ψήνω το γλυκό σε καλά προθερμασμένο φούρνο στους 200 βαθμούς Κελσίου για 35 λεπτά.. ο. (Στη κάτω θέση του φούρνου για να μην αρπάξει από πάνω).. ΣΙΡΟΠΙ.. ο. 3 ποτήρια νερό.. ο. 2+1/2 ποτήρια ζάχαρη.. ο. Αφήνουμε να πάρει μια βράση και ρίχνουμε ένα κομμάτι ξύλο κανέλα και φλούδα λεμόνι.. ο. Αφήνω 5 λεπτά περίπου από την ώρα που αρχίζει και βράζει και το απομακρύνω από την εστία.. ο. Καυτό σιρόπι - κρύα καρυδόπιτα..Υπεύθυνη για την συνέχιση της παράδοσης τα υλικά, εκτέλεση, ποιότητα Ιωάννα Χρήστου..

Ραβανί - Καρυδόπιτα

(Φωτό ΧΡ)
Είμαι αφράτο και ευγενικό
Κατάγομε απ’ την ωραία Κω
Νησάκι του Αιγαίου ιατρικό
Πηγαίνω άριστα με παγωτό
Για πεσκέσι είμαι μοναδικό…
Καρύδι και κανέλα
Λεμόνι και βανίλια
Ουρανίσκο σαν αγγίξουν θολωτό
Στέλνουν και θεό στον έβδομο ουρανό !

Α. Έξι (6) ολοστρόγγυλοι πορτοκαλί, σαν ήλιοι το ηλιοβασίλεμα, κρόκοι αυγών κύλισαν βιαστικά μέσα στο κρατήρα. Αμέτρητοι κόκκοι ζάχαρης που όλοι μαζί έκαναν ένα (1) νερο-πότηρο τους σκέπασαν σαν χιόνι. Ο αναδευτήρας πήρε μερικές στροφές και οι άγλυκοι λατρευτοί κρόκοι τροποποιήθηκαν... Ένα πολύ συμπαθητικό ποτηράκι του λικέρ των 20τριών γραμμαρίων έφερε το πεντάστερο Μεταξά να συνδράμει στο σχηματισμό ενός θεϊκού πολτού. Δύο (2) πραγματικές βανίλιες από τη Πέργαμο του χάρισαν το άρωμά τους. Το φρέσκο καρύδι κοπανισμένο μέτρια (ένα [1] νεροπότηρο) προσέδωσε μαλακιά τραγανότητα !

Β. Παράλληλα ασπράδια έξι (6) αυγών μετατρέπονται σε αφρό (marègue). Σιμιγδάλι ψιλό ίσαμε ένα (1) νερο-πότηρο κι αυτό ανακατεύεται με baking powder (ένα φακελάκι). Δύο άσπρα χέρια χειρίζονται άριστα τα εργαλεία και τα υλικά παντρεύονται το θεϊκό πολτό…

Γ. Το ψήσιμο πραγματοποιείται σε ιδανικές οικο-γενειακές συνθήκες. Δεν το ενδιαφέρουν μοντέρνες κουζίνες εξεζητημένα εργαλεία-διαζύγια με την παράδοση. Ένας ηλεκτρικός φούρνος προθερμασμένος στους διακόσιους (200) βαθμούς και η ευχάριστη διάθεση της ζαχαροπλάστισας είναι ό,τι πρέπει. Ο πολτός κατά-κυριεύει ένα απλό αλουμινένιο κατά προτίμηση ταψί προαλειμμένο με βούτυρο φυτίνη 5 gr και χωρίς καν ν’ ανοιχτεί ο φούρνος περιμένει υπομονετικά να περάσουν σαράντα πέντε λεπτά για να δώσει αποτέλεσμα χρώμα, υφή και γεύση. Το παρακάτω καυτό σιροπάκι συναντά χλιαρό το ραβανί με το καρύδι.!

Δ. Το σιρόπι είναι χημεία σε δύο και ένα τέταρτο (2+ ¼) ποτήρια νερό :
Του πόθου και της γλύκας (ζάχαρη δύο [2]ποτήρια)
Της λήθης και της κανέλας (δύο-τέσσερα [2-4] ξυλάκια κανέλα)
Της φλούδας και του μυστηρίου (δύο-τρείς [2-3] φλούδες λεμονιού)

Ε. Μικρό ιστορικό: Ως δημιουργός του ραβανί φέρεται ένας Ιμπραήμ ζαχαροπλάστης στο Μαντράκι της πόλεως ΚΩ [1969]. Παραλλαγή του με κοπανισμένο καρύδι φέρεται η Κα Σοφία Κορδή - Πασσά που πέρασε από κεί. Το «ραβανί – καρυδόπιτα» είναι 5ντανόστιμο απλό και πρακτικό. Βγάζει ασπροπρόσωπη τη νοικοκυρά σε γιορτές, γενέθλια, επισκέψεις… Η Κα Γιάννα Χρήστου - Ρουμελιώτη έχει πάρει επαξίως τη σκυτάλη και ανωτέρω του γλυκού της η φωτογραφία !

Χρήστος Ρουμελιώτης
Ερέτρια, Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2007
http://dokimos.over-blog.com
http://roumeliotis.blogspot.com