Το κινητό μου, που το έχω χρόνια, είναι ένα απλό ΝΟΚΙΑ, με τις βασικές μόνο λειτουργίες. Μ’ αυτό μπορώ να τηλεφωνώ, να στέλλω κανένα μήνυμα, να βλέπω την ώρα και να το χρησιμοποιώ για ξυπνητήρι (τις περισσότερες βέβαια φορές ξυπνάω μόνη μου). Άντε να το βάζω να μου κάνει και καμιά υπενθύμιση. Πολλές οι έννοιες, πολλές οι υποχρεώσεις, είναι και η ηλικία βλέπεις και καμιά φορά ξεχνώ μερικά πράγματα. Ε, λοιπόν μου τα υπενθυμίζει το τηλεφωνάκι μου. Αυτά τα ολίγα. Ούτε ραδιόφωνο έχει, ούτε φωτογραφική μηχανή, ούτε μουσική, ούτε… δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο κάνουν σήμερα τα μοντέρνα κινητά. Στο κάτω κάτω όταν βγαίνω έξω από το σπίτι, για να πάω στη δουλειά ή βόλτα, δεν χρειάζεται να κουβαλάω κάθε φορά φωτογραφική μηχανή (όχι και τόσο καλής ποιότητας μάλιστα), να ακούω ραδιόφωνο και μουσική (τέτοια άλλωστε ακούω στο αυτοκίνητο) ή να μπαίνω στο ίντερνετ από το δρόμο (δεν είμαι δα και τόσο εθισμένη). Να μπορώ να κάνω ή να δεχτώ ένα τηλεφωνηματάκι θέλω και αυτό όταν χρειάζεται.
Τις προάλλες είχαμε βγει βόλτα με το σύζυγο. Είχα ξεχάσει το κινητό μου στο σπίτι. Κι έπρεπε να κάνω ένα τηλέφωνο. Πήρα λοιπόν το κινητό του συζύγου και προσπάθησα να τηλεφωνήσω. Ξέρετε είναι ένα απ’ αυτά τα μοντέρνα, με τα οποία μπορείς τάχα να κάνεις κάμποσες δουλειές. Εκτός από το να τηλεφωνείς και να στέλνεις μηνύματα, μπορείς να φωτογραφίζεις, να ακούς ραδιόφωνο, μουσική, να μπαίνεις στο ίντερνετ και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Εγώ όμως δεν μπόρεσα να κάνω ούτε τη βασική δουλειά. Δηλαδή να τηλεφωνήσω. Ήταν τόσο περίπλοκο, είχε τόσα πολλά κουμπιά (όχι ακριβώς κουμπιά, με την αφή τα ακουμπούσες), που άλλο πάταγα και άλλο μου βγαινε. Καθώς το περιεργαζόμουνα, κτύπησε. Δεν θα το πιστέψετε. Δεν κατόρθωσα να βρω το κουμπί να ακούσω το τηλεφώνημα. Ναι, ναι είχα τη συναίνεση του συζύγου να το ακούσω. Αλλά δεν μπόρεσα. Μέχρι να βρω τι θα κάνω, είχε σταματήσει. Και η κλήση έμεινε αναπάντητη. Κι εγώ έμεινα να αναρωτιέμαι αν τελικά είμαι ανίκανη να ακολουθήσω την τεχνολογία ή απλώς η τεχνολογία, συχνά, μας δημιουργεί περίπλοκες πλαστές ανάγκες….
Σήμερα όμως διάβασα στον τύπο κάτι που μου ανέβασε την αυτοπεποίθηση και με έκανε να βεβαιωθώ ότι το δεύτερο συμβαίνει. Τι διάβασα? Την εξής είδηση:
Ο 80χρονος σήμερα Μάρτιν Κούπερ, ο πρώην αρχιμηχανικός της Motorola, ο οποίος ήταν επικεφαλής της ομάδας που ανέπτυξε το πρώτο κινητό τηλέφωνο στον κόσμο, θεωρεί ότι οι σημερινές συσκευές έχουν πάρει λάθος δρόμο, καθώς γίνονται όλο και πιο πολύπλοκες και κάνουν ταυτόχρονα όλο και περισσότερα πράγματα, από το να τραβάνε φωτογραφίες μέχρι να παίζουν μουσική και να λειτουργούν ως GPS. Προτείνει λοιπόν οι συσκευές να ξαναγίνουν απλές. Κάθε συσκευή να εστιάζει σε ένα μόνο πράγμα. Όχι σε χίλια. Έτσι μόνο θα βελτιωθεί η ζωή μας.
Αχ ανακουφίστηκα τώρα!!! Δεν είμαι και τόσο ανίκανη τελικά. Το είπε και ο Μάρτιν Κούπερ. Κάθε συσκευή να εξυπηρετεί και μια ανάγκη, πραγματική. Και όχι χίλιες, από τις οποίες οι 999, άντε οι 998, είναι περιττές. Και να μας μπερδεύει με τα χίλια δυο κουμπιά, που ούτε ένα τηλεφώνημα του συζύγου να μην μπορούμε να ακούσουμε!!
Ο Μάρτιν Κούπερ, ο εφευρέτης του κινητού τηλεφώνου μ' ένα από τα πρώτα τηλέφωνα. Εντάξει, δεν είπαμε να επανέλθουμε και σ' αυτό τον όγκο!
