Του συστήματος Παιδείας τα καμώματα...

Η κόρη μου τέλειωσε το Λύκειο το έτος 2000. Από τότε, φοίτησε και  τέλειωσε το Πάντειο Πανεπιστήμιο εδώ στην Ελλάδα (στο οποίο πέρασε αμέσως), δούλεψε ένα χρόνο (μη φανταστείτε καμιά σπουδαία δουλειά, σ’ ένα ιντερνετ – καφέ) και μετά πήγε για μεταπτυχιακές σπουδές στην Αγγλία. Πήρε το μάστερ της (ΜΑ) στο θέμα «Διαχείριση Ανθρωπίνων Πόρων» (Human Resources Management) και γύρισε ψάχνοντας (μάταια μέχρι στιγμής) για δουλειά. Προσωρινά εργάζεται ως νταντά σ’ ένα παιδάκι, κερδίζοντας περί τα 600 ευρώ το μήνα, στέλλοντας παράλληλα άπειρα βιογραφικά και τρέχοντας ακούραστα σε συνεντεύξεις. Όχι, την προκήρυξη της ΑΓΡΟΓΗΣ δεν την πήρε είδηση, για να κάνει αίτηση (χα χα χα!). Μέχρι στιγμής τίποτε. Απογοήτευση…

Ο παιδικός της φίλος ο Α., τέλειωσε το Λύκειο το έτος 2001. Αρχικά ήταν συμμαθητές, αλλά κάποια χρονιά έμεινε στην ίδια τάξη κι έτσι τέλειωσε ένα χρόνο αργότερα. Το παιδί αυτό μπορεί στα μαθήματα να μην τα πήγαινε καλά, αλλά τα χεράκια του πιάνανε. Έκανε διάφορες κατασκευές, επισκεύαζε διάφορα πράγματα στο σπίτι του κλπ. Θεωρούσα ότι θα γινόταν ένας πολύ καλός τεχνίτης (υδραυλικός, ψυκτικός, μηχανικός αυτοκινήτων, τεχνικός ηλιακών συστημάτων κλπ). Αμ δε….. Ο Α. είχε τη φαεινή ιδέα να δώσει πανελλήνιες εξετάσεις. Δεν έφτανε αυτό, αλλά είχε την ατυχία (γιατί περί ατυχίας πρόκειται), ενώ δεν έπιασε τη βάση του 10 (πήρε κάπου 8/20), να περάσει σ’ ένα ΤΕΙ στην Κοζάνη. Μου είπε η κόρη μου το θέμα σπουδών του, αλλά να σας πω την αλήθεια δεν το πολυκατάλαβα. Κάτι για τη χημεία των απορρυπαντικών νομίζω, δεν είμαι βέβαιη. Αποτέλεσμα? Έχουμε φτάσει αισίως στο έτος 2010 και ο Α. ακόμα δεν έχει πάρει το πτυχίο του, προς μεγάλη απογοήτευση, αλλά και οικονομική αιμορραγία της μητέρας του, η οποία παλεύει μόνη της, γιατί είναι διαζευγμένη, χωρίς οικονομική βοήθεια από τον πρώην σύζυγο της. Είμαι σχεδόν βέβαιη ότι αν δεν υπήρχε αυτό το μέτρο να περνάνε στα ΤΕΙ και ΑΕΙ και παιδιά που δεν μπορούν να πιάσουν ούτε τη βάση του 10, ο Α. σήμερα θα ήταν ένας καλός και πετυχημένος τεχνίτης, αφού πρώτα παρακολουθούσε μια Επαγγελματική Σχολή ή το πολύ ένα ΙΕΚ, κοντά στο σπίτι του. Θα είχε ικανοποιητικό εισόδημα και θα ήταν πολύ πιο ευτυχισμένος και ισορροπημένος. Ενώ σήμερα…. Στην περίπτωση του Α. η απογοήτευση είναι διπλή.

Κάτι σάπιο συμβαίνει στο Βασίλειο της Παιδείας στη χώρα μας. Η πλήρης ανυπαρξία επαγγελματικού προσανατολισμού, έχει ως αποτέλεσμα το παιδί, στα 15-16 χρόνια του (τότε αποφασίζει ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσει), να αφήνεται αβοήθητο να πάρει μια απόφαση ζωής, χωρίς να ξέρει ποιες είναι οι ανάγκες της κοινωνίας και της αγοράς σε επαγγέλματα όχι μόνο στο παρόν, αλλά και στο άμεσο μέλλον. Π.χ. η κόρη μου σπούδασε Επικοινωνία - Μ.Μ.Ε.- Πολιτιστική Διαχείριση, χωρίς να συνειδητοποιεί, ελλείψει επαγγελματικού προσανατολισμού,  ότι στην ουσία υπέγραψε την καταδίκη της για μακροχρονη ανεργία. Προσπάθησε να  αλλάξει κάπως κατεύθυνση με το Μάστερ της, αλλά και πάλι, λόγω της οικονομικής κρίσης, δυσκολεύεται  να βρει δουλειά. 
  Το χειρότερο όμως όλων είναι η εισαγωγή παιδιών στα ΤΕΙ και ΑΕΙ (σε σχολές-φαντάσματα) χωρίς τη βάση του 10, δηλαδή ουσιαστικά χωρίς κανένα κριτήριο, για να αποκτήσουν άχρηστες γνώσεις και πτυχία. Και τούτο προς τι? Ας μη γελιόμαστε, στην ουσία για να διατηρηθούν σε λειτουργία άχρηστα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα και άχρηστες θέσεις εργασίας (το διδακτικό και διοικητικό προσωπικό των Ιδρυμάτων αυτών), καθώς και για να γεμίζουν οι καφετέριες και οι γκαρσονιέρες της Επαρχίας με βαριεστημένους φοιτητές, με αποτέλεσμα τη μεγάλη οικονομική αιμορραγία των οικογενειών τους. Οι μαθητές του 7, 8 και 9 σαν τον Α. θα ήταν πιο ευτυχισμένοι και ισορροπημένοι αν αφήνονταν να γίνουν καλοί τεχνίτες και ελεύθεροι επαγγελματίες, παρά να παριστάνουν ακόμα τους φοιτητές 9 χρόνια, μετά την αποφοίτηση τους από το Λύκειο. Αλλά και όσοι από αυτούς κατόρθωσαν ή θα κατορθώσουν στο μέλλον, μετά βασάνων ή μη, να τελειώσουν τις "σπουδες" τους, φοβάμαι ότι απλώς ενώθηκαν ή θα ενωθούν με τις στρατιές των υπόλοιπων άνεργων "επιστημόνων". Και αυτό, ενώ η Κοινωνία και η Αγορά χρειάζονται, πιο πολύ, ειδικευμένους τεχνίτες.

"Ναι κι εγώ μισώ τη Διευθύντρια......"

Διαβάζω στο διαδίκτυο ότι έχει ξεσηκωθεί θύελλα, λόγω της απόφασης του Συλλόγου Διδασκόντων του Γυμνασίου Χρυσοπηγής στα Χανιά της Κρήτης να αποβάλει, μάλλον πιο συγκεκριμένα να υποχρεώσει μια 14χρονη μαθήτρια να αλλάξει σχολείο. Και τούτο γιατί δημιούργησε, λέει, μια ομάδα στο Facebook με την ονομασία «Ναι, κι εγώ μισώ τη διευθύντρια...». Η είδηση αυτή με ενέβαλε σε ορισμένες σκέψεις. Κατ’ αρχάς δεν πιστεύω ότι η δεκατετράχρονη μισεί στην κυριολεξία τη διευθύντρια. Το πολύ πολύ να την αντιπαθεί. Είναι γνωστό ότι τα παιδιά χρησιμοποιούν υπερβολικές και συχνά επιπόλαιες εκφράσεις, για να εκφράσουν τα συναισθήματα τους. Αυτό δε που θα έπρεπε να απασχολήσει την εκπαιδευτικό, κατά τη γνώμη μου, πιο πολύ είναι όχι πώς να τιμωρήσει τη μαθήτρια της, αν το μόνο της παράπτωμα είναι αυτή η δήλωση στο διαδίκτυο, αλλά ο λόγος που την αντιπαθεί τόσο αυτή, όσο όλοι οι άλλοι μαθητές (που δεν είναι λίγοι) που γράφτηκαν ως μέλη του γκρούπ. Η συμπάθεια και ο σεβασμός δεν επιβάλλονται στους μαθητές με τιμωρίες, αλλά εμπνέονται με την προσωπικότητα του εκπαιδευτικού.
Επειδή όμως κάθε περίπτωση πρέπει να εξετάζεται απ΄ όλες τις πλευρές της, ας δούμε τώρα και την άλλη πλευρά. Διάβασα κάπου ότι η μαθήτρια είχε ανεβάσει στο Facebook και βίντεο με τους καθηγητές της που το είχε τραβήξει εν αγνοία τους και ότι αυτό είναι που μέτρησε στην απόφαση για τιμωρία της. Αυτό το τελευταίο, χμμμ θα έλεγα, αν βέβαια αληθεύει, ότι πράγματι σηκώνει κάποιου είδους τιμωρία (ίσως όμως όχι τόσο βαριά όσο αυτή που επιβλήθηκε). Η αίσθηση της ασυδοσίας δεν μου φαίνεται ότι κάνει καλό στους έφηβους μαθητές. Ναι, μπορούν να έχουν αρνητικά συναισθήματα εναντίον του δασκάλου τους, πράγμα που πρέπει να προβληματίσει τον τελευταίο. Δεν έχουν όμως το δικαίωμα να προσβάλλουν την προσωπικότητα του βγάζοντας εν αγνοία του την εικόνα του στο διαδίκτυο υπό μορφή βίντεο, το οποίο μάλιστα λήφθηκε παράνομα την ώρα του μαθήματος.
Ένας άλλος προβληματισμός που μου δημιουργήθηκε από την πιο πάνω είδηση είναι ο εξής: Ο πρόεδρος της τοπικής ένωσης καθηγητών (της ΕΛΜΕ), πληροφορούμενος την τιμωρία της μαθήτριας, είπε ότι «η συγκεκριμένη περίπτωση αναδεικνύει το πόσο μεγάλο έλλειμμα και κενό υπάρχει στους εκπαιδευτικούς σε ό,τι αφορά τη γνώση περί του ψηφιακού κόσμου» και συμπλήρωσε ότι «η συγκεκριμένη τιμωρία δεν θα δινόταν αν οι εκπαιδευτικοί είχαν επιμορφωθεί επί της ουσίας και χρησιμοποιούσαν τις νέες τεχνολογίες στην καθημερινότητά τους. Θα γνώριζαν τι σημαίνει facebook και έτσι δεν θα πανικοβάλλονταν με το παραμικρό». Τις δηλώσεις αυτές είναι αλήθεια ότι δεν τις κατανόησα πλήρως. Τι θέλει να πει ο ποιητής? Ότι αν οι καθηγητές ήταν εξοικειωμένοι με την τεχνολογία γνωρίζοντας να χρησιμοποιούν καλύτερα το διαδίκτυο και το facebook, θα κατανοούσαν τα αισθήματα «μίσους» της μαθήτριας και θα ήταν πιο επιεικείς? Συμφωνώ μεν ότι χρειάζεται η εξοικείωση των εκπαιδευτικών με την τεχνολογία, αλλά αμφιβάλλω αν αυτή η εξοικείωση αυξάνει το αίσθημα επιείκειας του εκπαιδευτικού προς τον εκπαιδευόμενο. Η συνεχής επιμόρφωση πάνω σε παιδαγωγικά θέματα είναι αυτή που συνεισφέρει προς αυτή την κατεύθυνση, αν δεν κάνω λάθος.
Τέλος προβληματίζομαι. Μαζί με την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών πάνω στις νέες τεχνολογίες, μήπως θα έπρεπε και τα παιδιά να εκπαιδεύονται πώς να μην υπερεκτίθενται επιπόλαια στο facebook και στους άλλους τόπους κοινωνικής διαδικτύωσης ή όπως αλλιώς λέγονται? Το διαδίκτυο δεν είναι η παρέα τους, όπου μπορούν να χαζολογούν και να τα "σούρνουν" στους δασκάλους τους, χωρίς συνέπειες. Ό,τι αναρτάται στο διαδίκτυο εκτίθεται δημόσια και είναι δύσκολο να το πάρει κανείς πίσω.

Οι κατάσκοποι και οι πατριώτες!

Προχθές το βράδυ κάνοντας ζάπινγκ, έπεσα πάνω σ' ένα τηλεοπτικό σταθμό που λέγεται BS (Blue Sky). Εκεί λοιπόν ένας "δημοσιογράφος" (αν δεν κάνω λάθος πρόκειται για το Σπύρο Χατζάρα που μεσουρανούσε στην ΕΡΤ τη δεκαετία του 80) συνομιλούσε με κάποιον κ. Εμμανουήλ Γιουτλάκη, μέσω τηλεφωνικής γραμμής κι έλεγαν διάφορα για κατασκόπους και ανθελληνικές ενέργειες. Δεν κατάλαβα στην αρχή τι εννοούσαν. Επειδή δε γενικά μου φαίνονται και λίγο αστείες οι θεωρίες περί κατασκόπων και ανθελλήνων, έμεινα λίγο να ακούσω. Κάτι μου θύμισε και το όνομα του συνομιλητή. Ε, λοιπόν ο κ. Γιουτλάκης είναι ο Διευθυντής που κατήγγειλε τη κ. Στέλλα Πρωτονοτάριου, την πρώην (πια) Διευθύντρια του 132ου Δημοτικού Σχολείου Γκράβας ότι, χωρίς νόμιμη άδεια, προέβαινε σε διδασκαλία αφενός μεν στα παιδιά των μεταναστών, που φοιτούσαν εκεί, της μητρικής τους γλώσσας και αφετέρου στους γονείς τους της ελληνικής γλώσσας. Ο «καλός» μας δε δημοσιογράφος μαζί με τον «καλό» μας εκπαιδευτικό ισχυρίζονταν ότι η πρώην Διευθύντρια προέβαινε σε ανθελληνικές ενέργειες (!!!!) και ότι έβαλε στο σχολείο ....κατασκόπους (!!!!!!) να διδάξουν Αλβανικά και άλλες γλώσσες. Έμεινα εμβρόντητη. Δεν περίμενα τόσο σκοταδισμό.

Α, και ξέχασα να σας πω ότι ο "δημοσιογράφος" διαβεβαίωνε τον κ. Γιουτλάκη ότι το Γενάρη που θα ξαναγίνει, κατόπιν της αναβολής, η δίκη, θα φροντίσει αυτός να μαζευτούν έξω από το Δικαστήριο χιλιάδες "Έλληνες πατριώτες" να του συμπαρασταθούν (του Γιουτλάκη)!!!!
Ξέρετε τι σκέφτηκα??? Συμπαράσταση θέλει ο κ. Γιουτλάκης ή μήπως λίγο γιαουρτάκι????

Αστειεύομαι βέβαια, δεν πιστεύω να το πήρατε στα σοβαρά και να ετοιμάζετε τους κεσέδες!!!

---------------------

Υ.Γ. Εκτενή ανάπτυξη του θέματος αυτού της άδικης δίωξης της δραστήριας δασκάλας έχει στο ιστολόγιο της η φίλη μου η @Marianaonice. Αξίζει τον κόπο να διαβάσετε την ανάρτηση της.

Παγκόσμια πρωτοτυπία!!

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή ακούω στις ειδήσεις (ραδιόφωνο και τηλεόραση) να περιλαμβάνεται ως ένα από το κύρια θέματα τους οι Πανελλήνιες Εξετάσεις. Σε μερικά μάλιστα από τα ΜΜΕ το εν λόγω θέμα «παίζει» ως «πρώτη είδηση»! «Χωρίς προβλήματα κύλησε η πρώτη μέρα των εξετάσεων…» ή «Στην έλλειψη ανθρωπιάς αναφερόταν το τρίτο ερώτημα της Νεοελληνικής Γλώσσας, μάθημα με το οποίο ξεκίνησαν σήμερα -χωρίς προβλήματα- οι Πανελλήνιες Εξετάσεις …» ή «Βατά χαρακτηρίζονται σήμερα τα θέματα της φυσικής…» ή «Μικρή παγίδα στα Μαθηματικά σήμερα…» κλπ κλπ.

Έχω την εντύπωση ότι αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία αυτή η ελληνική (και κυπριακή ας σημειωθεί) συνήθεια. Πουθενά στον κόσμο δεν «παίζει» τέτοιο θέμα στις ειδήσεις. Για φαντάσου όταν οι Άγγλοι μαθητές δίνουν τις εξετάσεις G.C.E. να μπαίνουν στις ειδήσεις τα θέματα!! Πολύ αστείο μου φαίνεται.

Και να πεις ότι έχει κάποια χρησιμότητα για τους σκληρά δοκιμαζόμενους μαθητές αυτή η αναφορά στις ειδήσεις! Αντίθετα νομίζω ότι τους προσθέτει άγχος. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα τους έχει υποχρεώσει σε έναν πολύχρονο αγώνα αμφίβολης κατάληξης και αποτελεσματικότητας που, σε βάθος χρόνου, οδηγεί μερικούς από αυτούς σε αίθουσες ψυχοθεραπείας, παρά σε επαγγελματική ένταξη. Ας μην τους εντείνουμε λοιπόν το άγχος με το να μεγαλοποιούμε τη σημασία αυτής της ψυχοφθόρας διαδικασίας…..