Άρθρο της Ευαγγελίας Ζουλάκη
“Ο Επίσκοπος οφείλει για το ποίμνιο του Κυρίου Ιησού Χριστού να είναι ο άγρυπνος φρουρός της Ορθόδοξης Πίστεως” (π. Νικόλαος Μανώλης)
Ζούμε δυστυχώς σε καιρό αποστασίας. Σχεδόν το σύνολο της Ορθόδοξης Ιεραρχίας έχει διολισθήσει στην παναίρεση του Οικουμενισμού. Όλες οι τάξεις του κλήρου, και δη οι κεφαλές του, υποπίπτουν σε όλο και περισσότερα αιρετικά ολισθήματα. Θεολογικοί διάλογοι, αντικανονικές συμπροσευχές και κάθε είδους συγκρητιστικά αλισβερίσια με τους αμετανόητους αιρετικούς είναι η καθημερινότητα τους.
Υπάρχουν ωστόσο κάποιοι, ελάχιστοι, που κατανοούν τι σημαίνει να αποκλίνει κανείς από την Ορθόδοξη Παράδοση, πόσο μάλλον να την προδίδει. Ένας από αυτούς τους λίγους εναπομείναντες Ιεράρχες που ακολουθούν την Ορθοδοξία των Αγίων Πατέρων είναι και ο Μητροπολίτης Αντινόης Παντελεήμων, εφησυχάζων Μητροπολίτης του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας.
Στην Κατάνυξη έχουμε σχολιάσει και επαινέσει πολλάκις τα ομολογιακά του κείμενα.
Ένα από αυτά θα παραθέσουμε και στο παρόν άρθρο, υποστηρίζοντας τον σπουδαίο αγώνα του ανωτέρω Μητροπολίτου.
Τίτλος άρθρου: Ἐπιτρέπεται νά παραχωρῶμεν Ἱ. Ναούς μας εἰς μή Ὀρθοδόξους διά μυστήρια; (σ.σ. Ο τονισμός δικός μας) [1].
«Πρόσφατα δέχτηκα τὴν πιὸ πάνω ἐρώτηση καὶ ἀπαντῶ:
Ὄχι, φυσικά! Δὲν ἐπιτρέπεται!
Οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ καὶ οἱ Προτεστάντες ἔχουν δικούς τους ναοὺς καὶ δικό τους λειτουργικὸ τυπικό. Ἂς πᾶνε στοὺς δικούς τους ναοὺς καὶ αἴθουσες.
Ἂς μὴ ξεχνᾶμε, ὅλως ἰδιαιτέρως ἐμεῖς οἱ Καλύμνιοι καὶ γενικότερα ὅλοι οἱ Δωδεκανήσιοι, ὅτι οἱ παπποῦδες καὶ οἱ γονεῖς μας ἀντιστάθηκαν στοὺς Τούρκους (1453-1912) καὶ δὲν μάθανε Τούρκικα. Ἐπὶ δὲ τῶν Λατίνων-Ἰταλῶν κατακτητῶν (1912-1945) δὲν δέχτηκαν νὰ τοὺς ἐπιβληθεῖ ἡ Ἰταλικὴ γλώσσα ὡς κύριο μάθημα στὰ σχολεῖα μας. Οὔτε δέχτηκαν νὰ γίνει ἡ ἀπόσπαση ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ νὰ γίνει τὸ Αὐτοκεφάλο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Δωδεκανήσου, δηλαδὴ νὰ τοὺς κάνουν Οὐνίτες. Ἀλλά, πολὺ περισσότερο, δὲν δέχτηκαν νὰ γίνεται τὸ Βάπτισμα διὰ ραντισμοῦ, ὅπως τὸ κάνουν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί.
Ἂς θυμηθοῦμε τὸν Πετροπόλεμο τοῦ 1935, καὶ τὸν ὅρκο πού δώσανε οἱ τότε Ἱερεῖς μας, τὸ κλείσιμο τῶν ναῶν καὶ τὴν κήρυξη τῶν Ὀρθοδόξων σὲ κατάσταση διωγμοῦ.
Γι’ αὐτό, ὁ καθένας νὰ μένει στὰ δικά του. Δὲν χρειάζεται νὰ μολύνουν τοὺς δικούς μας ναοὺς καὶ ἰδιαίτερα τὶς Ἱερὲς Μονές μας. Καὶ πιὸ συγκεκριμένα, ποὺ θέλουνε κάποιοι Ρωμαιοκαθολικοὶ-Λατῖνοι-Παπικοὶ νὰ κάνουν Παπικὸ Γάμο στὴν Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος Καλύμνου.
Οὔτε στὰ χρόνια τῆς Τουρκίας καὶ τῆς Φραγκοκρατίας δὲν παραχωρήθηκαν οἱ ναοί μας σὲ μὴ Ὀρθοδόξους.
Γιὰ ὅλα αὐτὰ φταίει ὁ Οἰκουμενισμὸς καὶ ὁ θρησκευτικὸς τουρισμὸς καὶ τὰ σχετικὰ πρακτορεῖα ποὺ ὀργανώνουν Γάμους καὶ Βαπτίσια. Δηλαδή, κοιτάζουν περισσότερο τὸν Μαμωνὰ καὶ ὄχι τὸν Χριστό.
Ὡς Ὀρθόδοξοι ἀγαποῦμε τοὺς πάντες, ἀλλὰ δὲν προδίδομε τὰ ὅσια καὶ ἱερὰ σὲ ὁποιονδήποτε».
Με απλά και κατανοητά λόγια ο κ. Παντελεήμων εξηγεί αυτά που φαντάζουν αδιανόητα για άλλους Ιεράρχες. Τεκμηριώνει τα λεγόμενά του με ιστορικά στοιχεία και παραδείγματα που εκφράζει με απλό και κατανοητό λόγο.
Πώς μπορούν λοιπόν να δέχονται σήμερα την παραχώρηση των Ιερών Ναών, τις ανεπίτρεπτες συμπροσευχές και την κάθε είδους κοινωνία με τους αιρετικούς (με τελικό σκοπό την «ένωση» μαζί τους!) όταν οι προηγούμενες γενιές αγωνίστηκαν κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μην έχουν καμία κοινωνία μαζί τους, ακόμα και υπό δύσκολες συνθήκες (Τουρκοκρατία, Φραγκοκρατία), όπως ορίζουν οι Ιεροί Κανόνες της Εκκλησίας μας;
Πώς γίνεται χωρίς κανένα δισταγμό και με πάσα προθυμία, οι Ορθόδοξοι κληρικοί να έρχονται σε κοινωνία με τους αιρετικούς και να κάνουν ότι μπορούν καλύτερα για να τους ευχαριστήσουν, ως πιστοί δούλοι της αιρέσεως…; Τι κατάντια είναι αυτή;!
Διευκρινιστικά, σημειώνουμε τα εξής περί του συγκεκριμένου θέματος του άρθρου, δηλαδή της παραχώρησης των Ορθοδόξων Ναών σε μη Ορθοδόξους:
Αρχικά αυτό αποτελεί αναντίρρητα μια βεβήλωση του χώρου. Οι αιρετικοί είναι αναθεματισμένοι από τις Αγίες Οικουμενικές Συνόδους. Οι θεοφώτιστοι Άγιοι Πατέρες τους καταδίκασαν και τους έθεσαν εκτός Εκκλησίας.
Επιπρόσθετα, οι Ναοί των Ορθοδόξων είναι Ιεροί και καθαγιασμένοι από τα Ιερά Μυστήρια που τελούνται εκεί. Τα «μυστήρια» των αιρετικών είναι αχαρίτωτα, άκυρα και ανυπόστατα.
Ένας Ορθόδοξος Ναός, στον οποίο έχουν τελεστεί τα εγκαίνια και τα θυρανοίξια, με τα Άγια Λείψανα να έχουν τοποθετηθεί στην Αγία Τράπεζα και να αγιάζουν ολόκληρο το ναό, δεν μπορεί να παραχωρηθεί σε αιρετικούς. Δεν γίνεται ο Ορθόδοξος Ναός, ο οίκος του Θεού να γίνει οίκος του διαβόλου και της πλάνης.
Έτσι, η παραχώρηση των Ορθοδόξων Ιερών Ναών σε αιρετικούς (ή ακόμα χειρότερα σε αλλόθρησκους) αποτελεί αδιαμφισβήτητα ιεροσυλία.
Στην ομιλία με τίτλο «Δώρο στην πανθρησκεία ο Ορθόδοξος ναός στο «Σημείο Μηδέν»» ο μακαριστός ομολογητής γέροντάς μας π. Νικόλαος Μανώλης έλεγε σχετικά με την παραχώρηση Ορθόδοξου Ναού σε αιρετικούς και αλλόθρησκους:
«Δεν έβγαλε τότε η Αρχιεπισκοπή μια ανακοίνωση να προστατέψει τους ορθόδοξους αθλητές. Μην πηγαίνετε σε αυτό το ναό που πήγε και ο Εβραίος και προσευχήθηκε, που πήγε και ο μουσουλμάνος, γιατί αυτός ο ναός γέμισε δαιμόνια. Δεν το λέω εγώ, το λεν οι Άγιοι Πατέρες. Τον ναό στον οποίο πάει και κάνει τελετή ένας Εβραίος ή ένας μουσουλμάνος μετά για να τον πάρει Ορθόδοξος πρέπει να γίνει αγιασμός, εξορκισμός, να ξανά καθαγιαστεί ο χώρος και να μην ξαναδοθεί πάλι σε αλλόθρησκους» [2].
Καταληκτικά, παραθέτουμε απόσπασμα από το άρθρο του μακαριστού π.Νικολάου με τίτλο «Η φλόγα της Πίστεως»:
«Η Πίστη ελκύει το Άγιο Πνεύμα, το Οποίο συμπληρώνει όλα τα ελλείποντα και τον παρουσιάζει, με τον Θείο φωτισμό, ενώπιον της Αγίας Τριάδος. Όταν ανάβει η φλόγα της Πίστεως στην καρδιά, θερμαίνει τη νοερά προσευχή και την αγάπη στον Θεό και στο συνάνθρωπο. Κανέναν πιστό δεν θέλει η καρδιά μας να πλανηθεί στην Πίστη, και γίνεται ο φύλακας άγγελος της παρακαταθήκης της Ορθόδοξης Πίστεως που κληροδοτήσαμε -από γενιά σε γενιά- από τους αγίους Πατέρες μας. Πόσω μάλλον αν είναι Επίσκοπος. Ο Επίσκοπος οφείλει για το ποίμνιο του Κυρίου Ιησού Χριστού να είναι ο άγρυπνος φρουρός της Ορθόδοξης Πίστεως. Πώς κρατούσαν, εκείνη την εποχή, ανόθευτη την Πίστη τους οι Επίσκοποι και δεν φοβόταν τίποτα, αλλά είχαν την ελπίδα τους στον Χριστό!» [3].
Ευχόμαστε και πάλι στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Αντινόης κ.κ. Παντελεήμων να ακολουθεί έως τέλους τον δρόμο των Αγίων Πατέρων και να μην σταματήσει να ελέγχει κάθε οικουμενιστικό πεπραγμένο που θα πέφτει στην αντίληψη του.
Ως Ιεράρχης, έστω άνευ ποιμνίου, έχει βαρυσήμαντο λόγο. Γι’ αυτό και ο ομολογιακός του αγώνας είναι άκρως σημαντικός. Ευχόμαστε με τον λόγο του να ενθαρρύνει και άλλους Ιεράρχες και απλούς κληρικούς, που έχουν ακόμα μέσα τους το σπόρο Ορθοδοξίας, ώστε να μην φοβούνται και να αγωνίζονται υπέρ της Αληθείας.
Γένοιτο!
Μητροπολίτης Αντινόης Παντελεήμων: ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ, ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ και ΠΛΑΝΟΣ ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος.
