Περπατώντας προς τα "Τέμπη".
Η Ακαδημίας περιείχε μπάτσους και αφίσες των Τεμπών. Η Πανεπιστημίου άδεια. Η Ακαδημία αγέρωχη στο έργο της "μη μου τους κύκλους τάρατε" Η Σταδίου περιείχε βαθύ μπλε με καθίσματα. Και αφίσες των Τεμπών. Κουράστηκα λίγο και κάθησα σας ένα παγκάκι της πλατείας Κολοκοτρώνη. Διπλά σε ένα τύπο. Είχε και ένα περίεργο πατίνι. Θα έλεγα ειδικά εξοπλισμένο. Ήμουνα έτοιμος να τον ρωτήσω αν ήταν για τη συγκέντρωση αλλά τελευταία στιγμή το μετάνιωσα. Σηκώθηκα να συνεχίσω το δρόμο μου. Να πάω στη δουλειά μου στο Σύνταγμα στη συγκέντρωση. Δεν είχα κάνει δύο βήματα και ακούω ένα μπιπ. Διακριτικά γυρίζω να ακολουθήσω άλλη κατεύθυνση. Κοιτάω τον τύπο. Στα χέρια του ο γνωστός ασύρματος. Κατάλαβα. Παντού μπάτσοι. Αντιασφυξιογόνες μάσκες, επικοινωνίες, περιπολίες, διαφανείς ασπίδες police, μέτρα κλπ. Πανέτοιμο το σύστημα. Το κλίμα ήρεμο. Τα σύννεφα τη δουλειά τους από ψηλά και μεις από κάτω ειρηνικά. Ο τύπος απέκτησε και συντροφιά άλλον ένα με το ίδιο εξοπλισμό περσινό μπουφάν. Είδα και άλλους μπάτσους να ανηφορίζουν. Και μια παρέα με νέους με πανό.
«Το καλό φαγητό είναι αδιαπραγμάτευτη αξία! Είναι ένας σημαντικός παράγοντας των ανθρώπινων σχέσεων. Εχει σημασία πώς το επεξεργάζεσαι ή πώς το ξεφτιλίζεις. Στην ταινία λειτουργεί ως ένα μέσο για να εκφραστούν το πάθος, η αλληλεπίδραση μεταξύ δύο ανθρώπων, η ανάγκη να διεισδύσεις σε έναν άνθρωπο χωρίς λέξεις. Επίσης, το φαγητό μπορεί να μείνει στο μυαλό σου για πάντα αν φας κάτι πέρα από τα συνηθισμένα. Θεωρώ ότι οι σέφ είναι μεγάλοι καλλιτέχνες».
Σύμφωνα με το μύθο, η ομορφιά της Περσεφόνης θάμπωσε τον πανίσχυρο θεό του σκότους Πλούτωνα. Η γη άνοιξε και την κατάπιε. Αναζητώντας την, η Δήμητρα κατέφυγε στην Ελευσίνα.
