Η επέτειος του blog μου και ένα αναπάντεχο πρόβλημα αλκοολισμού

Σήμερα κλείνω τρία χρόνια blogging. Χθες βράδυ ετοίμαζα μία ανάρτηση για την «επέτειο» αυτή με τα γνωστά γλυκανάλατα, όταν κτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν μια φίλη από τα παλιά. Κυρίως φίλη του άντρα μου ήταν, αλλά μετά έγινε και δική μου. Με την οικογένεια της διατηρούσαμε πολύ στενές σχέσεις παλαιότερα. Τα τελευταία όμως 2-3 χρόνια κάπως χαθήκαμε. Το αποδίδαμε στο ότι είμαστε όλοι πολυάσχολοι. Την άκουσα πολύ αγχωμένη και θα έλεγα λυπημένη. Ζήτησε να πάμε επειγόντως στο σπίτι τους, όπως και έγινε. Υπέθεσα ότι επρόκειτο για κάποιο θέμα υγείας. Και ήταν θέμα υγείας, αλλά όχι όπως το περίμενα. Η κόρη της, μια μορφωμένη κοπέλα, 35 περίπου χρόνων, παντρεμένη με δύο μικρά παιδιά, ρέπει προς τον αλκοολισμό. Η ίδια ομολογεί ότι πίνει ένα μπουκάλι τζιν την ημέρα, αλλά, όπως λέει και ο άντρας μου, πρέπει να πίνει περισσότερο. Οι αλκοολικοί σχεδόν ποτέ δεν ομολογούν την αλήθεια για την πραγματική ποσότητα του αλκοόλ που καταναλώνουν.

Έπεσα από τα σύννεφα, θα έλεγα ότι συνταράχτηκα. Πίσω από φαινομενικά ευτυχισμένες οικογένειες, πόσος πόνος κρύβεται! Αναρωτήθηκα ποιοι παράγοντες ώθησαν αυτή τη μορφωμένη κοπέλα με μια, φαινομενικά τουλάχιστον, ευτυχισμένη ζωή να ξυπνά το πρωί και αντί να αναζητά ένα  φλυτζάνι καφέ, ένα τσάι, ένα ποτήρι γάλα βρε αδελφέ, να παίρνει το μπουκάλι με το τζιν. Όταν φτάνει στη δουλειά της, είναι ήδη μεθυσμένη. Φαινομενικά  (να την πάλι τη λέξη) τίποτε δεν της λείπει. Είναι απόφοιτος Πανεπιστημίου, εργάζεται σε ημικρατική εταιρεία, παντρεύτηκε από έρωτα, έχει κάνει δυο όμορφα παιδιά, έχει δικό της (ιδιόκτητο) σπίτι κι όμως….. Κάτι τη σπρώχνει να «φεύγει» από την πραγματικότητα της. Τι είναι αυτό? Οι πολλαπλές υποχρεώσεις της ως μητέρας, συζύγου, εργαζόμενης? Υπερβολικό άγχος να ανέβει, να αναδειχτεί στη δουλειά της? Κακές σχέσεις με το σύζυγο? Έπεσε θύμα κακοποίησης? Τα δύο τελευταία δεν φαίνονται πιθανά, αλλά ποτέ δεν ξέρει κανείς. Είναι θέμα του ψυχιάτρου της να το ανακαλύψει. Προς το παρόν χρειάζεται επειγόντως αποτοξίνωση. Φάνηκε πρόθυμη να προσπαθήσει. Η αναγνώριση του προβλήματος είναι μια πρώτη επιτυχία. Γυρνώντας στο σπίτι ρώτησα τον άντρα μου ή μάλλον αναρωτήθηκα "μετά την αποτοξίνωση θα τα καταφέρει, να μην ξανακυλήσει?", για να μου ρθει η απάντηση "το πρώτο βήμα έγινε. Ας επικεντρωθούμε, προς το παρόν, σ' αυτό.  One step at a time  (ένα βήμα τη φορά) που λένε και οι Άγγλοι". 
Της εύχομαι ολόψυχα καλή τύχη.

---------------------------------

Υ.Γ. Μετά το χθεσινοβραδυνό σοκ, δεν έχω όρεξη να συνεχίσω τα γλυκανάλατα που είχα αρχίσει να γράφω για την επέτειο του blog μου (αντ' αυτού, μπορείτε να διαβάσετε την περσινή ανάρτηση για το ίδιο θέμα). Βέβαια, εσείς ευχηθείτε του μακροημέρευση (του blog μου εννοώ). Μπορεί να μην έχω πια τον πρώτο ενθουσιασμό που είχα πριν τρία χρόνια, όταν άρχισα το blogging, αλλά το βρίσκω ακόμα αρκετά ενδιαφέρον και τρόπον τινα ψυχαναλυτικό. Εσείς??

Τα γενέθλια του μπλογκ μου, η ανεκτικότητα και το Πολυτεχνείο

Στις 16 Νοεμβρίου 2007 άρχισα το blogging!!! Πέρασαν κιόλας δύο χρόνια. Απ’ αυτό το ιστολόγιο πέρασαν πολλοί @@επισκέπτες. Άλλοι ήταν απλώς περαστικοί. Ήλθαν, είδαν και απήλθαν. Άλλοι όμως παρέμειναν συχνοί επισκέπτες. Είναι, είστε οι @@φίλοι μου. Σας ευχαριστώ που μου κρατάτε συντροφιά. Τους περισσότερους από σας (τη συντριπτική πλειοψηφία θα έλεγα) δεν σας συνάντησα ποτέ. Μετά από δύο χρόνια όμως, νιώθω ότι σας ξέρω, ότι μοιραζόμαστε πολλά πράγματα. Και κυρίως μοιραζόμαστε την αγωνία μας για τη βελτίωση αυτής της ρημάδας της ελληνικής πραγματικότητας και καθημερινότητας. Θυμάμαι ότι πέρσι η @φίλη μου η Jaman Fou μου είχε επισημάνει ότι η 16η Νοεμβρίου έχει καθιερωθεί παγκοσμίως ως η ημέρα της Ανεκτικότητας. Και πράγματι έτσι είναι. Την καθιέρωσε ο ΟΗΕ το έτος 1995. Νομίζω δε @@φίλοι μου ότι το κοινό σημείο που μας ενώνει και γίναμε φίλοι, επικοινωνούμε και αλληλοδιαβαζόμαστε είναι αυτό ακριβώς. Η ανεκτικότητα. Ανεκτικότητα απέναντι στη διαφορετική γνώμη, ανεκτικότητα στο ξένο, στο διαφορετικό.

@@Φίλοι μου, σας ευχαριστώ που με ανέχεστε και με διαβάζετε ακόμα.

-------------------------

Δεν μπορούσα να μην πω τίποτε για την επέτειο του Πολυτεχνείου, εγώ ένα παιδί του Πολυτεχνείου. Όχι δεν θα επαναλάβω τα ίδια τα περσινά και τα προπέρσινα (αυτά μπορείτε να τα βρείτε εδώ). Φέτος θα πω τι με ενοχλεί πιο πολύ από τον εορτασμό του Πολυτεχνείου. Λοιπόν με ενοχλούν πιο πολύ 3 πράγματα: 1) Η προσπάθεια της εκμετάλλευσης της επετείου από κόμματα και παρατάξεις. Η πορεία με κομματικά λάβαρα (κόκκινα, πράσινα, γαλάζια) δεν μου αρέσει (για να το πω ευγενικά). Το Πολυτεχνείο είναι η γιορτή της Δημοκρατίας, όχι των κομμάτων, ούτε των παρατάξεων. Τότε, το 1973, τρέξαμε οι περισσότεροι φοιτητές στο Πολυτεχνείο, ειδοποιημένοι από στόμα σε στόμα, χωρίς κομματικές ταμπέλες και χωρίς να ξέρουμε καν τις πολιτικές πεποιθήσεις ο ένας του άλλου, για να βροντοφωνάξουμε κυρίως "ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ" και "ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ". 2) Με ενοχλεί το γεγονός ότι τη σημαία του Πολυτεχνείου την κρατά στα γραφεία της μια παράταξη, λες και είναι περιουσιακό της στοιχείο. Την κρατά η ΠΑΣΠ, η σπουδάζουσα νεολαία του ΠΑΣΟΚ, η οποία αρνείται να την παραδώσει στο Πολυτεχνείο ή έστω στη Βουλή. 3) Με ενοχλεί επίσης η πορεία προς την Αμερικάνικη Πρεσβεία. Εδώ ίσως πολλοί από σας να διαφωνούν, αλλά έχω συνηθίσει να λέω τα πράγματα με το όνομα τους, χωρίς να φοβάμαι ότι θα χαρακτηριστώ αντιδραστική (που δεν είμαι). Όχι ότι οι Αμερικάνοι δεν είχαν το μερίδιο ευθύνης τους στην επικράτηση της δικτατορίας, αλλά αυτή η πορεία προς την Πρεσβεία τους εδώ και 36 χρόνια, πλην του ότι γίνεται η κύρια αιτία δημιουργίας επεισοδίων και βανδαλισμών από τους αυτοαποκαλούμενους "αντιεξουσιαστές" (τρομάρα τους), μου θυμίζει κάθε χρόνο και μια κακή ελληνική συνήθεια. Να ρίχνουμε όλα τα δεινά που μας βρίσκουν στους ξένους και κατά προτίμηση στους Αμερικάνους (ενίοτε και στους Εβραίους). Να αποποιούμαστε ως λαός τις ευθύνες μας. Η δικτατορία στην Ελλάδα το 1967 θεωρώ ότι επικράτησε σχετικά εύκολα. Η λαϊκή αντίδραση ήταν μικρή, μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Το συντριπτικό τμήμα του ελληνικού λαού σιώπησε, κρύφτηκε στο καβούκι του. Περίμενε δε μια φούχτα φοιτητών να ξεσηκωθούν και να τους βγάλουν όλους ασπροπρόσωπους. Δεν μας φταίνε λοιπόν οι Αμερικάνοι, αν ανεχτήκαμε τους Δικτάτορες. Φταίμε και εμείς. Και η πορεία αυτή προς την Αμερικάνικη Πρεσβεία κάθε χρόνο, μου θυμίζει την έλλειψη αυτοκριτικής μας.

Μάνο Χατζηδάκι υποκλίνομαι!

"Δεν μ' αρέσει η αναμνησιολογία, την απεχθάνομαι. Είναι χειρότερη κι από μνημόσυνο. Τι είναι ένα μνημόσυνο; Κάποιον που δεν θυμάμαι και οφείλω κάποια δεδομένη στιγμή να τον θυμηθώ". Τάδε έφη ο Μεγάλος Μάνος Χατζιδάκις για τις διάφορες επετείους. Πηγαίνοντας όμως ενάντια στη θέληση του, θα θυμηθώ σήμερα, επέτειο του θανάτου του (15 Ιουνίου 1994), κάτι που είχε πει και έχει μείνει χαραγμένο μέσα μου.
«Ό,τι έχω ιερό είναι να περιφρονώ τις συνήθειες των πολλών, τη λογική του κράτους και την ‹ηθική› των συγγενών μου. Να αγαπώ με πάθος τους κυνηγημένους, τους ανορθόδοξους και τους αναθεωρητές».
Μάνο Χατζηδάκι υποκλίνομαι. Οι σκέψεις σου, ανεξάρτητα αν τις ενστερνίζομαι πλήρως ή όχι, είναι πάντα επίκαιρες!!

Ποιος θυμάται σήμερα την Κιμ Φουκ?

Σήμερα που οι περισσότεροι ασχολούνται με τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών και κάνουν αναλύσεις κόντρα σε άλλες αναλύσεις, εγώ είπα να πρωτοτυπήσω. Όχι δεν θα ασχοληθώ με τις ευρωεκλογές. Άλλωστε πολλοί από σας το έκαναν και πολύ πετυχημένα μάλιστα και πέρασα από τα ιστολόγια σας και κατέθεσα τη γνώμη μου.

Σήμερα λοιπόν θα σας θυμήσω τη μικρή Βιετναμέζα Κιμ Φουκ. Το μικρό κοριτσάκι που, δεν είναι υπερβολή να πούμε, ότι έπαιξε ένα σημαντικό ρόλο για το τέλος του πολέμου του Βιετνάμ. Σαν σήμερα πριν από 37 χρόνια, στις 8 Ιουνίου του 1972, αμερικανικά βομβαρδιστικά αεροπλάνα επιτέθηκαν στο χωριό της, στο Βιετνάμ κι έριξαν βόμβες ναπάλμ. Ο φωτορεπόρτερ του πρακτορείου Associated Press Νικ Ουτ (Nick Ut) έτυχε εκείνη την ώρα να βρίσκεται έξω από το χωριό και να παίρνει φωτογραφίες, όταν είδε τα αεροπλάνα να προσεγγίζουν και να ρίχνουν τις βόμβες. Σε 5 λεπτά εμφανίστηκε κόσμος (άμαχοι ως επί το πλείστον) να τρέχουν και να φωνάζουν «βοήθεια». Ανάμεσα τους κι ένα εννιάχρονο κορίτσι που έτρεχε γυμνό κλαίγοντας γοερά. Τα ρούχα της είχαν καεί από τη βόμβα που έπεσε κοντά της (βλέπε την πάνω φωτογραφία). Η φωτογραφία αυτή που έκανε τότε το γύρο του κόσμου και με την οποία ο φωτορεπόρτερ κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ, άλλαξε τη στάση της πλειοψηφίας των Αμερικανών απέναντι στον πόλεμο, αφού ο «εχθρός» απεικονιζόταν πλέον στο απελπισμένο πρόσωπο της μικρής Κιμ Φουκ.

Σήμερα η Κιμ Φουκ, την οποία έσωσε ο πιο πάνω φωτορεπόρτερ, ζει στον Καναδά, έχει αποκτήσει οικογένεια και έχει γίνει πρέσβειρα Καλής Θέλησης στην Ουνέσκο (βλ. τη φωτογραφία κάτω)

Υ.Γ. Αυτό που μου έκανε φοβερή εντύπωση είναι ότι, σύμφωνα με τον ίδιο το φωτορεπόρτερ Νικ Ουτ, στην αρχή τα διεθνή πρακτορεία τύπου δεν ήθελαν τη φωτογραφία του, γιατί το κορίτσι απεικονιζόταν γυμνό. Τόσος πουριτανισμός!
Για περισσότερες πληροφορίες για την ιστορία της μικρής Κιμ Φουκ βλέπε εδώ στην ιστοσελίδα του ΒΒC.

Αλήθεια, τι είναι για μένα η Πρωτομαγιά?

Ξημέρωσε Πρωτομαγιά! Μια αργία παράξενη. Δεν είναι συνδεδεμένη ούτε με θρησκευτική γιορτή (εκκλησίες, κεριά, ψαλμωδίες κλπ), ούτε με εθνική γιορτή (παρελάσεις, πατριωτικές ομιλίες, «κλαπατσίμπαλα» κλπ). Αναρωτήθηκα τι ήταν και τι είναι για μένα η Πρωτομαγιά. Στα παιδικά μου χρόνια ήταν εξοχή, λουλουδάκια και μαγιάτικα στεφάνια. Από τα φοιτητικά και μετέπειτα νεανικά μου χρόνια η αργία άρχισε να παίρνει για μένα το πραγματικό της νόημα, αυτό της Εργατικής Πρωτομαγιάς.

Σήμερα λοιπόν από το πρωί περιδιαβαίνω το διαδίκτυο και διαβάζω τα σημαντικότερα γεγονότα που έχουν σχέση με τη μέρα αυτή.

• Σικάγο 1886. Την 1^η Μαΐου 1886 έγιναν στις ΗΠΑ απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις με αίτημα τη μείωση των ωρών εργασίας και σύνθημα «Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο». Μέχρι τότε, να φανταστείτε, δεν υπήρχε καθιερωμένο ωράριο εργασίας. Οι εργαζόμενοι εργάζονταν όσες ώρες ήθελε ο κάθε εργοδότης, 7 ημέρες την εβδομάδα. Στο Σικάγο συμμετείχαν 80.000 – 90.000 διαδηλωτές με επικεφαλής το συνδικαλιστή (αναρχικό) Άλμπερτ Πάρσονς, τη γυναίκα του και τα εφτά παιδιά του. Αντίθετα με αυτό που πιστεύουν πολλοί, εκείνη τη μέρα δεν χύθηκε αίμα. Το αίμα χύθηκε στις 3 και 4 Μαΐου. Στις 3 Μαΐου χύθηκε αίμα όταν η Αστυνομία και Μπράβοι της επιχείρησης επενέβησαν σε απεργία στο Εργοστάσιο Μακ Κόρμικ. Σκότωσαν 4 απεργούς και τραυμάτισαν πολλούς. Στις 4 Μαίου σε νέα ειρηνική διαδήλωση των εργατών στο Σικάγο, οι Αστυνομικοί έλαβαν εντολή να διαλύσουν βίαια τη διαδήλωση και άρχισαν να απωθούν τους διαδηλωτές. Τότε ρίφθηκε μια χειροβομβίδα (κατ’ άλλους βόμβα) προς την πλευρά των Αστυνομικών. Ήταν η αρχή του μακελειού. Η Αστυνομία άρχισε να πυροβολεί αδιάκριτα κατά του πλήθους των διαδηλωτών. Σκοτώθηκαν τόσο Αστυνομικοί, όσο και διαδηλωτές. Συνελήφθησαν πολλοί από τους οργανωτές της διαδήλωσης. Επακολούθησε δίκη και καταδίκες σε θάνατο. Για περισσότερες λεπτομέρειες διαβάστε μια πολύ ωραία ανάρτηση του @φίλου μου του Αθεόφοβου εδώ. Είναι αξιοσημείωτο ότι η Εργατική Πρωτομαγιά εορτάζεται επίσημα σε πάρα πολλές χώρες, όχι όμως στις ΗΠΑ. Εκεί καθιερώθηκε μια, ας την πούμε έτσι, αντιγιορτή. Ονομάζεται «Ημέρα του Νόμου».
• Ελλάδα 1892. Στη χώρα μας γιορτάζεται για πρώτη φορά η Εργατική Πρωτομαγιά με πρωτοβουλία του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου του Σταύρου Καλλέργη το έτος 1892. Το 1893 η γιορτή έγινε 2 Μαίου (ημέρα Κυριακή) στο Παναθηναϊκό Στάδιο και είχε μεγαλύτερη επιτυχία από τον πρώτο εορτασμό (αυτό του 1892). Ενέκριναν μάλιστα και ψήφισμα που είχε κατά λέξη ως εξής: «Συνελθόντες σήμερον την 2 Μαΐου ημέραν Κυριακήν και ώραν 5 μ.μ. εν τω Αρχαίω Σταδίω οι κάτωθι υπογεγραμμένοι μέλη του "Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου" και υπό μισθόν πάσχοντες εψηφίσαμεν: Α) Την Κυριακήν να κλείωσι τα καταστήματα, καθ' όλην την ημέραν, και οι πολίται ν' αναπαύωνται. Β) Οι εργάται να εργάζωνται 8 ώρας την ημέραν. Γ) Ν' απονέμηται σύνταξις εις τους εκ της εργασίας παθόντας και καταστάντας ανικάνους προς διατήρησιν εαυτών και της οικογενείας των. Δ) Το συμβούλιον του "Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου" να επιδώση το ψήφισμα εις την Βουλήν….». Ας σημειωθεί ότι το ψήφισμα επιδόθηκε στη Βουλή την 1η Δεκεμβρίου από το σοσιαλιστή ηγέτη της εποχής Σταύρο Καλλέργη. Εκείνη τη μέρα μάλιστα έγινε και ένα επεισόδιο που οδήγησε στη σύλληψη του. Να πώς έγινε. Μετά την επίδοση του ψηφίσματος, ο Καλλέργης ανέβηκε στα δημοσιογραφικά θεωρεία της Βουλής και περίμενε με ανυπομονησία την ανάγνωση του ψηφίσματος. Ο Πρόεδρος της Βουλής κωλυσιεργούσε διαβάζοντας άλλες ανακοινώσεις και αναφορές «περί ανέμων και υδάτων», όπως έγραψε αργότερα στο «Σοσιαλιστή» ο Καλλέργης. Τότε ο τελευταίος διαμαρτυρήθηκε μεγαλόφωνα, με αποτέλεσμα να συλληφθεί για διατάραξη της Συνεδρίασης και να καταδικαστεί σε φυλάκιση 10 ημερών.
• Θεσσαλονίκη 1936. Τα γεγονότα ξεκίνησαν γύρω στο Φεβρουάριο, με κατάληψη ενός εργοστασίου ύστερα από την απόρριψη των αιτημάτων των εργατών και συνεχίστηκε με συμπαράσταση καπνεργατών από άλλα εργοστάσια. Εναντίον τους χρησιμοποιήθηκε τόσο η αστυνομία όσο και ο στρατός. Δεν υπήρχε κεντρική συγκέντρωση, αλλά μικρές συγκεντρώσεις με ομιλητές σε διάφορα μέρη της πόλης. Σε μια συγκέντρωση στη διασταύρωση Εγνατίας και Βενιζέλου, χωροφύλακες πυροβόλησαν και σκότωσαν 7-8 εργάτες. Σ' αυτό το σημείο έχει στηθεί το μνημείο του καπνεργάτη. Με πυροβολισμούς προσπάθησαν να διαλύσουν και τις άλλες συγκεντρώσεις και συνολικά είχαμε τουλάχιστον 12 νεκρούς και 300 τραυματίες. Οι δολοφονίες των εργατών ήταν η έμπνευση του Γιάννη Ρίτσου για τον "Επιτάφιο".
• Πρωτομαγιά 1944. Τη μέρα αυτή ο κατοχικός στρατός των Γερμανών, εκτέλεσε 200 Έλληνες αγωνιστές στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Ανάμεσα τους και το Ναπολέοντα Σουκατζίδη που εκτελούσε χρέη διερμηνέα στο Στρατόπεδο του Χαϊδαρίου. Η αναφορά του ονόματος του στη λίστα των μελλοθανάτων της 1ης Μαΐου 1944 προκάλεσε μεγάλη κατάπληξη και δέος στους κρατουμένους του Χαϊδαρίου. Ο ίδιος αποδέχθηκε τη μοίρα με ένα χαμόγελο και παρέδωσε τη σφυρίχτρα και τα χαρτιά του στον βοηθό διερμηνέα Θανάση Μερεμέτη λέγοντάς του: «Θανάση, μη ξεχνάς ποτέ πως είσαι Έλληνας κρατούμενος και εξυπηρετείς Έλληνες αγωνιστές. Να είσαι πάντα καλός και μαλακός μαζί τους. Στο πρόσωπό σου τους αποχαιρετώ όλους». Πρέπει να σημειωθεί ότι ο Karl Fischer, ο Διοικητής του Στρατοπέδου, πρότεινε στον Σουκατζίδη να του χαρίσει τη ζωή, εκτελώντας αντί γι' αυτόν κάποιον άλλο κρατούμενο. Αυτός αρνήθηκε κατηγορηματικά. Το σκέφτομαι αυτό και ανατριχιάζω. Θα είχα εγώ άραγε τη δύναμη να αρνηθώ? Δεν ξέρω, δεν είμαι σίγουρη.
• Πρωτομαγιά 1976. Αυτή τη μέρα είχαμε το θάνατο του Αλέκου Παναγούλη σε τροχαίο. Ο Αλέκος Παναγούλης έχει μείνει στην ιστορία ως σύμβολο της αντίστασης κατά της χούντας για την απόπειρα δολοφονίας ενάντια στο δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο, τον Αύγουστο του 1968. Είχε συλληφθεί άμεσα, πέρασε από δίκη και είχε τελειώσει την απολογία του με τη φράση "Δεν υπάρχει, κύριοι στρατοδίκαι, ωραιότερο κύκνειο άσμα για κάθε αγωνιστή, από τον επιθανάτιο ρόγχο μπροστά στα πολυβόλα του εκτελεστικού αποσπάσματος της τυραννίας". Η παγκόσμια κατακραυγή απέτρεψε την εκτέλεση του. Η αμνηστία που έδωσε ο Παπαδόπουλος τον Αύγουστο του 1973 κάλυπτε και τον Αλέκο Παναγούλη. Ο θάνατος του στο τροχαίο ατύχημα χαρακτηρίζεται από πολλούς ύποπτος, επειδή μόλις λίγο καιρό πριν το θάνατό του, είχε φέρει στη δημοσιότητα στοιχεία από τα μυστικά αρχεία της ΕΣΑ. Ποια είναι η δική μου γνώμη? Ως νομικός δεν μπορώ παρά να πω ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι ήταν κάτι άλλο από ατύχημα.

Σήμερα την Πρωτομαγιά του 2009 ένα όνομα μου ήρθε στο μυαλό. Αυτό της Κωνσταντίνας Κούνεβα. Της συνδικαλίστριας στο χώρο των ιδιωτικών συνεργείων καθαρισμού που, όπως όλοι ξέρουμε, από το Δεκέμβριο του 2008 που δέχτηκε τη δολοφονική επίθεση με βιτριόλι, βρίσκεται ακόμα στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» και αγωνίζεται για την αποκατάσταση της υγείας της.

Σου εύχομαι Καλό Κουράγιο Κωνσταντίνα και σύντομα να γυρίσεις στο εργατικό κίνημα που σε χρειάζεται. Με συγκίνηση έμαθα ότι όταν πληροφορήθηκες την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για μια θέση στο ευρωψηφοδέλτιο του, την απέκρουσες απαντώντας ότι η μόνη θέση στην οποία επιθυμείς να εκλεγείς είναι αυτή στο σωματείο των εργατών καθαριότητας!!

Καλές Σήκωσες!!!!

Μέρες αποκριάς αυτές και οι ετοιμασίες στο σπίτι, αυξημένες. Αποφάσισε και ο γιος μου να φύγει για τη Νορβηγία, τη χώρα όπου σπούδασε και εργαζόταν συγχρόνως για αρκετά χρόνια. Γύρισε εδώ, πριν ενάμιση περίπου χρόνο, να κάνει το στρατιωτικό του, όπως κι έγινε. Προσπάθησε να βρει δουλειά μετά, αλλά δυστυχώς απογοητεύτηκε από τη ζοφερή ελληνική πραγματικότητα. Πήρε λοιπόν την απόφαση να γυρίσει πίσω, εκεί όπου το κράτος φροντίζει τους πολίτες, έστω και αν δεν είναι δικοί του. Με τούτο και με κείνα, έχω πολλές ασχολίες και πού καιρός για νέα ανάρτηση! Ποιήματα μου δεν έχω πρόχειρα να σας βάλω να διαβάσετε (στην ουσία δεν έχω καθόλου, καθότι φύση πεζή) κι έτσι αποφάσισα να επαναλάβω την περσινή μου αποκριάτικη ανάρτηση που βρίσκεται και μέσα στο πνεύμα των ημερών.

«Κυριακή της Αποκριάς σήμερα και με πήρε η μαμά μου από την Κύπρο να μου ευχηθεί «Καλές Σήκωσες». Ξέρετε στην Κύπρο τις Απόκριες τις ονομάζουμε «Σήκωσες» γιατί, κατά την παράδοση, είναι η τελευταία φορά, πριν την Ανάσταση, που επιτρέπεται να φάμε κρέας. Μετά, το κρέας το «σηκώνουμε» από το τραπέζι μας μέχρι την Κυριακή του Πάσχα, οπότε το βάζουμε και πάλι (μη φανταστείτε ότι υπάρχουν πολλοί σήμερα που τηρούν αυτή την παράδοση). Εκεί δε πάνω στη χαλαρή κουβεντούλα με τη μητέρα μου θυμηθήκαμε και μια ιστορία που συνέβη σε μια φίλη της πριν χρόνια και γελάσαμε.

Η κα Τούλα (έτσι λέγεται η φίλη της) κατάγεται από την Ελλάδα (είναι δηλαδή Ελλαδίτισα). Όταν πριν αρκετά χρόνια εγκαταστάθηκε για πρώτη φορά στην Κύπρο, δεν ήταν ακόμα εξοικειωμένη με την τοπική διάλεκτο και δεν ήταν λίγες φορές που παρεξηγούσε μερικές φράσεις. Π.χ. δεν ήξερε ότι στην Κύπρο η μπάλα λέγεται «μάπα». Όταν λοιπόν πήγανε κάτι γειτονόπουλα στο σπίτι της και φώναξαν στο γιο της «έλα να παίξουμε ρε, μάπα», αυτή νόμιζε ότι της βρίζαν το παιδί. Ήρθε στη μάνα μου να πει το παράπονο της και η καημένη η μάνα μου είδε κι έπαθε να της δώσει να καταλάβει ότι δεν το βρίζαν το παιδί, αλλά το φώναζαν να παίξει μπάλα μαζί τους. Έτσι και ένα Σάββατο και συγκεκριμένα το Σάββατο πριν τη Κυριακή της Αποκριάς η κα Τούλα πήγε να ψωνίσει στον μπακάλη της γειτονιάς. Αφού λοιπόν τέλειωσε τα ψώνια της, ο μπακάλης, που με όλους τους πελάτες του είχε φιλικές σχέσεις, την κατευόδωσε και της είπε «στο καλό κα Τούλα, χαιρετίσματα στο σύζυγο και καλές Σήκωσες να έχετε». Η κα Τούλα δεν ήξερε πού να κρύψει την ντροπή της. Ήρθε κατευθείαν στη μαμά μου και άρχισε πάλι να της κάνει τα παράπονα, αυτή τη φορά για τον μπακάλη. "Ακούς εκεί να μου πει να έχουμε καλές σηκωμένες (έτσι είχε πιάσει το αυτί της το «Σήκωσες»). Πότε του έδωσα θάρρος αυτού να μου λέει σεξουαλικά υπονοούμενα;" Τα γέλια της μάνας μου ξεσήκωσαν τη γειτονιά….. Από τότε το θυμόμαστε κάθε Απόκριες και γελάμε….»

Καλές Σήκωσες λοιπόν σε όλους, με ή και χωρίς υπονοούμενο!!

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Υ.Γ. Μετά από αυτή την είδηση που μας τη φύλαγαν για το τριήμερο, ελπίζοντας ότι θα χαθεί μέσα στο καρναβαλίστικο κλίμα, δεν ξέρω αν μας έμεινε και πολλή όρεξη για Σήκωσες.... Η ευχή όμως παραμένει.

Τα γενέθλια του ιστολογίου μου και το Πολυτεχνείο...

Στις 16 Νοεμβρίου 2007 άρχισα το blogging!!! Πότε πέρασε κιόλας ένας ολόκληρος χρόνος, ούτε που το κατάλαβα. Μέσα σ’ αυτό το χρόνο γνώρισα νέους πολύτιμους φίλους, έστω και αν δεν τους συνάντησα ποτέ κι έμαθα πολλά νέα πράγματα. Ο καθένας από σας αγαπημένοι μου φίλοι προσέφερε τις εμπειρίες του, τις γνώσεις του, τη διάθεση του, το χιούμορ του, τα ποιήματα του και όλο και κάτι κέρδισα κι εγώ. Ελπίζω να μάθατε κι εσείς κάτι από μένα. Είμαι αρκετά μεγαλύτερη από τους περισσότερους, και αν μη τι άλλο, θα μάθατε κατιτίς από τις εμπειρίες μου. Δεν ξέρω βέβαια αν τις βρήκατε ενδιαφέρουσες.

Στην πρώτη ανάρτηση μου δεν μάζεψα κανένα απολύτως σχόλιο (βλ. εδώ). Μόνη μου την έγραψα, μόνη μου τη διάβασα. Χα χα χα!! Στη δεύτερη όμως πήρα ….ένα ολόκληρο σχόλιο. Μεγάλη πρόοδος! Άγγελε σ’ ευχαριστώ πολύ για το πρώτο αυτό σχόλιο στο ιστολόγιο μου. Μου έδωσες μεγάλη χαρά.

Σήμερα, επειδή είναι και επίκαιρη, ξαναγράφω τη δεύτερη ανάρτηση μου, μπας και μαζέψω και κανένα άλλο σχόλιο. Χα χα χα!!

«Είμαι από τη λεγόμενη γενιά του Πολυτεχνείου! Φοιτήτρια τότε στις 17 Νοεμβρίου του 1973. Μπορεί να είχαμε την ατυχία να περάσουμε τα φοιτητικά μας χρόνια μέσα στη σκοτεινή δικτατορία, αλλά μήπως είναι συγχρόνως και μια τύχη;; Ζήσαμε ιστορικές στιγμές. Τι να πρωτοθυμηθώ!

Τα γεγονότα της Νομικής? Τότε που έτρεχα να μη με προλάβουν οι αστυνομικοί και τρέχοντας έχασα το ένα παπούτσι μου και πήγα σπίτι με ένα παπούτσι σαν τη Σταχτοπούτα!.

Τα γεγονότα του Πολυτεχνείου? Τότε που μόνο από τύχη δεν ήμουν μέσα στο Πολυτεχνείο όταν μπήκε το τανκ. Είχα πάει στο σπίτι να αλλάξω ρούχα (δυο μέρες είχα καθίσει μέσα). Είχα σκοπό να ξαναγυρίσω. Δεν πρόλαβα όμως, γιατί εν τω μεταξύ κινήθηκε ο στρατός. Άκουγα από το σπίτι το σταθμό του Πολυτεχνείου και έκλαιγα. Έκλαιγα για τα παιδιά που ήταν ακόμα μέσα (το Νίκο, το Γιάννη, τη Μαίρη κά). Έκλαιγα για την Ελλάδα που θα έμενε ακόμα στο σκοτάδι. Ή μήπως, χωρίς ακόμα να το ξέρω, έκλαιγα και για την πατρίδα μου την Κύπρο, για την Κερύνεια που ζούσε τους τελευταίους μήνες ελευθερίας;;;;

Από τότε μεγάλωσα, ωρίμασα, έζησα και άλλες ιστορικές στιγμές. Την εισβολή στην Κύπρο, το ξεσπίτωμα από το χωριό μου στην Κερύνεια (γι' αυτά όμως θα γράψω μια άλλη φορά). Το Πολυτεχνείο με πονά κάθε χρόνο τέτοιες μέρες. Στην πορεία πήγα στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης 1-2 φορές. Μετά σταμάτησα να πηγαίνω. Κάτι δεν μου άρεσε. Δεν ξέρω τι ακριβώς. Ίσως το καπέλωμα από τα κόμματα. Ίσως το ότι μετατράπηκε σ' ένα είδος πανηγυριού. Ίσως γιατί χάθηκε ο αυθορμητισμός.

Και τώρα για μια ακόμα φορά αναρωτιέμαι. Ζει το Πολυτεχνείο;; Δεν ξέρω. Ίσως και να ζει........»

---------------------------

Προσθήκη: Σήμερα η πρώτη μου ανάρτηση έχει κι άλλα σχόλια., πρόσφατα όμως. Καταχώρισε το πρώτο ο @Indepedent στις 15-11-2008. Ακολούθησαν κι άλλοι φίλοι μου. Τους ευχαριστώ.

--------------------------

Προσθήκη ΙΙ: Επειδή πολλοί @φίλοι θεωρούν ότι έκανα κάτι σπουδαίο συμμετέχοντας στα γεγονότα της Νομικής και του Πολυτεχνείου, θέλω να επαναλάβω αυτό που έγραψα σε σχόλιο προς τον @Αντώνη. Τίποτε το ιδιαίτερο δεν έκανα, απλώς συμμετείχα αυθόρμητα σε μαζικές φοιτητικές διαδηλώσεις. Ο Doctor έχει αναρτήσει μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση για το Πολυτεχνείο (στην πραγματικότητα είναι ένα κείμενο του Βασίλη Ραφαηλίδη), όπου περιγράφει πολύ ωραία την ψυχολογία όλων εμάς των ανώνυμων αντιφασιστών. Αντιγράφω ένα κομμάτι που με αντιπροσωπεύει «Αυτών που ακόμα δεν ήξεραν τίποτα για τη μεγάλη ευκαιρία που θα τους προσέφερε το Πολυτεχνείο αργότερα, ώστε να νοιώσουν κι αυτοί λιγάκι αντιφασίστες, χαμένοι μέσα στη μεγάλη μάζα των δημοκρατών που πολιορκούσαν το Πολυτεχνείο. Το μεγάλο πλήθος παρέχει ασφάλεια. Όσους κι αν συλλάβουν, όσους κι αν σκοτώσουν, ξέρεις πως οι πιθανότητες να σου συμβεί κακό είναι περίπου ίσες με τις πιθανότητες να κερδίσεις τον πρώτο λαχνό του λαχείου…..».