Ανγκέλα- Δωροθέα Κάσνερ- Μέρκελ-Σάουερ

Τις προάλλες βλέπαμε με τον άντρα μου ειδήσεις. Τις μέρες δε αυτές που ζούμε, ειδήσεις, χωρίς τη Μέρκελ, δεν νοούνται. Ως συνήθως, ο άντρας μου τη στόλιζε με διάφορα κοσμητικά επίθετα, τα οποία μου απαγορεύει η καλή μου ανατροφή να αναπαράγω. Με έβλεπε που ήμουν σιωπηλή και μου είπε ότι τελικά δεν έχει καταλάβει αν συμπαθώ ή αν αντιπαθώ τη Μέρκελ. Του απάντησα ότι ούτε τη συμπαθώ, ούτε την αντιπαθώ. Ότι απλώς προσπαθώ να την καταλάβω. Τέλος του είπα ότι τα χαρακτηριστικά που αντιπαθεί σ’ αυτήν (κρυψίνους, ψυχρή, αυταρχική) δεν αποκλείεται να οφείλονται, εν μέρει τουλάχιστον, στο ότι μεγάλωσε σ’ ένα ανελεύθερο περιβάλλον και καθεστώς. Δεν του άρεσε η απάντηση μου, ίσως γιατί θυμήθηκε ότι, κάποτε στα νιάτα του, ήταν θαυμαστής του καθεστώτος της Ανατολικής Γερμανίας. Μου ανταπάντησε δε ότι η Μέρκελ το παιζε αντιστασιακή τότε. Χμμμμμμμμμμ, δεν είμαι βέβαιη γι’ αυτό. Και αποφάσισα να κάνω μια μικρή έρευνα στο διαδίκτυο για τη ζωή της Μέρκελ. Μια και την έκανα, τη μοιράζομαι μαζί σας. Απ’ αυτά που έμαθα, τα πιο κάτω μου έκαναν τη μεγαλύτερη εντύπωση.

• Η Μέρκελ και συγκεκριμένα η Ανγκέλα Δωροθέα Μέρκελ (Angela Dorothea Merkel) όπως είναι το πλήρες όνομα της, δεν γεννήθηκε στην Ανατολική Γερμανία, όπως νόμιζα. Γεννήθηκε το 1954 στη Δ. Γερμανία και συγκεκριμένα στο Αμβούργο.
• Ο πατέρας της, ο Χορστ Κάσνερ, παρόλο που ήταν λουθηρανός πάστορας, ήταν και αριστερός. Αποφάσισε δε, το 1957, να μετακομίσει με την οικογένεια του στην Ανατολική Γερμανία. Όταν, το 1961, κτίστηκε το τείχος του Βερολίνου, που τους απέκοψε πια από τη Δ. Γερμανία, η μητέρα της έκλαψε πικρά, ενώ ο πατέρας της ένιωσε, λέει, απελευθερωμένος(!). Ίσως απελευθερώθηκε από τον ίδιο τον εαυτό του, ένα μέρος του οποίου ήθελε να γυρίσει πίσω.
• Η νεαρή Ανγκέλα Κάσνερ, ωθούμενη συνεχώς και από τον πατέρα της, ήταν άριστη μαθήτρια. Σπούδασε φυσική και χημεία στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Δεν σπούδασε λοιπόν νομικά ή οικονομικά ή πολιτικές επιστήμες, όπως οι περισσότεροι πολιτικοί, αλλά θετικές επιστήμες. Θυμήθηκα και τη Μάργκαρετ Θάτσερ που κι αυτή σπούδασε χημεία.
• Το επώνυμο Μέρκελ το απέκτησε από τον πρώτο της σύζυγο, τον Ούλριχ Μέρκελ (Ulrich Merkel) που σπούδαζε κι αυτός φυσική στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Τον παντρεύτηκε το 1977, αλλά χώρισαν πέντε χρόνια αργότερα. Η Ανγκέλα διατήρησε το επίθετο του, όπως κάνει και η δική μας, η Ντόρα Μπακογιάννη. Τουλάχιστον όμως ο Μπακογιάννης είναι ένας είδος συμβόλου. Ο Μέρκελ τι είναι? Ας σημειωθεί ότι σήμερα είναι παντρεμένη με το χημικό Γιοαχίμ Σάουερ (Joachim Sauer).
• Δεν διάβασα κάτι περί αντικαθεστωτικής δράσης, όσο ζούσε στην Ανατολική Γερμανία. Αντίθετα, διάβασα ότι ανήκε στην Κομμουνιστική νεολαία, ένα διάστημα δε ήταν και Γραμματέας σε κάποια Οργάνωση της. Εργαζόταν, απρόσκοπτα, από το 1978 μέχρι το 1990 (δηλαδή μέχρι που κατέρρευσε το καθεστώς) στο Κεντρικό Ινστιτούτο Φυσικής Χημείας (ZIPC) στο Ανατολικό Βερολίνο. Ήταν επίσης μέλος της Ακαδημίας Επιστημών. Το Δεκέμβριο του 1989, λίγες εβδομάδες μετά την κατάρρευση του τείχους του Βερολίνου, η Μέρκελ προσχώρησε στη Δημοκρατική Επαγρύπνηση (Demokratischer Aufbruch, DA). Ε, δεν νομίζω να θεωρείται αυτό αντίσταση στο καθεστώς!
• Μετά την επανένωση της Γερμανίας, προσχώρησε στο Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα του Χέλμουτ Κολ, ο οποίος έγινε ο μέντορας της. Την αποκαλούσε «το κορίτσι μου» (βλέπε εδώ). Το έτος 1991 την έκανε Υπουργό Γυναικείων Υποθέσεων στην πρώτη, μετά την ενοποίηση, Κυβέρνηση. Ήταν η μικρότερη σε ηλικία υπουργός στην ιστορία της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας.
• Το Δεκέμβριο του 1999, ενώ η Γερμανία συνταραζόταν από το σκάνδαλο της παράνομης χρηματοδότησης του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος, μέσω τραπεζικών λογαριασμών της Ελβετίας και ο Κολ αρνιόταν κατηγορηματικά να προβεί σε οποιαδήποτε αποκάλυψη σχετικά με την προέλευση των παράνομων δωρεών, η Μέρκελ δημοσίευσε άρθρο σε γερμανική εφημερίδα απαιτώντας την αποδέσμευση του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος από τον Κολ. Σχετικά με την αποστασιοποίηση από το μέντορα της θα πει αργότερα σε συνέντευξη: "Εμείς οι ανατολικογερμανοί μάθαμε να συμβιβαζόμαστε με τους εξουσιαστές, δίχως όμως να δημιουργούμε απόλυτες δεσμεύσεις". Χμμμ, πώς σας φαίνεται αυτό?
• Τέλος δεν μπορώ, παρά να αναφέρω την ανεξήγητη (?) αντίδραση της Μέρκελ στην έκδοση ευρωομολόγων, η οποία, όπως τουλάχιστον κατάλαβα από διάφορα οικονομικά άρθρα που διάβασα (όπως αυτό εδώ), θα βοηθήσει στη σταθεροποίηση της Ευρωζώνης και στην απόκρουση των επιθέσεων των διάφορων τοκογλύφων. Ή μήπως δεν είναι και τόσο ανεξήγητη, αλλά απλώς υποδηλώνει τη θέληση της Γερμανίας για προώθηση μιας Ευρώπης δύο ταχυτήτων? Όπως κάποτε υπήρξε Γερμανία δύο ταχυτήτων.

Μετά απ’ όλα αυτά που διάβασα, εξακολουθώ να μην αντιπαθώ, αλλά ούτε και να συμπαθώ τη Μέρκελ. Αν θα την ψήφιζα ποτέ? Όχι, δεν νομίζω.

----------------------------

Αρκετές πληροφορίες για τη ζωή της Μέρκελ τις πήρα από τη wikipedia.

Ο Καντάφι και πάλι στην επικαιρότητα!

Δεν έχω και πολύ χρόνο, αυτές τις μέρες, να γράψω κάτι καινούργιο, αλλά ενόψει των διαδηλώσεων και ταραχών στη Λιβύη, βρίσκω ότι είναι επίκαιρο να επαναλάβω μια παλιά μου ανάρτηση, την οποία ανέβασα τον Ιούνιο του 2010, ενόψει της τότε επίσκεψης του Γιώργου Παπανδρέου στη χώρα αυτή. 
Να την λοιπόν:

"Θα σας εξομολογηθώ κάτι. Ποτέ δεν συμπάθησα τον Καντάφι. Ούτε τότε (1977 και 1984) που ο Ανδρέας Παπανδρέου έτρεχε στη Λιβύη και αντάλλασσε αγκαλιές μαζί του και έπαιρνε ως δώρο το «πράσινο βιβλίο» (!) του, ούτε όταν ο Καντάφι το Νοέμβριο του 1984 ήλθε στην Κρήτη (στη σοσιαλιστική Ελούντα παρακαλώ) προς τριμερή συνάντηση με το Μιτεράν και τον Ανδρέα. Και δεν ξέρω αν όλες αυτές οι αγκαλιές με ένα δικτάτορα (που εκφεύγουν από τα πλαίσια των αναγκαίων διακρατικών δημόσιων σχέσεων) μας βοήθησαν ως κράτος και ως λαό. Γιατί δικτάτορας ήταν και είναι ο Καντάφι και ας δήλωνε τότε ο Ανδρέας για το καθεστώς του «δεν είναι στρατιωτική δικτατορία. Το αντίθετο μάλιστα. Πρόκειται για μια διακυβέρνηση στα πρότυπα του δήμου των αρχαίων Αθηναίων». Χριστός κι Απόστολος! Καμιά φορά έχανε το μέτρο ο Μακαρίτης. 
Την πιο πάνω γνώμη μου δεν άλλαξα ούτε τώρα που ο γιος του Ανδρέα, ο Γιώργος, επισκέφτηκε τον Καντάφι στην τέντα του, στην Τρίπολη της Λιβύης, για να μπορέσει, λέει, να προσελκύσει επενδύσεις στη χώρα μας. Αρχικά άκουσα από το ραδιόφωνο ότι οι επενδύσεις αυτές θα είναι ύψους 200 δις δολαρίων ΗΠΑ. Τότε σκέφτηκα, εντάξει, για χάρη τόσο μεγάλου ύψους επενδύσεων, ας ρίξει ο Πρωθυπουργός μας και μια αγκαλιά και μ’ ένα δικτάτορα. Δεν χάθηκε και ο κόσμος. Όμως διαβάζοντας προσεκτικά τις ειδήσεις, ξέρετε τι κατάλαβα? Ο Καντάφι αυτά τα ίδια 200 δις δολάρια τα τάζει σε όλους, όχι μόνο σ’ εμάς. Τα έχει, λέει, γενικά για επενδύσεις σε άλλες χώρες κι εμείς ευελπιστούμε να πάρουμε ένα μερίδιο απ' αυτά.  Όταν δε είδα και κάτι θλιβερές εικόνες στο διαδίκτυο να απεικονίζουν ένα γερασμένο Καντάφι με το βαμμένο με καραμπογιά μαλλί να αγκαλιάζει μεν το δικό μας το Γιώργο, αλλά μ΄ ένα ψυχρό και παγερό πρόσωπο (πιο παγερό ακόμα και απ' αυτό του Μεντρέκα) και μάλιστα φορώντας γιαλιά ηλίου (είναι αγένεια αυτό ή μου φαίνεται?) ε, τότε τι να σας πω! Ανακατεύτηκα. Το αποκορύφωμα δε ήταν όταν είδα το Γιώργο στο βίντεο να δίνει στον Καντάφι κάτι παλιές φωτογραφίες που τον απεικονίζουν με τον Ανδρέα και το Μιτεράν στην Ελούντα (τότε καλέ το 84) και μάλιστα να του ζητά με ένα γλυκανάλατο ύφος αυτόγραφο (να υπογράψει δηλαδή πάνω στις φωτογραφίες), εεε, τότε ντράπηκα λίγο. Καλές οι επενδύσεις, δεν λέω, (φωτιά θα πέσει να με κάψει, αν πω το αντίθετο), αλλά ήταν ανάγκη να ζητήσει ο Έλληνας Πρωθυπουργός και αυτόγραφο από  το δικτάτορα!!! Από τότε που ο πατέρας του θαύμαζε τον Καντάφι, πέρασαν 26 χρόνια και υποτίθεται προχωρήσαμε μπροστά. Ή μήπως όχι?"

Κάποιοι προβληματισμοί για τη λαϊκή εξέγερση στη Αίγυπτο.

Καζάνι που βράζει η Β. Αφρική. Μετά τη Τυνησία, η λαϊκή εξέγερση προχώρησε στην Αίγυπτο, στην οποία μάλιστα η κατάσταση εμφανίζεται πιο σοβαρή. Χθες βράδυ έκαναν την εμφάνισή τους στο Κάιρο, την Αλεξάνδρεια και το Σουέζ τεθωρακισμένα οχήματα του στρατού. Οι διαδηλωτές αψήφησαν την απαγόρευση κυκλοφορίας που επιβλήθηκε από τον Αιγύπτιο Πρόεδρο Χόσνι Μουμπάρακ και συνέχιζαν τις βίαιες συγκρούσεις τους με την Αστυνομία μετά τη δύση του ήλιου.

Οι ραγδαίες αυτές εξελίξεις με προβλημάτισαν. Από τη μια κάθε λαϊκή εξέγερση με αιτήματα περισσότερη δημοκρατία, πολιτική ελευθερία, καταπολέμηση της διαφθοράς, δουλειά για όλους, καταπολέμηση της φτώχειας κλπ, έχει την αμέριστη συμπάθεια μου (αυτονόητο, βέβαια, αυτό). Από την άλλη όμως θυμήθηκα την «επανάσταση» στο Ιράν των ετών 1977- 1979 και την εξέλιξη που είχε στη συνέχεια και στέκομαι λίγο σκεπτική. 

Τότε (1977-1979) ήμουν νέα κοπέλα και, όπως είναι φυσικό, τα γεγονότα στο Ιράν τα παρακολουθούσα με πολύ ενδιαφέρον. Στην αρχή χάρηκα με τη λαϊκή εξέγερση εναντίον του αυταρχικού Σάχη. Μετά, όταν έφτασε ο Χομεϊνί στο Ιράν και έτυχε αποθεωτικής υποδοχής προβληματίστηκα. Η θρησκοληψία και η ανάμειξη των θρησκευτικών ηγετών στην πολιτική πάντα με προβλημάτιζε. Η σταδιακή δε επικράτηση θεοκρατικών ισλαμιστικών αντιλήψεων στη λεγόμενη «επανάσταση» με αποτελείωσε.

Ας πάρουμε την ιστορία με τη σειρά, για να τη μάθουν και οι νεώτεροι, οι οποίοι ίσως δεν ξέρουν ότι η εξέγερση του λαού του Ιράν άρχισε με τις καλύτερες προοπτικές για πολιτική ελευθερία και δημοκρατία, για να καταλήξει τελικά στο ισλαμιστικό καθεστώς που ξέρουμε σήμερα. 

Ο Μοχάμμαντ Ρέζα Σάχης, ανέβηκε στο θρόνο του Ιράν το 1941 με την υποστήριξη των ΗΠΑ. Ακολούθησε ένα πρόγραμμα κοινωνικής και οικονομικής αναμόρφωσης της χώρας κατά τα δυτικά πρότυπα, που ονόμασε "Λευκή Επανάσταση". Κατά το τέλος της δεκαετίας του 1960 άρχισε να βασίζεται όλο και πιο πολύ στη Μυστική Αστυνομία (SAVAK) προκειμένου να έχει τον έλεγχο των κινημάτων που ήταν αντίθετα με τις «μεταρρυθμίσεις» του. Οι Σιίτες συγκρότησαν ισχυρή αντιπολίτευση εναντίον του, με τον Αγιατολάχ Χομεϊνί, εξόριστο στο Ιράκ και έπειτα στη Γαλλία, να συνδέεται όλο και περισσότερο με τους φτωχούς και τους πολιτικά διωκόμενους του Ιράν. Τα μηνύματά του διαδίδονταν μέσα από κασέτες μουσικής, που εισάγονταν λαθραία στο Ιράν σε μικρές ποσότητες και έπειτα κυκλοφορούσαν σε αντίγραφα σε ολόκληρη τη χώρα.

Στα μέσα του 1977 αρκετοί άνθρωποι δολοφονήθηκαν, όταν η αστυνομία διέλυσε βίαια διαδηλώσεις διαμαρτυρίας κατά του Σάχη. Η χρονιά τελείωσε με μεγάλες φοιτητικές διαδηλώσεις και το κλείσιμο πολλών πανεπιστημίων. Η επόμενη χρονιά ξεκίνησε με συγκρούσεις στην πόλη του Κομ, που άφησαν δεκάδες νεκρούς, και συνεχίστηκε με ένα κύμα όλο και περισσότερο βίαιων διαδηλώσεων, γενικών απεργιών και αστάθειας. Στις 10 Δεκεμβρίου 1978, ένα πλήθος περίπου 8 εκ. Ιρανών σε όλο το Ιράν διαδήλωσε κατά του Σάχη.

Στις 16 Ιανουαρίου 1979 ο Σάχης έφυγε από την Τεχεράνη για "μακρές διακοπές", διορίζοντας ένα συμβούλιο υπό τον πρωθυπουργό του Σαπούρ Μπακθιάρ να κυβερνά την χώρα. Δεν επέστρεψε ποτέ.

Αρχικά, ο Μπακθιάρ προσπάθησε να συντρίψει την αντίσταση. Η πολιτική και κοινωνική αστάθεια έφτασε στο αποκορύφωμα της τον Φεβρουάριο του 1979. Οδομαχίες ξέσπασαν σε πόλεις και επαρχίες ανάμεσα σε υποστηρικτές του Χομεϊνί και τους υποστηρικτές του Σάχη, με τις στρατιωτικές δυνάμεις να μην φαίνονται διατεθειμένες να αναλάβουν ενεργό ρόλο υπέρ του τελευταίου.

Ο Αγιατολάχ Χομεϊνί επέστρεψε στο Ιράν την 1η Φεβρουαρίου 1979. Έτυχε αποθεωτικής υποδοχής. Δέκα μέρες αργότερα ο Μπακθιάρ κρύφτηκε και τελικά κατέφυγε εξόριστος στη Γαλλία. Επαναστατημένοι κατέλαβαν τον μεγαλύτερο ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό σταθμό της Τεχεράνης και δήλωσαν: "Αυτή είναι η φωνή της επανάστασης του Ιρανικού λαού", τη στιγμή που το νέο καθεστώς άρχισε διαδικασίες κατά των υποστηρικτών του Σάχη και εκατοντάδες από αυτούς εκτελέστηκαν.

Την 1η Απριλίου 1979, μετά από μια μεγάλη νίκη σε ένα εθνικό δημοψήφισμα στο οποίο δινόταν μόνο μια επιλογή (Ναι ή Όχι στην Ισλαμική Δημοκρατία), ο Αγιατολάχ Χομεϊνί διακήρυξε την ίδρυση μιας «Ισλαμικής Δημοκρατίας» με ένα νέο σύνταγμα που  αντανακλά τα ιδανικά του για μια διακυβέρνηση υπό τον Ισλαμικό Νόμο. Ο ίδιος έγινε ο ανώτατος πνευματικός ηγέτης του Ιράν, ενώ επιβλήθηκε παντού ο Ισλαμικός νόμος. Οι γυναίκες υποχρεώθηκαν να φορούν πέπλο, ενώ απαγορεύθηκε το αλκοόλ και η δυτική μουσική. Αυτές και άλλες ανάλογες ρυθμίσεις προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις.

Στις 4 Νοεμβρίου 1979, Ιρανοί Ισλαμιστές φοιτητές που ζητούσαν από τις ΗΠΑ την έκδοση του Σάχη στο Ιράν για δίκη, κατέλαβαν την αμερικανική πρεσβεία, κρατώντας 66 ομήρους, στην πλειοψηφία τους αμερικανούς. 14 από αυτούς απελευθερώθηκαν πριν το τέλος του Νοέμβρη. Τελικά όλοι οι όμηροι απελευθερώθηκαν στις 20 Ιανουαρίου 1981 μετά από μακρές διαπραγματεύσεις, που υποχρέωσαν τις ΗΠΑ να παράσχουν στο Ιράν χρήματα και στρατιωτικό εξοπλισμό.

Τα επόμενα δύο χρόνια υπήρξε σύγκρουση εξουσιών μεταξύ των προοδευτικών και συντηρητικών στοιχείων στα πλαίσια της Επανάστασης. Για κάποιο διάστημα ο Χομεϊνί φάνηκε να υποστηρίζει την φιλελεύθερη πλευρά. Στα μέσα του 1981 όμως, συγκέντρωσε με ρυθμίσεις όλη την εξουσία στα χέρια του, έθεσε τα ΜΜΕ υπό τον πλήρη έλεγχό του, και πήρε σκληρά μέτρα για την εξουδετέρωση κάθε αντίστασης έναντι της αυστηρής επιβολής του ισλαμικού νόμου. Μεγάλο τμήμα της Ιρανικής κοινωνίας, που είχε στηρίξει σε σημαντικό βαθμό την «Επανάσταση», απογοητεύτηκε στη συνέχεια, αλλά λίγοι τολμούν να εκφράσουν την απογοήτευση τους. 

Έτσι είχε, περίπου, στο Ιράν, η εξέλιξη της λαϊκής εξέγερσης της δεκαετίας του '70. Καταλαβαίνετε λοιπόν, γιατί αντιμετωπίζω σήμερα με κάποιο προβληματισμό τη λαϊκή εξέγερση στην Αίγυπτο. Τι στο καλό όμως? Πάνε πάνω από 30 χρόνια από τότε. Και να πω την αλήθεια, μέχρι τώρα που γράφω, δεν έχω αντιληφθεί ανάμειξη θρησκευτικών ηγετών ή οργανωμένων ισλαμιστικών ομάδων στις λαϊκες διαμαρτυρίες της Β. Αφρικής. Ελπίζω λοιπόν, μάλλον θέλω να πιστεύω, ότι ο κόσμος έχει πάει μπροστά από τότε και κάτι καλό θα βγει  για τους λαούς της Αιγύπτου και της Τυνησίας από τα σημερινά γεγονότα. Αμήν.
----------------- 
Σημείωση: Τα γεγονότα της "Επανάστασης" του Ιράν, περιγράφονται ωραία εδώ στο site της εκπομπής της ΕΡΤ "Εξάντας". Από εκεί πήρα κι εγώ την περιγραφή.

Οι Παλαιστίνιοι της Γάζας, η Μερόπη και το Διαβολάκι...

Ξημέρωσε η τέταρτη ημέρα των σφοδρότερων στρατιωτικών επιθέσεων που έχει γνωρίσει η Λωρίδα της Γάζας από τον πόλεμο των Έξι Ημερών το 1967. Διαβάζω ότι οι νεκροί Παλαιστίνιοι ήδη ξεπερνάνε τους 345 και οι τραυματίες αριθμούν περισσότερους από 1.600. Τα νοσοκομεία της Γάζας έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά και το νοσηλευτικό προσωπικό απευθύνει απελπισμένες εκκλήσεις για βοήθεια κάνοντας λόγο για πρωτοφανή ανθρωπιστική καταστροφή. Η Μερόπη μέσα μου, που έζησε τον πόλεμο και την προσφυγιά, θρηνεί για τους αμάχους και κυρίως τα παιδιά που χάνονται και αγανακτεί. Και τότε κάνει την εμφάνιση του, μέσα μου κι αυτό, ένα διαβολάκι που λέγεται ο «Συνήγορος του Διαβόλου». Και αρχίζει ένας έντονος διάλογος μεταξύ του «Συνηγόρου» και της Μερόπης.

• Μερόπη: Μη μου μιλάς, είμαι πολύ στενοχωρημένη, μ’ αυτό το μακελειό, μ’ αυτή τη γενοκτονία. Ο λαός της Παλαιστίνης πάντα με συγκινούσε. Εδώ και χρόνια του τάξανε πατρίδα, κι ακόμα δεν αξιωθήκανε να του τη εξασφαλίσουνε.
• Διαβολάκι: Μη μου πεις ότι δεν βλέπεις κι εσύ ότι σ’ αυτό το μακελειό, όπως το χαρακτηρίζεις, έχουν ευθύνη και οι ίδιοι οι Παλαιστίνιοι και ειδικά αυτοί της ισλαμικής Χαμάς που εδώ και αρκετό καιρό ρίχνανε ρουκέτες προς την πλευρά των Ισραηλινών, με θύματα αμάχους.
• Μερόπη: Σιγά, μωρέ, τις ρουκέτες που ρίχνανε. Κάτι αυτοσχέδια και ερασιτεχνικά ρουκετάκια! Και γιατί δεν διευκρινίζεις ότι οι άμαχοι Ισραηλινοί που λες , δεν είναι παρά ένας νεκρός και καμιά δεκαριά τραυματίες?
• Διαβολάκι: Δεν έχει σημασία το ισχνό αποτέλεσμα, δεν παύει να προκαλούσαν την τύχη τους. Το παραδέχτηκε και ο Αμπάς, ο Ηγέτης της PLO των Παλαιστινίων της Δυτικής Όχθης του Ιορδάνη. Αυτός λοιπόν τα «έχωσε» στη Χαμάς για την παραβίαση της εκεχειρίας. Α, κι αυτός ο εμφύλιος μεταξύ της Χαμάς και της PLO τι σου λέει?
• Μερόπη: Κοίταξε να δεις, σχεδόν όλα τα απελευθερωτικά κινήματα, είχαν τους εμφυλίους τους. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν δικαιούνται οι Παλαιστίνιοι να έχουν μια πατρίδα, όπου να ζουν ειρηνικά και να δημιουργούν, χωρίς να απειλούνται από κανένα. Μη ξεχνάς ότι κι εμείς οι Έλληνες το 1821 από τη μια πολεμούσαμε τους Οθωμανούς και από την άλλη πολεμούσαμε μεταξύ μας.
• Διαβολάκι: Αυτό το «ειρηνικά» πες το στη Χαμάς που δεν πιστεύει στην ειρηνική συνύπαρξη με το Ισραήλ.
• Μερόπη: Δεν ξέρω τι πιστεύει η Χαμάς, ούτε συμφωνώ φυσικά με τις μεθόδους και την αδιαλλαξία της. Εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι το Ισραήλ, ένα, υποτίθεται, πολιτισμένο και οργανωμένο Κράτος, χρησιμοποιεί ως πρόσχημα μερικά αυτοσχέδια ρουκετάκια που έριξε μια, έστω εξτρεμιστική, Οργάνωση, για να εξαπολύσει μια λυσσαλέα επίθεση με σύγχρονα όπλα και αεροπλάνα, με θύματα εκατοντάδες ήδη εξαθλιωμένους από τον αποκλεισμό αμάχους, μεταξύ των οποίων και πολλά παιδιά. Έλεος πια.
• Διαβολάκι: Λες ότι λυπάσαι για τους αμάχους, αλλά ξεχνάς ότι η Χαμάς διατηρεί τα Επιτελεία της κοντά σε σπίτια αμάχων, σε σχολεία και σε νοσοκομεία.
• Μερόπη: Α, δεν υποφέρεσαι. Όλη κι όλη η Γάζα 40 χιλιόμετρα είναι και ζουν εκεί 1,5 εκατομμύριο ψυχές, με άθλιες συνθήκες, στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο. Είναι φυσικό λοιπόν να υπάρχουν σπίτια, σχολεία και νοσοκομεία κοντά στα «Επιτελεία», όπως τα χαρακτηρίζεις. Πάω να φύγω, δεν μπορώ να σε ακούω, σε βαρέθηκα πια….
• Διαβολάκι: Κι εγώ βαρέθηκα να κάνω το Συνήγορο του Διαβόλου. Άσε, που όσο και αν προσπαθώ, δεν μπορώ να χωνέψω το Νετανιάχου, το Λικουντινό ντε, τον ακροδεξιό που προαλείφεται για να πάρει τα ηνία του Ισραήλ. Ξέρεις, έχουν εκλογές σε λίγο καιρό (το Φεβρουάριο) και γι' αυτό αποφάσισαν να το παίξουν σκληροί οι "φίλοι" μου οι Ισραηλινοί...
• Μερόπη: Τώρα μόλις πληροφορήθηκα ότι το πλοίο "Dignity" προερχόμενο από την πατρίδα μου την Κύπρο με ανθρωπιστική βοήθεια, εμβολίστηκε από σκάφος του Πολεμικού Ναυτικού του Ισραήλ, το οποίο δεν το αφήνει να προσεγγίσει στη Γάζα . Τι έχεις να πεις Διαβολάκι???
• Διαβολάκι: Αχ μη με πρήζεις άλλο, έχω να ετοιμαστώ και για το ρεβεγιόν τρομάρα μου...
• Μερόπη: Στο ρεβεγιόν να πας μόνο σου. Εγώ όρεξη για ρεβεγιόν και αηδίες, ενώ αθώος κόσμος εξοντώνεται, δεν έχω.

-----------------

Προσθήκη:

Πάνω πρόσθεσα ένα σκίτσο του καλού μου @φίλου Barel που είναι επίκαιρο

Ν. Οσετία - Κόσσοβο - Τσετσενία. Τρία μέτρα και τρία σταθμά

Διαβάζοντας με ανησυχία τις τελευταίες εξελίξεις στη Νότια Οσετία, δεν μπόρεσα, παρά να σκεφτώ ότι στη διεθνή εξωτερική πολιτική, ως συνήθως, επικρατούν δύο μέτρα και δύο σταθμά, ανάλογα με τα συμφέροντα και όχι το δίκιο.

Ας πούμε δυο λόγια για την Οσετία, την οποία διακρίνουμε σε Βόρεια και Νότια. Η Βόρεια Οσετία είναι μια αυτόνομη δημοκρατία εντός του πλαισίου της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ενώ η Νότια, όπου και διεξάγονται οι αιματηρές συγκρούσεις, αποτελεί τμήμα της Γεωργιανής επικράτειας. Οι Οσέτιοι είναι λαός με σαφή εθνικά και φυλετικά χαρακτηριστικά, καθώς και δική τους γλώσσα. Πρωτοεμφανίστηκαν στις ρωσικές πεδιάδες, νότια του ποταμού Ντον. Το 13ο αιώνα, μετά την εισβολή των Μογγόλων στην περιοχή, αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν ακόμη πιο νότια, στα βουνά του Καυκάσου, για να εγκατασταθούν τελικά κατά μήκος των συνόρων με τη Γεωργία. Το πρώτο διαχωρισμό σε Βόρεια και Νότια Οσετία την είχε κάνει ο Στάλιν, προκειμένου να πατάξει, όπως πίστευε, τον "αντισοσιαλιστικό εθνικισμό" των μικρών λαών. Μέσα στα πλαίσια εκείνης της πολιτικής είχε διατάξει και τον εκτοπισμό των ελληνικών πληθυσμών του Πόντου.
Η Νότια Οσετία έχει πληθυσμό περί τους 70.000 κατοίκους. Οι Γεωργιανοί αποτελούν λιγότερο από το ένα τρίτο του πληθυσμού, ενώ οι υπόλοιποι είναι, ως επί το πλείστον, Οσέτιοι. Κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής Ένωσης ήταν αυτόνομη περιφέρεια. Μετά τη διάλυση της Ένωσης, αν και αποτελεί τμήμα της Γεωργίας, διακήρυξε, από το 1991, την ανεξαρτησία της κι έχει έναν ντε φάκτο έλεγχο σε ένα σημαντικό μέρος της περιφέρειας. Ο διαχωρισμός της από τη Γεωργία δεν αναγνωρίστηκε από καμία άλλη χώρα. Επισήμως ούτε η Ρωσία αναγνώρισε, μέχρι στιγμής, την ανεξαρτησία της Ν. Οσετίας, διατηρεί όμως εκεί «ειρηνευτικά στρατεύματα». Χορήγησε μάλιστα σε όσους από τους Οσέτιους επιθυμούσαν ρώσικα διαβατήρια. Η χώρα εξακολουθεί να θεωρείται μέρος της Γεωργίας, η οποία αναφέρεται σε αυτήν είτε με το μεσαιωνικό όνομα Samachablo, είτε, πιο πρόσφατα, με το Tskhinvali (το όνομα της πρωτεύουσας της). Το 2006 διενεργήθηκε ένα ανεπίσημο δημοψήφισμα, με το οποίο οι Νοτιο-Οσέτιοι, στη μεγάλη τους πλειοψηφία, είχαν ταχθεί υπέρ της πλήρους ανεξαρτησίας της επαρχίας και της ένωσής τους με τα αδέρφια τους της Βόρειας Οσετίας. Οι Γεωργιανοί δεν αναγνώρισαν ποτέ το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.
Ας έρθουμε τώρα στις τελευταίες δραματικές εξελίξεις. Tο 2004 κέρδισε τις εκλογές στη Γεωργία ο απροκάλυπτα φιλο-Αμερικανός σημερινός πρόεδρος Μιχαήλ Σαακασβίλι, ο οποίος, αφού απέτυχε να πείσει τους Οσετιανούς να δεχθούν μια περιορισμένη αυτονομία, δεσμεύτηκε δημόσια ότι θα θέσει και πάλι υπό πλήρη γεωργιανό έλεγχο τη Νότια Οσετία.
Η διακηρυγμένη πρόθεση του ΝΑΤΟ το 2008 να εντάξει μελλοντικά τη Γεωργία στη Συμμαχία ήταν το κερασάκι στην τούρτα, αφού έκανε έξω φρενών τους Ρώσους οι οποίοι εύλογο είναι ότι δεν θέλουν με τίποτε την προς ανατολάς διείσδυση κι επέκταση των δυνάμεων του Βορειοατλαντικού Συμφώνου. Έτσι μερικές μόλις βδομάδες μετά τη Νατοϊκή ανακοίνωση, το Κρεμλίνο έσπευσε να συσφίξει τους δεσμούς της με τους αυτονομιστές της Ν. Οσετίας και της Αμπχαζίας (μιας άλλης αυτόνομης περιφέρειας στην επικράτεια της Γεωργίας) . Στις 4 Ιουλίου 2008 η Γεωργία επιτέθηκε κατά της Ν. Οσετίας, με τελικό απολογισμό έξι νεκρούς, ενώ η ρωσική αεροπορία πραγματοποίησε προειδοποιητικές πτήσεις πάνω από την περιοχή αυτή. Οι δυο πλευρές συμφώνησαν κατάπαυση του πυρός στις 7 Ιουλίου. Στις 8 Αυγούστου, λίγο πριν ξεκινήσει η τελετή έναρξης των ολυμπιακών αγώνων ξέσπασαν συγκρούσεις στο έδαφος της Οσετίας, μετά από επίθεση της Γεωργίας με την αιτιολογία της αποκατάστασης της συνταγματικής τάξης. Καθώς οι γεωργιανές δυνάμεις κλιμάκωναν την επίθεση, ρωσικά στρατεύματα εισέβαλαν στο έδαφος της Οσετίας, υποστηριζόμενα από άρματα μάχης, ενώ ρωσικά αεροπλάνα βομβάρδισαν στρατιωτική βάση κοντά στην πρωτεύουσα της Γεωργίας Τιφλίδα. Η σύρραξη γενικεύτηκε με αρκετά θύματα από όλες τις πλευρές (Οσετούς, Γεωργιανούς, Ρώσους). Κυρίως όμως οι νεκροί είναι άμαχοι πολίτες, ηλικιωμένοι και παιδιά, από τους "τυφλούς" βομβαρδισμούς των Γεωργιανών, ενώ έχει ξεκινήσει φυγή προσφύγων από την Οσετία. Η Γεωργία ανακάλεσε τους στρατιώτες της από το Ιράκ, τους οποίους μάλιστα μετέφεραν πίσω στη Γεωργία οι ίδιοι οι Αμερικανοί.
Ήδη ο θερμός πόλεμος έληξε, αφού τα μέρη δέχτηκαν κατάπαυση του πυρός. Αρχίζει όμως, πολύ φοβάμαι, ο ψυχρός πόλεμος.

Κι έρχομαι τώρα στη διαπίστωση μου για δύο μέτρα και δύο σταθμά ή καλύτερα θα έλεγα στην προκειμένη περίπτωση ισχύουν τρία μέτρα και τρία σταθμά.
Α΄ μέτρο: Κόσσοβο. Όλοι ξέρουμε ότι στις 17 Φεβρουαρίου 2008 κηρύχτηκε η ανεξαρτησία του Κοσσόβου, την οποία αγκάλιασαν και ενθάρρυναν τόσο οι Η.Π.Α. και ο Πρόεδρος Μπους προσωπικά, όσο και αρκετές Ευρωπαϊκές χώρες. Τότε ο Βλαντιμίρ Πούτιν άστραψε και βρόντησε και προειδοποιούσε τη Δύση ότι αν ευλογήσει την ανεξαρτησία στο Κόσοβο, θα υπάρχει τετελεσμένο με επικίνδυνες συνέπειες σε άλλες περιοχές. Δεν τον άκουσαν.
Β΄ μέτρο: Νότια Οσετία. Αν και σύμφωνα με τα πιο πάνω η περιφέρεια αυτή αποτελείται κατά πλειοψηφία από Οσέτιους, οι Η.Π.Α και πολλές Ευρωπαϊκές χώρες είναι αντίθετες με την ανεξαρτησία, γιατί θέλουν συμμαχία με τη Γεωργία. Η Ρωσία ενθαρρύνει και βοηθά την ανεξαρτησία της περιοχής, γιατί οι Ν. Οσέτιοι, επιθυμούν, μετά την ανεξαρτησία , να ενωθούν με τη Β. Οσετία που είναι περιφέρεια της Ρώσικης Ομοσπονδίας. Στο ίδιο μέτρο ανήκει και η Απχαζία, η άλλη περιοχή της Γεωργίας που διεκδικεί την ανεξαρτησία της και την ενθαρρύνει η Ρωσία.
Γ΄ μέτρο: Τσετσενία. Αυτόνομη περιφέρεια, πλούσια σε πετρέλαια, που υπάγεται στη Ρωσία . Κυρίαρχη εθνότητα της Δημοκρατίας είναι οι Τσετσένοι, οι οποίοι εκπροσωπούν το 93,5% του πληθυσμού. Υφίσταται ισχυρή αποσχιστική τάση με τους Τσετσένους αντάρτες να επιδιώκουν την ανεξαρτησία της περιοχής. Εδώ τώρα αντιδρούν σφόδρα οι Ρώσοι.

Τι συμβαίνει λοιπόν? Ότι κι αν συμβαίνει ένα είναι σίγουρο. Δεν έχει τίποτε να κάνει με τις ανθρώπινες αξίες και με την απόδοση δικαίου, αλλά με συμφέροντα (στρατιωτικές συμμαχίες, ζώνες επιρροής, δρόμους πετρελαίου κλπ).

-----------------------------

Πηγές:

1) Wikipedia (ελληνική έκδοση)

2) Wikipedia (αγγλική έκδοση)

3) Η καθημερινή

4) Τα νέα

5) Ναυτεμπορική

6) Ριζοσπάστης

Θέλει η Ιταλία σοβαρό ηγέτη ή όχι;;

Ο Ιταλικός λαός προσέρχεται σήμερα (13/4) και αύριο (14/4) στις κάλπες με ένα εκλογικό νόμο που καθιστά τις κυβερνήσεις συνασπισμού δέσμιες των μικρών κομμάτων. Δεν πέρασαν καλά καλά δύο χρόνια από τις προηγούμενες εκλογές που έδωσαν οριακή νίκη στον Κεντροαριστερό Συνασπισμό του Ρομάνο Πρόντι. Ο συνασπισμός γκρεμίστηκε με πάταγο τον Ιανουάριο, προς μεγάλη χαρά και αγαλλίαση του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, δημιουργού άλλωστε του εκλογικού νόμου. Αιτία της κατάρρευσης αυτής ήταν η παραίτηση του Υπουργού Δικαιοσύνης Κλεμέντε Μαστέλα, λόγω εμπλοκής του σε ένα σκάνδαλο διαφθοράς. Μόλις παραιτήθηκε απέσυρε και την υποστήριξη του μικρού κόμματος του (Udeur) προς τον Κυβερνητικό Συνασπισμό.

Με τις δημοσκοπήσεις με το μέρος του, να του δίνουν σταθερό προβάδισμα πέντε έως εννέα ποσοστιαίων μονάδων, ο φανταχτερός Μπερλουσκόνι κατεβαίνει στις εκλογές, αυτή τη φορά με νέο σχήμα αυτό του «Λαού της Ελευθερίας» (PDL). «Γνωρίζω τις τελευταίες δημοσκοπήσεις και είμαι απόλυτα βέβαιος ότι θα πετύχουμε τεράστια νίκη» είπε στην τελευταία συγκέντρωση του Λαού της Ελευθερίας στη Ρώμη. «Βγείτε εκεί έξω και κάντε αποστολική εργασία» είπε στο πλήθος των υποστηρικτών του ο δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας, βαρόνος των μέσων μαζικής ενημέρωσης, ιδιοκτήτης της Milan AC και κάτοχος της τιμητικής διάκρισης του «Ιππότη» στον επιχειρηματικό τομέα, εξ ου και το γνωστό Καβαλιέρε...

Αντίπαλος του ο 52χρονος Βάλτερ Βελτρόνι, πρώην δήμαρχος της Ρώμης, ο οποίος έχει αναλάβει το στοίχημα να οδηγήσει την κεντροαριστερά σε πορεία ανάκαμψης. Αυτός ολοκλήρωσε την εκστρατεία του εξαπολύοντας επίθεση για την ιταλική οικονομία επί διακυβέρνησης Μπερλουσκόνι και την τάση του για... αστειάκια, συχνά πυκνά χονδροειδή και κακόγουστα. Και κατέληξε «Η Ιταλία είναι μία σοβαρή χώρα και δεν χρειάζεται έναν πρωθυπουργό που κάνει χειρονομίες ή λέει βρώμικα αστεία σε Ευρωπαϊκές Συνόδους. Δεν είναι ηγέτης αυτός…..»

Ας θυμηθούμε λίγο μερικά από τα κακόγουστα αστειάκια του φανταχτερού Μπερλουσκόνι (βλ. εδώ και εδώ και εδώ και εδώ):

• · Στη Σύνοδο Κορυφής του 2002 σχημάτισε με τα δάχτυλά του «κερατάκια» πίσω από το κεφάλι Ισπανού υπουργού.
• · Υποστήριξε ότι η Αριστερά δεν έχει καλό γούστο όταν πρόκειται για γυναίκες. «Όταν κοιτάζω στα έδρανα του Κοινοβουλίου βλέπω ότι οι βουλευτίνες της δεξιάς είναι "πιο όμορφες" είπε.
• · Λίγες ώρες πριν το σχόλιο του για τις γυναίκες είχε ασχοληθεί με το ύψος του. "Είμαι ψηλότερος από τους Πούτιν και Σαρκοζί. Είμαι το ίδιο ψηλός με τον Πρόντι, στο 1,71 μ. Δεν γνωρίζω γιατί οι γελοιογράφοι με παριστάνουν ως νάνο, τη στιγμή που οι άλλοι έχουν δικαίωμα να αναπαρίστανται με κανονικές διαστάσεις", δήλωσε κατά τη διάρκεια προεκλογικής συγκέντρωσης.
• · Στη διάρκεια τηλεοπτικής εμφάνισης, μια χαμηλόμισθη Ιταλίδα τον είχε ρωτήσει πώς να φτιάξει οικογένεια με τέτοια οικονομικά: "Σαν πατέρας, σε συμβουλεύω να παντρευτείς τον γιο του Μπερλουσκόνι ή κάποιον άλλον που δεν αντιμετωπίζει τέτοια προβλήματα" της απάντησε.
• · Πέρυσι, είχε αναγκασθεί να ζητήσει δημόσια συγνώμη από την σύζυγο του για τα "φλερτ" με άλλες γυναίκες.
• · Λίγο πριν τις εκλογές του 2006 προέβη στις πιο κάτω πολύ ενδιαφέρουσες δηλώσεις: α) Μιλώντας σε Εμπορικό Σύλλογο είπε: «Έχω τόση εμπιστοσύνη στη νοημοσύνη των Ιταλών για να πιστέψω ότι θα είναι τόσο 'coglioni' για να ψηφίσουν κατά των συμφερόντων τους». Σημείωση: 'coglioni' στην ιταλική αργκό σημαίνει όρχεις. Αργότερα εξήγησε ότι ήταν ειρωνικός και στην περίσταση θα ταίριαζε περισσότερο η λέξη μαζοχιστές, β) Κατόρθωσε να προκαλέσει διπλωματικό επεισόδιο με την Κίνα λέγοντας: «Πηγαίνετε και διαβάστε τη μαύρη βίβλο του κομμουνισμού και θα δείτε ότι στην Κίνα του Μάο δεν έτρωγαν μωρά αλλά τα έβραζαν για να λιπάνουν το χώμα». γ) Σε ομιλία του εμφανίστηκε τόσο μετριόφρων που δεν δίστασε να κάνει τολμηρές συγκρίσεις: «Είμαι ο Ιησούς Χριστός της πολιτικής. Είμαι ένα υπομονετικό θύμα, ανέχομαι τους πάντες, θυσιάζομαι για τους πάντες». δ) Εξέφρασε ιστορικές κρίσεις για την περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου που έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Σύμφωνα με τον Καβαλιέρε, «ο Μουσολίνι ποτέ δεν σκότωσε κανέναν. Ο Μουσολίνι έστελνε τους ανθρώπους διακοπές». Σε ερώτηση μάλιστα του περιοδικού Spectator εάν πιστεύει ότι ο Ιταλός δικτάτορας ήταν «καλοκάγαθος» απάντησε καταφατικά.
• · Και το αποκορύφωμα: Εμβρόντητοι παρακολουθήσαμε όλοι τα τελευταία 24ωρα στις ειδήσεις τον Καβαλιέρε να πηγαίνει πίσω από μια ανύποπτη αστυνομικίνα και να κολλάει το σώμα του πάνω της κάνοντας μια ανεπίτρεπτη κίνηση που, αν γινόταν εδώ στην Ελλάδα, κάλλιστα θα μπορούσε να στοιχειοθετήσει το αδίκημα της «προσβολής της γενετήσιας αξιοπρέπειας» (άρθρο 337 του Ποινικού Κώδικα).

Θαυμάστε το κατόρθωμα του ...σοβαρού ηγέτη Μπερλουσκόνι

Σε μερικά 24ωρα θα ξέρουμε αν τελικά η Ιταλία θέλει σοβαρό ηγέτη ή όχι

Γκουαντάναμο..μια γροθιά στις αξίες (;) της Αμερικής

Καθώς περιδιάβαζα στο διαδίκτυο και βρισκόμουν συγκεκριμένα στον ιστότοπο (http://www.sansimera.gr/) διάβασα ότι σαν σήμερα το 1903 η Κούβα εκμίσθωσε στις Η.Π.Α. τον κόλπο του Γκουαντάναμο. Πολλές απορίες μου δημιουργήθηκαν στο μυαλό, όπως πώς και διατήρησε ο κομμουνιστής Κάστρο αυτή τη μίσθωση, τι γίνεται σήμερα εκεί κλπ. Έκανα λοιπόν τη μικρή μου έρευνα και να μαι έτοιμη για καινούργια ανάρτηση.

Ο κόλπος του Γκουαντάναμο είναι ένας υπήνεμος κόλπος στα νοτιοανατολικά της Κούβας. Στα ισπανικά λέγεται Bahia de Guantanamo. Περιβάλλεται από απόκρημνους λόφους που δημιουργούν ένα φυσικό οχυρό αποκομμένο από την Κουβανική ενδοχώρα. Οι Αμερικανοί αποβιβάστηκαν εκεί το 1898, κατά τη διάρκεια του Ισπανοαμερικανικού πολέμου. Η νικηφόρα έκβαση του πολέμου για τους Αμερικανούς τους εδραίωσε στην περιοχή. Προκειμένου δε να δημιουργηθεί εκεί βάση πεζοναυτών, ο Αμερικανός Πρόεδρος Ρούσβελτ ήρθε σε συμφωνία με τον Τομάς Εστράδα, πρώτο πρόεδρο της Κούβας (που ήταν αμερικανός πολίτης), και με μισθωτήριο συμβόλαιο που υπογράφηκε στις 23 Φεβρουαρίου 1903, η Κούβα εκμίσθωσε στις Η.Π.Α. τον εν λόγω κόλπο. Το συμβόλαιο αυτό περιλήφθηκε στο νεοσύστατο Σύνταγμα της Κούβας και απέκτησε αυξημένη τυπική ισχύ. Το 1934 μάλιστα προστέθηκε στο συμβόλαιο όρος, σύμφωνα με τον οποίο η μίσθωση θα είναι «στο διηνεκές» και θα λυθεί μόνο αν συμφωνούν και τα δύο μέρη ή οι Η.Π.Α. αποχωρήσουν οικειοθελώς από τον κόλπο. Ο Κάστρο, όταν ανέλαβε την εξουσία στην Κούβα, έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να ακυρώσει τη μίσθωση αυτή, την οποία κατήγγειλε και στους Διεθνείς Οργανισμούς ως παράνομη και αντίθετη με το Διεθνές Δίκαιο, αλλά δυστυχώς δεν τα κατάφερε. Το μίσθωμα δε δεν το εισπράττει εδώ και χρόνια.

Στο παρελθόν η Αμερικάνικη Βάση που δημιουργήθηκε στον κόλπο του Γκουαντάναμο, η οποία εκτείνεται σε 12 χιλιάδες στρέμματα, χρησιμοποιείτο ως κέντρο παραμονής προσφύγων από την Κούβα και την Αϊτή. Τώρα έχει μετατραπεί σε στρατόπεδο κρατουμένων. Ήδη από 11 Ιανουαρίου του 2002 έφτασαν εκεί οι πρώτοι ύποπτοι για τρομοκρατικές πράξεις. Σε αναζήτηση του εγκεφάλου των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 Οσάμα Μπιν Λάντεν, οι Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν τον πόλεμο στο Αφγανιστάν. Ο Μπιν Λάντεν παραμένει άφαντος, αλλά υποτίθεται ότι πολλοί από τους συνεργάτες του (;) πιάστηκαν και κρατούνται στο Γκουαντάναμο. Κατά τη διάρκεια της ανάκρισης οι κρατούμενοι αυτοί υποβλήθηκαν σε βασανιστήρια. Σήμερα, μετά από έξι ολόκληρα χρόνια, κρατούνται ακόμα 300 κρατούμενοι, χωρίς στους περισσότερους από αυτούς να έχουν απαγγελθεί ακόμα κατηγορίες. Τα πρώτα χρόνια μάλιστα δεν είχαν καν πρόσβαση σε δικηγόρο. Η κυβέρνηση Μπους υποστηρίζει πως δεδομένου ότι η βάση βρίσκεται στην επικράτεια της Κούβας οι κρατούμενοι εκεί δεν μπορούν να διεκδικούν συνταγματικά δικαιώματα των Ηνωμένων Πολιτειών. Τι υποκρισία Θεέ μου!! Οι φερόμενοι ως προστάτες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων παραβιάζουν κατάφωρα τα δικαιώματα εκείνων, από τους οποίους υποτίθεται θέλουν να μας προστατέψουν. Ακόμα και η δική τους εφημερίδα THE TIMES γράφει, μεταξύ άλλων, «ο,τιδήποτε γύρω από το Γκουαντάναμο είναι μια γροθιά στις αξίες της Αμερικής, αξίες, τις οποίες η ίδια διατείνεται ότι υπερασπίζεται στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας: Πρώτον, η αρχή της φυλάκισης τόσων ανθρώπων για χρόνια χωρίς να τους έχουν απαγγελθεί κατηγορίες. Δεύτερον, η προσφυγή στις στρατιωτικές επιτροπές. Τρίτον, τα βασανιστήρια σε βάρος των φυλακισμένων, για τα οποία η αμερικανική κυβέρνηση έχει πλήρη εικόνα. Αυτά όλα αποτελούν κατάφωρη παραβίαση του αμερικανικού συντάγματος. Είναι μάλλον ενοχλητικό να βλέπεις την πιο ισχυρή χώρα του κόσμου να στριφογυρνά στην άκρη κοντινού της νησιού, με τον ηγέτη του οποίου δεν συνομιλεί, με μοναδικό σκοπό την παραβίαση της δικής της νομοθεσίας….»

Το καλοκαίρι θα εκδοθούν σε βιβλίο ποιήματα γραμμένα από τους κρατούμενους στο Γκουαντάναμο, που μιλούν για τις εμπειρίες στο διαβόητο στρατόπεδο. Με οδοντόπαστα σε πλαστικά ποτήρια έγραφαν ορισμένοι κρατούμενοι, ενώ άλλοι από μνήμης υπαγόρευσαν τα ποιήματά τους στον Μαρκ Φάλκοφ, καθηγητή Νομικής στο Πανεπιστήμιο του Βορείου Ιλινόις, ο οποίος εκπροσώπησε 17 κρατούμενους από την Υεμένη. «Η ποίηση με κράτησε στα λογικά μου. Έγραψα 25.000 στίχους» λέει ο Αμπντούρ Ραχίμ Ντοστ που μαζί με τον αδερφό του, Μπαντρουζαμάν, κρατήθηκαν για τέσσερα περίπου χρόνια στο Γκουαντάναμο και απελευθερώθηκαν την άνοιξη του 2006.

Να μερικοί στίχοι του Αμπντούρ Ραχίμ Ντοστ:

«Όπως η καρδιά χτυπά στη σκοτεινιά του σώματος,

έτσι κι εγώ, παρ' όλο που βρίσκομαι πίσω από τα κάγκελα

σφύζω από ζωή.

Αυτοί που δεν έχουν κουράγιο, ούτε τιμή

θεωρούν ότι είναι ελεύθεροι,

αλλά είναι σκλάβοι.

Πετάω με τα φτερά της σκέψης,

και παρ' όλο που βρίσκομαι στο κελί

γνωρίζω μεγαλύτερη ελευθερία

Ημέρα συγγνώμης για την Αυστραλία (ανανεωμένο)

«Ημέρα της Συγγνώμης» ήταν η προχθεσινή (13 Φεβρουαρίου) για τη μακρινή Αυστραλία. Ημέρα που η χώρα αυτή απολογήθηκε επισήμως στους αυτόχθονες κατοίκους της, τους Αβορίγινες, καθώς και στους κατοίκους των νησιών Torres Strait Islands για όλα τα δεινά που προκάλεσαν οι λευκοί κάτοικοι της και το επίσημο κράτος.

«Σήμερα τιμάμε τους ιθαγενείς τούτης της χώρας...». Έτσι άρχισε την ομιλία του στο Κοινοβούλιο της Αυστραλίας ο νέος πρωθυπουργός Κέβιν Ραντ, για να συνεχίσει ζητώντας συγγνώμη από τις «κλεμμένες γενιές» των ιθαγενών, τις οικογένειες και τους απογόνους τους, «για τον πόνο, τα δεινά, την οδύνη και τις απώλειες» που τους προκάλεσαν νόμοι και πολιτικές διαδοχικών κοινοβουλίων και κυβερνήσεων» της χώρας. Λευκοί και Αβορίγινες που παρακολούθησαν την τελετή σε διάφορες εκδηλώσεις από γιγαντοοθόνες έκλαψαν από συγκίνηση.

Η άδικη αντιμετώπιση των Αβορίγινων από τους λευκούς Αυστραλούς έχει τις ρίζες της στο 1798, όταν η Αυστραλία έγινε αποικία της Μ. Βρετανίας. Μεγάλα τμήματα της χώρας παραχωρήθηκαν σε ανθρώπους χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων ή σε πρώην καταδίκους, οπότε ο ρατσισμός αναπτύχθηκε ραγδαία. Αποκορύφωμα της σκληρής αυτής μεταχείρισης ήταν το γεγονός ότι 100.000 περίπου παιδιά των ιθαγενών, αλλά και παιδιά - καρποί μεικτών γάμων, απομακρύνθηκαν βιαίως από τις οικογένειές τους την περίοδο 1910-1970 και τοποθετήθηκαν σε ορφανοτροφεία και άλλα ιδρύματα. Το πρόσχημα ήταν «η προστασία τους» από τους ανεύθυνους γονείς τους. Στην πραγματικότητα όμως η απομάκρυνση από τις οικογένειες τους έγινε βάσει μιας «πολιτικής αφομοίωσης» στην κουλτούρα των λευκών που ανέπτυξε το επίσημο κράτος. Η πολιτική αυτή διέλυσε χιλιάδες οικογένειες και πολύ συχνά κατέληξε στην κακοποίηση των παιδιών του ιδιόμορφου αυτού παιδομαζώματος που αποτελούν τις «κλεμμένες γενιές».

Μέλος αυτών των Κλεμμένων Γενιών είναι και η Κάθι Φρίμαν, η Χρυσή Ολυμπιονίκης του Σίδνεϊ στα 400 μέτρα. «Ποτέ δεν θα καταλάβω πώς είναι για μια μητέρα να μην μπορεί να προστατέψει το παιδί της, ποτέ. Πρέπει να ήταν φριχτό», είπε στους «Τimes», για να προσθέσει εντούτοις πως η συγνώμη της κυβέρνησης θα βοηθήσει στο να επουλωθεί ένα ανοιχτό τραύμα «στην ψυχή του έθνους». Μέλος Κλεμμένης Γενιάς είναι και η 50χρονη σήμερα Μέρι Χούκερ. Ήταν 12 ετών όταν την πήραν από την οικογένειά της, ακόμα θυμάται το «γιατί;» που τη στοίχειωνε και φυσικά δεν πρόκειται να ξεχάσει ποτέ τους βιασμούς που υπέστη στο ίδρυμα.

Σήμερα, οι Αβορίγινες αποτελούν μόλις το 2,4% του πληθυσμού της Αυστραλίας που φτάνει τα 21 εκατομμύρια. Είναι η φτωχότερη ομάδα της χώρας, ενώ εκπροσωπούνται σε δυσανάλογα υψηλά ποσοστά στο σωφρονιστικό σύστημα, στις λίστες των ανέργων και στη χορεία των αναλφάβητων. Το προσδόκιμο ζωής τους είναι 17 χρόνια μικρότερο από τον εθνικό μέσο όρο. Ο πρωθυπουργός υποσχέθηκε οικονομική βοήθεια για την άμεση αντιμετώπιση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι κοινότητες των ιθαγενών, ώστε να κλείσει η ψαλίδα που υπάρχει ανάμεσα σ’ αυτούς και τους μη ιθαγενείς πολίτες της μακρινής αυτής χώρας..

Ο χρόνος θα δείξει αν η πανηγυρική έκφραση συγγνώμης από το επίσημο Κράτος ήταν ειλικρινής και αν θα οδηγήσει τελικά στην επούλωση των πληγών των φτωχών αυτών κατοίκων μιας πλούσιας χώρας, το λευκό κατεστημένο της οποίας για δεκάδες χρόνια τους επιφύλασσε ταπείνωση και πόνο…

-------------------------------------

Προσθήκη:

Σε εκδήλωση της κοινότητας του Ντάργουϊν της Αυστραλίας, που έλαβε χώρα το Δεκέμβριο του 2007 (σχετική και η αμέσως παραπάνω εικόνα), μεταξύ άλλων συγκροτημάτων, χόρεψε και ένα συγκρότημα από δέκα Αβορίγινες χορευτές, οι «Chooky Dancers».Οι χορευτές αυτοί, που προέρχονται από το μικρό απομονωμένο νησί Έλκο βόρεια της Αυστραλίας, όπου ζουν σε πολύ φτωχές συνθήκες 2000 ιθαγενείς, παρουσίασαν τη δική τους χορευτική εκδοχή της μουσικής σύνθεσης του Μίκη Θεοδωράκη "Ζορμπάς"

Ο Μ. Θεοδωράκης είδε το βίντεο, του άρεσε και τους προσκάλεσε να επισκεφθούν την Ελλάδα και να παρουσιάσουν κι εδώ το χορό.

Κόσοβο, ένα βήμα πριν την Ανεξαρτησία. Πρέπει να ανησυχούμε;;

Διαβάζω στον Τύπο τις τελευταίες ημέρες ότι οι Αλβανόφωνοι του Κοσόβου ετοιμάζουν μονομερή διακήρυξη της ανεξαρτησίας τους και δεν ξέρω γιατί ένιωσα μια ανησυχία….

Το Κοσσυφοπέδιο ή Κόσοβο αποτελεί σήμερα επαρχία της Σερβίας. Αν και θεωρητικά τουλάχιστον η κυριαρχία της Σερβίας αναγνωρίζεται από τη Διεθνή Κοινότητα, εντούτοις στην πραγματικότητα δεν κυβερνά εκεί η χώρα αυτή. Από το 1999 το Κόσοβο βρίσκεται υπό την προσωρινή διοίκηση του ΟΗΕ, το δε επίσημο νόμισμα του είναι το ευρώ (το ξέρατε αυτό;). Στα μέρη όμως που κατοικούνται ακόμα από τους Σέρβους χρησιμοποιείται για τις συναλλαγές το Δηνάριο της Σερβίας. Ο πληθυσμός του Κοσόβου μόλις ξεπερνά το 2 εκατομμύρια και είναι κυρίως Αλβανόφωνοι (αγγίζουν το 90%). Υπάρχουν και λιγότεροι Σέρβοι, Τούρκοι και Ρουμάνοι. Πρωτεύουσα είναι η Πρίστινα (τα στοιχεία αυτά λήφθηκαν από την Βικιπαίδεια).

Στις 17 Νοεμβρίου του 2007, μετά από εκλογές που έλαβαν χώρα στο Κόσοβο, αναδείχθηκε νικητής ο Χασίμ Θάτσι, ο οποίος αυτοχαρακτηρίζεται «Πρωθυπουργός» και δηλώνει έτοιμος να ανακηρύξει μονομερώς την ανεξαρτησία της επαρχίας. Έτοιμοι για αναγνώριση δήλωσαν ήδη οι Η.Π.Α., αλλά και πολλές χώρες της Ε.Ε. (Γαλλία, Βρετανία, Ιταλία, Γερμανία, Αυστρία). Ο Πρόεδρος της Σερβίας Μπόρις Τάντιτς κάλεσε το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να μην εγκρίνει τη μονομερή ανακήρυξη της ανεξαρτησίας, γιατί κάτι τέτοιο θα έχει απρόβλεπτες συνέπειες σε όλο τον κόσμο και θα ενθαρρύνει τις εθνοτικές αποσχιστικές τάσεις. Διαβεβαίωσε δε ότι το Βελιγράδι είναι έτοιμο να παραχωρήσει στο Κόσοβο την «ευρύτερη και καλύτερη αυτονομία». Εντελώς αντίθετοι στη μονομερή ανεξαρτησία δήλωσαν ήδη η Ρωσία και η Κίνα. Είναι γνωστό ότι οι δύο αυτές χώρες αντιμετωπίζουν αποσχιστικές τάσεις από πολλές εθνότητες. Η Κίνα, πλην άλλων, έχει και το πρόβλημα του Θιβέτ, ενώ η Ρωσία έχει το πρόβλημα της Τσετσενίας. Αντίθετα η τελευταία αυτή χώρα καραδοκεί για να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία της Απχαζίας και της Οσετίας. Από την Ευρωπαϊκή Ένωση την αντίθεση τους δήλωσαν ήδη η Κύπρος, η Ισπανία (που έχει το πρόβλημα της χώρας των Βάσκων) και η Ρουμανία (με το πρόβλημα της Υπερδνειστερίας). Η Ελλάδα δεν έχει ακόμα πάρει σαφή θέση.

Οι Αλβανόφωνοι του Κοσόβου διεκδικώντας την ανεξαρτησία τους τονίζουν «Ο αλβανικός λαός του Κοσόβου ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ, είναι ένας λαός συμπαγής αυτοχθόνων που ζει στο δικό του έδαφος από τότε που αρχίζει η ιστορία της Ευρώπης και έχει δικαίωμα στην αυτοδιάθεση». Εκ πρώτης όψεως μπορεί να φαίνονται πειστικά τα επιχειρήματα τους αυτά. Αλλά σκέφτομαι και πάλι. Τα ίδια αυτά επιχειρήματα μπορούν να προβάλουν και άλλοι πληθυσμοί στα Βαλκάνια (και όχι μόνο) που τυγχάνει να έχουν τοπικά πλειοψηφία. Ανατριχιάζω δε όταν σκέφτομαι τι μπορεί να γίνει αν αρχίσουν να αλλάζουν τα σύνορα στην περιοχή αυτή……

Εσείς τι λέτε;;;;