Θυμάστε εκείνο το δημοψήφισμα που έκανε ο Τσίπρας λίγο μετά αφότου εκλέχτηκε ε;;;
Θυμάστε τι, και με τι μεγάλη πλειοψηφία ψήφισε ο λαός και τι έκανε μετά ο Πρωθυπουργός παραβιάζοντας το ίδιο το δημοψήφισμα!
Έτσι σέβονται οι "κομμουνιστές" (σφουγγοκωλάριοι των δυτικών) το λαό!
Ομάδα Εκπαιδευτικών "Ο Παιδαγωγός"
Ακολουθούν δύο πολύ δυνατά κείμενα:
Τώρα εξηγείται η φιλία του Αλέξη με τον Ζόραν
Είναι πλέον φανερό γιατί οι δύο φίλοι ταιριάζουν. Έχουν ακριβώς την ίδια εκτίμηση τόσο στις συνταγματικές διαδικασίες, όσο και στους λαούς των οποίων ηγούνται
Γεώργιος Π. Μαλούχος
Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην ΠΓΔΜ έδειξε ότι, στην καλύτερη περίπτωση, η πλειοψηφία των πολιτών της χώρας αδιαφορεί για τη Συμφωνία των Πρεσπών – επί της ουσίας έδειξε ότι δεν τη θέλει: η προσέλευση ήταν εξαιρετικά χαμηλή και το “ναι” έπιασε ταβάνι. Το “όχι”, πρακτικά δεν μετρήθηκε. Είναι κάτι σαν τις δικές μας “εκλογές της αποχής” του 1946 – με τις οποίες, ας σημειωθεί, ξεκίνησε και ο Εμφύλιος πόλεμος.
Παρόλα αυτά, ο πρωθυπουργός της χώρας διάβασε το αποτέλεσμα όπως εκείνος ήθελε. Προκάλεσε ένα δημοψήφισμα, επί της ουσίας το έχασε και, αμέσως μετά, πρακτικά το ακύρωσε. Τα γεγονότα μιλάνε από μόνα τους: ο μόνος άλλος που το έχει πράξει αυτό είναι ο δικός μας Αλέξης Τσίπρας – αν και εκείνος ακόμα πιο ωμά: το κέρδισε πρώτα και το ακύρωσε μετά!…
Σε κάθε περίπτωση, είναι πλέον φανερό γιατί οι δύο φίλοι ταιριάζουν. Έχουν ακριβώς την ίδια εκτίμηση τόσο στις συνταγματικές διαδικασίες, όσο και στους λαούς των οποίων ηγούνται. Δεν είναι λοιπόν μόνον το γεγονός ότι και οι δύο είναι εξαιρετικά επιρρεπείς στο να ακούν με υποτακτικό σεβασμό τις έξωθεν παρεμβάσεις, κάτι που φυσικά εξηγεί το πώς φτάσαμε ως εδώ. Είναι και παράλληλη η αντίληψή τους για τη Δημοκρατία.
Η ουσία είναι ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μία συμφωνία που ο ελληνικός λαός – ο οποίος ούτε καν ρωτήθηκε από τον “αριστερό” πρωθυπουργό του, είναι βέβαιο ότι θα την απέρριπτε με τεράστιο ποσοστό, αλλά, που την ίδια στιγμή, και ο σκοπιανός λαός δεν τη θέλει. Δηλαδή, μία συμφωνία που αφορά δύο λαούς και την απορρίπτουν και οι δύο. Τη θέλουν οι κυβερνήσεις τους, γιατί τους λένε οι μεγάλες δυνάμεις ότι πρέπει να τη θέλουν, αλλά όχι οι λαοί τους.
Τώρα, όποιος πιστεύει ότι από αυτή τη συνταγή μπορεί να βγει στο τέλος κάτι καλό, μάλλον πλανάται πλάνη οικτρά. Και νομίζει ότι βρισκόμαστε ακόμα στην εποχή του Μέτερνιχ.
Όμως, δεν βρισκόμαστε.
Καλά θα κάνουν λοιπόν οι ηγεσίες, οι δύο φίλοι, ο Αλέξης και ο Ζόραν, να το ξανασκεφτούν σοβαρά. Κι αν πράγματι ενδιαφέρονται για τη σταθερότητα και το ασφαλές μέλλον ας βρουν και μία σοβαρή λύση που να μπορεί να σταθεί στα πόδια της. Διότι αυτή που βρήκαν μόνον δεινά πλέον επιφυλάσσει.
Όσα απέδειξε το σκοπιανό δημοψήφισμα…
του Νεκτάριου Δαπέργολα
Διδάκτορος Ιστορίας
Το προχτεσινό εντυπωσιακό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στα Σκόπια με την αποχή του 64% (που ίσως στην πραγματικότητα να ήταν και ακόμη μεγαλύτερη, δεδομένης της βάσιμης υποψίας για…μεθοδεύσεις κατά το τελευταίο τρίωρο) απέδειξε κάποια πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Απέδειξε κατ’ αρχάς, αυτό που τονίζουμε συνεχώς εδώ και ένα ολόκληρο χρόνο τώρα, πριν ακόμη δηλαδή καν ξεκινήσει επίσημα όλη αυτή η ιστορία: ότι η βασική μας ελπίδα δεν είναι φυσικά η…υπερήφανη εξωτερική μας πολιτική, αλλά η σκοπιανή αδιαλλαξία. Αυτή ήταν που κράτησε εδώ και τόσα χρόνια μπλοκαρισμένο το θέμα, ενώ θυμίζουμε ότι όχι μόνο η σημερινή, αλλά και οι προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα να δεχτούν συμφωνία με σύνθετη ονομασία, όπως ακριβώς θα το αποδεχόταν και η κυβέρνηση Καραμανλή στο Βουκουρέστι το 2008 (καμία όμως ελληνική κυβέρνηση δεν μπορούσε αντίθετα να δεχτεί την πλήρη και άνευ όρων παράδοση στις διαθέσεις των κυβερνήσεων VMRO, που απαιτούσαν τα πάντα). Επισημαίναμε ωστόσο ήδη από τον περασμένο Οκτώβριο ότι η έλευση στα πράγματα της κυβέρνησης Ζάεφ εγκυμονούσε πολλούς κινδύνους, λόγω της φαινομενικής μετριοπάθειας της, που θα έδινε την ευκαιρία και τα προσχήματα στους ημετέρους εθνομειοδότες να κλείσουν με εθνικά οδυνηρό τρόπο το ζήτημα. Η ελπίδα όμως παρέμενε στο μυαλό όσων γνωρίζουμε στοιχειωδώς την απόλυτη μαζική λοβοτομή που έχουν υποστεί εδώ και δεκαετίες αυτοί οι κακομοίρηδες του «Μακεδονισμού», την καθολική παράνοια και τον άρρωστο φανατισμό τους (και μιλάμε εννοείται για το σλαβογενές τμήμα, καθότι με τους Αλβανούς εξαρχής παίχτηκαν και συνεχίζουν να παίζονται άλλου είδους παιχνίδια). Και ελπίζαμε ότι σε κάποια στιγμή αυτής της μακράς διαδικασίας από τον περασμένο χειμώνα ως σήμερα, αυτό κάποια στιγμή θα έβγαινε στην επιφάνεια και θα τορπίλιζε τις εξελίξεις. Συνέβη τώρα, αποφέροντας ένα απίστευτο ποσοστό συμμετοχής στο δημοψήφισμα (που αν δεν υπήρχε το αλβανικό στοιχείο, μπορεί να ήταν έως και…μονοψήφιο τελικά).
Το δεύτερο πράγμα που αποδείχτηκε (σε συνέχεια του πρώτου) ήταν ακριβώς το τρομακτικό μέγεθος αυτής της αδιαλλαξίας. Ο τυφλωμένος από την αιχρή προπαγάνδα δεκαετιών απαίδευτος αυτός σλαβοβουλγαρικής προέλευσης λαός έφτασε προχτές στο σημείο να απορρίψει μία συμφωνία που του έδινε ουσιαστικά τα πάντα, πλην