Καλό σου ταξίδι, Ελπίδα μου γλυκιά

Σήμερα θέλω να σας ξαναμιλήσω για τη φίλη μου την «Ελπίδα». Τη θυμάστε? Της αφιέρωσα ανάρτηση πριν από δύο περίπου χρόνια. Τότε που διαγνώστηκε για πρώτη φορά ότι πάσχει από καρκίνο. Έφυγε από κοντά μας χθες τα ξημερώματα. Όπως ακριβώς το επιθυμούσε, έφυγε πρώτη από την οικογένεια της και άφησε πίσω της όλους εκείνους που αγαπούσε. Το σύντροφο της ζωής της και τα παιδιά της. Η αγάπη που την ένωνε με το σύντροφο της ήταν κάτι σπάνιο. Πολύ πριν αρρωστήσει, μου εκμυστηρεύθηκε ότι ο μεγαλύτερος εφιάλτης της ήταν να φύγει ο σύντροφος της και τα παιδιά της πριν από αυτήν. Της απάντησα ότι για τα παιδιά της το καταλαβαίνω και το συμμερίζομαι, αλλά ο άντρας της είναι φυσιολογικό να φύγει πρώτος, αφού είναι μεγαλύτερος στην ηλικία. Με κοίταξε σχεδόν έντρομη και μου είπε ότι είναι αδύνατο να αντέξει κάτι τέτοιο. Τελικά έγινε όπως το ήθελε. Έφυγε πρώτη. Και είναι αλήθεια ότι έφυγε νωρίς. Πίστευα ότι με το πείσμα της και τη δύναμη του χαρακτήρα της (ήταν πολύ δυναμική) θα κατόρθωνε να τιθασσεύσει την αρρώστια για περισσότερο χρόνο. Έπεσα έξω.
Τις τελευταίες μέρες την έβλεπα να φεύγει, σιγά σιγά, από κοντά μας, ήρεμη, ανάμεσα στα δύο παιδιά της και το σύντροφο της που της κρατούσαν το χέρι και τη φιλούσαν συνέχεια και μου ρθε στη θύμηση μια παρόμοια περίπτωση που έζησα πριν μερικά χρόνια. Στην ίδια θέση βρέθηκε ένας άλλος αγαπημένος φίλος. Δύο χρόνια έζησε κι αυτός από τη στιγμή της διάγνωσης του καρκίνου. Όταν  όμως έφυγε, η σύντροφος του μου εκμυστηρεύθηκε ότι βλέποντας τα πράγματα εκ των υστέρων, θα προτιμούσε να είχε φύγει αμέσως μετά τη διάγνωση. Να μην είχε υποστεί όλες τις ταλαιπωρίες της αρρώστιας. Τις χημειοθεραπείες, τις ακτινοβολίες, τα ξεσπάσματα οργής και τελικά την κατάθλιψη. Τότε είχα προβληματιστεί πολύ. Όμως τώρα με την «Ελπίδα» που έζησα την κατάσταση από ακόμα πιο κοντά, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι άξιζαν τον κόπο όλες οι ταλαιπωρίες. Έζησε δύο χρόνια ακόμα με το σύντροφο της που τον αγαπούσε τόσο πολύ. Ναι, είναι αλήθεια, υπήρχαν στιγμές πόνου σ' αυτά τα χρόνια, αλλά υπήρχαν και ωραίες στιγμές. Ακόμα και ταξιδάκια έκαναν μαζί, στα διαλείμματα της χημειοθεραπείας, αλλά και μετά απ' αυτή. Χάρηκε, ακόμα δυο χρόνια, τα παιδιά της. Γνώρισε και το μικρό της εγγονάκι που γεννήθηκε τώρα τελευταία. Και το κυριότερο? Δόθηκε ο χρόνος στους ανθρώπους που την αγαπούν να προσαρμοστούν και να συμφιλιωθούν με την ιδέα του θανάτου και του αποχωρισμού. Το ίδιο και στην ίδια.
Καλό σου ταξίδι καλή μου φιλενάδα. Μπορεί να έφυγες νωρίς, αλλά είχες μια καλή ζωή, γεμάτη από αγάπη που θα τη ζήλευαν πολλοί.

Ο Σεπτέμβρης με βρήκε στην Κύπρο...

Ο Σεπτέμβρης με βρήκε στην Κύπρο. Ευτυχώς, με το που μπήκε ο μήνας, άρχισε κάπως να δροσίζει (από τα σαραντάρια πέσαμε στους 33-35c). Χθες μάλιστα «φάγαμε» και την πρώτη βροχή. Η βροχή με πέτυχε στην παραλία της Λάρνακας. Πήγα για κολύμπι, μαζί μ’ ένα ξάδελφο και τη μητέρα μου. Θα αναρωτιέστε αν ήταν πετυχεμένος ο συνδυασμός της παρέας (ξάδελφος – μαμά – εγώ). Ε, ναι λοιπόν, ήταν. Η μαμά μου, παρόλο που είναι 78 χρόνων, είναι γεμάτη ζωντάνια και όρεξη για ζωή. Και ο ξάδελφος έχει χιούμορ. Μόλις φτάσαμε στη Λάρνακα, ανοίξανε οι καταρράχτες του ουρανού. Αντί να βραχούμε στη θάλασσα, γίναμε μούσκεμα από τη βροχή. Καθήσαμε στην καφετέρια μέχρι να κοπάσει η καταιγίδα. Μόλις σταμάτησε η βροχή, η μαμά έδωσε το σύνθημα «Άτε, πάμε». Νόμιζα ότι εννοούσε να φύγουμε για το σπίτι, είχε αρχίσει και να σουρουπώνει. Αμ, δε. Δεν εννοούσε αυτό. Ήθελε μπάνιο στη θάλασσα η καλή σου. Γιατί όχι λοιπόν! Ξεχυθήκαμε στη θάλασσα, πιασμένοι και οι τρεις, χέρι με χέρι. Ναι, μη γελάτε. Πιαστήκαμε χέρι χέρι γιατί η θάλασσα ήταν λίγο φουρτουνιασμένη και η μαμά φοβόταν μην την παρασύρουν τα κύματα. Μετά, βέβαια, αφήσαμε τα χέρια και κολυμπήσαμε ελεύθερα. Ήταν ένα από τα πιο ωραία μπάνια που έκανα ποτέ.

Φτάσαμε στη Λευκωσία, κατά τις 8 το βράδυ. Βρήκαμε τον πατερούλη μου να μας περιμένει ανάστατος. Ανησυχούσε, λέει, γιατί «μπήκε κρύο» και δεν θυμόταν αν έχει μακριά παντελόνια να φορέσει. Φοβόταν ότι δεν είχε και θα έμενε με τα κοντά παντελόνια όλο το χειμώνα. Δεν ησύχασε, παρά μόνο όταν του βγάλαμε από την ντουλάπα τα μακριά του παντελόνια. Μετά ήθελε να του δείξουμε ότι έχουμε και κουβέρτες. Καημένε μου πατέρα, το αλστσχάιμερ σιγά σιγά σε καταβάλλει.

Αγχώδεις καταστάσεις....

Κάθε χρόνο, προς το τέλος του δικαστικού έτους, το άγχος και η υπερένταση μου αυξάνουν. Όταν λέω προς το τέλος του δικαστικού έτους, εννοώ Μάιο και Ιούνιο, γιατί τότε οι δίκες βρίσκονται στο ζενίθ τους, το ίδιο και η ανάγκη περαίωσης διάφορων υποθέσεων. Μετά αρχίζουν οι δικαστικές διακοπές, κατά τη διάρκεια των οποίων, γίνονται μεν δίκες, αλλά σε πολύ πιο χαλαρό ρυθμό. Στο άγχος λοιπόν του τέλους του δικαστικού έτους, φέτος προστέθηκαν και χίλια δυο άλλα άγχη.

• Άγχος γιατί η μαμά μου έπρεπε να υποστεί χειρουργική επέμβαση (αφαίρεση χοληδόχου κύστης), η οποία δεν είναι μεν δύσκολη επέμβαση, αλλά λόγω των άλλων προβλημάτων της (μεγάλη ηλικία, καρδιοπάθεια, άσθμα κλπ), ειδικά στην περίπτωση της, δεν ήταν και τόσο εύκολη. Ευτυχώς πήγε καλά και τουλάχιστον το άγχος αυτό πέρασε.
• Άγχος γιατί τα παιδιά μου είναι ακόμα υποαπασχολούμενα. Με πτυχία και μεταπτυχιακά η μεν κόρη μου κάνει την νταντά σ’ ένα παιδάκι, ο δε γιος μου, κινούμενος μεταξύ Ελλάδας και Νορβηγίας, δημοσιογραφεί γράφοντας ως freelancer (με μπλοκάκι) σε διάφορα έντυπα και αμείβεται εντελώς συμβολικά. Έχουν ανασφάλεια και συχνά γκρινιάζουν, αυξάνοντας το άγχος μου.
• Άγχος γιατί βλέπω τα οικογενειακά μας εισοδήματα να συρρικνώνονται, ενώ τα έξοδα παραμένουν στο ύψος τους, μη σου πω ότι έχουν πάρει και την ανηφόρα τα «τσαμένα». Εντάξει, το περίμενα και μέχρι ενός μόνο σημείου, δείχνω κάποια μικρή κατανόηση. Αλλά, βρε αδελφέ, έχω δύο δάνεια (στεγαστικά) στην πλάτη μου (και του συζύγου φυσικά) κι αυτά είναι κυρίως που μου δημιουργούν το άγχος. Με άλλες οικονομικές συνθήκες (καλές, όπως τουλάχιστον νομίζαμε) συνομολογήθηκαν τα δάνεια και με άλλες καλούμαστε να τα  πληρώσουμε.
• Τέλος έχω άγχος για τη γενικότερη οικονομική κατάσταση της χώρας, η οποία, ας μη γελιόμαστε, είναι ακόμη στην κόψη του ξυραφιού και πολύ φοβάμαι ότι θα είναι για καιρό ακόμα. Με έχουν κουράσει και οι διάφορες φήμες (συχνά ανόητες) που κυκλοφορούν περί δέσμευσης των καταθέσεων, πτώχευσης, επανόδου στη δραχμή κλπ. Να, χθες είχα πάει στον Άρειο Πάγο για μια δουλειά και μια γραμματέας μου είπε, με ένα δήθεν εμπιστευτικό ύφος, ότι εντός των δύο προσεχών ημερών, θα ανακοινωθεί η πτώχευση της χώρας. Νισάφι πια!

Ως αποτέλεσμα όλων των πιο πάνω, δεν έχω και μεγάλη όρεξη για blogging, για ψώνια, για βόλτα, δεν έχω όρεξη γενικώς. Τη λίγη όρεξη που μου απέμεινε τη διοχέτευσα στα επαγγελματικά μου. Σας συμβαίνει κι εσάς? Νομίζω ναι. Βλέπω ότι αραιώσαμε όλοι τις επισκέψεις μας στα blogs, είτε για να ανεβάσουμε καμιά ανάρτηση, είτε για να σχολιάσουμε. Άσε το άλλο. Αυξήθηκαν οι πονοκέφαλοι μου, οι αϋπνίες μου (όχι δεν έφτασα ακόμα στο σημείο να ρίχνω κλάμα τις νύχτες, όπως κάνει ο ΓΑΠ!!!). Το ίδιο ακούω και από τους γύρω μου. Νιώθω ότι γενικά αυξήθηκε το αίσθημα ανασφάλειας στους πολίτες. Διαβάζω ότι έχει παρατηρηθεί σε καταστάσεις μεγάλων κοινωνικών αναστατώσεων και ειδικά σε περιόδους έντονων οικονομικών προβληματισμών, ο ανθρώπινος οργανισμός, προσπαθώντας να διαφυλάξει τη σωματική του και κυρίως τη ψυχική του ακεραιότητα, αμύνεται εκδηλώνοντας διάφορα συμπτώματα όπως αϋπνίες, πονοκεφάλους, ταχυκαρδίες, υπέρταση, άγχος, κατάθλιψη κλπ. Τα συμπτώματα αυτά έχουν, λέει, στόχο να τον προειδοποιήσουν, ώστε να πάρει τα κατάλληλα μέτρα και να προφυλαχθεί από ακόμα πιο δυσάρεστες συνέπειες όπως καρδιακά και εγκεφαλικά επεισόδια (βλέπε εδώ).


Θα απορείτε γιατί τα γράφω όλα αυτά. Όχι, δεν θέλω να σας αγχώσω κι εσάς. Άλλωστε είμαι σχεδόν βέβαιη ότι παρόμοιες καταστάσεις βιώνετε κι εσείς. Απλώς ήθελα να τα βγάλω από μέσα μου. Να ξεσκάσω λίγο. Νιώθω ήδη κάπως καλύτερα που τα είπα. Και όχι, δεν το βάζω κάτω. Τι στο καλό? Έχω βιώσει χειρότερες καταστάσεις ( και Χούντα και Πραξικόπημα στην Κύπρο και το χείριστο όλων Τουρκική Εισβολή το 74 και ξεριζωμό). Τα έβγαλα πέρα μια χαρά. Ήμουν βέβαια πιο νέα τότε. Προσπαθώ να ελπίζω σε καλύτερες μέρες και να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο, πράγμα που καταφέρνω συχνά. Έλα μου ντε όμως, που δεν είναι λίγες φορές που το βλέπω  μισοάδειο...

Είμαι πίσω λοιπόν στη μαμά μου!

Βρίσκομαι στην Κύπρο. Για ένα ταξίδι αστραπή τριών ημερών. Κάθε φορά που έρχομαι στους γονείς μου και μάλιστα μόνη μου, όπως τώρα, νιώθω να μικραίνω. Ξεχνώ ότι είμαι μια μεσήλικη γυναίκα (ωχ τέτοια είμαι!) και νιώθω ότι γυρνάω εκεί, κάπου στην εφηβεία, άντε στα πρώτα νεανικά μου χρόνια. Ο πατερούλης μου ο γλυκός, αν και, όπως έγραψα σε παλαιότερη ανάρτηση μου, πάσχει εδώ και μερικά χρόνια από αλτσχάιμερ, εντούτοις με γνώρισε. Το πρόσωπο του φωτίστηκε. Και με ρώτησε αν τέλειωσα τις σπουδές μου! Η μαμά μου, τα έχει όλα έτοιμα για μένα. Κι εκεί που όλα στο σπίτι (στην Αθήνα εννοώ) περνούν από το χέρι μου, εδώ αφήνομαι στις μητρικές περιποιήσεις, αλλά και παρατηρήσεις! Π.χ. «Αυτό που φοράς δεν σου πάει, βάλε το άλλο, είσαι πιο ευπαρουσίαστη μ’ εκείνο» ή «πάρε τηλέφωνο τη θεία τάδε, θα μάθει ότι είσαι εδώ και θα παρεξηγηθεί που δεν της τηλεφώνησες». Αγαπημένη μου μαμούδα! Νομίζεις ακόμα ότι είμαι η μικρή σου Μερόπη που χρειάζεται φροντίδα αλλά και …καθοδήγηση!

Ξέρετε ποιο τραγούδι μου έρχεται στο μυαλό κάθε φορά που έρχομαι στην Κύπρο, στο σπίτι των γονιών μου? Όχι όχι το «μαμά γερνάω». Ένα της Αρλέτας που οι στίχοι του πάνε κάπως έτσι:

"Πάω πίσω λοιπόν στη μαμά μου,

στην κάμαρα μου την παιδική,

μήπως βρω το χρυσό πρίγκηπα μου,

που τον ψάχνω για μια ζωή..."

Απολαύστε το

Ακούστε κι ένα άλλο τραγούδι της Αρλέτας που μου αρέσει πολύ.

Αχ βρε γρίππη των χοίρων τι μου έκανες!

Όχι δεν αρρώστησα με τη νέα γρίππη. Ούτε κανένα δικό μου πρόσωπο. Το επιφώνημα του τίτλου έχει σχέση με την αλλαγή των σχεδίων διακοπών που μου έφερε η άτιμη η αρρώστια. Και εξηγούμαι.

Μέχρι τώρα ο άντρας μου κι εγώ ακούγαμε και βλέπαμε τη σχεδόν υστερία που κατέλαβε όλα τα ΜΜΕ με τη νέα γρίππη και σχεδόν εκνευριζόμασταν. Λέγαμε ότι υπερβάλλουν και δημιουργούν μια αδικαιολόγητη φοβία στον πληθυσμό. Δηλαδή πιο πολύ ο άντρας μου το έλεγε κι εγώ, επειδή είναι γιατρός, τον άκουγα και σχεδόν καθησυχαζόμουν (πολλά σχεδόν πέσανε σ’ αυτή την ανάρτηση). Ο καθησυχασμός αυτός μέχρι προχθές, που ο καλός μου ο αντρούλης μου έσκασε το παραμύθι. «Ξέρεις Μερόπη μου, θα ήταν φρόνιμο εκείνο το ταξιδάκι που προγραμματίζαμε για τη Λισσαβώνα να το αναβάλλαμε για του χρόνου, μέχρι να δούμε τι θα γίνει και μ’ αυτή την αρρώστια των χοίρων. Να κυκλοφορήσει κι αυτό το έρμο το εμβόλιο…». Μου ρθε κατακούτελα. Και ακολούθησε ο εξής διάλογος:

-«Μα καλά, Χριστιανέ μου, εσύ δεν είσαι που με διαβεβαίωνες ότι αυτή η υστερία που κατέλαβε τα ΜΜΕ είναι υπερβολική και ότι δεν πρόκειται παρά μια σχεδόν (να το πάλι το σχεδόν) απλή γρίππη?»

-«Ναι εγώ είμαι. Και εξακολουθώ να θεωρώ το θόρυβο υπερβολικό και την ασθένεια (σχεδόν) απλή γρίππη, αλλά…»

-«Αλλά τι?»

-«Ξέρεις την παροιμία που λέει φύλαγε τα ρούχα σου για να έχεις τα μισά? Ε, λοιπόν είναι πράγματι (σχεδόν) απλή η γρίππη, αλλά γιατί να αυξήσουμε τις πιθανότητες μας να την κολλήσουμε? Ξέρεις μέσα στο αεροπλάνο και στα ξενοδοχεία με κεντρικό κλιματισμό αυξάνουν οι πιθανότητες να κολλήσουμε ιούς, μεταξύ των οποίων και τον ιό της γρίππης αυτής. Ε, και όσο να ναι στις ομαδικές εκδρομές συγχρωτίζεσαι με πολλά άτομα. Ας καθίσουμε σπιτάκι μας, το πολύ να πάμε κάπου εδώ στην Ελλαδίτσα μας οι δυο μας και του χρόνου βλέπουμε…».

-@@#@&)))))* (ποτέ δεν κατάλαβα πώς να γράψω ευπρεπώς τις απρεπείς εκφράσεις, αραδιάζω λοιπόν διάφορα σύμβολα που βλέπω ότι κάνουν κι άλλοι)

Κι έτσι αγαπημένοι μου συμπλόγκερς, πάνε τα σχέδια μου και τα όνειρα μου για Λισσαβώνα, φέτος.

Τι θυμήθηκα τώρα!! Πριν μερικά χρόνια είχαμε βγεί μ’ ένα αγαπημένο φιλικό ζευγάρι για φαγητό. Μαζί τους έφεραν και τον οκτάχρονο γιο τους. Το παιδί που ήταν «φαγανό», μέχρι που τελείωσε το φαγητό του δεν γκρίνιαζε. Απολάμβανε το γεύμα. Μόλις τέλειωσε και την τελευταία του μπουκιά, άρχισε την γκρίνια. «Μαμά βαρέθηκα, πάμε να φύγουμε. Πάμε σε κανένα ζαχαροπλαστείο να φάμε γλυκό». Ο άντρας μου είδε ότι τις παρέες που τέλειωναν το φαγητό τους τις σέρβιραν σ’ ένα μεγάλο μπωλ «παγωτό» με γλυκό κεράσι από πάνω. «Κάνε υπομονή Γ…άκη σε λίγο θα μας φέρουν παγωτό…». Πράγματι ο Γ….άκης σταμάτησε την γκρίνια και περίμενε με ανυπομονησία το παγωτό. Μόλις ήρθε το «παγωτό» ο Γ….άκης όρμηξε πρώτος να φάει. Σε λίγο ακούγεται μια σπαρακτική παιδική κραυγή μέσα στην ταβέρνα. «Πάνε τα όνειρα μου……». «Πάνε τα σχέδια μου….». «Πάνε οι ελπίδες μου….». Τι είχε γίνει??? Το «παγωτό» δεν ήταν παγωτό. Ήταν γιαούρτι. Χα χα χα!!!!

Είμαι γάιδαρος, παρκάρω όπου γουστάρω και ας παριστάνω τον οικολόγο...

Μόλις γύρισα από το σούπερ μάρκετ. Είμαι λίγο έως πολύ θυμωμένη, γιατί μάλωσα μ’ ένα (τρόπος του λέγειν) "κύριο", ο οποίος μάλιστα, τρομάρα του, φορούσε τη μπλούζα της GREENPEACE (παρίστανε δηλαδή και τον οικολόγο). Τι έκανε? Μα, ενώ ο χώρος στάθμευσης του σούπερ μάρκετ είχε αρκετές ελεύθερες θέσεις, αυτός πάρκαρε στη μια από τις δύο μόνο θέσεις που είναι προορισμένες για τους ανάπηρους (η άλλη θέση ήταν ήδη κατειλημμένη, προφανώς κι αυτή από αρτιμελή «γάιδαρο»). Και αυτό το έκανε για ευκολία του. Η εν λόγω θέση ήταν αφενός μεν κοντά στην πόρτα του καταστήματος (δεν ήθελε να κουραστεί ο «οικολόγος» μας) και αφετέρου στη σκιά. Σε ερώτηση μου αν είναι ανάπηρος και σταθμεύει σε θέση αναπήρου, εξετράπη σε υβρεολόγιο. Για μια ακόμα φορά διαπίστωσα ότι, δυστυχώς, λείπει σε αρκετούς από εμάς, η καλλιέργεια και ο ανθρωπισμός, κι ας παριστάνουμε, ως λαός, τους ανθρωπιστές.

Αυτό το επεισόδιο με έκανε να θυμηθώ κάτι που ανέφερα και παλαιότερα σε κάποια ανάρτηση μου. Και συγκεκριμένα όταν πριν αρκετούς μήνες επισκέφτηκα την κόρη μου που έκανε μεταπτυχιακές σπουδές σε μια μικρή πόλη της Αγγλίας, είδα πολλούς ανάπηρους να κυκλοφορούν στους δρόμους, να ψωνίζουν στα μαγαζιά, να κάθονται στις καφετέριες, να πηγαίνουν στον κινηματογράφο κλπ. Γυρίζοντας προς την κόρη μου της λέω «δεν σου φαίνεται ότι αυτή η πόλη έχει πολλούς ανάπηρους;;». Η απάντηση ήταν αποστομωτική «Όχι μαμά, δεν είναι πιο πολλοί εδώ οι ανάπηροι από την Ελλάδα. Απλώς εδώ έχουν τις δυνατότητες να κυκλοφορούν, να ζουν σαν όλους τους ανθρώπους». Και δεν είχε άδικο. Πράγματι εκεί όλοι οι δρόμοι είναι βατοί στους ανάπηρους, χωρίς να υπάρχουν ασυνείδητοι οδηγοί που να κλείνουν τις διαβάσεις, οι δε θέσεις σταθμεύσεως των αναπήρων δεν καταλαμβάνονται από αρτιμελή «γαϊδούρια». Όλα τα καταστήματα, οι καφετέριες, οι κινηματογράφοι, τα κτίρια γενικά είναι προσπελάσιμα σε αναπηρικά καρότσια. Τα μέσα μαζικής μεταφοράς το ίδιο. Οι μικρές καθημερινές μετακινήσεις και ασχολίες δεν καταντούν «Οδύσσεια» γι αυτούς.

Ως πότε εμείς εδώ οι Νεοέλληνες θα έχουμε τους συνανθρώπους μας με αναπηρία καταδικασμένους σε κατ΄ οίκον περιορισμό???? Δεν νομίζετε ότι έφτασε ο καιρός να τους απελευθερώσουμε;;