Τηλεοπτικό σκουπίδι και τηλεοπτική μαγεία...

Κυριακή βράδυ. Ξάπλωσα νωρίς, αλλά δεν είχα διάθεση για ύπνο, ούτε για διάβασμα. Άνοιξα λοιπόν για λίγο την τηλεόραση που έχω στην κρεβατοκάμαρα (κακώς βέβαια έχω κι εκεί τηλεόραση). Ήθελα να δω κανένα ανέμελο πρόγραμμα. Έτσι για να νυστάξω. Έπεσα πάνω στον «Big Brother», στον ALPHA. Τι ήταν αυτό που αντίκρισαν τα ματάκια μου? Πώς μπορώ να το ονομάσω? Σκουπίδι νομίζω είναι λίγο, χρειάζεται μια πιο βαριά λέξη. Αλήθεια, υπάρχουν άνθρωποι που σήμερα, τον 21ο αιώνα, ψυχαγωγούνται βλέποντας καμιά δεκαριά απαίδευτους ανθρώπους να ξεκατινιάζονται? Ήμαρτον Παναγία μου! Δεν μπόρεσα να το δω πάνω από 10 λεπτά. Τι είδα αυτά τα 10 λεπτά? Ένα καυγά μεταξύ μιας ξανθιάς και μιας καστανής που αφορούσε μια βούρτσα μαλλιών. Η καστανή είχε γίνει «Τούρκος» επειδή, λέει, την ώρα που κοιμότανε, η ξανθιά της πήρε τη βούρτσα, χωρίς να τη ρωτήσει, χτένισε τα μαλλιά της και την έβαλε πίσω σαν να μη συνέβαινε τίποτε. Έλα μου όμως που η καστανή το κατάλαβε, γιατί είδε στη βούρτσα της τις ξανθές τρίχες που η άλλη δεν έλαβε καν τον κόπο να απομακρύνει. Και το αποκορύφωμα? Όταν ο «Big Brother» ρώτησε την ξανθιά τι έγινε, αυτή έδωσε την πιο κάτω βαθυστόχαστη, με πολύ σωστά ελληνικά (!), απάντηση (περίπου): «βασικά, της πήραμε τη βούρτσα, ξέρω γω βρε παιδί μου, μια λεπτή βούρτσα που φτιάχνει μπροστά τις ωφέλειες (!) κι αυτή θύμωσε…». Έλεοοοοοοοοοοοοοος! Όχι άλλες ωφέλειες……

 

Δευτέρα βράδυ: Κάθησα να δω το πολυδιαφημισμένο «Νησί» στο MEGA. Με μια κριτική διάθεση μπορώ να πω. Η διάθεση για κριτική σιγά σιγά μου έφευγε. Και έμεινε μόνο η μαγεία. Ναι, δεν είναι υπερβολή, μαγεία ένιωσα. Μαγεύτηκα από την εικόνα, τη σκηνοθεσία, τις ερμηνείες. Μου άρεσε πάντα ο Στέλιος Μάινας. Χθες έγινα θαυμάστρια και της Κατερίνας Λέχου. Η τελευταία σκηνή στη βάρκα που μετέφερε στη Σπιναλόγκα, στο νησί των λεπρών, την Ελένη τη δασκάλα και το μικρό Δημήτρη, τον αγαπημένο της μαθητή, με συγκίνησε, με συνεπήρε. Η σκηνή ήταν χωρίς λόγια. Τα λόγια δεν χρειάζονταν. Οι χειρονομίες, οι εκφράσεις των ηθοποιών στάθηκαν αρκετές για να νιώσουμε τον πόνο,  την απελπισία, αλλά και την καρτερία των ηρώων. Αναλογίστηκα την απομόνωση, την αποξένωση από την οικογένεια και την κοινωνία, που έφερναν οι ασθένειες κάποτε (ή μήπως δεν ήταν μόνο κάποτε?). Και δάκρυσα. 

Όπα μας!!!

Όταν άκουσα το τραγούδι με το οποίο θα πάμε, ως χώρα, στη Eurovision στην αρχή θύμωσα. Μετά όμως το ξανασκέφτηκα. Και δικαίωσα πλήρως το κοινό και την Επιτροπή που το ψήφισαν. Οι άνθρωποι ψήφισαν ό,τι  χειρότερο από απόψεως μουσικής και θεάματος. Και τούτο για να μην έχουμε καμιά, μα καμιά πιθανότητα επιτυχίας, αφού τα οικονομικά μας δεν μας επιτρέπουν να αναλάβουμε, του χρόνου, τη διοργάνωση του "πανηγυριού" της Eurovision.  Άσε δε, που αν δεν περάσουμε στον τελικό της διοργάνωσης, θα γλυτώσουμε και φέτος κάμποσα έξοδα (επιπλέον μέρες σε ξενοδοχεία κλπ). Για τέτοια είμαστε τώρα???
Όσοι μπορείτε να αντέξετε την κακογουστιά, ακούστε το τραγούδι πιο κάτω! 

Σλουθ!

   «Σλουθ» (Sleuth) σημαίνει ίχνος, ιχνηλασία, ιχνηλάτης, λαγωνικό. Και η ζωή είναι ένα παιχνίδι ιχνηλασίας. Κυρίως ένα παιχνίδι διαπροσωπικών σχέσεων και επικοινωνίας. Μερικοί άνθρωποι, όχι αρκετοί θα έλεγα, έχουν την ωριμότητα να παίζουν το παιχνίδι αυτό της επικοινωνίας ακολουθώντας τα ίχνη της αλληλοκατανόησης και του αλληλοσεβασμού. Άλλοι όμως διαλέγουν το δρόμο της σύγκρουσης και του εξευτελισμού του άλλου, του αντιπάλου, όπως οι ίδιοι τον προσδιορίζουν. Αντιπάλου γιατί τους «έκλεψε» τη γυναίκα, αντιπάλου γιατί έχει νιάτα και τη ζωή μπροστά του (ενώ οι ίδιοι φτάνουν στη δύση), αντιπάλου γιατί είναι διεκδικητής του «θρόνου» τους, τον οποίο δεν θέλουν να εγκαταλείψουν…. Ένας απ’ αυτούς είναι και ο ήρωας του θεατρικού έργου «Σλουθ» Άντριου Γουάικ (Andrew Wyke). Είναι ένας παλιός ηθοποιός που γνώρισε δόξα, η οποία τείνει να τον εγκαταλείψει. Όπως τον έχει ήδη εγκαταλείψει η γυναίκα του, για χάρη του Μίλο Τιντλ (Milo Tindle), ενός νέου ηθοποιού που μπορεί να μην έχει λαμπρό παρελθόν, έχει όμως λαμπρό μέλλον ή τουλάχιστον έτσι νομίζει…..
   Πέρασα ένα όμορφο βράδυ χθες στο θέατρο «Αθηνών» στην παράσταση «Σλουθ», του βρετανού θεατρικού συγγραφέα Άντονι Σάφερ (Antony Shaffer). Παρακολούθησα δυο πολύ καλούς ηθοποιούς το Γιώργο Κιμούλη και τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη να παίζουν επί σκηνής, αλλά και στην πλατεία του θεάτρου, το «παιχνίδι» της ζωής και των γενεών. Το «παιχνίδι» της εξουσίας και της υποταγής, του εξευτελισμού και της ανατροπής. Το έργο, διασκευασμένο από το Γιώργο Κιμούλη προκαλεί γέλιο, αλλά και κλάμα (όχι κατά κυριολεξία). Έχει χαρακτήρα, όπως διάβασα κάπου και μου άρεσε ο προσδιορισμός αυτός, άλλοτε καρναβαλικό και άλλοτε καννιβαλιστικό. Είχα παρακολουθήσει, τον Οκτώβριο του 1970, ως πρωτοετής φοιτήτρια, το «Σλούθ» με το Δημήτρη Χορν και τον Αλέκο Αλεξανδράκη. Η παράσταση τότε με καταγοήτευσε. Είναι όμως αλήθεια ότι νεώτερη γοητευόμουν πιο εύκολα και η χρονική απόσταση έδωσε στην παράσταση εκείνη μυθικές διαστάσεις στο μυαλό μου. Είναι λοιπόν λίγο δύσκολο και ίσως άδικο να τη συγκρίνω με τη σημερινή. Ένα πράγμα μπορώ να πω με σιγουριά. Η παράσταση που παρακολούθησα χθες μου άρεσε πολύ, με άγγιξε. Και τη συστήνω ανεπιφύλακτα.
   Μία παρατήρηση μόνο έχω να κάνω. Ή μάλλον δύο (παρατηρήσεις). Η θεατρική αίθουσα χρειάζεται επειγόντως ανακαίνιση και ιδίως αντικατάσταση των καθισμάτων της. Ανακαίνιση όμως χρειάζεται και η νοοτροπία του ταμείου. Και αυτό για να μην παριστάνει ότι δεν υπάρχουν, δήθεν μου τάχα μου, θέσεις στα μπροστινά καθίσματα και αν προτείνεις (με τρόπο) φιλοδώρημα, να παρουσιάζονται, ως εκ θαύματος, θέσεις πιο μπροστά! Το παιχνίδι αυτό ποτέ δεν μπόρεσα να το παίξω. Δεν είναι στη φύση μου το «λάδωμα». Κι έτσι παρόλο που τα εισιτήρια μου τα προμηθεύομαι πάντα έγκαιρα (πολλές μέρες πριν), ποτέ δεν κατόρθωσα να πετύχω μια θέση αρκετά μπροστά, με πλήρη ορατότητα.

Η Μερόπη στο "Κλουβί με τις Τρελλές"!!

Ναι, ναι, καλά το καταλάβατε. Η Μερόπη πήγε θέατρο. Στο «Κλουβί με τις Τρελλές». Μαζί με την κόρη της. Θέλετε να μάθετε πώς πέρασε με λίγα λόγια? Λοιπόν πέρασε απλώς μια ωραία βραδιά, ανέμελη, χωρίς πολλές πολλές αξιώσεις κουλτούρας.
Ας αρχίσω τώρα να μιλώ στο α΄ ενικό πρόσωπο. Πήγα λοιπόν στο κινηματοθέατρο (τώρα πια σκέτο θέατρο) «Παλλάς», ένα χώρο που μου ξυπνά ωραίες παλιές αναμνήσεις. Εκεί έβλεπα πολλές ταινίες στα φοιτητικά μου χρόνια (τη δεκαετία του 70). Ανακαινίστηκε και παραδόθηκε στο κοινό το Νοέμβριο του 2006 (περισσότερα για την ιστορία του βλέπε εδώ). Είναι ένας χώρος όμορφος αισθητικά, με αναπαυτικά καθίσματα. Το τονίζω αυτό γιατί, δυστυχώς, δεν είναι αυτονόητη προϋπόθεση για τα θέατρα. Πριν μερικά χρόνια παρακολούθησα θεατρική παράσταση σε τόσο άβολα καθίσματα που, αν και η παράσταση ήταν καλή, τη θυμάμαι με δυσάρεστα αισθήματα.
Το «Κλουβί με τις Τρελλές» στηρίζεται στο θεατρικό έργο του Jean Poiret και διαπραγματεύεται την ιστορία ενός ομοφυλόφιλου ζευγαριού που ζει μαζί 20 περίπου χρόνια, μεγαλώνοντας μάλιστα το γιο που απέκτησε ο ένας από αυτούς, από μια περιστασιακή ετεροφυλόφιλη σχέση. Περιγράφει με γλαφυρότητα την αντίδραση τους, όταν ο «γιος τους» τους ανακοίνωσε ότι επειδή παντρεύεται και θα έλθουν τα συντηρητικά πεθερικά του να τους γνωρίσουν, θέλει να υποκριθούν ότι είναι άλλα πρόσωπα από αυτά που πράγματι είναι. Το έργο αυτό γράφτηκε σε μια εποχή που η σεξουαλική απελευθέρωση των ομοφυλοφίλων βρισκόταν στα πρώτα της βήματα. Όχι ότι σήμερα έχει ολοκληρωθεί, αλλά τουλάχιστον έχει προχωρήσει μερικά βήματα παραπάνω. Περιέχει λοιπόν όλα τα γνωστά κλισέ (φτερά, κουνήματα, τραβεστί με ψηλοτάκουνα κλπ), καθόσον μάλιστα βοηθείται και από το σενάριο που θέλει το ομοφυλόφιλο ζεύγος να διατηρεί ένα καμπαρέ (το «Κλουβί με τις Τρελλές»). Στο καμπαρέ αυτό το θέαμα στηρίζεται κυρίως στους τραβεστί. Και βασίλισσα του show των τραβεστί η «μαμά» του μέλλοντος γαμπρού, την οποία υποδύεται ο Σταμάτης Φασουλής. «Μπαμπάς» ο Γιάννης Μπέζος. Αν πω ότι δεν μου άρεσε η παράσταση, θα πω ψέματα. Γέλασα και πέρασα ευχάριστα. Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο. Αν μάλιστα η τιμή του εισιτηρίου ήταν λιγότερο τσουχτερή (45€ το κάθε εισιτήριο μας στοίχισε), θα έλεγα ότι άξιζε τα λεφτά της. Τα 45€ όμως, μάλλον ήταν υπερβολική τιμή για το θέαμα που είδα. Το ωραίο είναι ότι η κυρία που καθόταν ακριβώς δίπλα στην κόρη μου είχε πληρώσει 50€ και το φυσούσε και δεν κρύωνε. Υπήρχαν και αρκετοί που πλήρωσαν από 60-80€ (ανάλογα με τη θέση). Οι θέσεις των 30€ είχαν εξαντληθεί από καιρό, ενώ αυτές των 20€ ήταν πολύ πίσω.
Σήμερα που έφερα πάλι στο μυαλό μου την παράσταση, ξέρετε τι σκεφτόμουνα? Ότι αν όχι όλοι, οι περισσότεροι θεατές γελούσαμε και αντιδρούσαμε θετικά στα καμώματα της ομοφυλόφιλης «Ζαζάς» (Στ. Φασουλής), στις μεταμφιέσεις, στα κουνήματα και στα ξεσπάσματα της, ακόμα και στα αγκαλιάσματα του ομοφυλόφιλου ζευγαριού. Και τούτο γιατί επρόκειτο για κωμωδία. Πόσοι όμως από μας είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε θετικά ένα θεατρικό έργο, που παρουσιάζει ένα καθημερινό ομοφυλόφιλο ζευγάρι, σοβαρό, χωρίς φτερά, υστερίες και κουνήματα που παράγουν εύκολο γέλιο? Σίγουρα όχι πολλοί. Μη ξεχνάμε το σάλο που ξεσήκωσε το ομοφυλόφιλο φιλί σε σκηνή της Όπερας «Ρούσαλκα» που ανέβασε πριν μερικούς μήνες η Λυρική Σκηνή. Κάναμε μερικά βήματα από το τέλος της δεκαετίας του 70 στην αποδοχή των ομοφυλόφιλων ζευγαριών, αλλά έχουμε ακόμα και αρκετά άλλα να κάνουμε.

Ιδού η ευκαιρία σου να γελοιοποιηθείς!

Τα δυνατά γέλια της κόρης μου που παρακολουθούσε κάποια τηλεοπτική εκπομπή, μου κίνησαν την περιέργεια και μ’ έκοψαν από την ανάγνωση ενός βιβλίου. «Γιατί γελάς? Βλέπεις καμιά κωμωδία?» τη ρώτησα. «Η κωμωδία ωχριά μπροστά σ’ αυτό που βλέπω. Έλα να δεις, να γελάσεις κι εσύ» μου απάντησε. Κάθησα από περιέργεια να παρακολουθήσω. Και πραγματικά γέλασα. Πικρά όμως. Επρόκειτο για την τηλεοπτική εκπομπή του AΝΤ1 “X Factor”. Μια εκπομπή που υποτίθεται ψάχνει για ταλέντα στο τραγούδι, προκειμένου να τα αναδείξει. Αντιγράφω από το δελτίο τύπου του τηλεοπτικού σταθμού (το βρήκα μετά, ψάχνοντας στο διαδίκτυο):

«Στόχος του X Factor είναι να δώσει την ευκαιρία σε όλα εκείνα τα ταλέντα που αξίζουν και έχουν τις απαραίτητες προδιαγραφές να ακολουθήσουν μια άκρως επιτυχημένη πορεία στο χώρο της μουσικής. Πρόκειται για ένα μουσικό διαγωνισμό που προβάλλεται με εξαιρετική επιτυχία σε πολλές χώρες του εξωτερικού και έχει αναδείξει ορισμένα από τα μεγαλύτερα νέα ταλέντα στο χώρο της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας (π.χ. Leona Lewis)…..»

Απ’ αυτό που είδα όμως εγώ να προβάλλεται και συγκεκριμένα είδα να προβάλλονται, μεταξύ άλλων, άνθρωποι ιδιαίτερα παράφωνοι, άνθρωποι προβληματικοί που δεν τραγουδούσαν, αλλά «διάβαζαν» από ένα χαρτί , άνθρωποι που κουνιόντουσαν σαν φιγούρες του καραγκιόζη κλπ, μου φάνηκε ότι ο τηλεοπτικός σταθμός AΝΤ1 ενδιαφέρεται εξίσου (για να μην πω περισσότερο) για την «ανάδειξη» ψυχοπαθητικών προσωπικοτήτων, που «νομίζουν» ότι έχουν ταλέντο στη μουσική και στο τραγούδι. Και αυτό για να κάνει τους τηλεθεατές του να γελάσουν. Βοηθά αυτούς τους δύστυχους να γελοιοποιούνται πανελληνίως, για να έχει θεαματικότητα. Αναδεικνύει την «αφέλεια» τους ή μάλλον τη «βλακεία» τους και το χαίρεται. Εκτός λοιπόν από την ανάδειξη των πιο ταλαντούχων (?) τραγουδιστών, ενδιαφέρεται εξίσου και για την ανάδειξη των πιο αστείων (για να μην πω γελοίων) «ψώνιων». Αδιαφορώντας επιδεικτικά για την επίδραση που θα έχει αυτή η αρνητική δημοσιότητα που παίρνουν στην ήδη όχι και τόσο ισορροπημένη προσωπικότητα τους (για να μην πω διαταραγμένη που είναι υπερβολικός όρος).

Στη συγκεκριμένη εκπομπή που παρακολούθησα εγώ, είδα ένα συμπατριώτη μου Κύπριο, εμφανώς παράφωνο, μη έχοντας όμως επίγνωση των δυνατοτήτων του, να είναι θυμωμένος με την «κριτική επιτροπή» που δεν αναγνώρισε το «ταλέντο» του! Ήταν ιδιαίτερα επιθετικός μαζί τους, όταν τον απέρριψαν. Βγαίνοντας μάλιστα από το χώρο της ακρόασης, αποκάλεσε τον ένα από αυτούς «μ…..α». Ίσως για να τον εκδικηθούν, μετέδωσαν την ακρόαση του, αλλοιώνοντας όμως επίτηδες στην τελευταία συλλαβή κάθε στίχου τον ήχο (έτσι φάνηκε όχι μόνο σε μένα, αλλά και στην κόρη μου). Δεν φτάνει που ήταν παράφωνος, παρουσιάστηκε από την παραγωγή (δολίως) να έχει ένα έντονο και ιδιαίτερα παράφωνο vibrato (τρεμούλιασμα) στο τέλος του στίχου, που προκαλούσε πράγματι πολύ γέλιο. Μέχρι κι εγώ γέλασα. Μετά όμως συνήλθα και σκέφτηκα. Αν δεν είναι αυτό παράνομη προσβολή της προσωπικότητας (άρθρο 57 του Αστικού Κώδικα), τότε τι είναι? Θα μου πει κανείς, ότι τόσο αυτός, όσο και όλοι οι άλλοι που σπεύδουν κατά χιλιάδες εκεί, ξέρουν τι θα συναντήσουν. Και ξέρουν, από προηγούμενους παρόμοιους «διαγωνισμούς», ότι κινδυνεύουν να εξευτελιστούν. Και τρόπον τινα το αποδέχονται. Αυτό όμως δεν αναιρεί την προσβολή της προσωπικότητας τους. Το πολύ πολύ να θεμελιώνει τη λεγόμενη στη νομική ορολογία «συνυπαιτιότητα του παθόντος».

"Η στιγμή της αλήθειας" ή "η στιγμή του εξευτελισμού"?

Χθες βράδυ, λόγω μιας ελαφριάς ίωσης, πήγα νωρίς στο κρεβάτι. Επειδή όμως δεν μπορούσα να κοιμηθώ, άνοιξα την τηλεόραση να περάσει η ώρα με καμιά χαζοεκπομπή, μέχρι να νυστάξω. Έπεσα πάνω στην εκπομπή του Αντένα «Η στιγμή της αλήθειας». Κι έμεινα κυριολεκτικά εμβρόντητη.

Για όσους δεν παρακολούθησαν ποτέ αυτή την απαράδεκτη εκπομπή, ας πω λίγα λόγια. Παρουσιάστρια είναι η κ. Ευγενία Μανωλίδου, η σύντροφος του βουλευτή του ΛΑΟΣ Άδωνη Γεωργιάδη. Αυτού ντε που κόπτεται για το τρίπτυχο «Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια». Σύμφωνα με τη διαδικασία, οι παίκτες πρέπει να υποβληθούν σε μια σειρά από ερωτήσεις που αφορούν στη μυστική οικογενειακή αλλά και προσωπική ζωή τους, με στόχο ένα σημαντικό χρηματικό έπαθλο για κάθε ειλικρινή απάντηση. Κάθε φορά που απαντούν, ένα μηχάνημα ανίχνευσης της αλήθειας επιβεβαιώνει ή διαψεύδει την απάντηση του παίκτη. Στο πλατό της εκπομπής παρίστανται και μέλη της οικογένειας του «παίκτη», καθώς και ο ερωτικός του σύντροφος.

Παρακολούθησα λοιπόν άναυδη την «εξομολογητική» διάθεση ενός νεαρού 21 χρονών, ο οποίος οπλισμένος με περισσό θράσος, ξεσκέπαζε σιγά σιγά τις πιο προσωπικές του ερωτικές στιγμές, αυτοεξευτελιζόμενος και εξευτελίζοντας συγχρόνως την ερωτική του σύντροφο, μια κοπελίτσα συνομήλικη του που παρακολουθούσε και αυτή άναυδη τις «εξομολογήσεις» του συντρόφου της. Οι ερωτήσεις από ας πούμε απλές του τύπου «ρεύεσαι μπροστά στον κόσμο?», άρχισαν σιγά σιγά να γίνονται πιο τολμηρές όπως «διατηρείς παράλληλη ερωτική σχέση?», «τη στιγμή της ερωτικής πράξης σκέφτεσαι άλλη γυναίκα?» ή «η σύντροφος σου, σου φαίνεται βαρετή?» κλπ. Σε όλα αυτά η απάντηση ήταν «ναι» και το μηχάνημα αποφαινόταν ότι ο παίκτης έλεγε την αλήθεια. Ο νεαρός έδειχνε αποφασισμένος να συνεχίσει για να κερδίσει κι άλλα χρήματα, πατώντας πάνω στην ήδη καταρρακωμένη αξιοπρέπεια του και στο «πτώμα» της κοπέλας του που έδειχνε τελείως σαστισμένη. Ακόμα και η παρουσιάστρια μου φάνηκε λίγο αμήχανη με το απαράδεκτο «παιχνίδι» που παρουσίαζε. Δεν άντεξα να δω περισσότερα. Άλλαξα κανάλι.

Κάθισα να σκεφτώ τι ήταν αυτό που είδα. Και ανατρίχιασα με την κατάντια μας. Πώς έχει καταντήσει ένα μέρος της κοινωνίας μας? Να λατρεύει το χρήμα και την εφήμερη τηλεοπτική δόξα. Και για να τα πετύχει να κυριεύεται από κυνισμό και θράσος. Να ανταποκρίνεται στην πρόσκληση ενός καναλιού που το μόνο που επιζητεί είναι η ανύψωση του μεριδίου της τηλεθέασης του.

Και το αποκορύφωμα. Καθώς έγραφα αυτές τις γραμμές, ο Αντένα διαφήμιζε ένα άλλο επεισόδιο της εν λόγω εκπομπής που θα δείξει μελλοντικά. Η παρουσιάστρια ρωτά το νέο παίκτη. «Βλέπετε ερωτικά την αδελφή σας καμιά φορά?». Και η απάντηση «ναι τη βλέπω, αν δεν ήταν αδελφή μου θα έκανα έρωτα μαζί της….». Έλα Χριστέ και Παναγία…. Μα όλα να θυσιάζονται στο βωμό του χρήματος???? Και η αξιοπρέπεια και η ψυχική ισορροπία και η οικογενειακή γαλήνη????

ΕΣΡ υπάρχεις, μ’ ακούς ?????

Δεν πρόκειται παρά για Βιομηχανία του Θεάματος!

Αντί να απαντήσω στον καθένα χωριστά από τους φίλους μου που άφησαν σχόλια στην προηγούμενη ανάρτηση μου, παραθέτω τη δική μου θέση για τους Ν. Καρβέλα – Λ. Λαζόπουλο.

Θεωρώ ότι πρόκειται για δυο ευφυέστατους, χαρισματικούς και χωρίς όρια ανθρώπους της βιομηχανίας του θεάματος (show business για να το πω και αγγλιστί) που ξέρουν καλά να πουλάνε το «προϊόν» που παράγουν. Έχουν κάνει και οι δύο επιτυχίες πραγματικές, αλλά και ευκολοχώνευτα σουξέ (στο πρώτο υπερέχει ο Λαζόπουλος, ενώ στο δεύτερο ο Καρβέλας). Επιτυχίες για τον Καρβέλα θεωρώ μερικά τραγούδια του όπως το «12 κι ούτε ένα τηλεφώνημα..», ακόμα και τους περίφημους «Δαίμονες», ενώ για το Λαζόπουλο θεωρώ κορυφαία δημιουργία του τους «12 Μικρούς Μήτσους» και μερικά (όχι όλα) από τα κείμενα των θεατρικών του έργων, αλλά και λίγα από τα κείμενα του «Αλ Τσαντίρι Νιούζ». Τώρα τα σουξέ, στα οποία ο Καρβέλας ειδικεύεται περισσότερο, ως συνθέτης του συστήματος και των εταιρειών, είναι, για τον περί ού ο λόγος, άσματα όπως «είναι γάτα, είναι γάτα ο κοντός με τη γραβάτα» (που λέει και η νέα μας φίλη Mania), αλλά και τα ανεκδιήγητα τραγούδια των «λοξών» της Πάνια (Κατέλη, Βας Βας κλπ), τα οποία του αποδίδουν τώρα τελευταία, χωρίς αυτός να το έχει επιβεβαιώσει, αλλά και ούτε να διαψεύσει। «Τα σύννεφα είναι πολύ ωραίο πράγμα δηλώνει», για να συνεχίσει: «Ο ουρανός είναι το πιο ωραίο πράγμα, μόνο όταν έχει σύννεφα. Όταν ξέρεις τα πάντα δεν έχει αξία, πρέπει να υπάρχει και λίγο μυστήριο». Με τα ευκολοχώνευτα σουξέ έκανε όνομα ο Καρβέλας και, κατά πολλούς, εγκλώβισε σ' αυτή την αισθητική μια μεγάλη φωνή όπως αυτή της Άννας Βίσση (όχι ότι δεν το ήθελε και η ίδια). Για το Λαζόπουλο ευκολοχώνευτα σουξέ θεωρώ μερικά κείμενα και εικόνες από την τελευταία δουλειά του «Αλ Τσαντίρι Νιούζ», με κορυφαία αυτήν του περίφημου Μακάκα, που επαναλαμβάνεται σε κάθε εκπομπή του. Ομολογώ ότι προκαλεί γέλιο, αλλά το γέλιο αυτό είναι εύκολο και χονδροειδές.

Τώρα όσον αφορά την τελευταία διαμάχη τους νομίζω ότι άρχισε από μια ηθελημένη παρεξήγηση εκ μέρους του Λαζόπουλου. Πήρε τους στίχους «μην το ψάχνεις, μία είναι η λύση, το φαΐ, το ποτό και το γ...ι», με τους οποίους είναι προφανές ότι ο Καρβέλας ήθελε να κάνει τη δική του (εκκεντρική) «κριτική στο σύστημα» (ο άθλιος αυτός στίχος είναι, μέσα στη γελοιότητά του, μια περιγραφή δυστυχώς της ελληνικής πραγματικότητας) και τους ανήγαγε σε δήθεν φιλοσοφία του τελευταίου (όχι εντελώς άδικα). Και τότε άρχισε η σύρραξη… Είναι αλήθεια ότι οι επιθέσεις του Λαζόπουλου μπορούν να χαρακτηριστούν ως σάτιρα, αν και χονδροειδής, κατά τη γνώμη μου. Η εικόνα με το «Μακάκα» να αυνανίζεται με τη φάτσα του Καρβέλα αποβλέπει μόνο στην πρόκληση εύκολου γέλιου (ομολογώ ότι γελώ κι εγώ). Δεν μπορεί όμως να χαρακτηριστούν οι επιθέσεις αυτές προσωπικές. Αντίθετα προσωπικές (προσωπικότατες) θα έλεγα ότι είναι οι επιθέσεις του Καρβέλα, με κορυφαία αυτήν την τελευταία που έγινε στην περίφημη «Ζούγκλα» του Μ। Τριανταφυλλόπουλου, άλλου χωρίς όρια προσώπου της βιομηχανίας του θεάματος (δεν πιστεύω να θεωρείτε ότι πρόκειται περί δημοσιογράφου). Το γεγονός δε ότι ο Καρβέλας απευθύνθηκε και προς τη μητέρα του Λαζόπουλου προσδίδει στην επίθεση αυτή και την ιδιότητα του εκχυδαϊσμού.Έπεται συνέχεια στο «Αλ Τσαντίρι Νιούζ» της Τρίτης που προβλέπω ότι θα αγγίξει το 90% της θεαματικότητας. Και η βιομηχανία του θεάματος καλά κρατεί….

Λαζόπουλος εναντίον Καρβέλα και τούμπαλιν

Σήμερα είπα να κάνω ένα δημοψήφισμα (ο θεός να το κάνει δημοψήφισμα!). Διάλεξα δύο κυρίους που είναι διπλά συνάδελφοι (;). Μη μου πείτε ότι δεν ξέρατε ότι, εκτός από καλλιτέχνες, είναι και οι δύο νομικοί! Νομική Αθηνών τέλειωσε ο ένας, Νομική Κομοτηνής ο άλλος. Εδώ του ρίχνει ο Καρβέλας. Τώρα τελευταία οι εν λόγω νομικοί – καλλιτέχνες διασταυρώνουν τα ξίφη τους.

Να μερικές ατάκες από τον καθένα και πάρτε θέση:

Νίκος Καρβέλας (τραγουδιστά): «μην το ψάχνεις, μία είναι η λύση, το φαΐ, το ποτό και το γ...ι»

Λάκης Λαζόπουλος: "Θεωρώ αυτά τα τραγούδια ηλίθια συνθήματα που δεν τα χρειάζονται για να προβληματιστούν οι νέοι. Εγώ θεωρώ τους νέους ευφυείς και πιστεύω ότι η ελληνική κοινωνία μπορεί να βγάλει και μόνη της κάποια αυτονόητα συμπεράσματα, χωρίς ακούσματα που είναι μια αηδία και μισή"

Νίκος Καρβέλας: «Σύντομα θα ανοίξω τα ράμματα που έχω για τη γούνα του»

Λάκης Λαζόπουλος: «Δεν ήξερα ότι έχει αλλάξει δουλεία και τώρα βγάζει ράμματα. Εγώ νόμιζα ότι ήταν τραγουδιστής, αν και έλειψε πολύ από τη μουσική σκηνή».

Νίκος Καρβέλας: «Είναι φαύλος, μέρος του συστήματος και το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι ο εαυτούλης του και τα φράγκα που βγάζει».

Λάκης Λαζόπουλος: «Δεν ήξερα ότι ο κύριος Καρβέλας σταμάτησε να γράφει τραγούδια και άρχισε να ασχολείται με τις ζωές των άλλων».

Νίκος Καρβέλας «Ο Λαζόπουλος είναι φαύλος και υποκριτής άνθρωπος και απορώ πώς είναι δυνατόν να μιλάει για ηθική και να κρίνει τους άλλους, την ώρα που ο ίδιος αποφεύγει να κάνει την αυτοκριτική του».

Λάκης Λαζόπουλος: «Ποτέ δεν προέβαλα τον εαυτό μου ως ηθικό στοιχείο. Ο Καρβέλας δεν βγάζει μέτρο να μετρήσει την ηθική του παρέα με την Άννα Βίσση και την Αννίτα Πάνια;;….. Ο Καρβέλας είναι σαν μια γριά μάγισσα και το μόνο που του λείπει είναι το σκουπόξυλο»। (Δείχνοντας το Μακάκα να αυνανίζεται) «Δεν έχεις παράπονο Καρβέλα, σου ετοίμασα και βίντεο κλιπ»।

Νίκος Καρβέλας «Διαστρεβλώνει τελείως τα λόγια μου και βάζει το κεφάλι μου στο Μακάκα που αυνανίζεται…..μπορώ κι εγώ να τον παρουσιάσω με ένα λιοντάρι, το οποίο θα έχει το κεφάλι του κυρίου αυτού και θα βαζα κάποιους επιβήτορες να τον καβαλικεύουν…και θα τον ονόμαζα Φούστη. Η μαμά μου ξέρει ότι είμαι Μακάκας, η δική του μαμά ξέρει ότι είναι Φούστης;;;»

Εγώ πήρα οριστικά θέση μετά και την τελευταία προσωπική επίθεση του Νίκου Καρβέλα…Είναι χαρακτηριστικό ότι έγινε σε μια εκπομπή που λέγεται Ζούγκλα…..Εσείς;;;;