Τι ψιθυρίζει στο κέντρο της καρδιάς μου...

Είναι μια νέα φίλη στο διαδίκτυο. Η @Νηφάλια Μέθη. Ένα ευαίσθητο πλάσμα, γιατρίνα, που κάνει ειδικότητα. Εκπαιδεύεται να γίνει ψυχίατρος. Ο σωστός άνθρωπος στη σωστή θέση, θα έλεγα. Λοιπόν αυτή η νέα φίλη με κάλεσε, μέσω του blog της, να απαντήσω στο ερώτημα: «αλήθεια, τι ψιθυρίζει στο κέντρο της καρδιάς σου και αντηχεί παντού στα κατάβαθα?». 
Λίγο μελοδραματικό το ερώτημα και με προβλημάτισε. Γενικά, όπως ίσως θα έχετε καταλάβει, δεν χρησιμοποιώ μεγάλα λόγια, αν και καμιά φορά το κάνω κι αυτό (βλέπε  αυτή την ανάρτηση ). Αποφάσισα, λοιπόν, να απαντήσω με λίγα απλά λόγια τι είναι εκείνο που με απασχολεί τώρα τελευταία. Το μέλλον των παιδιών μου είναι αυτό που με απασχολεί. Και το ερώτημα που αντηχεί στο κέντρο της καρδιάς μου είναι τι θα απογίνουν αυτά τα παιδιά που τέλειωσαν Πανεπιστήμιο και μεταπτυχιακά, τη χρονική στιγμή που έσκαγε η κρίση? Θα πληρώσουν αυτά τα λάθη της γενιάς μου, αλλά και των πιο παλιών γενεών? Παλεύουν με το τέρας που λέγεται ανεργία και πολύ φοβάμαι ότι η μάχη είναι άνιση. Θα είναι η χαμένη γενιά ή θα μπορέσουν κάποτε να ορθοποδήσουν?

Αυτό το ερώτημα αντηχεί στα κατάβαθα μου γλυκιά μου @Νηφάλια Μέθη!

Τι θέτει τα νεύρα της Μερόπης σε δοκιμασία...

Μια καινούργια @φίλη η @Μαρίνα το “Bad girl inside”, όπως αποκαλεί η ίδια τον εαυτό της (είμαι όμως σχεδόν σίγουρη ότι είναι “good girl” κατά βάθος), με κάλεσε σ’ ένα παιχνίδι. Να αναφέρω, λέει, πέντε πράγματα που, ενώ είναι φαινομενικά ασήμαντα, με ενοχλούν πολύ. Δεν μπορώ να πω ότι τα βρήκα εύκολα αυτά που με ενοχλούν. Σκεφτόμουν το ένα, έλεγα (από μέσα μου) εντάξει δεν είναι και πολύ ενοχλητικό, σκεφτόμουν το άλλο, έλεγα είναι ενοχλητικό, αλλά δεν είναι ασήμαντο. Τελικά κατέληξα στα πιο κάτω (η σειρά είναι αδιάφορη):

1. Μ’ ενοχλεί να βλέπω οδηγούς να μιλάνε αμέριμνοι στο κινητό τηλέφωνο ή ακόμα και να γράφουν μηνύματα ενώ οδηγούν. Φοβάμαι ότι θα με κοπανήσει κανένας από αυτούς καμιά μέρα, χωρίς να το καταλάβω.
2. Μ΄ ενοχλεί να βλέπω όλο και πιο πολλές νέες κοπέλες να υιοθετούν αρνητικά αντρικά πρότυπα, όπως επιθετική συμπεριφορά στην οδήγηση και αλλού, αχρείαστη αθυροστομία χωρίς λόγο και αιτία, υπερβολικό κάπνισμα (μέσα στα πλαίσια της λογικής δεν με ενοχλεί), πολυγαμία-one night stand.
3. Μ’ ενοχλεί να μου μιλούν με αγένεια, επιθετικότητα ή και με βαριεστημάρα οι άνθρωποι που η δουλειά τους είναι να παρέχουν υπηρεσίες και να εξυπηρετούν τους πολίτες. Κι ακόμα πιο πολύ μ’ ενοχλεί να εκμεταλλεύονται την προσωρινή και μικρή εξουσία τους πάνω μου και να μου απευθύνουν το λόγο στον ενικό, ενώ εγώ τους μιλώ στον πληθυντικό.
4. Μ’ ενοχλεί να μου στέλλουν κάθε λίγο και λιγάκι με το email και να γεμίζουν το inbox μου, ηλίθια ομαδικά σχολιάκια, και δήθεν βαθυστόχαστα άρθρα του τύπου «να η απόδειξη ότι υπάρχει Θεός» (η απόδειξη είναι μια ηλίθια ιστορία με ένα κουρέα). Και μ’ ενοχλεί ακόμα πιο πολύ να μου δίνουν και διαταγές όπως «στείλτε το μήνυμα σε 10 ανθρώπους για να βρείτε τύχη ή (ακόμα χειρότερα) για να μη σας βρει ατυχία….». Η ατυχία, ρε φίλε, είναι που βρήκες το email μου και με βομβαρδίζεις με ανοησίες.
5. Μ’ ενοχλεί να με παίρνουν τηλέφωνο από διάφορες Τράπεζες, μεσημεριάτικα συνήθως και μάλιστα μόλις έχω επιστρέψει από τη δουλειά, πτώμα και θέλω να ξαπλώσω το κορμάκι μου να ξεκουραστώ, για να με ενημερώσουν τάχα για νέα προγράμματα (δάνεια, πιστωτικές κάρτες κλπ). Και με ενοχλεί ακόμα πιο πολύ να επιμένουν να μιλήσουν και με τον άντρα μου και όταν τους λέω ότι είναι απασχολημένος, να μου λένε ότι θα τον πάρουν αργότερα και πράγματι να ξαναπαίρνουν μετά από 2-3 μέρες. Τα νεύρα μου τσαντάλια γίνονται.

Δεν θα με ενοχλήσει να πείτε (από μέσα σας βέβαια) «Μερόπη είχα μια σκασίλα τι σε ενοχλεί»!!!
Δεν θα καλέσω άλλο blogger να παίξει το παιχνίδι. Όποιος θέλει και δεν βαριέται, ας πάρει τη σκυτάλη και ας το παίξει. Είναι ενδιαφέρον νομίζω να δούμε τι μας ενοχλεί.

Μ' αρέσει - Δεν μ' αρέσει

Βλέπω να παίζεται πολύ στα διάφορα blog το παίγνιο «Μ’ αρέσει – δεν μ’ αρέσει». Δεν με κάλεσε κανείς να το παίξω αυτή τη φορά (είχα κάνει κάτι πεισματάκια παλαιότερα και πότε έπαιζα και πότε όχι). Παίρνω λοιπόν από μόνη μου την πρωτοβουλία και αρχίζω το παιχνίδι :

• M’ αρέσει που τέλειωσε επιτέλους το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης.
• Δεν μ’ αρέσει που το Αρχαιολογικό Συμβούλιο αποφάσισε την κατεδάφιση δύο διατηρητέων κτιρίων στην οδό Δ. Αρεοπαγίτου για να έχουν λέει από την καφετέρια του Μουσείου θέα προς την Ακρόπολη (ευτυχώς που το ΣτΕ ανέστειλε την κατεδάφιση).

• Μ’ αρέσει που ο Γκαργκάνας είπε επιτέλους τα πράγματα με το όνομα τους. Ότι δηλαδή για την ακρίβεια στην Ελλάδα φταίνε κυρίως οι επιχειρήσεις χονδρικού και λιανικού εμπορίου (τροφίμων κλπ) που έχουν υπερβολικά περιθώρια κέρδους.
• Δεν μ’ αρέσει που περίμενε να το πει τώρα που φεύγει, στην τελευταία του συνέντευξη ως Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος. Τόσο καιρό μας έλεγε ότι φταίμε κυρίως οι εργαζόμενοι που ζητάμε αυξήσεις και καταναλώνουμε πολλά.

• Μ’ αρέσει που τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα με την σχετικά εύκολη παροχή από τις Τράπεζες στεγαστικών δανείων, μπόρεσαν και οι μικρομεσαίοι να αποκτήσουν ιδιόκτητη στέγη.
• Δεν μ’ αρέσει που αυξήθηκαν παράλληλα υπερβολικά και τα καταναλωτικά δάνεια, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν πολλά νοικοκυριά σε πτώχευση. Και βρήκαμε το μπελά μας από τις Τράπεζες που χρησιμοποιώντας τα προσωπικά μας δεδομένα, όποτε τους καπνίσει (κυρίως ακατάλληλες ώρες) παίρνουν τηλέφωνο να μας ενημερώσουν για τα «νέα τους προϊόντα» (δηλ. πιστωτικές κάρτες). Έλεος πια, όχι άλλη ενημέρωση..

• Μ’ αρέσει που βλέπω όλο και περισσότερους οδηγούς να φοράνε ζώνη ασφαλείας και κράνος.
• Δεν μ’ αρέσει που επίσης βλέπω όλο και περισσότερους οδηγούς να μιλάνε στο κινητό όταν οδηγούν, ακόμα και να στέλλουν μηνύματα (!).

• Μ’ αρέσει που φεύγουν οι ψηφοφόροι από τα δύο μεγάλα κόμματα και πηγαίνουν προς τα αριστερά.
• Δεν μ’ αρέσει που τα αριστερά κόμματα δεν αποδοκιμάζουν πολιτικές δικτατόρων τύπου Στάλιν και Μάο. Επίσης που δεν αποδοκιμάζουν απερίφραστα τακτικές του τύπου κάνω κατάληψη όποτε μου γουστάρει και καταστρέφω ό,τι μου καπνίσει στα Πανεπιστήμια και στους δρόμους.

• Μ’ αρέσει μου όσο περνούν τα χρόνια αποκτώ μεγαλύτερη ανεκτικότητα και κατανόηση στις ανθρώπινες αδυναμίες (η απολυτότητα και αδιαλλαξία των νεανικών μου χρόνων με εγκαταλείπει σιγά σιγά).
• Δεν μ’ αρέσει που μαζί με την ανεκτικότητα αποκτώ όλο και περισσότερα άσπρα μαλλιά και ρυτίδες (των άσπρων μαλλιών δεν τους περνά τα βάφω, χα χα χα).

• Μ’ αρέσει που μεγάλωσαν πια τα παιδιά μου, καθόσον γλύτωσα πια τα ξενύχτια, τα ουά ουά, το βράσιμο των μπιμπερό, το πήγαινε έλα στα φροντιστήρια, το άγχος των Πανελλήνιων Εξετάσεων κλπ.
• Δεν μ’ αρέσει που συνειδητοποιώ ότι η ανεύρεση εργασίας (και μάλιστα με αμοιβή το πολύ 700€) για τους νέους και συνεπώς και για τα παιδιά μου έχει εξελιχθεί σε σύγχρονη Οδύσσεια….Κουράγιο παιδιά.

• Μ’ αρέσει που οι νέες κοπέλες διεκδικούν ίσα δικαιώματα στη μόρφωση, στη δουλειά, στο γάμο και μ’ αρέσει που όλο και πιο πολλά νέα παλικάρια αναλαμβάνουν (σχεδόν) ίσες ευθύνες στο νοικοκυριό, στο μεγάλωμα των παιδιών κλπ.
• Δεν μ’ αρέσει που βλέπω όλο και πιο πολλές νέες κοπέλες να υιοθετούν αρνητικά αντρικά πρότυπα (επιθετική συμπεριφορά στην οδήγηση και αλλού, κάπνισμα, πολυγαμία).

• Μ' αρέσουν οι πραγματικά σεμνοί και ταπεινοί άνθρωποι.
• Δεν μ' αρέσουν αυτοί που διαλαλούν ότι είναι σεμνοί και ταπεινοί.
  

• Μ’ αρέσει που μερικοί θα πείτε ότι καλά τα λέω.
• Δεν μ’ αρέσει που άλλοι θα πείτε «Μερόπη, είχαμε μια σκασίλα τι σου αρέσει και τι δεν σου αρέσει»

Όποιος θέλει ας πάρει τη σκυτάλη και ας το παίξει το παιχνίδι. Είναι ενδιαφέρον νομίζω να δούμε τι μας ενοχλεί και τι όχι.

Τα μεσόκοπα παιδία παίζει!!

Άντε, τώρα που πήρα φόρα τίποτα δεν με σταματά…..

Κατά καιρούς προσκλήθηκα να λάβω μέρος σε διάφορα μπλογκοπαίγνια, αλλά δεν ανταποκρίθηκα. Μέχρι που ο φίλος μου ο @Τζονάκος με κάλεσε να γράψω τρία παράδοξα του χαρακτήρα μου. Στην αρχή σκέφτηκα να αρνηθώ και σ’ αυτό, αλλά μετά το ξανασκέφτηκα. Είπα ευκαιρία για περισυλλογή και αυτοκριτική και συμμετείχα τελικά. Τώρα με καλεί ένας από τους νέους φίλους μου ο @Kermit να παίξω ένα άλλο παιχνίδι. Να γράψω λέει «4 πραγματάκια για τον εαυτό μου, από τα οποία μόνο 1 είναι αλήθεια, ενώ τα υπόλοιπα 3 όχι. Να ζητήσω δε από τους μλογκοφίλους μου να μαντέψουν ποιο είναι το αληθινό».

Άντε λοιπόν ας το παίξω κι αυτό για να μην κακοκαρδίσω τον @Kermit που είναι και νέος στην μπλογκόσφαιρα. Σκέφτομαι όμως πάλι και τα φιλαράκια μου τη @Βροχούλα και τον @Αντώνη που πριν λίγο καιρό τους κακοκάρδισα με το να τους αρνηθώ να γράψω κάτι ιδιοχείρως. Και να η φαεινή ιδέα: Δύο μπλογκοπαίγνια σε ένα, για να τους ευχαριστήσω όλους.

Ιδού το αποτέλεσμα:

Ιδιοχείρως από Μερόπη

Οι παραδοξότητες της Μερόπης και ένα ποίημα...

Ο καλός διαδικτυακός μου φίλος Τζονάκος πριν από αρκετές μέρες με κάλεσε να γράψω τρεις παραδοξότητες του χαρακτήρα μου. Συνήθως δεν μου αρέσει να ανταποκρίνομαι σε τέτοιου είδους προσκλήσεις και να συμμετέχω σε διάφορα «μπλογκοπαίγνια», αλλά δεν ξέρω γιατί αυτή τη φορά το σκέφτηκα και αλλιώς. Άρχισα να αναρωτιέμαι και από μόνη μου αν είμαι παράδοξη. Ευκαιρία λέω να κάνω την αυτοκριτική μου. Είναι η Μερόπη παράδοξη ή είναι καθόλα «νορμάλ»;; Αλήθεια υπάρχει «νορμάλ» άνθρωπος;;;

Μετά από μέρες και νύχτες (;) αυτοκριτικής κατέληξα στο εξής συμπέρασμα. Μπορεί να είμαι έξυπνη, χαριτωμένη, γοητευτική, αξιαγάπητη, καλλιεργημένη, ταλαντούχα και πάνω απ΄ όλα μετριόφρων και σεμνή (Αθεόφοβε σε ξεπέρασα σε χαρίσματα), όμως έχω και μερικά παράδοξα να επιδείξω. Ποια είναι αυτά;;; Έχουμε και λέμε:

• · Πρώτο παράδοξο: Αν και μου αρέσει το καλό βιβλίο, ο κινηματογράφος και το θέατρο (και όταν λέω θέατρο δεν εννοώ βέβαια τις παραστάσεις του Σεφερλή), εντούτοις από καιρού εις καιρό μπορεί να κάθομαι στην τηλεόραση και να παρακολουθώ χαζομάρες και να θεωρώ ότι αυτό με ξεκουράζει. Θα αναρωτηθεί κανείς τι χαζομάρες παρακολουθεί η Μερόπη;; Ε λοιπόν σας πληροφορώ ότι κατά καιρούς έχω παρακολουθήσει τις εξής χαζομάρες: Το σίριαλ «Παρά πέντε», το «Βέρα στο Δεξί» (μη γελάτε) και κρατηθείτε….. και τη Μεξικάνικη σαπουνόπερα «Η άσχημη που έγινε όμορφη» (τώρα είναι που ξεσπάσατε σε γέλια). Είναι αλήθεια ότι εδώ και μερικούς μήνες τις λίγες ελεύθερες ώρες που έχω ασχολούμαι με το blogging και έκοψα τις σαπουνόπερες. Αλλά αναρωτήθηκα κι εγώ γιατί τις παρακολουθούσα ή και ποιος ξέρει (;) γιατί θα τις παρακολουθήσω στο μέλλον;; Και να που κατέληξα. Τα νομικά βιβλία, τα οποία κυρίως διαβάζω, οι νομικές υποθέσεις που αντιμετωπίζω καθημερινά, μου σκοτεινιάζουν (ας το πούμε έτσι) το μυαλό. Αναζητώ λοιπόν και λίγο ανάλαφρο παραμύθι στη ζωή μου που να μη με προβληματίζει ιδιαίτερα.
• · Δεύτερο παράδοξο: Η ηλικία, το επάγγελμα και το παρουσιαστικό μου παραπέμπει σε συντηρητικό άτομο. Εντούτοις “surprise”! δεν είμαι καθόλου συντηρητική (έτσι τουλάχιστον νομίζω). Να φανταστείτε ότι το παρουσιαστικό μου τόσο πολύ παραπλανεί,που μερικοί για να με εντυπωσιάσουν μου λένε π.χ. ότι είναι ιδιαίτερα θρησκευόμενοι, αρχίζουν εθνικοπατριωτικά κηρύγματα κλπ και όταν καταλάβουν ότι ξενέρωσα εντελώς μένουν εμβρόντητοι. Να σας πω ένα παράδειγμα. Τις προάλλες πήγα με την κόρη μου να επισκεφθούμε τη νονά της. Εκεί λοιπόν κουβέντα στη κουβέντα η κόρη μου ξεφούρνισε ότι όταν αποφασίσει να δεσμευτεί και να κάνει παιδιά θα κάνει «Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης» και τίποτε άλλο. Η νονά έμεινε εμβρόντητη και της είπε δεν πρέπει να στενοχωρείς τους γονείς σου. Επενέβηκα εγώ και είπα «δεν με στενοχωρεί καθόλου, αντίθετα θεωρώ ότι καλά θα κάνει και στο κάτω κάτω θα γλυτώσω και τα έξοδα του γάμου που έχουν καταντήσει δυσανάλογα και μάταια». Η κουμπάρα (που είναι συνομήλικη μου) έμεινε εμβρόντητη με τις προχωρημένες ιδέες μου.
• · Τρίτο παράδοξο: Αν και θέλω να πιστεύω ότι είμαι ένα ευαίσθητο άτομο που δεν πληγώνει (ηθελημένα) τους άλλους, καμιά φορά μου βγαίνει ένας κυνικός εαυτός. Παράδειγμα θέλετε;; Η κόρη μου όταν ήταν μικρή πήγαινε στο μπαλέτο. Λοιπόν μετά από τρία χρόνια περίπου, κάνανε μια παράσταση στη Σχολή της σε κάποιο θέατρο. Μετά το τέλος της παράστασης το κοριτσάκι μου με ρώτησε «μαμά πώς σου φάνηκα;». Τι της είπα η κακούργα μάνα! «Εντάξει καλή ήσουνα, αλλά μη φανταστείς ότι ήσουνα και η Μαργκότ Φοντέιν»!! Η μικρή έμεινε εμβρόντητη. Ακόμα το θυμάται. Σήμερα βέβαια το αντιμετωπίζει με χιούμορ και μου λέει ότι ήταν ευκαιρία να μάθει και ποια ήταν η Μαργκότ Φοντέϊν! Αυτή η κυνική διάθεση προβληματίζει και μερικούς φίλους, οι οποίοι, όπως μου λένε, καμιά φορά φοβούνται να μου εκμυστηρευτούν κάτι μην τους «ταπώσω».

Τελειώνοντας και θέλοντας να παινέψω τον εαυτό μου και να μου ανεβάσω λίγο την αυτοπεποίθηση (χα χα χα!) παραθέτω ένα ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη, το Επιτύμβιο. Θεωρώ λοιπόν ότι το ποίημα αυτό ΕΥΤΥΧΩΣ δεν με αντιπροσωπεύει. Όταν με το καλό αποδημήσω εις Κύριον πιστεύω ότι δεν θα πει κανείς

Ενθάδε κείται κάποιος,
που, ο φόβος "οι άλλοι τι θα πουν"
κι η επιθυμία ν' αρέσει
τόσο πολύ του κλέψανε
ό,τι είχε πιο δικό του
ώστε δεν μένει εδώ κανείς.
-------------------------------

Υ.Γ. Με την εικόνα που έβαλα πάνω της μπαλαρίνας (Μαργκότ Φοντέϊν) σας παραπλάνησα! Θα νομίσατε ότι εκτός από τα άλλα χαρίσματα μου είμαι και δεινή χορεύτρια. Ε λοιπόν, καμιά σχέση. Μια άγαρμπη αγύμναστη είμαι που μόνο στο όνειρο μου χορεύω ανάλαφρα. Χα χα χα!