Κοίταξα την τελευταία μου ανάρτηση και προβληματίστηκα. Μπαίνουν Χριστούγεννα κι εγώ έχω ακόμα αναρτημένο «το Χορό του Θανάτου»!! Χριστός κι Απόστολος! Είμαι απαράδεκτη. Τα Χριστούγεννα απαιτούν εορταστική, δηλαδή χαρούμενη ατμόσφαιρα. Όχι χορούς θανάτου. Ας προσπαθήσω λοιπόν να βρω κάτι χαρούμενο να γράψω, να ανεβεί και η διάθεση μας. Α, το βρήκα. Έλληνες πρωταγωνιστούν σε έντυπα, ανά τον κόσμο, ως πρόσωπα της χρονιάς. Ω, τι τιμή!! Έχουμε και λέμε.
Το αμερικάνικο περιοδικό ΤΙΜΕ ανέδειξε φέτος ως πρόσωπο της χρονιάς τον ανά τον κόσμο διαδηλωτή. Και φυσικά δεν μπορούσε να λείπει από αυτούς ο Έλληνας διαδηλωτής της πλατείας Συντάγματος. Και πρώτος και καλύτερος ο …Λουκάνικος!!!Ο σκύλος! Χμμμμμμμ, τι να πω? Μήπως θέλουν να μας πουν κάτι? Κάτι περί σκυλίσιας ζωής?
Η βρετανική εφημερίδα «The telegraph» ανέδειξε το Γιώργο Παπανδρέου ένα από τους ήρωες της χρονιάς!!!!!!! (εδώ ταιριάζουν τα πολλά θαυμαστικά). Κατά την εφημερίδα, πιέστηκε να αποδεχθεί τα δρακόντεια μέτρα λιτότητας κι εκείνος είπε «οκ, αλλά μόνο αν περάσουν από δημοψήφισμα». Χμμμμμμμμ, έτσι έγιναν τα πράγματα? Γιατί εγώ θυμάμαι ότι έγιναν κάπως αλλιώς? Πάει, γέρασα πια φαίνεται και το αλτσχάιμερ μου κτυπά την πόρτα.
Το γερμανικό περιοδικό «Spiegel» ανέδειξε ως μία από τις γυναίκες της χρονιάς (παγκοσμίως) την Εύα Καϊλή! Εδώ φτάνει το ένα θαυμαστικό, γιατί είναι η αλήθεια ότι για ένα πράγμα τουλάχιστον, της βγάζω το καπέλο. Κατήγγειλε, με επιστολή της, στο Πειθαρχικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ, το Σωκράτη Ξυνίδη που την αποκάλεσε «καλτσοδέτα», όταν τόλμησε να …πει τη γνώμη της. Σαν δεν ντρέπεται, κοπέλα πράμα και να έχει και άποψη! Βέβαια, το "Spiegel" δεν την ανέδειξε γυναίκα της χρονιάς επειδή κατήγγειλε τον Ξυνίδη, αλλά γι' άλλο. Αλήθεια για ποιο? Ξέχασα. Αααα, δεν το γλυτώνω το Αλτσχάιμερ.
Αυτά τα τιμητικά, για την Ελλάδα μας, συνέβηκαν τις τελευταίες ημέρες και μου ανέβασαν τη διάθεση. Α, τι ωραία τι καλά, έχουμε και έλληνες ήρωες παγκοσμίως γνωστούς made by global media!! Και δεν θέλω να ακούω βλακείες, όπως π.χ. ότι αυτή η ...τιμή δεν είναι και τόσο τιμή και ότι οι πραγματικοί ήρωες δεν δημιουργούνται από τα ΜΜΕ με όρους εντυπωσιασμού, αλλά βρίσκονται ανάμεσα μας αφανείς και σιωπηλοί.
@@Φίλοι μου εύχομαι σε όλους σας «Χρόνια Πολλά» ----------------------------------------
Κοιτάζω και ξανακοιτάζω την τελευταία μου ανάρτηση που αφορά τα σκουπίδια. Ε, όχι και να αφήσω τα σκουπίδια χριστουγεννιάτικα! Τα Χριστούγεννα απαιτούν εορταστική ατμόσφαιρα. Εορταστική? Ε, ναι. Λίγο δύσκολο να βρω τη γιορτινή διάθεση. Γύρω μου πληθαίνουν οι Κασσάνδρες. Τα μπλογκ λες και διαγωνίζονται ποιο θα κάνει την πιο απαισιόδοξη πρόβλεψη για τη χώρα μας. Από χρεωκοπία μέχρι καταποντισμό προβλέπουν. Έτσι και θελήσει κάποιος να αφήσει μια χαραμάδα ελπίδας, μια μικρή νότα αισιοδοξίας μέσα στη μαυρίλα, η πιο ήπια αντιμετώπιση που θα έχει από την πλειοψηφία των συμπλόγκερς είναι αυτή της παγερής αδιαφορίας. Αντίθετα γίνεσαι αγαπητός και μαζεύεις δεκάδες σχόλια επιδοκιμασίας, αν τα βλέπεις όλα μαύρα και άραχνα, αλλά και υπερθεματίζεις για ακόμα πιο μαύρα και άραχνα μελλούμενα. Για τα οποία, βέβαια, φταίνε πάντα οι άλλοι και συγκεκριμένα, εκτός από τους πολιτικούς μας, οι οποίοι, είναι αλήθεια, φταίνε κατά ένα μεγάλο μέρος (αλλά λες και ψηφίζονται μόνοι τους), φταίνε οι ξένοι που μας ζηλεύουν (τρομάρα μας). Από τους ξένους δε φταίνε, κατά προτίμηση, πιο πολύ οι Γερμανοί, οι Αμερικάνοι και οι Εβραίοι. Ίσως φταίνε και λίγο οι εξωγήινοι. Για αυτοκριτική ούτε λόγος να γίνεται. "Μα είναι δυνατόν να φταίω εγώ?" αναφωνεί, αγανακτισμένος, ο καθένας χωριστά. Ε, λοιπόν σήμερα αποφάσισα να πάω, για μια ακόμα φορά, αντίθετα στο ρεύμα. Εγώ που πέρασα δικτατορίες, πόλεμο, ξεριζωμό και όχι μόνο επέζησα, αλλά προχώρησα στη ζωή μου, ελπίζω σε κάτι καλύτερο. Μπορεί και να μην έλθει, βέβαια, αλλά αφήστε με, ρε παιδιά, να ελπίζω ότι τελικά θα ρθει. Φτάνει να μάθουμε ΟΛΟΙ από τα λάθη μας. Μη με ρωτήσετε, αγανακτισμένοι "ποια λάθη μας?". Ψάξτε μόνοι σας και βρείτε τα. Εγώ τα δικά μου τα βρήκα.
Καλημέρα. Εύχομαι σε όλους μια ΚΑΛΗ και ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ.
Επειδή βαριέμαι να γράψω ποστ Πρωτοχρονιάτικα, αντιγράφω ένα απόσπασμα από ποστ του ANTI WEBLOG.
"Μας γκαντέμιασε πάλι ο Μητσοτάκης. Δεν πρόλαβε να μπει ο καινούργιος χρόνος και μας ευχήθηκε να μπούμε υπό τον έλεγχο του ΔΝΤ. Αυτός βέβαια τι ανάγκη έχει; Νάναι καλά τα κορόιδα.
Μας είπε επίσης ότι «είναι απαράδεκτο μικρές μειοψηφίες να παραβιάζουν αδίστακτα και προκλητικά τη νομιμότητα και να ζημιώνουν τη νομοταγή πλειοψηφία που μένει ανυπεράσπιστη». Συμφωνώ απολύτως μαζί του. Έξω οι μικρές μειοψηφίες.
Ας αρχίσουμε από τις Άγιες Οικογένειες, μέρες που είναι. Με ακούνε στο Μαξίμου;
Θυμάστε το ανέκδοτο με τον Μπόμπο και τον ταύρο που επιφύλαξε μια μεγάλη έκπληξη στην άσπρη αγελάδα; Μπορεί λοιπόν και ο Καραμανλής να κάνει τώρα μια πολύ μεγάλη έκπληξη στην Αγία Οικογένεια με τον ανασχηματισμό.
Να δώσει στη Ντόρα και το κόμμα και το δακτυλίδι Σε τρεις μήνες θα τον παρακαλάνε όλοι οι γαλάζιοι γονατιστοί να γυρίσει.
Η Δημοκρατία είναι σαν το σεξ. Ένας είναι μοναρχία, δύο είναι στείρος δικομματισμός. Από τρεις και πάνω δικαιώνεται ο λαός. Ο Ρουσόπουλος που είναι βρε παιδιά; Οεοεεεεεε"
--------------------------------------------------
Επειδή δεν ήξερα το ανέκδοτο με τον Μπόμπο, τον Ταύρο και την αγελάδα, είχα παρακαλέσει όποιος φίλος το ήξερε να μου το γράψει στο σχόλιο του. Ήδη το έγραψε ο @Αθεόφοβος και το παραθέτω αυτούσιο εδώ. Εγώ γέλασα πολύ, δεν ξέρω εσείς.
"Μια μέρα η δασκάλα έβαλε στα παιδάκια έκθεση με θέμα "το βουνό". Ο Μπόμπος έγραψε: "ο παππούς μου έχει στο βουνό ένα κτήμα. έχει ένα ταύρο, μια άσπρη και μια μαύρη αγελάδα..Ο ταύρος πήδηξε την άσπρη αγελάδα". Τρελάθηκε η δασκάλα, αλλά δεν είπε τίποτα.
Η επόμενη έκθεση είχε θέμα "η λίμνη". Ο Μπόμπος έγραψε: "ο παππούς μου στο κτήμα του στο βουνό έχει μια λίμνη με πάπιες. έχει και ένα ταύρο, μια άσπρη και μια μαύρη αγελάδα.. Ο ταύρος πήδηξε την άσπρη αγελάδα". Πάλι δε μίλησε η δασκάλα.
Στην επόμενη έκθεση με θέμα "το ποτάμι", γράφει ο Μπόμπος: "το ποτάμι πηγάζει από το βουνό. Ο παππούς μου έχει ένα κτήμα στο βουνό. Έχει ένα ταύρο, μια άσπρη αγελάδα και μια μαύρη. Ο ταύρος πήδηξε την άσπρη αγελάδα". Δεν άντεξε η δασκάλα και του λέει: Μπομπο δε φτάνει που είσαι εκτός θέματος, χρησιμοποιείς και εκφράσεις κακές. Γράψε ωραίες λέξεις, όπως π.χ. ο ταύρος έκανε έκπληξη στην αγελάδα.
Η επόμενη έκθεση είχε θέμα "η θάλασσα" κι ο Μπόμπος έγραψε: "στη θάλασσα χύνεται το ποτάμι που πηγάζει από το βουνό. Στο βουνό έχει ο παππούς μου ένα κτήμα. Έχει ένα ταύρο, μια άσπρη και μια μαύρη αγελάδα. Ο ταύρος έκανε έκπληξη στην άσπρη αγελάδα. Πήδηξε τη μαύρη".
Κοντεύουν Χριστούγεννα και ακόμα το σπίτι μου δεν έχει πάρει γιορτινή μορφή. Γύρισα χθες βράδυ αργά από μια επαρχιακή πόλη, όπου με οδήγησαν επαγγελματικοί λόγοι και πήγα κατευθείαν στο κρεβάτι μου. Σήμερα το πρωί που ξύπνησα σκεφτόμουνα από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω. Είναι και το μελαγχολικό κλίμα των ημερών που δεν μου άφησε καμιά όρεξη για εορταστικό διάκοσμο. Κάτι όμως πρέπει να στολίσω, έτσι για το καλό. Έστω ένα μικρό ψεύτικο δεντράκι. Ψεύτικό;;; Ναι ψεύτικο. Και τότε το μυαλό μου τρέχει στο χριστουγεννιάτικο δέντρο των παιδικών μου χρόνων. Τότε στον Καραβά της Κερύνειας……
Πάνε πολλά χρόνια πια που άφησα πίσω μου τα παιδικά μου χρόνια, αλλά πάντα θυμάμαι τη χαρά και την προσμονή που ένιωθα, ενόψει των Χριστουγέννων. Τι ήταν για μένα τότε τα Χριστούγεννα?? Ήταν «η αλλαγή στη ρουτίνα, η τρέλα στο μεσοχείμωνο, τα μυστικά κι οι αγκαλιές, οι χαρούμενες οικογενειακές συνάξεις, οι συναντήσεις με εξαδέλφια που κατοικούσαν μακριά και τέλος οι κάρτες από φίλους που είχαν χαθεί .."
Γύρω στη γιορτή του Αγίου Σπυρίδωνα πηγαίναμε στο βουνό για να διαλέξουμε και να κόψουμε το δέντρο που θα στολίζαμε. Βλέπετε το χωριό μας απλωνόταν μεταξύ βουνού και θάλασσας!! Κόβαμε λοιπόν το δεντράκι μας, πεύκο, κατά προτίμηση, καμιά φορά και κυπαρίσσι και γυρίζαμε χαρούμενοι στο σπίτι. Το στολίζαμε με μπάλες, μπαλόνια (φούσκες λέμε τα μπαλόνια στην Κύπρο), χάρτινους Άη Βασίληδες κλπ. Στο τέλος τυλίγαμε όλο το δέντρο με ένα λεπτό βαμβάκι (βλ. τη φωτογραφία πάνω, όπου η μικρή Μερόπη φαίνεται τόσο ευτυχισμένη!). Τα λαμπάκια δεν υπήρχαν τότε, ήρθαν αργότερα. Η μαμά μου και η γιαγιά, που έμενε δίπλα από το σπίτι μας, ετοίμαζαν τα χριστουγεννιάτικα γλυκά, δηλαδή τα «δάχτυλα» (κάτι σαν τις δίπλες γεμιστές όμως με αμύγδαλο) και τους κουραμπιέδες. Τα μελομακάρονα δεν τα συνηθίζαμε στην Κύπρο τότε, τα τελευταία χρόνια ήρθαν. Επίσης ζύμωναν και έψηναν στο χωριάτικο φούρνο της γιαγιάς τα χριστόψωμα, καθώς και κουλούρια σε διάφορα σχήματα. Όλες αυτές οι προετοιμασίες ήταν για μας τα παιδιά μια χαρούμενη γιορτή.
Τη νύχτα της παραμονής των Χριστουγέννων πηγαίναμε στην Εκκλησία. Τότε για μας η Εκκλησία ήταν χαρά. Χαρά και το εορταστικό τραπέζι, όταν γυρίζαμε και τρώγαμε τη ζεστή κοτόσουπα αυγολέμονο που είχε ετοιμάσει από νωρίς η μαμά. Η πιο μεγάλη χαρά όμως ήταν, όταν τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων μαζευόμασταν σε κοινό εορταστικό γεύμα όλοι οι συγγενείς από το σόι του πατέρα μου. Βλέπετε το πατρικό μου σπίτι βρισκόταν στον Καραβά, στο χωριό της μητέρας μου και με τους συγγενείς από το μητρικό σόι συναντιόμαστε όλο το χρόνο. Τα αδέλφια όμως του πατέρα μου ήταν διασκορπισμένα σε όλη την Κύπρο. Η θεία Ευτυχία κατοικούσε στη Λευκωσία, ο θείος Κυριάκος στο Μπέλλα Πάις (στο χωριό του πατέρα μου), ο θείος Κώστας στην Αμμόχωστο. Έτσι κάθε 26 του Δεκέμβρη μαζευόμαστε πότε στον Καραβά, πότε στη Λευκωσία, πότε στο Μπέλλα Πάις και πότε στην Αμμόχωστο. Εκεί να δείτε χαρές με τους θείους και τα εξαδέλφια, ιδίως τα τελευταία!!!! Οι αγκαλιές και τα μυστικά που αναφέρω παραπάνω έδιναν και έπαιρναν. Σε μια τέτοια οικογενειακή σύναξη αποκαλύψαμε, άκαρδα θα έλεγα, στα αθώα 4 εξαδέλφια μας από την Αμμόχωστο ότι δεν υπάρχει Άη Βασίλης και ότι οι γονείς μας βάζουν τα δώρα κάτω από το δέντρο. Εκεί να δεις κλάμα και οδυρμός!!! Το πήραν πολύ βαριά. Αυτή η οικογενειακή συνήθεια της οικογενειακής σύναξης εξακολουθεί μέχρι σήμερα. Κάθε χρόνο όμως μετράμε απουσίες… Έφυγε για πάντα ο θείος Κυριάκος, ο θείος Χαρίλαος (άντρας της θείας Ευτυχίας), η θεία Ερμιόνη (γυναίκα του θείου Κώστα), ο Παύλος (άντρας της εξαδέλφης μου της Ανθούλας)……
Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς μαζευόμασταν στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού (από την πλευρά της μητέρας μου). Εκεί γύρω από το τζάκι, μικροί και μεγάλοι ρίχναμε φύλλα χλωρής ελιάς στη φωτιά για να μαντέψουμε αν κάποια πρόσωπα μας αγαπούσαν. Την ώρα που ρίχναμε την ελιά στα κάρβουνα λέγαμε τα παρακάτω λόγια: «Αη-Βασίλη Βασιλιά που περπατάς τζιαι καλαντάς, δείξε τζιαι φανέρωσε αν μ’ αγαπά οΤάδε» (το όνομα το λέγαμε από μέσα μας για να γλυτώσουμε τα πειράγματα). Αν το φύλλο της ελιάς πεταγόταν με κρότο,σημαίνει πως μας αγαπούσε ο «Τάδε» και εκεί να δεις χαρά!! Αν όμως δεν ακουγόταν κανένας κρότος και η ελιά καιγόταν επικρατούσε κατήφεια….. Τέτοιοι απλοϊκοί ήταν τότε οι καημοί της αγάπης. Χα χα χα! Για τα έθιμα των Φώτων επιφυλάσσομαι να γράψω μια νέα ανάρτηση (έτσι για να έχω να γράφω).
Δυστυχώς χρόνο με το χρόνο ξεχάσαμε ότι«Τα Χριστούγεννα δεν είναι Χριστούγεννα, αν δεν τα χαιρόμαστε σαν παιδιά με λίγη λαιμαργία, λίγες ανοησίες, πολλές εκπλήξεις και πολλή πολλή αγάπη». Τα βάρη της ζωής απομάκρυναν πολύ τη χαρά των παιδικών μας χρόνων. Ίσως το μόνο που έμεινε από αυτές τις μέρες είναι η λαιμαργία….
Η φωτογραφία αυτή είναι από μια Χριστουγεννιάτικη οικογενειακή Σύναξη. Στην αγκαλιά του παππού είναι η Μερόπη (στη μέση), μια από τις αδελφές μου (δεξιά) και η εξαδέλφη μου η Μερόπη (αριστερά). Ο παππούς είναι αυτός, που, όπως γράφω σε προηγούμενη ανάρτηση μου, πίστευε ότι ο πατέρας μου έγινε δάσκαλος από τεμπελιά!!!
----------------------------
Προσθήκη: Κατόπιν παρακλήσεως του καλού μου @φίλου και παλιού συμφοιτητή Side21 γράφω τα Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα της Κύπρου. Όπως θα δείτε, μοιάζουν αρκετά με τα Ελλαδίτικα κάλαντα, αλλά δεν είναι εντελώς όμοια. Υπάρχουν διαφορές που αξίζει να τις παρατηρήσετε.
Καλήν εσπέραν άρχοντες τζι’ αν είναι ορισμός σας
Χριστού τη Θεία Γέννηση να πω στ’αρχοντικό σας
Χριστός γεννιέται σήμερα στης Βηθλεέμ την πόλιν
οι ουρανοί αγάλλονται μαζί τζι’ η φύσις όλη.
Γεννιέται μες στο σπήλαιον στη φάτνη των αλόγων,
Ο Βασιλιάς των ουρανών τζι’ ο πλάστης υμών όλων.
Αντζιέλοι εις τον ουρανόν ψάλλουν το «εν υψίστοις»,
Τζιαι κάτω φανερώννεται εις του βοσκούς ο Κτίστης.
Που την Περσίαν έρκουνται τρεις μάγοι με τα δώρα,
Έναν αστέριν λαμπερόν τους οδηγά στη χώραν.
Γονατιστοί τον προσκυνούν τζιαι δώρα του χαρίζουν
Σμύρνα, χρυσόν τζιαι λίβανον, Θεόν τον ευφημίζουν.
Χριστιανοί σας είπαμεν ούλλην την ιστορίαν,
του Ιησού μας του Χριστού την γένναν την αγίαν.
Δώστε τζιαι για τον κόπον μας ό,τι είν’ ο ορισμός σας
