Προβληματισμοί πάνω στο ψήφισμα της Γ.Σ. των Δικαστών (ανανεωμένο)

Χθες, Σάββατο 15-10-2011, οι Δικαστές της χώρας πραγματοποίησαν έκτακτη γενική συνέλευση, με θέματα, μεταξύ άλλων, τις συνθήκες απονομής της Δικαιοσύνης, το σεβασμό της Συνταγματικής θέσης των Δικαστών και την οικονομική μεταχείριση τους (βλέπε εδώ). Μέχρι εδώ καλά. Έχουν, κατά ένα μέρος, δίκιο να διαμαρτύρονται γιατί είναι αλήθεια ότι α) οι συνθήκες απονομής της Δικαιοσύνης έχουν γίνει πολύ δύσκολες (βλέπε πρόσφατη ανάρτηση μου επί του θέματος αυτού). Οι Δικαστές δεν είναι μεν υποχρεωμένοι να τηρούν το ωράριο των δημοσίων υπαλλήλων (προσέρχονται στο Δικαστήριο όταν έχουν κάποια υπηρεσία), αλλά είναι γνωστό ότι δουλεύουν πολλές ώρες στο σπίτι τους (καθημερινές, αργίες, ακόμα και διακοπές) μελετώντας και επεξεργαζόμενοι αμέτρητες δικογραφίες, β) η Κυβέρνηση δεν φαίνεται ή μάλλον δεν θέλει να κατανοεί τη συνταγματική θέση των Δικαστών ως της τρίτης άμεσης κρατικής λειτουργίας και έχει αποφασίσει, μεταξύ άλλων, να τους υπάγει στο ΙΚΑ (κάτι που δεν θα κάνει για τους άλλους άμεσους κρατικούς λειτουργούς, δηλαδή τους βουλευτές και τους Υπουργούς) και γ) οι αποδοχές τους έχουν ήδη μειωθεί κατά 38,50% (δηλ. σε ποσοστό μεγαλύτερο της μείωσης των άλλων μισθών του δημόσιου τομέα) και έπεται, λέει και νέα μείωση.

Όταν όμως διάβασα το ψήφισμα της έκτακτης αυτής Γ.Σ., είναι αλήθεια ότι έμεινα για πολύ ώρα σκεπτική και προβληματισμένη, για να μην πω άναυδη. Αποφασίστηκαν, διαβάζω εδώ, τα εξής:

«Πρώτον, από τη Δευτέρα 17 Οκτωβρίου 2011 έως και την Τακτική Γενική Συνέλευση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, τα Δικαστήρια θα διακόπτουν τις συνεδριάσεις τους καθημερινά , από ώρα 12.00 έως ώρα 15.00.

Δεύτερον, από τη Δευτέρα 7 Νοεμβρίου 2011, οι Δικαστές θα ασκούν το Λειτούργημα τους, αποκλειστικά και μόνον στα Δικαστικά Καταστήματα και εντός του χρόνου που τα Δικαστήρια θα λειτουργούν και υπό τις συνθήκες υλικοτεχνικών υποδομών και ασφάλειας προσωπικού και εγκαταστάσεων που αυτά σήμερα παρέχουν και ως εκ τούτου δεν θα δημοσιεύονται αποφάσεις, εκτός από αυτές που αφορούν επείγουσες πολιτικές και ποινικές υποθέσεις». 

Κατ’ αρχάς προβληματίστηκα, γιατί αποφασίστηκε καθημερινή τρίωρη διακοπή των συνεδριάσεων των Δικαστηρίων, μια μορφή δηλαδή απεργιακής κινητοποίησης, ενώ, κατά το άρθρο 23 παρ.2 εδ. β΄ του Συντάγματος "απαγορεύεται η απεργία με οποιαδήποτε μορφή στους δικαστικούς λειτουργούς ....". Και είναι μεν αλήθεια ότι και παλαιότερα, σε μεμονωμένες έκτακτες περιπτώσεις, είχε πραγματοποιηθεί τέτοια διακοπή των συνεδριάσεων των Δικαστηρίων, αλλά εκείνο ήταν εντελώς έκτακτο, δεν ήταν επί καθημερινής βάσεως. Τώρα αυτό, χμμμμμμμμ, μου φαίνεται ευθεία παραβίαση του Συντάγματος. Και όσο και αν άλλες συντεχνίες (βλ. ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, ΠΟΕ-ΟΤΑ κλπ) επιλέγουν κινητοποιήσεις που είναι αντίθετες στο νόμο και το Σύνταγμα, το να κάνουν το ίδιο και οι Δικαστές, είναι, τουλάχιστον, άκομψο. Το άλλο δε που δεν μου άρεσε καθόλου είναι ότι αποφάσισαν, λέει, από μόνοι τους, να τηρούν το ωράριο των δημοσίων υπαλλήλων (κάτι για κτύπημα κάρτας δεν διάβασα πάντως) και να μην εκδίδουν αποφάσεις, παρά μόνο τις πολύ επείγουσες. Έλα Χριστέ και Παναγία. Αν δεν είναι αυτό αυτοϋπονόμευση, τότε τι είναι? Συνήλθαν για να διαμαρτυρηθούν για το μη σεβασμό της Συνταγματικής θέσης των Δικαστών και υπονομεύθηκαν μόνοι τους. Αποφάσισαν να συμπεριφέρονται ως απλοί δημόσιοι υπάλληλοι, δρώντας μάλιστα ως συντεχνία.

Δεν ξέρω τι να πω. Ή μάλλον ξέρω. Έχω να πω τα εξής: Η Δικαιοσύνη είναι η τρίτη κρατική εξουσία, σύμφωνα με το Σύνταγμα. Η εξουσία που ελέγχει τις άλλες δύο (τη νομοθετική και την εκτελεστική). Και πρέπει να μείνει όρθια, ακόμη και αν το υπόλοιπο Κράτος υπολειτουργεί, ακόμη και αν καταρρέει. Είναι η τελευταία ελπίδα του αδικούμενου πολίτη. Δεν επιτρέπεται να  καταθέσει τα όπλα, δεν επιτρέπεται να μην εκδίδει  αποφάσεις, όσο και αν οι δικαστικοί λειτουργοί υποτιμώνται (αν υποτιμώνται) από τις άλλες δύο εξουσίες, όσο και αν αντιμετωπίζουν οικονομικά ή άλλα προβλήματα που πάντως δεν είναι μεγαλύτερα των προβλημάτων των υπόλοιπων ελλήνων πολιτών. 
------------------------------- 
Προσθήκη:
Ένας Δικαστής μου έστειλε χθες αργά στο μαίηλ μου ένα σύνδεσμο (link), όπου υπάρχει ένα βίντεο. Στο εν λόγω βίντεο φαίνεται ο ΓΑΠ να μιλά στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ και να λέει, μεταξύ άλλων, ότι οι Δικαστές είναι οι πιο ακριβοπληρωμένοι "δημόσιοι υπάλληλοι", ότι οι αποδοχές τους είναι μεγαλύτερες και αυτών ακόμα των βουλευτών και ότι αρνήθηκαν τη μείωση. Έμεινα για μια ακόμη φορά άναυδη. Επειδή ξέρω τους μισθούς των Δικαστών,  λέω με παρρησία ότι ο ΓΑΠ λέει ψέμματα. Ένας ανώτερος Δικαστής παίρνει τα ΜΙΣΑ, ίσως και λιγότερα, από ένα βουλευτή, ο οποίος, ας σημειωθεί, μπορεί κάλλιστα να ασκεί και το επάγγελμα του (του γιατρού, του δικηγόρου κλπ) και να έχει απ' αυτό πρόσθετα εισοδήματα. Οι δε αποδοχές των Δικαστών, όπως λέω και πιο πάνω, μειώθηκαν τα τελευταία δύο χρόνια κατά 38,50% και υπάρχει η πρόθεση να μειωθούν ακόμα περαιτέρω. Την τελευταία αυτή περαιτέρω μείωση αρνούνται οι Δικαστές.
Παρόλα όμως τα ψέμματα του ΓΑΠ, εξακολουθώ να έχω την ίδια άποψη σχετικά με τις εξαγγελθείσες κινητοποιήσεις των Δικαστών. Η Δικαιοσύνη πρέπει να μένει όρθια, ακόμα και όταν αδικείται από την Εκτελεστική Εξουσία, γιατί αυτό επιτάσσει το καθήκον της απέναντι στον πολίτη.

Δικαιοσύνη. Να, ένας τομέας όπου, σίγουρα, δεν περισσεύουν δημόσιοι υπάλληλοι

Δεν περισσεύουν σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες οι δημόσιοι υπάλληλοι. Και σίγουρα δεν περισσεύουν στον τομέα της Δικαιοσύνης. Πήγανε, λέει, οι Τροϊκανοί μια βόλτα προς τα Δικαστήρια της Ευελπίδων (φωτο πάνω), για να διαπιστώσουν ιδίοις όμμασι πόσο γρήγορα και αποτελεσματικά λειτουργεί η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα. Και έφριξαν οι άνθρωποι. Και πώς να μη φρίξουν άλλωστε? 450.000 ποινικές, 420.000 φορολογικές και άλλες τόσες αστικές υποθέσεις εκκρεμούν στα Δικαστήρια της χώρας, χωρίς, προς το παρόν, ελπίδα γρήγορης διεκπεραίωσης. Όχι, μη βιαστείτε να ρίξετε το φταίξιμο στους Δικαστές και στους δικαστικούς υπαλλήλους. Ο αριθμός τους είναι εντελώς ανεπαρκής και οι υποδομές ελλειπέστατες, για να αντιμετωπιστεί ο τεράστιος όγκος των υποθέσεων που εκκρεμούν στα ελληνικά Δικαστήρια. Οι λόγοι για τη συσσώρευση των υποθέσεων, πολλοί. Κατ’ αρχάς είναι η ύπαρξη πολυνομίας. Καθιερώνονται πολλές συμπεριφορές ως ποινικά αδικήματα, ενώ θα μπορούσαν να επισείουν μόνο διοικητικές κυρώσεις (π.χ η μη καταβολή ασφαλιστικών εισφορών, η κατασκευή αυθαίρετων κτισμάτων κλπ κλπ). Είναι και το χαρακτηριστικό μας ως λαού κατ’ εξοχήν δικομανή. Έχει ανέβει και η εγκληματικότητα, κατά τους τελευταίους χρόνους, λόγω και της ανεξέλεγκτης εισροής εξαθλιωμένων μεταναστών στη χώρα. Είναι γνωστό ότι η εξαθλίωση, καθώς και η οικονομική κρίση φέρνει εγκληματικότητα. Ακόμη ο θεσμός της διαμεσολάβησης σε συμβιβασμό, λόγω και της εθνικής μας καχυποψίας, δεν έχει επαρκώς προωθηθεί.  Και η κατάσταση έχει φτάσει πια στο απροχώρητο. Τα πινάκια (αστικά και ποινικά) στενάζουν. Προσδιορίζονται δίκες, τόσο στα αστικά όσο και στα ποινικά Δικαστήρια, που είναι φανερό εκ των προτέρων ότι είναι ανθρωπίνως αδύνατο να διεξαχθούν στα πλαίσια μιας δικασίμου. Π.χ. Στα Τριμελή Εφετεία Κακουργημάτων προσδιορίζονται να δικαστούν 25-30 σοβαρότατες υποθέσεις κακουργημάτων (εμπορία ναρκωτικών, ληστείες, κακουργηματικές απάτες κλπ), όταν στα πινάκια των αντίστοιχων ευρωπαϊκών Δικαστηρίων δεν υπάρχουν περισσότερα από 2-3 κακουργήματα. Λύσεις έχουν, κατά καιρούς, προταθεί πολλές. Λίγες έχουν υλοποιηθεί. Και αυτές πρόχειρες και αποσπασματικές. Π.χ. δεν είναι λύση,  με ειδική νομοθετική ρύθμιση, να παραγράφονται, από καιρού εις καιρό, υποθέσεις. Άσε που είναι και αντισυνταγματικό. Επίσης δεν είναι επαρκής λύση η απαγόρευση των αναβολών με αίτηση των διαδίκων, αφού έτσι κι αλλιώς το μεγαλύτερο τμήμα των δικών αναβάλλεται, λόγω πέρατος του ωραρίου. Χρειάζονται γενναία μέτρα. Αποποινικοποίηση πολλών αδικημάτων, ίδρυση Δικαστικής Αστυνομίας (ήμουν νια και γέρασα από τότε που εξαγγέλθηκε), μηχανογράφηση των υπηρεσιών των Δικαστηρίων, επέκταση της κτιριακής υποδομής και φυσικά πρόσληψη Δικαστών και δικαστικών υπαλλήλων. Μέρος του περισσεύοντος σε άλλες υπηρεσίες προσωπικού, ας το μετατάξουν στα Δικαστήρια, εφόσον, βέβαια, υπάρχουν τα σχετικά προσόντα (γνώση ηλεκτρονικού υπολογιστή και κυρίως όρεξη για δουλειά).

Τελειώνοντας θέλω να πω ότι ΔΕΝ συμμερίζομαι τη μελοδραματική δήλωση του Προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, ο οποίος σχολιάζοντας την επίσκεψη των μελών της Τρόικας στα Δικαστήρια και στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, μίλησε περί «άνευ προηγουμένου ωμή παρέμβαση στον τρόπο λειτουργίας της Δικαιοσύνης, η ανεξαρτησία της οποίας αναγνωρίζεται και κατοχυρώνεται συνταγματικά». Θεωρώ ότι τα μέλη της Τρόικας, με την επίσκεψη τους αυτή δεν εισήλθαν σε εσωτερικό έλεγχο της Δικαιοσύνης, ούτε θα μπορούσαν άλλωστε. Απλώς ζήτησαν στατιστικά στοιχεία, προκειμένου να ενημερωθούν για τον όγκο και το ρυθμό περαίωσης των δικών. Συζήτησαν δε  και με τον αρμόδιο Υπουργό, πώς θα καταστεί δυνατό ο ρυθμός αυτός να επιταχυνθεί. Το άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), στην οποία έχει προσχωρήσει και η Ελλάδα, προβλέπει ότι κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα για μια δίκαιη και εντός «λογικής προθεσμίας» περάτωση της δίκης του. Έχουμε καταφέρει να πετύχουμε το τελευταίο στην Ελλάδα? Η απάντηση είναι ότι μπορεί να το επιθυμούμε, αλλά, μέχρι στιγμής, δυστυχώς, δεν το καταφέραμε. Αν η Τρόικα καταφέρει να μας δώσει μια ώθηση σ’ αυτό, τότε, κατά τη γνώμη μου, καλοδεχούμενη η βοήθεια της (π.χ. καλοδεχούμενη η βοήθεια για μηχανογράφηση, για ίδρυση της Δικαστικής Αστυνομίας κλπ). Κουράστηκα πια να ακούω και να διαβάζω αρνητικά σχόλια πολιτών που έχουν καταφύγει στη Δικαιοσύνη, όπως το πιο κάτω: «7 χρόνια τραβιέμαι να πάρω λεφτά από μια κυρά που μου έριξε τη μηχανή με το έτσι θέλω. Αν ήξερα πως θα περιμένω τόσα και με αναβολές και παραστάσεις δικηγόρων θα μου είχε στοιχίσει 4-5 χιλιάρικα ως τώρα, χωρίς να έχω ΚΑΝ φτάσει ακόμα στο Αστικό δικαστήριο, θα είχα προτιμήσει να της έκαιγα το σπίτι». 

Δίκαιη και γρήγορη δίκη, λοιπόν, για να μη φτάσουμε σε απαράδεκτα φαινόμενα αυτοδικίας, όπως το να καίμε το σπίτι ο ένας του άλλου. 

Καμιά Κυβέρνηση δεν θέλει πραγματικά ανεξάρτητη Δικαιοσύνη

Διαβάζω στο Έθνος:
«Την παραίτησή του από το δικαστικό σώμα υπέβαλε ο δεύτερος κατά σειρά αρχαιότητας αρεοπαγίτης Λεων. Ζερβομπεάκος, που είχε διατελέσει εφέτης - ανακριτής στις υποθέσεις 17 Νοέμβρη - ΕΛΑ. Ο Λ. Ζερβομπεάκος επρόκειτο κανονικά να αποχωρήσει τον Ιούνιο του 2013 (οπότε θα συμπλήρωνε το ανώτατο όριο ηλικίας) και η παραίτησή του αποτελεί πλήγμα για τον χώρο της Δικαιοσύνης, καθώς είχε διακριθεί για την επιστημοσύνη, το ήθος και την ακεραιότητά του. Αν και στο λιτό κείμενο δεν αναφέρονται οι λόγοι παραίτησης, δικαστικοί κύκλοι εκτιμούν ότι οφείλεται στην παράλειψη προαγωγής του και από τη σημερινή και από την προηγούμενη κυβέρνηση».

Θλίψη με γέμισε το γεγονός αυτό. Θλίψη γιατί αντιλαμβάνομαι, για μια ακόμα φορά, ότι η Εκτελεστική Εξουσία δεν θέλει πραγματικά ανεξάρτητη Δικαιοσύνη. Δεν θέλει πραγματικά ανεξάρτητους Δικαστές που θα αποφασίζουν έχοντας ως γνώμονα μόνο τη συνείδηση τους, το Σύνταγμα και το νόμο. Τίποτε άλλο. Και ο Λεωνίδας Ζερβομπεάκος, βαθιά Δημοκράτης (με την πραγματική σημασία της λέξης) υπήρξε πραγματικά ανεξάρτητος Δικαστής με ήθος και γνώσεις και πάνω απ' όλα θάρρος. Στην περίφημη υπόθεση της μήνυσης του τότε πανίσχυρου Υπουργού Δικαιοσύνης Ευάγγ. Γιαννόπουλου κατά του Θ. Κατριβάνου, δεν δίστασε να μειοψηφήσει εναντίον του Υπουργού, πράγμα που προκάλεσε τη μήνιν αυτού. Επίσης ήρθε πολλές φορές σε αντιπαράθεση με την προηγούμενη ηγεσία του Αρείου Πάγου (Κεδίκογλου - Σανιδά), γιατί ήθελε να διατηρήσει την αξιοπρέπεια του ως Δικαστής. Γι’ αυτό και δεν άρεσε  και στην προηγούμενη Κυβέρνηση και γι’ αυτό δεν προήχθη τότε σε Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου (είναι γνωστό ότι σύμφωνα με το άρθρο 90 παρ. 5 του Συντάγματος, τους Αντιπροέδρους και τους Προέδρους των Ανωτάτων Δικαστηρίων εκλέγει το Υπουργικό Συμβούλιο). Την ίδια ανεξάρτητη στάση τήρησε και με την νυν Κυβέρνηση, η οποία γρήγορα αντιλήφθηκε ότι δεν ήταν του χεριού της. Και γιατί να είναι άλλωστε? Η διάκριση των τριών εξουσιών (Νομοθετικής, Εκτελεστικής, Δικαστικής) είναι το θεμέλιο της Δημοκρατίας. Αποτέλεσμα? Και πάλι δεν προήχθη σε Αντιπρόεδρο. Προήχθησαν πολύ νεώτεροι του Δικαστές και όχι αυτός που το έτος 2002 κρίθηκε ομόφωνα από την Ολομέλεια των 250 περίπου Δικαστών του Εφετείου  Αθηνών ότι ήταν ο πλέον κατάλληλος να αντεπεξέλθει στη δύσκολη  υπόθεση της ανάκρισης των μελών της 17 Ν. Ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Είναι η απόδειξη ότι καμιά Κυβέρνηση δεν θέλει πραγματικά Ανεξάρτητη Δικαιοσύνη. Ίσως γι' αυτό στέλλουν τους Δικαστές στο ΙΚΑ, ενώ οι λειτουργοί της Νομοθετικής και της Εκτελεστικής Εξουσίας παραμένουν στην ασφάλιση του  Δημοσίου. 

Δυο λόγια προς το Ν., το φίλο του Αλέξανδρου που αρνείται να εμφανιστεί στο Δικαστήριο....

 
Με θλίψη παρακολουθώ αυτές τις μέρες το «σίριαλ» με το νεαρό ανήλικο Ν.Ρ., αυτόπτη μάρτυρα της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, ο οποίος αρνείται να εμφανιστεί στη δίκη, αναγκάζοντας το Δικαστήριο να εκδώσει ένταλμα βιαίας προσαγωγής του. Φέρεται μάλιστα να έστειλε στον ιστότοπο «Zougla.gr» επιστολή εξηγώντας τους λόγους της μη προσέλευσης του. Αναφέρει, μεταξύ άλλων, ο νεαρός μάρτυρας (φίλος του άτυχου Αλέξανδρου) στην επιστολή αυτή: «Δεν είχα σκοπό να εμφανιστώ στη δίκη, διότι δεν με απασχολεί ούτε στο ελάχιστο η έκβασή της, καθώς θεωρώ ως πολιτική μου επιλογή να μην εμφανίζομαι στις στιγμές που ορίζουν οι θεσμοί, αλλά να διαμορφώνω εγώ τα δικά μου πλαίσια στα οποία θα εκφράσω την αντίληψή μου…».
Θα ήθελα να απευθύνω δυο λόγια στο ανήλικο αγόρι που, είναι αλήθεια, έχει δοκιμαστεί σκληρά τους τελευταίους 16 μήνες (δεν είναι λίγο να είσαι μόνο 15 χρονών και να πεθαίνει στα χέρια σου ο κολλητός φίλος σου και μάλιστα από χέρι «οργάνου» της Τάξης).

«Ν. μου, αγόρι μου,
καταλαβαίνω τον πόνο σου, τη σύγχυση σου, τα αναπάντητα ερωτήματα σου και τέλος τη δυσπιστία σου απέναντι στους θεσμούς. Στο κάτω κάτω, δεν ξεχνώ ότι ο αγαπημένος σου φίλος έφυγε άδικα από το χέρι ενός εκπροσώπου των πολιτειακών θεσμών. Όμως δεν πιστεύω αυτό που αναφέρεις στην επιστολή σου, ότι δηλαδή δεν σε απασχολεί ούτε στο ελάχιστο η έκβαση της δίκης που γίνεται στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Άμφισσας. Έχω την εντύπωση ότι κατά βάθος σε απασχολεί και πολύ μάλιστα. Δυστυχώς ή ευτυχώς (εγώ, βέβαια, νομίζω ευτυχώς) στην κοινωνία που ζούμε ο μόνος πολιτισμένος τρόπος απονομής της δικαιοσύνης είναι μέσω της διεξαγωγής δίκης, με εφαρμογή των θεσπισμένων πολιτειακών κανόνων. Ναι, είναι αλήθεια ότι καμιά φορά η απονομή αυτή αργεί να έλθει ή δεν είναι αυτή που αναμένουμε, ή ακόμα είναι και λανθασμένη. Αλλά πίστεψε με, κάθε άλλος τρόπος απονομής της δικαιοσύνης είναι ακόμα χειρότερος. Χειρότερος είναι και ο τρόπος που αναφέρεις αγόρι μου. Δηλαδή το να «διαμορφώνεις εσύ τα δικά σου πλαίσια, στα οποία θα εκφράσεις την αντίληψη σου». Η τιμωρία των εγκλημάτων ας μείνει έργο της Πολιτείας  και των κανόνων της και όχι των πλαισίων που διαμορφώνει ο καθένας από μας, όσο και αν αυτός ο καθένας έχει «πάθει» από μερικά «όργανα» της Πολιτείας. Σου υπενθυμίζω ότι ακόμα και η μητέρα του φίλου σου του Αλέξανδρου, της οποίας τον πόνο, φαντάζομαι, δεν αμφισβητείς, στους θεσμούς της Πολιτείας προσβλέπει για απονομή της Δικαιοσύνης. Πνίξε λοιπόν τον πόνο σου και τις εύλογες, επαναλαμβάνω, επιφυλάξεις σου και πήγαινε να καταθέσεις αυτά που ξέρεις στο Δικαστήριο. Αγνόησε αυτούς που προσπαθούν να πλήξουν την προσωπικότητα σου και κάνε το καθήκον σου απέναντι στην αλήθεια και το νεκρό φίλο σου».

Η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων και η πλατεία Κλαυθμώνος

Τις τελευταίες μέρες διαβάζω στον τύπο και ακούω στο ραδιόφωνο ότι «παράθυρο» για άρση της μονιμότητας στο Δημόσιο άνοιξε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Θεόδωρος Πάγκαλος, μιλώντας σε τηλεοπτική εκπομπή. Κατά τη γνώμη μου η είδηση αυτή είναι παραπλανητική. Στην πραγματικότητα η δήλωση του Πάγκαλου έχει περίπου ως εξής: «Η μονιμότητα στο Δημόσιο ισχύει όσο υπάρχουν θέσεις. Εάν μία θέση καταργηθεί, τότε εννοείται ότι παύει να ισχύει η έννοια της μονιμότητας».

Μα αυτό ακριβώς ορίζει και το Σύνταγμα. Δεν είπε κάτι καινούργιο ο κ. Αντιπρόεδρος, ώστε να δικαιολογείται ο σάλος που ξεσηκώθηκε. Συγκεκριμένα το άρθρο 103 του Συντάγματος ορίζει στην παράγραφο 4 τα εξής: «Οι δημόσιοι υπάλληλοι που κατέχουν οργανικές θέσεις είναι μόνιμοι εφόσον αυτές οι θέσεις υπάρχουν. Αυτοί εξελίσσονται μισθολογικά σύμφωνα με τους όρους του νόμου και, εκτός από τις περιπτώσεις που αποχωρούν λόγω ορίου ηλικίας ή παύονται με δικαστική απόφαση, δεν μπορούν να μετατεθούν χωρίς γνωμοδότηση ούτε να υποβιβαστούν ή να παυθούν χωρίς απόφαση υπηρεσιακού συμβουλίου, που αποτελείται τουλάχιστον κατά τα δύο τρίτα από μόνιμους δημόσιους υπαλλήλους. Κατά των αποφάσεων των συμβουλίων αυτών επιτρέπεται προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας, όπως νόμος ορίζει».

Όπως θα διαβάσατε λοιπόν παραπάνω, η έννοια του Συντάγματος είναι ότι ο δημόσιος υπάλληλος είναι μόνιμος, εφόσον η θέση για την οποία διορίστηκε εξακολουθεί να υπάρχει. Μέχρι τώρα βέβαια οι δημόσιοι υπάλληλοι διατηρούνται, μετατασσόμενοι (εφόσον το ζητήσουν και υπάρχουν κενές οργανικές θέσεις σε άλλη υπηρεσία), ακόμα και αν η θέση τους παύει να υπάρχει (σχετικό το Π.Δ. 117/2008), χωρίς όμως η δυνατότητα μετάταξης να προστατεύεται συνταγματικά, αφού μπορεί να καταργηθεί με νεώτερη νομοθετική διάταξη. Ας σημειωθεί ότι νομοθετήθηκε ότι ακόμα και οι υπάλληλοι της Ολυμπιακής (που δεν είναι Δημόσιο) έχουν το δικαίωμα να μεταταχθούν σε δημόσιες υπηρεσίες, μετά την πώληση της εταιρείας. Είναι δύσκολο για μένα να πω ότι αυτό είναι άδικο (σε σχέση με τα νέα παιδιά που περιμένουν να μπουν στο Δημόσιο με διαγωνισμό), γιατί αντιλαμβάνομαι πόσο οδυνηρό είναι να χάνει κάποιος τη μόνιμη δουλειά του και να μένει ξαφνικά ξεκρέμαστος. Είναι άλλο θέμα αν η θέση του στην Ολυμπιακή δεν ήταν μόνιμη και παρόλα αυτά θα μεταταγεί σε θέση μόνιμου δημόσιου υπαλλήλου. Αυτό πράγματι είναι άδικο για τα παιδιά που περιμένουν να διοριστούν αξιοκρατικά. Τέλος η γνώμη μου είναι ότι η μετάταξη, όπου είναι θεμιτή, πρέπει να γίνεται με το μισθό της θέσης, στην οποία μεταβαίνει ο υπάλληλος και όχι με τον παχυλό μισθό που ενδεχομένως είχε πριν τη μετάταξη του.

Τελειώνοντας την ανάρτηση αυτή, ας θυμηθούμε λίγο την ιστορική αναδρομή της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων. Τη μονιμότητα θεσμοθέτησε με νόμο για πρώτη φορά ο Χαρίλαος Τρικούπης (φωτο πάνω) στη πρωθυπουργική του θητεία, κατά τα έτη 1882-1886. Προηγουμένως με κάθε κυβερνητική αλλαγή άλλαζαν, κατά κανόνα, και οι δημόσιοι υπάλληλοι. Οι απολυμένοι υπάλληλοι μαζεύονταν στην Πλατεία 25ης Μαρτίου, όπου βρισκόταν τότε το Υπουργείο Οικονομικών και το Νομισματοκοπείο και έκλαιγαν τη μοίρα τους. Λόγω δε αυτού του κλαυθμού και οδυρμού η πλατεία ονομάστηκε από το λαό ως «Κλαυθμώνος». Με αυτή την ονομασία είναι γνωστή μέχρι και σήμερα. Η μονιμότητα αυτή των δημοσίων υπαλλήλων το 1911 καθιερώθηκε και συνταγματικά με την αναθεώρηση του Συντάγματος του 1864. Από τότε δε μέχρι και σήμερα η μονιμότητα, με την ανωτέρω αναφερόμενη έννοια, εξακολουθεί να προστατεύεται συνταγματικά και απλός νόμος δεν μπορεί να την καταργήσει. Και είναι αλήθεια ότι πολλοί από μας, συχνά σκεφτήκαμε, φεύγοντας από δημόσια υπηρεσία, απογοητευμένοι με την αγένεια κάποιου υπαλλήλου, ότι πρέπει να καταργηθεί η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων. Όμως αναλογιστήκαμε τι κοινωνική αναταραχή θα έφερνε μια τέτοια ρύθμιση? Όχι μία, αλλά πολλές πλατείες «Κλαυθμώνος» θα αναβίωναν. Αυτό που, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να γίνει είναι απλώς να εφαρμόζεται το Σύνταγμα στις περιπτώσεις των επίορκων και παντελώς αδιάφορων δημοσίων υπαλλήλων. Να συνέρχονται γρήγορα και με ευελιξία τα υπηρεσιακά συμβούλια για την απόλυση αυτών που πρέπει να απολυθούν. Το Δημόσιο δεν πρέπει να είναι καταφύγιο απατεώνων, αλλά ούτε και ανικάνων.

Το παράλογο, αλλά και αντισυνταγματικό της απαγόρευσης δημοσιοποίησης των δημοσκοπήσεων

Συνήθως τα πρωινά, στο αυτοκίνητο, καθώς κατευθύνομαι προς τη δουλειά μου, ακούω ραδιόφωνο. Τις τελευταίες λοιπόν μέρες ακούω συνέχεια υπονοούμενα και μισόλογα για τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων, που ας σημειωθεί συνεχίζουν να γίνονται, αλλά απλώς απαγορεύεται η δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων τους από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Να, προχθές άκουγα τον Υπουργό Παιδείας κ. Άρη Σπηλιωτόπουλο να ισχυρίζεται ότι, σύμφωνα με τελευταίες πληροφορίες, η συσπείρωση των οπαδών της Ν.Δ. μεγάλωσε και η «ψαλίδα» μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων μειώθηκε. Επίσης άκουγα κάποιο δημοσιογράφο του ραδιοφωνικού σταθμού «ΣΚΑΪ» να λέει ότι, σύμφωνα με τελευταίες δημοσκοπήσεις, οι Οικολόγοι Πράσινοι μπαίνουν τελικά στη Βουλή. Και τότε θυμήθηκα την αιτιολογία που έδωσε ο Υπουργός κ. Προκόπης Παυλόπουλος για την εκ νέου επιβολή της απαγόρευσης δημοσιοποίησης των δημοσκοπήσεων 15 ημέρες πριν τις εκλογές. Είπε λοιπόν, τότε (πριν 2 μήνες) ο κ. Υπουργός: «Είναι προτιμότερο για λόγους ποιότητας της δημοκρατίας και του προεκλογικού αγώνα να ξαναγυρίσουμε στο καθεστώς το οποίο ίσχυε, δηλαδή οι δημοσκοπήσεις να γίνονται μόνο μέχρι 15 ημέρες πριν από την ημέρα των εκλογών». Και τότε σκέφτηκα: Ποιότητα της Δημοκρατίας είναι αυτή η διασπορά φημών και μισολόγων?

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Σύμφωνα με το άρθρο 7 του Νόμου 3603/2007 δεκαπέντε ημέρες πριν από τη διενέργεια των βουλευτικών εκλογών απαγορεύεται η δημοσιοποίηση και η μετάδοση ή αναμετάδοση από τα μέσα ενημέρωσης δημοσκοπήσεων σχετικά με την πρόθεση ψήφου των πολιτών. Επίσης για το ίδιο διάστημα απαγορεύεται στους δημόσιους και ιδιωτικούς ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς ελεύθερης λήψης, στους φορείς παροχής συνδρομητικών ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών υπηρεσιών, σε κάθε είδους εφημερίδα και περιοδικό, καθώς και στα πολιτικά κόμματα και στους υποψηφίους η καθ` οιονδήποτε τρόπο δημοσιοποίηση ή μετάδοση ή αναμετάδοση οποιασδήποτε έρευνας γνώμης, με οποιονδήποτε τρόπο και αν διενεργείται, σχετικά με τις πολιτικές τάσεις, απόψεις και προτιμήσεις της κοινής γνώμης, για πολιτικά κόμματα, πολιτικές θέσεις και πρόσωπα ή άλλα οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα. Ας σημειωθεί ότι η πιο πάνω απαγόρευση ήρθη για τις εκλογές του Ευρωκοινοβουλίου και επανήλθε σε ισχύ από 7-8-2009.

Για τη συνταγματικότητα της πιο πάνω απαγόρευσης έχουν διατυπωθεί πολλές αντιρρήσεις, οι οποίες εστιάζονται στα εξής σημεία:

· Το δικαίωμα των πολιτών να ενημερώνονται για τις δημοσκοπικές τάσεις κατοχυρώνεται από το άρθρο 5^Α παρ. 1 του Συντάγματος που προστατεύει το δικαίωμα στην πληροφόρηση και ορίζει κατά λέξη: «Καθένας έχει δικαίωμα στην πληροφόρηση, όπως νόμος ορίζει. Περιορισμοί στο δικαίωμα αυτό είναι δυνατόν να επιβληθούν με νόμο μόνο εφόσον είναι απολύτως αναγκαίοι και δικαιολογούνται για λόγους εθνικής ασφάλειας, καταπολέμησης του εγκλήματος ή προστασίας δικαιωμάτων και συμφερόντων τρίτων». Είναι φανερό ότι στην προκειμένη περίπτωση η απαγόρευση αυτή δεν βρίσκει έρεισμα ούτε σε λόγους εθνικής ασφάλειας, ούτε στην καταπολέμηση του εγκλήματος, αλλά επιχειρείται να δικαιολογηθεί ότι βρίσκει έρεισμα στην προστασία δικαιωμάτων και συμφερόντων τρίτων, ως τέτοιων νοουμένων των ψηφοφόρων πολιτών. Είναι όμως έτσι? Αμφιβάλλω. Πέραν του ότι απαιτείται ο περιορισμός που επιβάλλεται να είναι απολύτως αναγκαίος (δεν βλέπω απόλυτη αναγκαιότητα εδώ), θεωρώ ότι στην προκειμένη περίπτωση πιο πολύ θίγονται τα δικαιώματα των πολιτών από την απαγόρευση, που επιτρέπει σε ανεξέλεγκτες φήμες και μισόλογα να προκαλούν σύγχυση, παρά από τη δημοσιοποίηση και μετάδοση των ίδιων των δημοσκοπήσεων, όσο και αν αυτές (οι δημοσκοπήσεις) έχουν μεταξύ τους αποκλίσεις. Πιο εκτενή ανάλυση επί του θέματος θα βρείτε στο ιστολόγιο του e-lawyer εδώ και εδώ.

· Επίσης το άρθρο 14 του Συντάγματος απαγορεύει κάθε μορφή λογοκρισίας στον τύπο. Συγκεκριμένα ορίζει στην παράγραφο 2: «O Τύπος είναι ελεύθερος. H λογοκρισία και κάθε άλλο προληπτικό μέτρο απαγορεύονται». Αν δεν είναι λογοκρισία αυτή η απαγόρευση τότε τι είναι? Ας σημειωθεί ότι θεμιτό προληπτικό μέτρο είναι μόνο αυτό που γίνεται προς κατοχύρωση αγαθών που προστατεύονται με άλλες διατάξεις του Συντάγματος, όπως λ.χ. θεμιτή είναι η απαγόρευση της παιδικής πορνογραφίας που προκύπτει από τη συνταγματική προστασία της παιδικής ηλικίας (άρθρ. 21 παρ. 1 ). Δεν μου πάει δε στο μυαλό ποιο συνταγματικό αγαθό κατοχυρώνει η περι ής ο λόγος απαγόρευση της δημοσίευσης των δημοσκοπήσεων. Μη μου πείτε ότι είναι συνταγματικό αγαθό το συμφέρον του Κυβερνώντος κόμματος που τυχαίνει εδώ να μην το ευνοούν οι δημοσκοπήσεις!

Σήμερα διαβάζω στον ηλεκτρονικό τύπο (βλέπε εδώ) ότι ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών διέταξε τη διενέργεια κατεπείγουσας προκαταρκτικής εξέτασης με αφορμή τη δημοσιοποίηση αποτελεσμάτων δημοσκοπήσεων σε προσωπικά ιστολόγια (blogs). Μάλιστα ο Εισαγγελέας που θα αναλάβει την διενέργεια της έρευνας αυτής έχει εντολή να άρει το ηλεκτρονικό απόρρητο, ώστε να εντοπιστούν οι υπεύθυνοι των μπλογκ και ακολούθως οι υπεύθυνοι των δημοσκοπικών εταιρειών που ενδεχομένως διοχέτευσαν πληροφορίες. Ας σημειωθεί ότι σύμφωνα με την παράγραφο 5 του πιο πάνω άρθρου 7 του Ν. 3603/2007 «οι παραβάτες τιμωρούνται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι (6) μηνών, η οποία δεν είναι δεκτική μετατροπής ή αναστολής και χρηματική ποινή από τριάντα χιλιάδες (30.000) ευρώ έως τριακόσιες χιλιάδες (300.000) ευρώ». Με τις διώξεις αυτές θα δοθεί η ευκαιρία στα Δικαστήρια της χώρας να αποφανθούν για πολλά ζητήματα, όπως για τη συνταγματικότητα ή μη της σχετικής απαγόρευσης της δημοσιοποίησης των δημοσκοπήσεων, για το αν τα προσωπικά ιστολόγια (blogs) είναι ή όχι «τύπος», για το αν μπορεί να γίνει άρση του ηλεκτρονικού απορρήτου για πλημμελήματα (πράγμα αμφίβολο, κατά τη γνώμη μου) κλπ. Μέχρι τότε όμως τα πρόσωπα, κατά των οποίων θα ασκηθεί η ποινική δίωξη, θα ταλαιπωρηθούν σφόδρα.

Τελειώνοντας αντιγράφω μια περικοπή από ένα σχετικό άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη στην «Καθημερινή» που αποτυπώνει με γλαφυρό τρόπο το παράλογο της απαγόρευσης δημοσιοποίησης τω δημοσκοπήσεων.

«Χειρότερο ίσως και από την απαγόρευση δημοσιότητας είναι η δικαιολόγησή της. «Επηρεάζεται η κοινή γνώμη», ισχυρίζονται πολλοί. Η αλήθεια είναι ότι κάθε στοιχείο της ενημέρωσης επηρεάζει την κοινή γνώμη. Τα άρθρα, για παράδειγμα, επηρεάζουν την κοινή γνώμη. Γιατί δεν τα απαγορεύουν 15 μέρες πριν από τις εκλογές; Οι ενημερωτικές εκπομπές επίσης επηρεάζουν. Μήπως πρέπει και αυτές να κοπούν; Σε μια δημοκρατία που κρατάει τα λογικά της ο επηρεασμός είναι το ζητούμενο. Θέλει την πολίτη ενημερωμένο για κάθε πτυχή της πολιτικής ζωής, να επηρεάζεται πολλαπλώς και στο τέλος να σχηματίζει γνώμη. Σίγουρα πολλές φορές, κατά τη διαδικασία αυτή, υπάρχουν συμφέροντα, υπάρχουν επιδιώξεις κλπ. Αλλά πάλι, και οι δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών κάτι επιδιώκουν, κάποιο συμφέρον του κόμματός τους εξυπηρετούν. Γιατί δεν τους φιμώνουμε 15 μέρες πριν από τις εκλογές ώστε να ψηφίζουν ανεπηρέαστοι οι πολίτες; Αυτούς τους οποίους η συγκεκριμένη διάταξη θεωρεί ζώα, άλογα όντα που δεν μπορούν να κρίνουν και πρέπει διά απαγορεύσεων να προστατευθούν».

«Για μια δημοκρατία που κρατάει τα λογικά της» μιλά ο Πάσχος Μανδραβέλης. Μήπως η δική μας τα έχει χάσει?

"Το θέμα έχει αναλάβει η Ανεξάρτητη Δικαιοσύνη..."

Καμιά φορά αναλογίζομαι πόσο σκληρή είναι η δουλειά του Έλληνα ανακριτή. Όχι μη γελάτε, δεν το λέω ειρωνικά. Το εννοώ. Το ξέρω, είναι πολλοί Έλληνες πολίτες που θεωρούν ότι ο Ανακριτής που ασχολείται με την υπόθεση SIEMENS άργησε να πάρει μπρος, ότι αργοπορεί, ότι πάει με ρυθμούς χελώνας, ότι με υπαιτιότητα του διέφυγε στη Γερμανία ο Χριστοφοράκος κλπ. Δεν γνωρίζω αν αυτές οι αιτιάσεις είναι βάσιμες. Ως προς το θέμα όμως της αργοπορίας., αμφιβάλλω αν είναι βάσιμες. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν γνωρίζω προσωπικά το συγκεκριμένο Ανακριτή που είναι, αν δεν κάνω λάθος, ο κ. Νικόλαος Ζαγοριανός (στον τύπο έχω διαβάσει το όνομα του). Επίσης δεν γνωρίζω κατά πόσο ήξερε ότι ο Χριστοφοράκος είχε διπλή υπηκοότητα, ούτε αν του είχαν δημιουργηθεί βάσιμες υπόνοιες ότι ο τελευταίος θα διέφευγε στο εξωτερικό. Γνωρίζω όμως πόσο σκληρές είναι οι συνθήκες εργασίας των Ελλήνων ανακριτών. Εργάζονται καθημερινά, χωρίς ωράριο, με μόνο βοηθό μια γραμματέα. Στα ανακριτικά γραφεία (τουλάχιστον στα μεγάλα δικαστήρια της χώρας) εισέρχονται μηνιαίως 10-15 δικογραφίες (120-150 ετησίως), οι περισσότερες από τις οποίες αφορούν σοβαρά κακουργήματα που θέλουν στην αρχή μελέτη και στη συνέχεια δράση. Δηλαδή συλλογή αποδεικτικών στοιχείων (μάρτυρες, έγγραφα, ορισμό πραγματογνωμόνων, πιθανόν άνοιγμα τραπεζικών λογαριασμών, άρση απορρήτου τηλεφωνικής επικοινωνίας, αιτήματα δικαστικής συνδρομής σε ξένες ανακριτικές αρχές όταν η υπόθεση συνδέεται με το εξωτερικό κλπ). Μετά από αυτά έρχεται η απολογία των κατηγορουμένων και στη συνέχεια εξέταση και των αποδεικτικών στοιχείων που προτείνουν αυτοί προς υπεράσπιση τους. Παράλληλα ο ανακριτής έχει και επιπρόσθετη υπηρεσία. Τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα συμμετέχει σε ποινικά δικαστήρια και συγκεκριμένα σε Πλημμελειοδικείο ή σε Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο (το γνωστό Κακουργιοδικείο). Μια ακόμη φορά την εβδομάδα συμμετέχει σε Δικαστικό Συμβούλιο. Τέλος στα καθήκοντα του ανακριτή είναι και η μελέτη και η έκδοση βουλευμάτων. Απ’ ότι διάβασα δε στον τύπο ο συγκεκριμένος Ανακριτής της υπόθεσης SIEMENS εκπονεί επιπλέον και διδακτορική διατριβή.

Αν με κάποιον λοιπόν πρέπει να τα βάλουμε, είναι με τις συνθήκες απονομής της Δικαιοσύνης στην Ελλάδα. Που ρίχνει τους Δικαστές στα βαθιά νερά, να παλέψουν χωρίς μέσα και ουσιαστική βοήθεια. Τι θα ήταν μια μεγάλη βοήθεια για τους Έλληνες Δικαστές? Μα η Δικαστική Αστυνομία που θα είναι ανεξάρτητη από την ΕΛΑΣ, θα υπάγεται απευθείας στα Δικαστήρια και θα βοηθά τους Εισαγγελείς και τους Δικαστές στο έργο τους. Στα πιο πολλά κράτη του κόσμου, ακόμα και σε λιγότερο προηγμένα από την Ελλάδα, υπάρχει τέτοια αστυνομία. Το οξύμωρο είναι ότι εδώ στην Ελλάδα υπάρχει νόμος που προβλέπει τη δημιουργία Δικαστικής Αστυνομίας. Είναι ο νόμος 2145/1993, που ψηφίστηκε επί Υπουργίας της Άννας Ψαρούδα – Μπενάκη. Στο άρθρο 36 του νόμου αυτού λοιπόν προβλέπεται ότι με προεδρικό διάταγμα που εκδίδεται ύστερα από πρόταση των Υπουργών Προεδρίας της Κυβέρνησης, Οικονομικών, Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης μπορεί να ιδρυθεί Υπηρεσία Δικαστικής Αστυνομίας. Δυστυχώς τέτοιο προεδρικό διάταγμα δεν έχει εκδοθεί ακόμα, αν και έχουν περάσει δεκαέξι ολόκληρα χρόνια από τότε. Και ο ανακριτής αφήνεται να παλέψει σχεδόν μόνος του.

Έχουμε ακούσει, κατά καιρούς (τόσο επί ΝΔ όσο και επί ΠΑΣΟΚ) μεγαλόστομες δηλώσεις του τύπου «με το θέμα ασχολείται η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη». Τελειώνω λοιπόν με ένα ερώτημα με δύο σκέλη: Πόσο ανεξάρτητη και αποτελεσματική μπορεί να είναι η Δικαιοσύνη, όταν δεν της παρέχονται τα μέσα να φτάσει βαθιά στην έρευνα της? Μήπως αυτή η αναποτελεσματικότητα , κατά βάθος, αρέσει στην εκάστοτε Εκτελεστική Εξουσία, τουλάχιστον όσον αφορά τις υποθέσεις που την ακουμπάνε?

--------------------

Υ.Γ. Στις υποθέσεις που ορίζεται Εφέτης Ανακριτής οι συνθήκες είναι πολύ καλύτερες. Ο Εφέτης Ανακριτής δεν έχει άλλες δικογραφίες να τον απασχολούν και ασχολείται κυρίως με τη δικογραφία που του ανατέθηκε. Η δε Αστυνομία (η ΕΛΑΣ όχι η άλλη που δεν ιδρύθηκε ακόμα) τον εξυπηρετεί, κατά προτεραιότητα. Δεν ξέρω γιατί δεν όρισαν και στην υπόθεση SIEMENS τέτοιον.

Η Δικαιοσύνη ασφυκτιά και η μάχη των Εφετείων καλά κρατεί.

Τα Δικαστήρια ασφυκτιούν κάτω από το βάρος πολλών υποθέσεων, αστικών και ποινικών. Τα πινάκια (αστικά και ποινικά) στενάζουν. Προσδιορίζονται δίκες που είναι φανερό εκ των προτέρων ότι είναι ανθρωπίνως αδύνατο να διεξαχθούν στα πλαίσια μιας δικασίμου. Π.χ. Στα Τριμελή Εφετεία Κακουργημάτων προσδιορίζονται να δικαστούν 25-30 σοβαρότατες υποθέσεις κακουργημάτων (εμπορία ναρκωτικών, ληστείες, κακουργηματικές απάτες κλπ), όταν στα πινάκια των αντίστοιχων ευρωπαϊκών Δικαστηρίων δεν υπάρχουν περισσότερα από 2-3 κακουργήματα. Και όταν όλοι ξέρουμε ότι στη διαδικασία των δύο (το πολύ) ημερών που διαρκεί η δικάσιμος (στα ελληνικά Δικαστήρια) δεν είναι δυνατόν να γίνουν περισσότερες από 7-8, άντε το πολύ 10 υποθέσεις κακουργημάτων. Αποτέλεσμα είναι οι δίκες να αναβάλλονται επανειλημμένα, οι διάδικοι και οι μάρτυρες να ταλαιπωρούνται υπερβολικά, οι υποθέσεις να κινδυνεύουν να παραγραφούν. Αιτίες του προβλήματος είναι πολλές. Αφενός μεν είναι η έλλειψη Δικαστών, Γραμματέων και κτιριακής υποδομής και αφετέρου η ύπαρξη πολυνομίας που καθιερώνει πολλές συμπεριφορές ως ποινικά αδικήματα, ενώ θα μπορούσαν να επισείουν μόνο διοικητικές κυρώσεις (πχ η μη καταβολή ασφαλιστικών εισφορών, η κατασκευή αυθαίρετων κτισμάτων κλπ). Μεγάλη είναι και η τάση των Ελλήνων για αντιδικία, ενώ θα μπορούσαν να λύνουν τις διαφορές τους ειρηνικά. Η Κυβέρνηση, κατά καιρούς, εξαγγέλλει μέτρα για «επιτάχυνση», τάχα, της Δικαιοσύνης. Ποια είναι αυτά τα μέτρα?? Η ακόμα περαιτέρω φόρτωση των ήδη ασφυκτικών πινακίων, η απαγόρευση της πέραν της τρίτης αναβολής κλπ κλπ. Τις περισσότερες φορές τα μέτρα αυτά παραμένουν μόνο στα χαρτιά, γιατί ο αριθμός των Δικαστών και Γραμματέων παραμένει ο ίδιος (απαράδεκτα χαμηλός), ίδια και η κτιριακή υποδομή (λίγες δικαστικές αίθουσες). Και τέλος ίδια και η ανθρώπινη δυνατότητα για αξιοπρεπή διεξαγωγή των δικών. Αν δεν αναβληθεί η δίκη με αίτηση κάποιου από τους διαδίκους, είναι πολύ πιθανόν να αναβληθεί, λόγω πέρατος του ωραρίου. Και λόγω όλων αυτών των προβλημάτων η Ελλάδα είναι εκτεθειμένη πολλαπλώς στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για καθυστερήσεις.

Τα τελευταία χρόνια έχει εξαγγελθεί η ίδρυση τεσσάρων νέων Εφετείων και συγκεκριμένα στο Ηράκλειο Κρήτης (το Εφετείο Χανίων δεν επαρκεί για όλη την Κρήτη), στην Εύβοια, στην Αιτωλοακαρνανία και στη Λέσβο. Για την ίδρυση των νέων αυτών Εφετείων γνωμοδότησε θετικά και η ολομέλεια του Αρείου Πάγου. Επιτέλους ένα σωστό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση της αποσυμφόρησης των Δικαστηρίων θα έλεγε κάποιος!! Το ίδιο λέω κι εγώ. Κι όμως δεν προχωρά. Ξέρετε γιατί??? Γιατί αντιδρούν, λέει, τοπικοί κομματικοί παράγοντες και μικροσυμφέροντα. Οι παράγοντες των Χανίων αντιδρούν στην ίδρυση νέου Εφετείου στο Ηράκλειο, σε σημείο που οι τοπικοί βουλευτές έχουν κάνει κοινή δήλωση ("πρωτόκολλο τιμής" το ονόμασαν τρομάρα τους) πως πρόκειται να παραιτηθούν από τη βουλευτική τους έδρα αν η Κυβέρνηση προχωρήσει στην ίδρυση Εφετείου στο Ηράκλειο. Ήμαρτον Παναγία μου, έχουν αναγάγει σε θέμα τιμής την εξακολούθηση αυτής της απαράδεκτης κατάστασης και της ταλαιπωρίας των πολιτών (οι πολίτες του Λασηθίου και Ηρακλείου τρέχουν στα Χανιά για να δικαστούν κατ' έφεση)! Οι τοπικοί παράγοντες των δύο πόλεων της Αιτωλοακαρνανίας (Αγρίνιο – Μεσολόγγι) μαλώνουν μεταξύ τους για το ποια πόλη δικαιούται το νέο Εφετείο. Είναι αλήθεια ότι για την ίδρυση Εφετείων στη Λέσβο και στην Εύβοια, μικρή σχετικά είναι η αντίδραση, πλην όμως η λειτουργία και των Εφετείων αυτών συνεχώς αναβάλλεται. Τέτοια αναποφασιστικότητα εκ μέρους της Κυβέρνησης καταντά γραφική. Άγεται και φέρεται από τοπικά μικροσυμφέροντα και είναι ανίκανη να προχωρήσει με αποφασιστικότητα στην επίλυση του προβλήματος. Εν τω μεταξύ οι Δικηγόροι των Χανίων απέχουν από τις δίκες, για να μην ιδρυθεί το Εφετείο Ηρακλείου, οι δικηγόροι της Χαλκίδας απέχουν για να ιδρυθεί επιτέλους το Εφετείο στην πόλη τους, οι δικηγόροι Σύρου απέχουν για να μην ιδρυθεί Εφετείο στη Μυτιλήνη (ναι καλά καταλάβατε, μέχρι τώρα οι υποθέσεις της Μυτιλήνης δικάζονται κατ' έφεση στη Σύρο) κ.ο.κ. Αποτέλεσμα? Οι δίκες αναβάλλονται συνεχώς, οι διάδικοι ταλαιπωρούνται, οι μάρτυρες αγανακτούν και οι δικογραφίες συσσωρεύονται ακόμα πιο πολύ.
Αθάνατη Ελληνική Πραγματικότητα!

Ύποπτος φυγής....

Θλίψη με γέμισε η είδηση.

Ο γνωστός εργατολόγος της υπόθεσης Ζαχόπουλου που βρίσκεται προφυλακισμένος στη Φυλακή Κορυδαλλού έκανε απόπειρα αυτοκτονίας (βλ. εδώ)

Μήπως η Δικαιοσύνη, στο θέμα της προφυλάκισης, ήταν πολύ αυστηρή μαζί του;;;

Μήπως ο άνθρωπος ήταν μεν ύποπτος φυγής, αλλά όχι όπως τη θέλει ο Κώδικας Ποινικής Δικονομίας;

Μήπως η φυγή που επιδιώκει είναι αλλιώτικη;

Μήπως δώσανε σημασία σε μια κακόγουστη φάρσα;;

Παρακολουθούσα κι εγώ, όπως φαντάζομαι και οι περισσότεροι bloggers, έκπληκτη τις τελευταίες ημέρες τις εξελίξεις σχετικά με τον ιστολόγιο press-gr. Δεν είμαι από αυτούς που θα πουν ότι ποτέ δεν διάβασαν το εν λόγω ιστολόγιο. Μερικές φορές (όχι πολλές) είχα μπει στις σελίδες του και το διάβασα. Μερικές αναρτήσεις μου φάνηκαν αξιόλογες, άλλες όμως (ίσως οι περισσότερες) όχι. Παρατήρησα ότι αρκετές από τις αναρτήσεις ή σχόλια ξέφευγαν, λίγο έως πολύ, από τα όρια της κοσμιότητας και περιείχαν στοιχεία αμφίβολης αλήθειας και βασιμότητας. Περιείχαν δηλαδή στοιχεία «αυριανισμού». Μερικά μάλιστα σχόλια στερούνταν τελείως σοβαρότητας. Π.χ. ένα σχόλιο που διάβασα έλεγε ότι από «καλά πληροφορημένες πηγές» προκύπτει ότι η κύρια αιτία της έριδας μεταξύ Ελλάδας – Τουρκίας για τη νήσο Ίμια είναι το γεγονός ότι αμερικάνικος δορυφόρος κατέδειξε ότι το πέτρωμα του νησιού αποτελείται από πολύτιμο ορυκτό δέκα φορές ακριβότερο από διαμάντι (!!!). Η ολοένα λοιπόν αυξανόμενη έλλειψη κοσμιότητας και σοβαρότητας με έκαναν να αραιώνω συνεχώς τις «επισκέψεις» μου στο press-gr.

Με τις τελευταίες εξελίξεις πληροφορήθηκα κι εγώ, όπως όλοι οι έλληνες, ότι δεκάδες μηνύσεις είχαν κατατεθεί κατά των (αγνώστων) διαχειριστών του ιστολογίου, ήδη από τις αρχές της λειτουργίας του. Οι μηνύσεις όμως αυτές αφορούσαν κυρίως τα αδικήματα της εξύβρισης και της συκοφαντικής δυσφήμησης, τα οποία, ως πλημμελήματα, δεν ήταν αρκετά, σύμφωνα με τη νομοθεσία, για να ξεκινήσουν οι δικαστικές αρχές τη διαδικασία περί άρσης του απορρήτου των επικοινωνιών. Χρειαζόταν ένα κακούργημα, έστω και σε απόπειρα, για να μπορέσει να ενεργοποιηθεί η διαδικασία αυτή. Η ευκαιρία δόθηκε όταν ο δημοσιογράφος του «Βήματος» Βασίλης Χιώτης με μηνυτήρια αναφορά κατήγγειλε στο Τμήμα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της Ασφάλειας Αττικής ότι όχι μόνον έβλεπε συκοφαντικά δημοσιεύματα που τον αφορούσαν στο «press-gr», αλλά έλαβε και e-mail στον προσωπικό του λογαριασμό στην εφημερίδα, σύμφωνα με τα οποία ανώνυμοι τον εκβίαζαν ζητώντας του 30.000 ευρώ, ώστε να σταματήσουν να γράφουν όσα συκοφαντικά έγραφαν στο ιστολόγιο. Η μηνυτήρια αναφορά διαβιβάστηκε στην Εισαγγελία Πλημμελειοδικών Αθηνών, ασκήθηκε ποινική δίωξη για απόπειρα κακουργηματικής εκβίασης και την υπόθεση ανέλαβε ο 5ος τακτικός ανακριτής, ο οποίος υπέβαλε σχετικό αίτημα δικαστικής συνδρομής στις Η.Π.Α. όπου εδρεύει η εταιρεία Google, λογισμικό και server της οποίας χρησιμοποιεί το ως άνω ιστολόγιο. Όταν ήρθε η απάντηση από τη χώρα αυτή για τα ηλεκτρονικά ίχνη των δραστών, δρομολογήθηκαν τα γεγονότα που όλοι διαβάσαμε.

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του τύπου και μάλιστα της εφημερίδας «ΤΟ ΒΗΜΑ», όπου εργάζεται ο Β. Χιώτης, τα δύο email που έλαβε αυτός στις 20 Δεκεμβρίου 2006 έχουν ως εξής. Το πρώτο που έφερε υπογραφή Killman: «Βασίλη, ετοίμασε 30.000 ευρώ για να μην ξαναέχεις πρόβλημα με το press-gr. Αλλιώς έχεις πολλά να δεις ακόμη…Να είσαι έτοιμος για όλα». Το δε δεύτερο που ήρθε λίγα λεπτά αργότερα ανέφερε: «Τα χρήματα σε πακέτο θα τα δώσεις. Μέχρι τις 22 Δεκεμβρίου. ΟΚ; Θα μιλάμε με mail.Πρόσεχε μη σου φύγει κουβέντα... Εγώ βλέπω...». Όπως δε αναφέρει ο ίδιος ο δημοσιογράφος «παραμονές Χριστουγέννων του 2006» κατέθεσε τη μηνυτήρια αναφορά του.

Σύμφωνα με το δεύτερο email τα χρήματα έπρεπε να παραδοθούν σε πακέτο μέχρι τις 22 Δεκεμβρίου. Εδώ δε έρχονται οι δικές μου απορίες και αμφιβολίες. Μέχρι την ημερομηνία αυτή (22 Δεκ) ή έστω μέχρι να καταθέσει τη μηνυτήρια αναφορά, του ήλθε άλλο email που του έλεγε πού να αφήσει το πακέτο;; Και αν δεν του ήλθε (από ότι κατάλαβα δεν του ήλθε) πώς πείστηκε τόσο αυτός, όσο και οι δικαστικές αρχές ότι επρόκειτο για σοβαρό εκβιασμό και όχι κακόγουστη, είναι αλήθεια, φάρσα;; Με το φτωχό μου το μυαλό σκέφτομαι ότι αυτός που έχει ΣΟΒΑΡΗ πρόθεση εκβιασμού δίνει στο φερόμενο ως παθόντα οδηγίες για το πώς και πού θα παραδοθούν τα χρήματα, εν προκειμένω τα 30.000 ευρώ. Και αν μεν ο παθών φοβηθεί και ενδίδοντας στον εκβιασμό παραδώσει τα χρήματα στο δράστη, μιλάμε για τετελεσμένη εκβίαση. Αν όμως για λόγους ανεξάρτητους της θέλησης του δράστη (πχ δεν ενδώσει το θύμα), ο εκβιασμός δεν τελεσφορήσει μιλάμε για απόπειρα. Στην προκειμένη όμως περίπτωση και να ήθελε να ενδώσει ο φερόμενος ως παθών, πού θα παρέδιδε το «πακέτο», αφού μέχρι την ημερομηνία που του δόθηκε (22-12-2006) δεν του δόθηκαν σχετικές οδηγίες;; Το μόνο που του έδωσε ο «δράστης» ήταν η ηλεκτρονική του διεύθυνση. Δεν νομίζω να υπήρχε η δυνατότητα αποστολής των χρημάτων μέσω email (!!!).

Θα μου επιτραπεί λοιπόν να αμφιβάλλω α) αν στοιχειοθετείται το αδίκημα της απόπειρας εκβίασης με μόνο την αποστολή των δύο πιο πάνω email (εκτός αν υπάρχουν και άλλα στοιχεία που εγώ αγνοώ) και β) αν στοιχειοθετείται η κακουργηματική μορφή της εκβίασης. Σύμφωνα με το άρθρο 385 του Ποινικού Κώδικα, στην περίπτωση που δεν υπάρχει σωματική βία ή απειλές που έχουν σχέση με επικείμενο κίνδυνο σώματος ή ζωής (όπως αυτή για την οποία μιλάμε), για την κακουργηματική μορφή απαιτείται την πράξη να τέλεσε πρόσωπο που διαπράττει τέτοιες πράξεις κατά συνήθεια ή κατ’ επάγγελμα

Τέλος εκφράζω την ευχή η πιο πάνω περίπτωση να μη γίνει «άλλοθι για την θέσπιση γενικών και ειδικών διατάξεων, οι οποίες στην πραγματικότητα οδηγούν στον περιορισμό της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών, της ελευθερίας της έκφρασης και του διαλόγου», όπως πολύ σοφά αναφέρει και η ΕΣΗΕΑ σε προχθεσινή ανακοίνωση της.

----------------------

Άρχισαν οι συλλήψεις των bloggers
το συγκεκριμένο blogger τον πέτυχαν σε μασκέ πάρτι

Αυτή είναι μια φωτογραφία που τη δανείστηκα από το blog (http://bang-gr.blogspot.com