Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλλα...

Μια εβδομάδα μόνο μας χωρίζει από τις εκλογές. Και πορευόμαστε προς αυτές ανήσυχοι συγχυσμένοι και ανασφαλείς. Η βία και ο τραμπουκισμός που άρχισαν εδώ και καιρό με γιαουρτώματα (βλ. περιπτώσεις Πάγκαλου και Αλαβάνου), με εκτόξευση παπουτσιών και ύβρεων, με κράξιμο σε βιβλιοπωλεία (βλ. περίπτωση Λοβέρδου), με φτύσιμο σε ταβέρνες (βλ. περίπτωση Σιούφα), με το χτίσιμο, εντός του γραφείου του, του αντιπρύτανη του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θανάση Καραμπίνη, επειδή απλώς ήθελε να εφαρμόσει το νέο νόμο για τα Α.Ε.Ι., με εκσφενδόνιση καρεκλών και γιαουρτιών σε συναυλίες (βλ. περίπτωση Νταλάρα) ή ακόμα χειρότερα με ξυλοδαρμούς (βλ. περίπτωση Χατζηδάκη), κορυφώθηκε τώρα τελευταία με τις γνωστές ενέργειες των φασιστών της «Χρυσής Αυγής». Και, βέβαια, καλά κάνουμε, σχεδόν όλοι οι πολίτες και πολιτικοί και καταδικάζουμε με βδελυγμία τις τελευταίες ενέργειες των «παλικαριών» της «Χρυσής Αυγής». Με την ίδια όμως ζέση έπρεπε να είχαμε καταδικάσει ΟΛΟΙ και τις πρώτες ενέργειες. Δεν έχει ναι μεν…., αλλά η αγανάκτηση του κόσμου κλπ κλπ. Τέτοιες δικαιολογίες αρμόζουν σε ανώριμα επιπόλαια παιδιά και όπως έγραψα και σε παλαιότερη ανάρτηση μου συντελούν στο να διαβρώνουν τη νομιμότητα, να ενθαρρύνουν την ανομία και το λαϊκισμό και να υποθάλπουν τη βία.

Δεν μπορώ να μην αναφερθώ και στη διαμάχη που ξέσπασε τις τελευταίες ημέρες μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ για τον Ιφικράτη Αμυρά, ο οποίος, ενώ ανακοινώθηκε επισήμως ως υποψήφιος του τελευταίου κόμματος στην Α΄ Αθήνας (βλέπε εδώ δημοσίευμα στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας «ΑΥΓΗ» 21-4-2012), στη συνέχεια αποσύρθηκε το όνομα του από τα ψηφοδέλτια. Να σας πω την αλήθεια, περίμενα ότι θα βγει ο ΣΥΡΙΖΑ και θα απαντήσει στη ΝΔ, με ειλικρίνεια, ότι "ναι, αρχικά τον προορίζαμε ως υποψήφιο, αλλά όταν πληροφορηθήκαμε το βίο και την πολιτεία του και συγκεκριμένα τις απόψεις του για ένοπλη βία (με τσεκούρια, μαχαίρια, μολότοφ, ρόπαλα κλπ), για αντάρτικα πόλεων, για ληστείες, εμπρησμούς κλπ, τον απομακρύναμε και το διαγράψαμε". Θα τους έλεγα ένα μεγάλο μπράβο για την ειλικρινή και έντιμη απάντηση τους. Και φυσικά θα βούλωναν και τα στόματα της ΝΔ. Αντ’ αυτού βγάζουν μια ανακοίνωση εντελώς αμήχανη, ακαταλαβίστικη με άλλα λόγια να αγαπιόμαστε («Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα και βγάζω τα παπούτσια μου να μη βραχεί η ομπρέλα. Ο Ιφικράτης Αμυράς έχει τόση σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ, όση έχει και η ΝΔ με την πραγματικότητα και την αξιοπιστία. Δηλαδή, καμία απολύτως…..»).  Μα βρε καλά μου παιδιά που, προφανώς, επιθυμείτε να έχετε σχέση με την πραγματικότητα και την αξιοπιστία, δεν αντιλαμβάνεστε ότι ένας από τους λόγους που φτάσαμε εδώ που φτάσαμε με τα μέχρι τώρα κόμματα εξουσίας (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ) ήταν ακριβώς τα ψέματα τους («λεφτά υπάρχουν», «το έλλειμμα είναι μόνο 6%» κλπ κλπ). Πώς, λοιπόν, τώρα, θέλετε να πιστέψουμε ότι, με σας, τα ψέματα τελείωσαν?  Φαντάζομαι πως ξέρετε ότι ψέμα είναι και η απόκρυψη της αλήθειας.

Και η σύγχυση και ανασφάλεια καλά κρατεί…. 
------------------------------------------------------------  
Υ.Γ. Και μέσα σ' όλη αυτή την παραζάλη, μάθαμε ότι πριν λίγους μόλις μήνες ο Παναγιώτης Λαφαζάνης έδωσε μια συνέντευξη στον Ιφικράτη Αμυρά (αυτόν που αγαπά τα τσεκούρια και τα μαχαίρια), όπου, ευθαρσώς, δηλώνει ότι η γνώμη του είναι ότι η Ελλάδα πρέπει να φύγει άμεσα από την ευρωζώνη και το ευρώ (βλέπε εδώ). Δεν είναι κακή η ειλικρίνεια. Το αντίθετο μάλιστα. Εκείνο όμως που αναρωτιέμαι, εγώ η ταπεινή ψηφοφόρος που δεν αποφάσισε ακόμη τι να ψηφίσει, είναι αν ο Λαφαζάνης εξακολουθεί να έχει την ίδια άποψη και σήμερα που ο ΣΥΡΙΖΑ μας διαβεβαιώνει ότι είναι υπέρ της παραμονής της Ελλάδας στην ευρωζώνη και στο ευρώ.

Νέοι πολιτικοί σχηματισμοί ναι, άλλα παχιά λόγια όχι

Ναι, η χώρα έχει ανάγκη νέων πολιτικών σχηματισμών. Σχηματισμών με οραματιστές, αλλά συγχρόνως έντιμους και ειλικρινείς πολιτικούς με συγκεκριμένο πρόγραμμα, φιλόδοξο μεν, αλλά πραγματοποιήσιμο, που να μην ψαρεύει απλώς ψήφους στα θολά νερά της μεγαλοστομίας και των παχιών λόγων. Από αυτά χορτάσαμε και πάθαμε. Κι όμως, δυστυχώς, τέτοιοι σχηματισμοί (μεγαλοστομίας και παχιών λόγων) ξεφυτρώνουν συνέχεια. Το μόνο πρόγραμμα τους? Μα, η …αντιμνημονιακή πολιτική (έτσι γενικά και αόριστα). Στα πλαίσια αυτής της μεγαλοστομίας και της αοριστολογίας, πλην των λίγο παλαιότερα ιδρυθέντων πολιτικών "αντιμνημονιακών" σχηματισμών («Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών» του Γ. Δημαρά, «Ελεύθεροι Πολίτες» του Β. Οικονόμου, "Ε.ΠΑ.Μ." του Δ. Καζάκη κλπ κλπ) ανακοινώθηκε τώρα τελευταία η ίδρυση και δύο νέων πολιτικών σχηματισμών.

• Την ίδρυση του κόμματος «Ανεξάρτητοι Έλληνες» ανακοίνωσε μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης (facebook, twitter) ο ανεξάρτητος βουλευτής Πάνος Καμμένος. Καλή η τεχνολογία, αλλά χωρίς τη βοήθεια της …Παναγιάς δεν πάει το κόμμα μπροστά. Γι’ αυτό και η ευχή του Καμμένου «η Παναγία να είναι βοηθός» στο νέο κόμμα!!! Έλα Χριστέ και Παναγιά λέω εγώ.
• Τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού μετώπου με την ονομασία «Ελληνική Λαϊκή Δημοκρατική Αντίσταση» ανακοίνωσε ο Μίκης Θεοδωράκης. Ο ίδιος δε περιέγραψε τους άξονες του μετώπου ως «ελευθερία και ανεξαρτησία» και «αλληλεγγύη και αντίσταση» (καθόλου παχιά λόγια). Αλήθεια, τι απέγινε η «Σπίθα»? Κάηκε?  Ή μάλλον, έσβησε?

Χμμμμμμμμμμμ, θα μου επιτρέψουν οι πιο πάνω συμπαθείς κατά τα άλλα, Ιδρυτές των "αντιμνημονιακών" κομμάτων, να τους πω ότι δεν είναι οι αοριστολογίες και οι μεγαλοστομίες που μας χρειάζονται σήμερα, για να πάμε μπροστά. Καλή η αντίθεση προς τα μνημόνια (κι εγώ μαζί τους), αλλά χρειάζονται και συγκεκριμένες εναλλακτικές προτάσεις και όχι αοριστολογίες που χαϊδεύουν αυτιά και στοχεύουν απλώς το θυμικό. Άλλωστε με μεγαλόστομα συνθήματα και εξαγγελίες του τύπου "η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες", "ο λαός δεν ξεχνά, οργανώνεται, νικά", "Τσοβόλα δώστα όλα" (ΠΑΣΟΚ) και "υπάρχει καλύτερη Ελλάδα και τη θέλουμε", "σεμνά και ταπεινά" "επανίδρυση του κράτους" (Ν.Δ.) κλπ κλπ πειστήκαμε να ψηφίσουμε (όσοι ψηφίσαμε) τα κόμματα εξουσίας και φτάσαμε στην υπερχρέωση και στη χρεοκοπία.

Οι συνδικαλιστές, ο διαγωνισμός και η φοροδιαφυγή...

Διαβάζω την πιο κάτω είδηση στον ηλεκτρονικό τύπο:

«Ένταση επικράτησε έξω από τη σχολή Δημόσιας Διοίκησης στην οδό Πειραιώς, όταν δεκάδες εφοριακοί προσπάθησαν να εμποδίσουν την είσοδο συναδέλφων τους στο κτίριο, έτσι ώστε να ματαιωθεί ο διαγωνισμός για την πρόσληψη 1.000 εφοριακών που θα στελεχώσουν το σώμα των φοροελεγκτών και θα ασχοληθούν αποκλειστικά με την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, καθώς και την είσπραξη των δημοσίων εσόδων. Οι συνδικαλιστές εφοριακοί είχαν αποκλείσει την είσοδο του κτιρίου με αποτέλεσμα να χρειαστεί η επέμβαση της αστυνομίας για να καταφέρουν περίπου 150 από τους συνολικά 900 υποψήφιους να πάρουν μέρος στο διαγωνισμό….»
Και μένω για άλλη μια φορά άναυδη. Και αναρωτιέμαι. Αλήθεια, τι είναι αυτό που ενόχλησε τους συνδικαλιστές? Η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής ή η επιλογή υπαλλήλων μέσω διαγωνισμού? Πολύ φοβάμαι και τα δύο.
Δεν είναι καιρός πια να εγκαταλείψουμε όλοι (συνδικαλιστές και μη) τις παλιές μας «καλές» συνήθειες? Δεν είναι καιρός να καταπολεμηθεί ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ η φοροδιαφυγή, ώστε να μην πληρώνουν τους φόρους πάντα τα ίδια θύματα (μισθωτοί και συνταξιούχοι)? Και, επίσης, δεν είναι καιρός οι επιλογές των υπαλλήλων να γίνονται με διαγωνισμό και όχι με άλλα  κριτήρια (π.χ. τις γνωριμίες ή το ρουσφέτι)?

Υπερβολές.... (ανανεωμένο)

Διαβάζω στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας «το Βήμα» την πιο κάτω είδηση:
Έγινε επεισόδιο στο Πάντειο Πανεπιστήμιο με αφορμή την είσοδο ειδικού φρουρού στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου, ο οποίος συνελήφθη και θα οδηγηθεί στο αυτόφωρο με την κατηγορία της διατάραξης της ειρήνης στο Πανεπιστημιακό Ίδρυμα. Σύμφωνα με πληροφορίες, πρόκειται για εκπαιδευόμενο ειδικό φρουρό που φορούσε το πολιτικό του μπουφάν και από μέσα την στολή του και «επισκέφθηκε» το πανεπιστήμιο για να δει μία φίλη του. Οι φοιτητές αντιλήφθηκαν από το παντελόνι και τα άρβυλα ότι επρόκειτο για άνδρα της ΕΛ.ΑΣ, δημιούργησαν επεισόδιο και ζήτησαν την απομάκρυνσή του. Ο πρύτανης του ανωτέρω Πανεπιστημίου κ. Γρ. Τσάλτας δήλωσε στην εφημερίδα «το Βήμα» ότι «οι φοιτητές έδειξαν παροιμιώδη αυτοσυγκράτηση» και ότι «λειτούργησε για μια ακόμη φορά η ψυχραιμία και η νηφαλιότητα των εκπροσώπων του Ιδρύματος».
Έλα Χριστέ και Παναγία τι υπερβολές είναι αυτές! Απ’ ότι κατάλαβα (εκτός αν κάτι μου διαφεύγει), σύρθηκε ένας άνθρωπος στο αυτόφωρο και τέθηκε σε διαθεσιμότητα (ναι έγινε κι αυτό), μόνο και μόνο επειδή πήγε να συναντήσει τη φίλη του στο Πανεπιστήμιο φορώντας, κάτω από το μπουφάν του, τη στολή του ως ειδικού φρουρού! Και πού βρίσκεται το αδίκημα σ’ αυτό? Και από πάνω δήλωσε και ο Πρύτανης ότι οι φοιτητές «έδειξαν παροιμιώδη αυτοσυγκράτηση»!! Δηλαδή κανονικά, χωρίς την παροιμιώδη αυτοσυγκράτηση, τι έπρεπε να κάνουν οι φοιτητές? Να τον εκτελέσουν δια λιθοβολισμού???? 
--------------------------- 
Προσθήκη:
Απ' ότι πληροφορήθηκα από τον ηλεκτρονικό τύπο, ο εκπαιδευόμενος ειδικός φρουρός αθωώθηκε πανηγυρικά στο Δικαστήριο. Επιτέλους, πρυτάνευσε η λογική. 

Διχασμένη προσωπικότητα?

Από τη μια θυμώνω με τα σκληρά οικονομικά μέτρα που μας πιέζουν οι Δανειστές μας να πάρουμε, για να εγκριθεί η νέα Δανειστική Σύμβαση και από την άλλη τρέμω μήπως δεν πάρουμε μέτρα, το παίξουμε "Τσε Γκεβάρα" και επακολουθήσει άτακτη χρεοκοπία, βίαιη επάνοδος στη δραχμή και ό,τι αυτή συνεπάγεται.
Είμαι καλά γιατρέ μου????

Μάλλον όχι.

Φρικάρω...

Τον τελευταίο καιρό «φρικάρω» όλο και συχνότερα, όλο και περισσότερο. Μα τι λέξεις αργκό χρησιμοποιώ κι εγώ? Άκου φρικάρω… Να σας πω την αλήθεια, αρχικά έψαξα να βρω μια πιο καθωσπρεπει λέξη που να εκφράζει αυτό που νιώθω, αλλά δυσκολεύτηκα. Τελοσπάντων. Πριν προχωρήσω πιο κάτω, ας δούμε λίγο την ετυμολογία της λέξης φρικάρω. Προέρχεται από το αγγλικό «freak» = τέρας, ασυνήθιστο φαινόμενο ή πρόσωπο. Έχει όμως και παρετυμολογική επίδραση από την ελληνική λέξη «φρίκη» που προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό ουσιαστικό (η) φριξ, (γεν.) φρικός = ελαφρύς κυματισμός, ρίγος, ανατρίχιασμα. Όλα αυτά τα ετυμολογικά τα διάβασα στο «Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας» του Γ. Μπαμπινιώτη, β΄ έκδοση, σελ. 1903.
Ας επανέλθουμε τώρα στο κυρίως θέμα μας. Όπως έλεγα, λοιπόν, τον τελευταίο καιρό είμαι συνεχώς φρικαρισμένη. Να μερικά πράγματα που με φρίκαραν:
• Έχω φρικάρει με την «Τρόικα» που επιμένει για περαιτέρω μειώσεις στους μισθούς και στις συντάξεις και απολύσεις, απολύσεις, απολύσεις…. Μα είναι εύκολο να μείνει ο άνθρωπος από τη μια μέρα στην άλλη στο δρόμο? Εγώ ένα στεγαστικό δάνειο έχω να αποπληρώσω και ζορίζομαι πάρα πολύ, γιατί το συμφώνησα σε καιρούς εύκολους και τώρα ήρθαν καιροί δύσκολοι. Φαντάσου να κινδύνευα να μείνω εντελώς χωρίς δουλειά. Ούτε να το σκεφτώ δεν μπορώ.
• Έχω φρικάρει (πιο πολύ) με την προοπτική πλήρους χρεοκοπίας και επανόδου στη δραχμή, καθώς και με την προσπάθεια, από μερικούς (επιπόλαιους), να παρουσιάσουν αυτή την καταστροφική εξέλιξη ως «περήφανα αξιοπρεπή» και «πατριωτική».
• Έχω φρικάρει με τα φαινόμενα ακραίου λαϊκισμού σε πολιτικού και πολίτες, που όλο και πληθαίνουν τώρα τελευταία (ένα απ' αυτά είναι και το κάψιμο της γερμανικής σημαίας). Η κρίση μερικούς συνέτισε και άλλους αποτρέλανε.
• Έχω φρικάρει με το λογαριασμό «κοινοχρήστων» που μου ήρθε τον τελευταίο μήνα (320€). Και μη βιαστείτε να σκεφτείτε ότι «κλέβει» ο διαχειριστής, γιατί δεν κλέβει. Διαχειριστής είμαι εγώ! Απλώς έχει ακριβύνει τόσο το πετρέλαιο κι έχω άντρα τόσο κρυουλιάρη. Απορώ τι θα κάνει ο "κρυουλιάρης" μου αν επιστρέψουμε στη «δραχμούλα» μας. Άντε να βρεις τότε πετρέλαιο και αν το βρεις τι τιμή θα έχει. Τότε Good bye θέρμανση.

Το μπρελόκ!

Ταραγμένη γύρισε η κόρη μου από το περίπτερο. Και ακολούθησε ο εξής διάλογος:
-«Μαμά δεν μπορείς να φανταστείς τι πουλάνε στο περίπτερο!».
-«Τι πουλάνε κορίτσι μου?».
-«Πουλάνε μπρελόκ με τη φάτσα του Παπαδόπουλου».
-«Ποιού Παπαδόπουλου? του Αλέκου Παπαδόπουλου?  
-"Όχι, καλέ"
-"Του μακαρίτη του Τάσου Παπαδόπουλου?»
-«Ούτε αυτού. Του Γεώργιου Παπαδόπουλου, του Δικτάτορα. Και μάλιστα όταν έκανα παρατήρηση στον περιπτερά, μου απάντησε ότι αυτά τα μπρελόκ έχουν μεγάλη ζήτηση και δεν πρόκειται να τα αποσύρει».
Κι όμως καλοί μου αναγνώστες μ’ εκείνα και με τούτα, εκεί καταντήσαμε. Να υπάρχουν Έλληνες που, εν έτει 2011 προς 2012, αγοράζουν μπρελόκ με τη φάτσα του Δικτάτορα. Χέρι - χέρι πολιτικοί και πολίτες υπονομεύουμε, ίσως άθελα μας, τη Δημοκρατία, διαβρώνουμε τη νομιμότητα, ενθαρρύνουμε την ανομία και το λαϊκισμό, χωρίς καλά καλά να συνειδητοποιούμε ότι, με την ανοχή μας, άρχισαν σιγά σιγά να ξεθαρρεύουν οι νοσταλγοί της Δικτατορίας.

Η θλιβερή ιστορία μιας χρεοκοπημένης οικογένειας...

Μια ζωή ξόδευε περισσότερα απ’ όσα κέρδιζε αυτός και η γυναίκα του. Είχε υποσχεθεί στον εαυτό του και στην οικογένεια του ότι θα ζούσαν πολύ καλύτερα από τους γονείς, τους παππούδες και τους προπάππους του και προσπαθούσε να τηρήσει το λόγο του. Ήταν και αυτός ο γείτονας που ζούσε πλουσιοπάροχα και δεν ήθελε να φαίνεται αυτός υποδεέστερος. Ταξίδι στο Λονδίνο ο γείτονας? Ταξίδι στη Ρώμη αυτός. Αυτοκίνητο MERCEDES ο γείτονας? Αυτοκίνητο BMW αυτός. Γεύμα στη Μ. Βρεττανία ο γείτονας? Γεύμα στο HILTON αυτός. Τα παιδιά του στο Κολλέγιο ο γείτονας? Τα παιδιά του στου Ζηρίδη αυτός. Η γυναίκα του είχε βολευτεί. Αν και αντιλαμβανόταν ότι η ζωή που κάνανε ήταν υπεράνω των δυνατοτήτων τους, δεν διαμαρτυρόταν γι’ αυτό. Ίσα ίσα που προέβαλλε συνεχώς απαιτήσεις. Για να τα βγάλει πέρα αναγκαζόταν να παίρνει συνεχώς δάνεια από τις Τράπεζες. Μέχρι που έφτασε ο κόμπος στο χτένι και έντρομος συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε πια να πληρώνει τα τοκοχρεωλύσια. Και οι Τράπεζες άρχισαν να ανησυχούν σοβαρά ότι δεν θα πάρουν τα λεφτά τους πίσω. Για να του δώσουν νέα δάνεια απαιτούσαν ψηλό επιτόκιο που δεν μπορούσε να το πληρώσει. Τα έξοδα όμως έτρεχαν. Η γυναίκα του και τα παιδιά του, αμέριμνοι, εξακολουθούσαν να απαιτούν τη ζωή που είχαν συνηθίσει. Μέχρι που μια μέρα τους μάζεψε, τους εξήγησε άκρες- μέσες την οικονομική κατάσταση της οικογένειας και τους ανακοίνωσε ότι θα γίνουν περικοπές στα οικογενειακά έξοδα. Όλη την αλήθεια, πάντως, δεν τους την είπε. Δεν ήθελε να του αποδώσουν την ταμπέλα του αποτυχημένου, του «looser». Η γυναίκα του και τα παιδιά του στην αρχή μούδιασαν, μετά άρχισαν να διαμαρτύρονται. Η γυναίκα του μάλιστα απαιτούσε να παραδώσει σ’ αυτήν τη διαχείριση των οικονομικών τους που ήταν, όπως έλεγε, πιο ικανή.
Η κατάσταση μέρα με τη μέρα χειροτερεύει. Ο μεγάλος γιος του έχει τελειώσει το Πανεπιστήμιο, αλλά δουλειά δεν βρίσκει. Τα δύο μικρότερα παιδιά δεν πηγαίνουν πια σε ιδιωτικό σχολείο, αλλά έχει να πληρώσει τα διάφορα φροντιστήρια που παρακολουθούν, τα οποία όμως σιγά σιγά περιορίζονται. Τη γυναίκα του τη διώξανε από τη δουλειά και έχει μπει στην ανεργία. Αποφάσισε να ρίξει τα μούτρα του και να πάει στην Τράπεζα, με την οποία συνεργαζόταν πιο πολύ τα τελευταία χρόνια. Τόσους τόκους έχει εισπράξει απ' αυτόν. Θα ζητήσει ένα μεγάλο νέο δάνειο, μπας και μπορέσει να ξελασπώσει. Η Τράπεζα, γνωρίζοντας πια την οικτρή οικονομική του κατάσταση, του έβαλε όρους. Ήθελε να εξασφαλίσει τα χρήματα της. Οι όροι είναι σκληροί, αλλά τους υπέγραψε για να πάρει τα χρήματα. Άλλους όρους τήρησε και άλλους όχι. Η γυναίκα του, ξεχνώντας ότι η οικτρή οικονομική τους κατάσταση οφείλεται, κατά ένα μέρος, και σ’ αυτήν και στις απαιτήσεις της, άρχισε να του κάνει σκληρή κριτική και να τον μέμφεται που υπέγραψε τη συμφωνία με την Τράπεζα. Αποτυχημένο τον ανεβάζει, ξεφτίλα τον κατεβάζει. Ο γιος του, ο μεγάλος, του κρατά μούτρα. Ενίοτε στήνει και ένα γερό καυγά μαζί του, θεωρώντας τον υπαίτιο που διαψεύστηκαν τα όνειρα του για μια καλή θέση στο Δημόσιο. Και σαν μην έφταναν όλα αυτά, έχει στο κεφάλι του κι ένα γέρο θείο του, παλιό αριστερό που πέρασε, ένα διάστημα, και από τη ΝΔ (επί Μητσοτάκη). Αυτός, λοιπόν, τον βάζει κατσάδα που παίρνει δανεικά από Ευρωπαϊκή Τράπεζα και γίνεται υπόδουλος της και δεν προτιμά Ρώσικη ή Κινέζικη! Καλύτερα να γίνεις δούλος των Ρώσων ή των Κινέζων, του λέει, παρά αυτών των βάρβαρων Ευρωπαίων.
Με τούτα και με κείνα, έφτασε η μέρα που θα εκταμιευόταν η 6η δόση του συμφωνημένου τραπεζικού δανείου. Τα έξοδα τρέχουν, τα χρέη τον περιμένουν στη γωνία. Τα χρήματα του φτάνουν μόνο για λίγες μέρες. Μετά δεν θα έχουν να φάνε. Θα τους κόψουν και το ρεύμα. Πήγε στην Τράπεζα να εισπράξει τη δόση. Ο γιος του τον ακολούθησε και άρχισε να τον βρίζει μπροστά στους υπαλλήλους της Τράπεζας. Τον αποκαλούσε ψεύτη και απατεώνα. Σε λίγο κατέφτασε και η γυναίκα του και προειδοποίησε το Διευθυντή της Τράπεζας ότι, όταν θα αναλάβει αυτή τη διαχείριση των οικονομικών της οικογένειας, θα ζητήσει επαναδιαπραγμάτευση των όρων της σύμβασης. Ο Διευθυντής, χολωμένος, του ανακοινώνει ότι δεν πρόκειται να πάρει τη δόση, αν δεν υπογράψει τη σύμβαση δανείου ως εγγυήτρια και η γυναίκα του. Έφυγε άπραγος. Α, ξέχασα να σας πω. Εκεί που έφευγε, του φάνηκε ότι είδε το γείτονα (αυτόν με τη MERCEDES) να μπαίνει κατηφής στο γραφείο του Διευθυντή. 
Η γυναίκα του αρνείται να υπογράψει. Θέλει τα λεφτά σαν τρελή, αναγκάστηκε τελικά να ομολογήσει ότι δάνειο, χωρίς όρους δεν γίνεται, αλλά δεν υπογράφει. Αυτή είναι περήφανη γυναίκα. Είναι Ελληνίδα, έχει μπέσα. Δεν ταπεινώνεται. Το πολύ πολύ, λέει, να πάρει τηλέφωνο ένα γνωστό της υπάλληλο της Τράπεζας και να του πει να πει στο Διευθυντή ότι συμφωνεί να πάρει ο άντρας της τα χρήματα. Μέχρι εκεί μπορεί να υποχωρήσει. Υπογραφή δεν βάζει, πάει και τελείωσε. Ο γιος του ο μεγάλος φωνάζει ότι αυτός ο εκβιασμός δεν θα περάσει, ανεμίζοντας, αγωνιστικά, το κόκκινο λάβαρο που βρήκε στην αποθήκη. Το πού η οικογένεια θα βρει τα λεφτά να καλύψει τις ανάγκες της, αν η μάνα του και ο Διευθυντής παραμείνουν μουλαρωμένοι, δεν είναι δική  του δουλειά. Η δική του δουλειά είναι να καταγγέλλει τον πατέρα του και τη μάνα του και την Τράπεζα φυσικά. Δεν είναι να βρίσκει λύσεις.
Τα δύο μικρότερα παιδιά της οικογένειας ζάρωσαν στη γωνιά τους και περιμένουν να δουν τι θα γίνει. Βλέπουν τα καμώματα των μεγάλων και ο φόβος τους μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. 

Ελλάδα, η χώρα των "ειδημόνων" και των "αρμοδίων"!

Τις προάλλες άκουγα μια, χαριτωμένη είναι αλήθεια, διαφήμιση στο ραδιόφωνο. Μια γυναίκα κι ένας άνδρας συνομιλούν και η γυναίκα ρωτά τον άντρα με τι ασχολείται. «Είμαι καρδιοχειρουργός στο Seattle Grace Hospital» απαντά αυτός γεμάτος αυτοπεποίθηση. Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι δεν είναι καρδιοχειρουργός, ούτε καν γιατρός, απλώς βλέπει τη σειρά «Grey’s Anatomy» στην τηλεόραση και νομίζει ότι αυτόματα απέκτησε γνώσεις καρδιοχειρουργικής. Γέλασα, γιατί αναλογίστηκα πόσοι Έλληνες κάνουν το ίδιο! Η συντριπτική πλειοψηφία θα έλεγα. Ακούς παντού «ειδήμονες» να σου αναλύουν θέματα ιατρικής, οικονομίας, πολιτικής, νομικών κλπ με τον αέρα του πανεπιστήμονα.

Έτσι, μεταξύ άλλων, γίναμε όλοι νομικοί και δίνουμε νομικές συμβουλές. Προχθές ένας συγκάτοικος ήρθε να πληρώσει τα κοινόχρηστα (δυστυχώς, είμαι διαχειρίστρια φέτος) και με παρακάλεσε να αγοράσω κλειδαριά και να κλειδώσω το ντουλάπι με τους μετρητές της ΔΕΗ, για να μην μπορούν, λέει, οι υπάλληλοι της ΔΕΗ να έχουν πρόσβαση και να μας κόψουν το ηλεκτρικό ρεύμα, αν δεν το πληρώσουμε, λόγω του τέλους ακινήτου. Και αυτός, όπως μου είπε, δεν έχει σκοπό να πληρώσει το εν λόγω τέλος. Θα πάει, λέει, σε ένα ATM Tράπεζας και μ' ένα περίεργο τρόπο (που δεν τον πολυκατάλαβα) θα πληρώσει μόνο την αξία του ρεύματος. Πρέπει όμως, συνέχισε, να είναι κλειδωμένο το ντουλάπι, για να αποτραπεί η διακοπή της ηλεκτροδότησης του σπιτιού του. Όταν τον κοίταξα περίεργα, με πληροφόρησε ότι αυτή η φαεινή ιδέα- συμβουλή κυκλοφορεί ευρέως στο διαδίκτυο, αλλά και σε ΜΜΕ και ότι την έχουν δώσει νομικοί. Έλα Χριστέ και Παναγία! Τι είδους νομική συμβουλή είναι αυτή!! Είναι φανερό ότι η οικονομική κρίση και οι απανωτοί φόροι και τέλη μας κτύπησαν όλους κατακέφαλα. Του απάντησα ότι καταλαβαίνω τον πόνο του και τις οικονομικές δυσκολίες του, άλλωστε σχεδόν όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε, αλλά δεν μπορώ να κλειδώσω το ντουλάπι, είναι παράνομο. Οι υπάλληλοι της ΔΕΗ πρέπει να έχουν πάντα πρόσβαση στους μετρητές, οι οποίοι, σύμφωνα με το νόμο, είναι ιδιοκτησίας της Επιχείρησης Ηλεκτρισμού και όχι δικοί μας. Αν αποκόψουμε την πρόσβαση, υπάρχει κίνδυνος να διακοπεί η ηλεκτροδότηση σε όλη την πολυκατοικία. Του είπα δε ότι αν δεν πειστεί η Κυβέρνηση να πάρει πίσω το μέτρο, ο μόνος νόμιμος τρόπος να μην του κόψουν το ρεύμα, ενώ δεν έχει πληρώσει το τέλος ακινήτου, είναι να καταφύγει στη Δικαιοσύνη. Με κοίταξε δύσπιστα, κούνησε το κεφάλι του και έφυγε.

Χθες διάβασα με έκπληξη στον ηλεκτρονικό τύπο (βλέπε εδώ) ότι ο Υπουργός Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος τα έβαλε με το Μονομελές Πρωτοδικείο Καλαμάτας που εξέδωσε προσωρινή διαταγή απαγόρευσης της διακοπής ηλεκτροδότησης ακινήτου, για το οποίο είχε εσφαλμένα υπολογιστεί το τέλος ακινήτου. Απέδωσε δε στο Δικαστήριο υπέρβαση δικαιοδοσίας και προανήγγειλε παρέμβαση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους. Χριστός κι Απόστολος! Τίποτε σ’ αυτόν τον τόπο δεν αφήνουν να το κρίνουν οι αρμόδιοι. Και ο μόνος αρμόδιος κ. Υπουργέ μου, για την ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου σε μια συγκεκριμένη υπόθεση, είναι τα Δικαστήρια και όχι εσύ που είσαι εκπρόσωπος της Εκτελεστικής Εξουσίας, ούτε το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους που επικαλείσαι.

Όχι τίποτε άλλο, αλλά θα διαβάσει την είδηση αυτή και ο γείτονας και θα γελά μαζί μου για τη συμβουλή που του έδωσα να καταφύγει στο Δικαστήριο.

----------------------

Προσθήκη: 

Επειδή ο φίλος συμπλόγκερ @giorgos με ρωτά ποια η έννοια του άρθρου 77 του Συντάγματος, το οποίο ορίζει ότι «Η αυθεντική ερμηνεία των νόμων ανήκει στη νομοθετική λειτουργία» έχω να κάνω την εξής διευκρίνιση: Η συνταγματική επιταγή αυθεντικής ερμηνείας των νόμων αποκλειστικά από το νομοθέτη συνιστά κανόνα που ρυθμίζει τις σχέσεις μεταξύ της Νομοθετικής Εξουσίας (Βουλής) και της Εκτελεστικής Εξουσίας (Κυβέρνησης). Απαγορεύει δε στη δεύτερη (δηλ. στην Κυβέρνηση) να ερμηνεύει αυθεντικά τη βούληση της πρώτης. Μόνο η Νομοθετική Εξουσία έχει την αρμοδιότητα έκδοσης ερμηνευτικών νόμων. Το άρθρο 77 δεν αφορά και δεν δεσμεύει τη Δικαστική Εξουσία, κατά την εκτέλεση της συνταγματικής της αποστολής. Στο πλαίσιο της εν λόγω αποστολής τους, τα Δικαστήρια δεν προβαίνουν σε αυθεντική ερμηνεία των νόμων, αλλά έχουν την εξουσία να ερμηνεύουν τις νομοθετικές διατάξεις που είναι κρίσιμες για την επίλυση της συγκεκριμένης διαφοράς που φέρεται, εκάστοτε, ενώπιον τους. 

Ολοταχώς προς το Φούφουτο??

Προχθές βράδυ κοιμήθηκα με το όνομα του Λουκά Παπαδήμου και το πρωί ξύπνησα με το όνομα του Βασίλη Σκούρτη. Το βράδυ κοιμήθηκα με το όνομα του Απόστολου Κακλαμάνη και σήμερα ξύπνησα με το όνομα του Φίλιππου Πετσάλνικου. Έλεος! Με την κατηφόρα που πήραν οι επιλογές, φοβάμαι πια να πάω για ύπνο, γιατί τρέμω τι όνομα θα ακούσω το πρωί. 

Μα, επιτέλους, με ποιον είσαι θυμωμένος κ. Σαμαρά?

Εδώ και αρκετό καιρό βλέπω τον Αντώνη Σαμαρά να είναι διαρκώς θυμωμένος (κοινώς "τσαντισμένος") στις τηλεοπτικές εμφανίσεις του. Μάλιστα το θυμό του συνοδεύουν ορισμένες νευρικές κινήσεις, όπως π.χ. απότομη ανύψωση των ώμων (και των δύο ώμων, όχι του ενός, όπως κάνει ο Επίτιμος). Δεν μπορώ δε, παρά να εκφράσω την απορία μου. Γιατί, ή μάλλον με ποιον είναι τόσο θυμωμένος ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας? Θα μου πείτε, βέβαια, πώς τολμώ να ρωτάω γιατί ο οποιοσδήποτε Έλληνας είναι θυμωμένος, σήμερα, με την κατάσταση που βρισκόμαστε. Κι όμως τολμώ, γιατί ο Αντώνης Σαμαράς δεν είναι ο οποιοσδήποτε Έλληνας. Είναι ο αρχηγός ενός κόμματος, που το μερίδιο του στη διαμόρφωση της σημερινής άθλιας κατάστασης είναι περισσότερο από φανερό. Μάλιστα ο ίδιος ήταν μέλος της τελευταίας μοιραίας Κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή που μας έφερε στο χείλος της χρεοκοπίας (ανεξαρτήτως του ότι οι προηγούμενες καθώς και η μετέπειτα Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έπαιξαν κι αυτές το ρόλο τους στην επέλευση της καταστροφής).

Σε ρωτώ, λοιπόν, Αντώνη Σαμαρά. Με ποιον είσαι τόσο θυμωμένος?

• Με το ΠΑΣΟΚ και το Γιώργο Παπανδρέου που δεν μπόρεσαν να διαχειριστούν αποτελεσματικά το τεράστιο χρέος που δημιουργήθηκε, είναι αλήθεια, με την ευθύνη και των δύο μεγάλων κομμάτων?
• Με το κόμμα σου, τη ΝΔ, που ενώ είχαμε μπει, επί των ημερών της, ήδη βαθιά στην ύφεση και το έλλειμμα είχε ξεφύγει σε ποσοστό πολύ πάνω από 10%, εξακολουθούσε να διορίζει τα "δικά της παιδιά" σε διάφορες θέσεις που δημιουργούσε προς τούτο (ας μη ξεχνάμε την αλήστου μνήμης "ΑΓΡΟΓΗ") και κυρίως μας κορόιδευε ότι το έλλειμμα είναι… Αλήθεια, πόσο μας έλεγε ότι είναι, δεν θυμάμαι καλά, 3%? Ή προς το τέλος «ομολόγησε» ότι είναι 6% ????
• Με τον εαυτό σου που δεν κατόρθωσες να πετάξεις από πάνω σου το προφίλ του περιφερειακού εθνικιστή (μη ξεχνάμε ότι εξαιτίας σου έχει βαλτώσει εδώ και 20 χρόνια το "Σκοπιανό" και όλη η Υφήλιος αποκαλεί πλέον τη γείτονα χώρα "Μακεδονία" σκέτο), να πεις όλη την αλήθεια στους πολίτες (π.χ. ότι δεν παίρνουμε δανεικά, χωρίς δεσμεύσεις) και να αρθείς υπεράνω ατομικού και κομματικού συμφέροντος?

Άσχετο?

Περιμένω το αποτέλεσμα για την ψηφοφορία της παροχής ψήφου εμπιστοσύνης σε μια Κυβέρνηση που, υποτίθεται, αύριο το πολύ μεθαύριο, θα φύγει. Άλλο πάλι και τούτο!! Για να περάσει η ώρα κάνω τη βόλτα μου στο διαδίκτυο. Και πέφτω πάνω σε μια φωτογραφία (βλ. εδώ). Έλα Χριστέ και Παναγία! Απεικονίζει τον Πειραιώς Σεραφείμ, τη Λιάνα Κανέλλη του ΚΚΕ και το βιβλίο του Κ. Πλεύρη «Εβραίοι, Όλη η αλήθεια». Όλοι μέσα στην καλή χαρά. Όχι το βιβλίο, ο Σεραφείμ και η Κανέλλη είναι μέσα στη χαρά. Θα μου πείτε άσχετο. Είναι όμως άσχετο? Δεν δείχνει το αλαλούμ της ελληνικής πραγματικότητας??? Αναρωτιέμαι αν θα είχε τόσο μεγάλη χαρά η Κανέλλη αν της χάριζε ο Αλ. Τσίπρας ή ο Φ. Κουβέλης ένα άλλο βιβλίο, όπως π.χ. το "Η ηθική ταυτότητα της Αριστεράς, χθες, σήμερα" του Θανάση Βακαλιού. Όχι δεν αστειεύομαι.

--------------------------
Προσθήκη:
Ο ιστολόγος @JustAnotherGoneOff, από τον οποίο πήρα τη φωτογραφία, διευκρινίζει με σχόλιο του, κατόπιν δικής μου παράκλησης (στο ιστολόγιο του), ότι στην εν λόγω φωτογραφία, την οποία αλίευσε από εδώ, έγινε μοντάζ, μόνο, όμως, ως προς την προσθήκη του βιβλίου του Πλεύρη. Η συνάντηση και οι χαρούλες είναι αληθινές. Τροποποιώντας, λοιπόν, λίγο, το πιο πάνω σχόλιο μου  αναρωτιέμαι: Θα μετείχε, άραγε, η Κανέλλη σε κοινή εκδήλωση της Αριστεράς με Τσίπρα και Κουβέλη  και μάλιστα θα έκανε και τόσες χαρούλες???

Αυτή είναι η πρωτότυπη φωτογραφία

Τι ήταν αυτό πάλι που μας βρήκε?

«Το παιδί δεν κάνει για Πρωθυπουργός» είχε πει κάποτε ο «Επίτιμος» για το ΓΑΠ και δεν του δώσαμε σημασία. «Επίτιμος» είναι αυτός, όλο κακίες λέει, σκεφτήκαμε. Και να που τώρα ο «γρουσούζης» τείνει να επαληθευτεί. Τι φαεινή ιδέα ήταν αυτή για το δημοψήφισμα!

Σε τέτοιες κρίσιμες καταστάσεις, όπως αυτή που βρισκόμαστε τον τελευταίο καιρό, χρειαζόμαστε Ηγέτη με πυγμή, ψυχραιμία, αποφασιστικότητα και πάνω απ’ όλα μακριά από λαϊκισμούς. Δεν χρειαζόμαστε Ηγέτη, Πόντιο Πιλάτο, που να ρίχνει το μπαλάκι σε μένα, σε σένα, στην κυρά Μαρίκα από το χωριό, οι οποίοι, μετά το κακό που μας βρήκε, βρισκόμαστε, οι περισσότεροι, εν πλήρη συγχύσει. Και αν πούμε «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα (που είναι πολύ πιθανό, έτσι όπως, πολλοί, το είδαμε «Τσε Γκεβάρα»), μετά τι? Ή μήπως έχει πειστεί (ο ΓΑΠ) ότι δεν θα φτάσουμε τελικά μέχρι εκεί, αφού επίκειται η πτώση του, την οποία είναι έτοιμος να αποδώσει σε «αποστάτες»?

Δεν ξέρω βρε παιδιά, με κείνα και με τούτα είναι να μη σε πιάσει κοιλόπονος και να τρέχεις σε Νοσοκομείο?

Να πώς πνιγήκαμε στα σκουπίδια...

Είναι μέρες που ήθελα να γράψω κάτι για τα σκουπίδια που μας πνίγουν και μας ταλαιπωρούν όλους. Δεν μας φτάνει η εθνική μας κατάθλιψη, η αβεβαιότητα που βασανίζει όλους, η απενταρία μας, έχουμε και τους τόνους σκουπιδιών να μας βρομίζουν και να απειλούν να μας καταπιούν. Δίσταζα όμως να τα «ψάλλω» στους εργαζόμενους στην καθαριότητα, γιατί έλεγα, άσε είναι και το «ιερό» δικαίωμα της απεργίας από την άλλη μεριά, μέσω του οποίου οι εργαζόμενοι διεκδικούν τα δικαιώματα τους, με την αντίστοιχη θυσία της στέρησης του μισθού τους. Αυτά, μέχρι σήμερα που έμαθα ότι τόσες μέρες πνιγήκαμε στα σκουπίδια και κοντεύουμε να πιάσουμε χολέρα, όχι γιατί οι εργαζόμενοι ασκούν το «ιερό δικαίωμα της απεργίας», αφού απεργία δεν κήρυξαν, αλλά γιατί βρήκαν ένα εύσχημο τρόπο (για να μην πω κάτι χειρότερο) αφενός μεν να δημιουργήσουν μείζον πρόβλημα με τα σκουπίδια (σ' εμάς κυρίως, παρά στην Κυβέρνηση) και αφετέρου να μην απεργήσουν, πράγμα που θα είχε ως συνέπεια τη μη πληρωμή τους. Να κάθονται, δηλαδή και να πληρώνονται. Ποιος είναι αυτός ο τρόπος? Μερικοί από αυτούς (κατά προτίμηση συνδικαλιστές που δεν έχουν και υποχρεωτικό ωράριο) κατέλαβαν, λέει, τους ΧΥΤΑ και εμποδίζουν τα απορριματοφόρα να αδειάζουν τα σκουπίδια. Έτσι οι υπόλοιποι εργαζόμενοι, πάνε, κτυπάνε κάρτα και κάθονται, χωρίς όμως να χάνουν το μισθό τους (βλέπε εδώ). Άκουσα δε και κάποιο συνδικαλιστή τους, σήμερα στο ραδιόφωνο, να χαρακτηρίζει «αγώνα των εργαζομένων» αυτή τη, (πώς να την πω τώρα?) πονηριά? Ας την πω, καλύτερα, παντελή έλλειψη κοινωνικής ευαισθησίας.

Αχχχχχχχχχχχ, πότε θα πάψουμε να κάνουμε ο ένας τη ζωή του άλλου δύσκολη και αυτό να το ονομάζουμε «αγώνα»????

Δεν μου άρεσε...

Δεν μου άρεσε

• Που είδα το Χόσνι Μουμπάρακ να δικάζεται στο Δικαστήριο του Καΐρου, όντας βαριά  άρρωστος και ξαπλωμένος σε φορείο μέσα σε σιδηρόφρακτο κλουβί. Είναι καλό να λογοδοτούν οι δικτάτορες για τα εγκλήματα τους, αλλά τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν πρέπει να παραβιάζονται ούτε στην περίπτωση τους.
• Που διάβασα στις ειδήσεις ότι ο Πρόεδρος της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες κατέφυγε στην Κούβα για τη θεραπεία του καρκίνου του. Τι στο καλό? Είναι πρόεδρος, ήδη από το έτος 1998, μιας χώρας με πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου και υποτίθεται ότι εφαρμόζει φιλολαϊκή πολιτική. Δεν κατόρθωσε, επί δεκατρία ολόκληρα χρόνια, να δημιουργήσει ένα αξιόπιστο σύστημα υγείας για το λαό του και κατέφυγε στην Κούβα?
• Που οι ταξιτζήδες συνεχίζουν, λέει, τις «κινητοποιήσεις» τους και τον «αγώνα» τους, πιστοί στο δρόμο που χάραξαν πολλοί από τους «διαμαρτυρόμενους» και «αγωνιστές» αυτού του τόπου. Άξιοι συνεχιστές αυτών που, με την ανοχή της εκάστοτε Κυβέρνησης και την ενθάρρυνση της εκάστοτε αντιπολίτευσης, αδιαφορώντας πλήρως για τους υπόλοιπους πολίτες και επαγγελματίες, κλείνουν τους εθνικούς δρόμους με τρακτέρ, που αποκλείουν λιμάνια, αεροδρόμια, ξενοδοχεία και κρουαζιερόπλοια, που γιαουρτώνουν, δέρνουν και λογαριασμό δεν δίνουν σε κανένα. Αχχχχ, το έχω ξαναπεί. Η ανομία δεν είναι η λύση στα προβλήματα μας.

Χρεολαγνεία

Κουράστηκα βρε παιδιά. Κουράστηκα να ακούω, να βλέπω (στην τηλεόραση) και να διαβάζω για το χρέος. Κάθε πικραμένος ανακυκλώνει τη μιζέρια, κάνει τη διάγνωση του και προτείνει τη λύση του.

• Άλλος διαγιγνώσκει ότι το χρέος οφείλεται στη συνεχή αύξηση του δημόσιου τομέα και προτείνει τη συρρίκνωση του.
• Άλλος κάνει τη διάγνωση ότι μας ζημίωσε η μετάβαση μας στο ευρώ και προτείνει την επιστροφή στη δραχμούλα, για να τυπώνουμε, λέει, ανεμπόδιστα, όσα χαρτονομίσματα θέλουμε (ούτε «μονόπολη» να παίζαμε).
• Άλλος διαγιγνώσκει ότι μας ζημίωσε η έλλειψη δυνατότητας υποτίμησης του νομίσματος μας και προτείνει να βγούμε από τη ζώνη του ευρώ, να υποτιμηθούμε και να επιστρέψουμε δριμύτεροι (τώρα πόσο δριμύτεροι θα σας γελάσω)
• Άλλος αποφαίνεται ότι όχι δεν φταίει τίποτε από τα πιο πάνω, αλλά φταίει η πλουτοκρατία που έστειλε τα χρήματα της στην Ελβετία και προτείνει να ψηφιστεί ένας νόμος που να επιβάλλει δήμευση σε όλες τις καταθέσεις των Ελλήνων στο εξωτερικό (λες και ο νόμος ο ελληνικός θα ισχύει, άνευ άλλου τινος, στην Ελβετία!)
• Άλλος αποφαίνεται ότι φταίνε αυτοί που τα έκλεψαν (έτσι γενικώς και αορίστως) και η λύση είναι να τους κλείσουμε μέσα, αν είναι δυνατόν, χωρίς δίκη ή έστω με συνοπτικές διαδικασίες
• Άλλος πάλι αποφαίνεται ότι φταίει η μεγάλη χρηματοοικονομική κρίση του 2007 με τα τοξικά ομόλογα και η λύση είναι η ανάπτυξη. 
• Άλλος κάνει τη διάγνωση ότι φταίνε οι Αγορές που κερδοσκοπούν αυξάνοντας τα spread και προτείνει να κηρύξουμε παύση πληρωμών βγάζοντας τη γλώσσα στους δανειστές μας.
• Κλπ κλπ κλπ

Το άλλο πάλι πού το πας? Κάθε μέρα διαβάζουμε στον τύπο προβλέψεις για το κατά πού πορεύεται το χρέος. Το χρέος μεγαλώνει, φουσκώνει, ξεφουσκώνει, ξεφεύγει, πάει για αναδιάρθρωση, κόψιμο, κούρεμα, λούσιμο (α, όχι αυτό δεν ισχύει, παρασύρθηκα)….

Και η κατάθλιψη καλά κρατεί. 

-----------------------------

Υ.Γ. Μου έλεγε ένας γνωστός μου έμπορος ότι τις μέρες που απεργούσαν τα ΜΜΕ και δεν μαθαίναμε τίποτε για το χρέος, αυξήθηκαν οι πωλήσεις στο κατάστημα του.

Οταν μια αυτονόητη πράξη ευθιξίας, παρουσιάζεται ως ηρωική....

Η αναπληρώτρια εκπρόσωπος τύπου της Νέας Δημοκρατίας κ. Βασιλική Τζότζολα, αφού πρώτα κυκλοφόρησαν πληροφορίες σχετικά με τη μετάταξη της ως δικηγόρου από την (παλαιά) ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ, στον ΟΑΣΑ, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Ως δικηγόρος του ομίλου της πρώην Ολυμπιακής, όπως και οι υπόλοιποι 4.500 εργαζόμενοι, είχα το δικαίωμα μεταφοράς στο Δημόσιο / ευρύτερο Δημόσιο Τομέα. Με καθυστέρηση 18 μηνών η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ φρόντισε να μου το υπενθυμίσει με το υπ’ αριθμ.: 98/2011 ΦΕΚ. Όσοι βιάστηκαν να πουν ότι και η Τζότζολα … “μια από τα ίδια”, δε φρόντισαν να με ρωτήσουν πριν. Ώστε να λάβουν την απάντηση ότι, ως πολιτικό πρόσωπο, για λόγους αρχής, δεν θα ασκήσω το εν λόγω δικαίωμα και αρνούμαι τη θέση. Γιατί δεν είμαστε όλοι ίδιοι ...»

Χμμμμμμμμμμμ, κατ’ αρχήν θα συμφωνούσα με την κ. Τζότζολα ότι δεν είμαστε όλοι οι ίδιοι. Δεν τα βρήκαμε όλοι τόσο εύκολα και το κυριότερο δεν διοριστήκαμε όλοι στην Ολυμπιακή (υποθέτω χωρίς διαγωνισμό) και μάλιστα όντας σύμβουλοι στο Υπουργείο Ανάπτυξης. Απ’ ότι διαβάζω στο βιογραφικό της, η εν λόγω νεαρά κυρία, αφού εργάστηκε για λίγο στο δικηγορικό γραφείο του κ. Λυκουρέζου, το 2006 διορίστηκε ως σύμβουλος του Υφυπουργού Ανάπτυξης κ. Παπαθανασίου. Το 2007 προσλήφθηκε στην ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ, όταν ήδη η εταιρεία είχε σχεδόν καταρρεύσει από τα χρέη της. Το 2009 προσλήφθηκε, επιπλέον, και ως ειδική σύμβουλος του πρώην υπουργού Ανάπτυξης, κ. Κ. Χατζηδάκη. Μετά την πτώση της ΝΔ, βρήκε τη θέση της δίπλα στον κ. Σαμαρά ως αναπληρώτρια εκπρόσωπος τύπου του κόμματος αυτού. Η θέση της όμως στην ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ της έδωσε το δικαίωμα να μεταταχθεί στον ευρύτερο δημόσιο τομέα (νόμος Κ. Χατζηδάκη). Εξ ου και η τοποθέτηση της στον ΟΑΣΑ. Αφού έγινε γνωστή στον τύπο η εν λόγω τοποθέτηση της, δηλώνει, τώρα, ότι αρνείται τη θέση και προσθέτει γεμάτη νόημα «δεν είμαστε όλοι οι ίδιοι». Το τελευταίο είναι "μπηχτή" στον κ. Μιχ. Καρχιμάκη του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος ως πάλαι ποτε υπάλληλος της ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ, επίσης μετατάχθηκε στο Υπουργείο Μεταφορών.

Πότε και πώς προσλήφθηκε στην ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ο κ. Καρχιμάκης δεν το ξέρω. Έχω δει μια φωτογραφία του ως πιλότου, αλλά νομίζω ότι είναι σατιρική, γιατί αν δεν κάνω λάθος είναι νομικός.  Δεν γνωρίζω επίσης αν ο περί ου λόγος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ θα αποδεχτεί τη μετάταξη ή αν θα την απορρίψει κι αυτός (κάτι που θεωρώ τουλάχιστον αυτονόητο). Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι η πράξη της κ. Τζότζολα είναι μια αυτονόητη πράξη ευθιξίας, μετά όλα όσα ήρθαν στο φως για την οικονομική κατάσταση της χώρας και τους αθρόους (χωρίς διαγωνισμό) διορισμούς που έγιναν στον ευρύτερο δημόσιο τομέα και από τα δύο μεγάλα κόμματα. Και μάλιστα, κατά τη γνώμη μου, έπρεπε να γίνει με σκυμμένο το κεφάλι και όχι να παρουσιαστεί ως μια «ηρωική πράξη».

Γιαουρτώνοντας, βρίζοντας, γιουχάροντας και δέρνοντας....

Η Δημοκρατία, είπε κάποτε ο Τσώρτσιλ, είναι το χειρότερο πολίτευμα, αν εξαιρεθούν όλα τα άλλα. Όλοι, βέβαια, καταλαβαίνουμε τι σημαίνει αυτό. Η Δημοκρατία, ακόμα και στη χειρότερη μορφή της, είναι προτιμότερη από την καλύτερη εκδοχή οποιουδήποτε άλλου πολιτεύματος.

Θα αναρωτιέστε γιατί θυμήθηκα τώρα αυτή τη ρήση του Τσώρτσιλ. Ε, λοιπόν τη θυμήθηκα βλέποντας το γιαούρτωμα του Πάγκαλου. Οι πολιτικοί (είτε μας αρέσουν, είτε όχι) έχουν εκλεγεί από το λαό, μέσα στα πλαίσια ενός πολιτεύματος, της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, που θα ήταν το χειρότερο, αν δεν υπήρχαν όλα τα άλλα. Διαφωνούμε με τους πολιτικούς? Τότε, χρησιμοποιούμε εναντίον τους την ψήφο μας, αλλά και το λόγο μας (προφορικό ή γραπτό), έστω και οξύ (αλλά όχι υβριστικό), για να αντιδράσουμε και να τους κριτικάρουμε. Ενέργειες όπως το γιαούρτωμα (βλ. περιπτώσεις Πάγκαλου και Αλαβάνου), η εκτόξευση παπουτσιών και ύβρεων, το κράξιμο σε βιβλιοπωλεία (βλ. περίπτωση Λοβέρδου), το φτύσιμο σε ταβέρνες (βλ. περίπτωση Σιούφα) ή ακόμα χειρότερα ο ξυλοδαρμός (βλ. περίπτωση Χατζηδάκη) δεν κάνουν τίποτε άλλο, παρά να υπονομεύουν τη δημοκρατία ισοπεδώνοντας όλους τους πολιτικούς (προς μεγάλη χαρά των νοσταλγών της δικτατορίας), να διαβρώνουν τη νομιμότητα, να ενθαρρύνουν την ανομία και το λαϊκισμό, ακόμα και να υποθάλπουν τη βία. Κοινώς είναι καραγκιοζιλίκια. Και σίγουρα δεν είναι η απάντηση στα προβλήματα μας.

Δύο ιστορίες και μια υποκρισία!

Ιστορία πρώτη: Η γιαγιά μου, όπως σχεδόν όλοι οι άνθρωποι της εποχής της, είχε βάλει ένα μικρό χρηματικό ποσό στην άκρη για τα «γεράματα», όπως έλεγε και ξανάλεγε. Μόνο που τα «γεράματα» αργούσαν να ρθουν. Είχε φτάσει 87 χρονών η γιαγιά και ακόμα φύλαγε τα χρήματα των γεραμάτων ως κόρη οφθαλμού. Δεν τα ακουμπούσε, παρόλο που είχε προ πολλού αρχίσει να τα χρειάζεται, για λόγους υγείας. Μέχρι που έπεσε και έσπασε τη λεκάνη της. Καταλαβαίνετε τώρα έξοδα. Νοσοκομείο, χειρουργείο και πάλι χειρουργείο, αποκλειστικές νοσοκόμες κλπ κλπ. Η γιαγιά όμως εκεί. Αταλάντευτη. Τα λεφτά, έλεγε, που έχω στην Τράπεζα, δεν θα τα ακουμπήσει κανείς. Είναι για τα «γεράματα». Τώρα, ποια άλλα γεράματα περίμενε η γιαγιά, παρέμενε μυστήριο. Βέβαια η μαμά μου, το όνομα της οποίας υπήρχε στον κοινό λογαριασμό, έχοντας την κοινή λογική, κατάλαβε ότι είχε έλθει το πλήρωμα του χρόνου για να φανούν χρήσιμα στη γιαγιά τα χρήματα των «γεραμάτων». Από κει πλήρωνε γιατρούς, αποκλειστικές νοσοκόμες, αγόρασε αναπηρική καρέκλα που ήταν απαραίτητη κλπ κλπ. Αυτά τα χρήματα χρησίμευσαν τελικά για να γίνουν οι τελευταίες μέρες της γιαγιάς υποφερτές, χωρίς όμως αυτή να έχει καταλάβει ότι όλα αυτά που την ανακούφιζαν προέρχονταν από τα χρήματα που είχε για τα γεράματα. Η γιαγιούλα μου περίμενε να ρθουν κι άλλα «γεράματα», για να ακουμπήσει τα λεφτά.

Ιστορία δεύτερη: Η κυρία Διευθύντρια μιας από τις μεγάλες Τράπεζες της Ελλάδας, πάντα καυχιόταν για τα ακίνητα (αγροτεμάχια) που της άφησε ο πατέρας της σ’ ένα από τα τουριστικά νησιά του Αιγαίου, όπου ήταν και ο τόπος καταγωγής της. Παρόλο που, κατά καιρούς, είχε οικονομικές δυσκολίες (σπουδές παιδιών κλπ) δεν αποφάσιζε να πουλήσει κανένα απ’ αυτά. Μέχρι που αρρώστησε ο άντρας της με σοβαρή καρδιοπάθεια και χρειαζόταν να πάει στο εξωτερικό για χειρουργική επέμβαση. Όλοι περίμεναν ότι επιτέλους θα πουλούσε ένα από τα αγροτεμάχια της Πάρου. Αμ, δε. Προτίμησε να «βάλει χέρι» στο Ταμείο της Τράπεζας. 200.000 ευρώ ήταν η λεία της υπεξαίρεσης. Αποτέλεσμα? Μόλις γύρισε από το εξωτερικό, όπου είχε συνοδεύσει τον άντρα της για την εγχείρηση, βρέθηκε πίσω από τα σίδερα της φυλακής. Κάθειρξη 7 ετών ήταν η ποινή της. Τότε και μόνο τότε, αποφάσισε να πουλήσει μερικά ακίνητα στο νησί της, για να αποζημιώσει την Τράπεζα, ώστε να μπορέσει να μειωθεί η ποινή της στο Πενταμελές Εφετείο και να βγεί έξω. Άδοξο το τέλος των αγροτεμαχίων της Πάρου. Πόσο καλύτερα θα ήταν για την κα Διευθύντρια και την οικογένεια της, αν αποφάσιζε να πουλήσει έγκαιρα μερικά απ’ αυτά!

Η υποκρισία: Η Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού. Το δημόσιο χρέος της έφτασε στο ιλιγγιώδες ποσό των 317 δις ευρώ. Δεν είναι μυστικό πια (όλοι το έχουμε εμπεδώσει) ότι ζούμε κυρίως με δανεικά. Ότι με τα δανεικά και τους τόκους χρεώσαμε μελλοντικές γενεές γενεών. Και μόλις βγήκε κάποιος (από την Τρόικα) και είπε το αυτονόητο, ότι δηλαδή για να μειώσουμε το χρέος και να ελαφρύνουμε και τις μέλλουσες γενιές από τους δυσβάστακτους τόκους, πρέπει να αντλήσουμε ένα ποσό από την πώληση και αξιοποίηση περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου (πολλά από τα οποία αφήσαμε να καταπατηθούν), τσιρίζουν οι πάντες. Ακόμα και η Κυβέρνηση που το είχε συμφωνήσει (κατά πως φαίνεται), ακόμα και η αξιωματική αντιπολίτευση που το είχε προτείνει παλαιότερα και τώρα κάνει πως δεν θυμάται. Καλά, η Αριστερά, βρισκόμενη στον κόσμο της, τσιρίζει γενικώς, χωρίς να προτείνει (σοβαρές) εναλλακτικές λύσεις. 

Εντάξει, μη φωνάζετε καλέ, δεν είπαμε να πουλήσουμε και Μνημεία, ούτε την Ακρόπολη (όπως με ρώτησε, έντρομη, μια παιδική μου φίλη που με πήρε τηλέφωνο από την Αυστραλία)!

Μήπως έχει χαθεί κάθε σοβαρότητα?

Το γιατί απεργούν οι γιατροί του ΙΚΑ δεν το έχω καταλάβει καλά καλά, να πω την αλήθεια. Αυτό που σίγουρα όμως κατάλαβα είναι ότι έχει χαθεί η σοβαρότητα. Άκουγα πριν λίγο ένα από τους συνδικαλιστές γιατρούς (απ’ αυτούς που κατέλαβαν, παράνομα, το ισόγειο του Υπουργείου Υγείας), να εξανίσταται, ο "νόμιμος", επειδή η Διοίκηση του ΙΚΑ, για να αντιμετωπίσει το τρέχον πρόβλημα των ασθενών, προβαίνει, λέει, σε "μη νόμιμες" λύσεις, όπως το να παραπέμπει τους ασθενείς σε ιδιώτες γιατρούς, όπου θα εξετάζονται με δαπάνη του ΙΚΑ. Στη συνέχεια δε προέτρεπε όσους από τους ασθενείς έχουν επείγον πρόβλημα, να μην επισκέπτονται τους ιδιώτες γιατρούς, όπως τους δίνεται το δικαίωμα, αλλά να πηγαίνουν στο Υπουργείο Υγείας, όπου υπάρχουν απεργοί κι εκεί, λέει, είναι πρόθυμοι να τους εξετάζουν και να τους δίνουν συνταγές!!!! Ήμαρτον Παναγία μου! Χάθηκε κάθε σοβαρότητα! Πού θα τους εξετάζουν? Στο πεζοδρόμιο? Ή στο διάδρομο του Υπουργείου? Ή μήπως, ακόμα χειρότερα, δεν θα τους εξετάζουν καθόλου, αλλά θα συνταγολογούν κατευθείαν?