Ιερός Ναός των Αρχαγγέλων – Αγίου Γεωργίου Ροτόντα, Ο Αυτοκρατορικός, Εξαρχικός, Αρχιεπισκοπικός, Μητροπολιτικός, ΒΕΒΗΛΩΝΕΤΑΙ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΦΟΡΑ

Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τον ένδοξον ελληνικόν στρατόν την 26η Οκτωβρίου 1912, ο τότε Γενικός Διοικητής της Μακεδονίας Στέφανος Δραγούμης, ο ιδρυτής της Μακεδονικής Επιτροπής το 1878 και πατέρας του Ίωνος Δραγούμη και πεθερός του Παύλου Μελά, παραχώρησε όλους τους βυζαντινούς ναούς που είχαν μετατραπεί σε τζαμιά και την Ροτόντα, στην ορθόδοξη λατρεία. 

Ο δε Μητροπολίτης καθηγίασεν τον ιερόν ναόν την 5ην Μαρτίου 1914 και ετέλεσεν την πρώτην θείαν λειτουργίαν μετά από 322 χρόνια σκλαβιάς.

Η λεγόμενη Ροτόντα Θεσσαλονίκης κτίστηκε από τον Γαλέριο το έτος 305 ως μέρος του ανακτορικού συγκροτήματος και ο Άγιος Μέγας Θεοδόσιος στα τέλη του 4ου αιώνα μετέτρεψε το κτίσμα σε χριστιανικό ναό, όπου και βαπτίστηκε από τον Μητροπολίτη Άγιον Ασχόλιον, πατέρα της Β’ Οικουμενικής Συνόδου. Μέχρι της κατακτήσεως της πόλεως από τους Λατίνους το 1204 ο ναός ήτο Εξαρχικός και Μητροπολιτικός.

Επομένως η λεγόμενη «Ροτόντα» για περίπου 100 χρόνια, ενδεχομένως, ελειτούργησε ως ειδωλολατρικός ναός. 

Για περισσότερα από 1250 χρόνια ως χριστιανικός ναός και για 322 χρόνια ήτο τζαμί. 

Μετά την απελευθέρωση της πόλεως και μέχρι τον σεισμόν του 1978 λειτούργησε ως ορθόδοξος ναός, παρ’όλο που η Αρχαιολογική Υπηρεσία, παρανόμως(;) παρενοχλούσε την λειτουργική του χρήση.

Μετά το 1978 η Αρχαιολογική Υπηρεσία κατέστρεψε την Αγίαν Τράπεζαν του ιερού αυτού ναού και αφαίρεσεν τον Σταυρόν από τον τρούλλον, 

ενώ με

ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΟΙ & ΝΤΖΙΧΑΝΤΙΣΤΕΣ . Μερικά από όσα υπέστησαν Μουσουλμάνοι και Έλληνες από τις Σταυροφορίες.

Με τίτλο «ΕΛΛΑΔΑ: ΣΑΛΑΜΟΠΟΙΗΣΗ ή ΙΣΛΑΜΟΠΟΙΗΣΗ;», καί ημερομηνία 24 Μαΐου 2013, είχε δημοσιευθεί στον ημερήσιο ελληνικό τύπο ένα χρονογράφημα μας. Σ’ αυτό διατυπώναμε την απορία μας γιατί οι Ελληνικές Αρχές είχαν επιτρέψει σε πάρα πολλούς Μουσουλμάνους διαδηλωτές, μετανάστες εισβολείς, να μετατρέψουν το κέντρο των Αθηνών σε «ΑΧΟΥΡΙ»!

Οι λόγοι κατά τους διαδηλωτές ήταν δύο:
1ος: Να διαμαρτυρηθούν επειδή οι Έλληνες δεν τους προμήθευαν τα απαραίτητα κεφάλαια ώστε να ανεγείρουν ναούς για τη λατρεία του Αλλάχ, και
2ος: Για να γιορτάσουν την Eid al-Adha, που είναι η πλέον ιερή θρησκευτική γιορτή τους.

Με απλά λόγια απαιτούσαν από εμάς να τους προμηθεύσουμε τα όπλα για να μας εκτελέσουν, αφού για το Ισλάμ κάθε τόπος που δεν κατοικείται από Μουσουλμάνους, είναι Dar al- Harb (τόπος πολέμου) και ο πόλεμος αυτός δεν τελειώνει παρά μόνον όταν γίνουν όλοι πιστοί Dar al-Islam (Οίκος που βασιλεύει το Ισλάμ). Ένας δε μασκοφόρος διαδηλωτής με τσεκούρι, κρατούσε πανό που παρίστανε γυναίκα με κομμένα τα χέρια. Φανταστείτε επίπεδο!...

Με την έλλειψη των απαιτούμενων μέτρων, οι πολιτικοί - και δεν αναφερόμαστε μόνο στους Έλληνες - δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για να συμβαίνουν γεγονότα όπως αυτά των Παρισίων που έχουν συνταράξει την ανθρωπότητα.

Όποια ώρα του 24ώρου κι αν ανοίξουμε την τηλεόραση, όλα τα κανάλια (κυρίως Γαλλικά-Βρετανικά-Γερμανικά-Ιταλικά) διατυπώνουν τον αποτροπιασμό τους για το πρόσφατο φονικό που προξένησαν οι Ντζιχαντιστές στο Παρίσι (Ντζιχάντ= ιερός πόλεμος του Ισλάμ κατά των αλλοθρήσκων). Αυτό είναι λογικό, αλλά εδώ ενθυμούμαστε μερικά από αυτά που υπέστησαν οι Μουσουλμάνοι και οι Έλληνες από τις Σταυροφορίες!...

«Σταυροφορίες» ήταν το ψευδώνυμό τους. Κανονικά θα έπρεπε να λέγονται

Υποδοχή Ιερού Λειψάνου Αγίας Βαρβάρας: Στημένη θρησκευτική φιέστα με παπικές οικουμενιστικές ανταύγειες;

Ποιός εγγυάται για την γνησιότητα αυτού του λειψάνου; Η Βενετία υπήρξε ο κύριος αποδέκτης των κλοπιμαίων λαφύρων των Σταυροφόρων από Κωνσταντινούπολη και Αγίους Τόπους, αλλά και διαμετακομιστικό κέντρο εμπορίας «αγίων λειψάνων», όπως π.χ. «αίματος του Χριστού», που «αναμιγνύεται με αλοιφές για το σώμα»:

http://venezia.myblog.it/2010/09/20/il-sangue-di-cristo-a-venezia/

http://translate.google.com/translate?hl=el&sl=&tl=el&u=http%3A%2F%2Fvenezia.myblog.it%2F2010%2F09%2F20%2Fil-sangue-di-cristo-a-venezia%2F

 

Η μοναδική φωτογραφία της λειψανοθήκης (όταν μεταφέρθηκε στην Ν. Υόρκη) υπάρχει σε σχετική ανάρτηση του Σανιδόπουλου του Μεταφραστή.
http://www.johnsanidopoulos.com/2015/04/after-1000-years-saint-barbara-returns.html

Πώς θα έλθη το ιερό λείψανο από την Βενετία μέχρι το Αιγάλεω; Ασυνόδευτο ή συνοδευμένο από Παπικούς «κληρικούς»;

Γιατί ο Φαναρίου Αγαθάγγελος πήγε να ζητήση το συγκεκριμένο ατεκμηρίωτο λείψανο της Αγίας Βαρβάρας από τους Παπικούς και δεν κάλεσε την δεξιά χείρα της Αγίας από την Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας Αγίου Όρους;

ειψανοθήκη της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας Αγίου Όρους

που περιέχει τεμάχιο Τιμίου Ξύλου,

το άφθαρτο χέρι της Αγίας Μυροφόρου και Ισαποστόλου Μαρίας της Μαγδαληνής

και τη δεξιά χείρα της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας.

http://leipsanothiki.blogspot.gr/2013/09/130.html

Λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι ο Φαναρίου Αγαθάγγελος, έχει αναλάβει από τον Αρχιεπίσκοπο την προώθηση του Οικουμενισμού με τους Παπικούς άνευ εγκρίσεως της Ιεραρχίας ή της Ιεράς Συνόδου…

Το δώρο της Αποστολικής Διακονίας στον Πάπα Φραγκίσκο:

Φράγκοι και Ρωμιοί ("Ρωμανία" ή "Βυζάντιο";) Συνοπτική ιστορική ανασκόπηση. Η ιστορία επαναλαμβάνεται.

Φράγκοι και Ευρωπαϊκή Ένωση,
Ρωμιοί και Καθολική (Οικουμενική) Ορθοδοξία

του Bασίλειου Ευσταθίου, Δρ Φυσικής, Πτυχιούχος Θεολογικής Σχολής ΕΚΠΑ.

Όχι μόνο ενδιαφέρον, αλλά επιτακτική ανάγκη είναι να ασχοληθούμε με μια αλήθεια της ιστορίας που είναι μείζονος σημασίας για να συνειδητοποιήσουμε το ιστορικό παρελθόν μας, όπως πραγματικά είναι αυτό, διαμέσου της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, παρ’ όλες τις προσπάθειες που έχουν κάνει ως τώρα για να μας το αποκρύψουν. Και είναι βασικό να γνωρίζουμε ξεκάθαρα τις προθέσεις και τους σκοπούς των Φραγκολατίνων, που είχαν από τη στιγμή της εμφάνισής τους ως απειλή για την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, μιας και η εμφάνιση και η πορεία τους είναι άμεσα συσχετισμένες με την ιστορία αυτής. Ποια ήταν όμως η στάση αυτών εξαρχής απέναντι στην Αυτοκρατορία που συνάντησαν; Δεν δέχονταν με κανένα τρόπο την πολιτισμική ανωτερότητα της Αυτοκρατορίας της Νέας Ρώμης, της Ρωμανίας, έστω και αν προς στιγμή τους θάμπωνε, οπότε υπό αυτή την στάση τους δεν ήταν σε θέση να συμβιώσουν μαζί της,  εξαρχής καταλήγοντας στο να ναυαγεί οποιοσδήποτε διάλογος με τους κατοίκους αυτής. Την ίδια στιγμή, είχαν πάντα αντί αυτού  επεκτατικές βλέψεις, μετά την επιβολή τους στο χώρο της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και προς το χώρο της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Προς το σκοπό αυτό ‘αναβάπτισαν’ την Αυτοκρατορία και τους κάτοικούς της με νέα αυθαίρετα ονόματα. Τι ακριβώς συνέβη;

Ο Αυτοκράτορας των Ρωμαίων ή Ρωμνιών

Η ονομασία της Αυτοκρατορίας ως ‘Βυζαντινή’ είναι μεταγενέστερο δημιούργημα των Δυτικών (του 16^ου αιώνα), που επί τους χρόνους της Αυτοκρατορίας δεν χρησιμοποιούταν για αυτή ως σύνολο, ούτε για τους κατοίκους, με άλλα λόγια δηλαδή, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, έστω και αν χρησιμοποιείται ως η επίσημη ονομασία στα σχολικά εγχειρίδια όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης, σε βιβλία, σε άρθρα, γενικά παντού, κατά τις επιταγές τις Δύσης, προς ικανοποίηση των επιδιώξεών της, που οπωσδήποτε είναι εις βάρος των σημερινών απογόνων των τότε  κατοίκων της Αυτοκρατορίας. Δεν ονομαζόταν λοιπόν η Αυτοκρατορία ‘Βυζαντινή’ και οι κάτοικοί της ‘Βυζαντινοί’, αλλά

Όσα δεν μάθαμε για την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους (13/4/1204)

Για την άλωση της Κωνσταντινούπολης (1204) από τους Σταυροφόρους, δεν μας δίδαξαν τίποτε στα σχολεία. Μας την ανέφεραν, σαν μια ακόμη ημερομηνία. 
Δεν μας μίλησαν για τις αρπαγές, για τις λεηλασίες, για τη βιαιότητα με την οποία συμπεριφέρθηκαν οι "πολιτισμένοι" και "θεοσεβείς", "Ευρωπαίοι" Σταυροφόροι. Δεν μας είπαν τίποτε για τον πλούτο που άρπαξαν.
 
Κι επειδή η ιστορία όταν δεν διδάσκει, επαναλαμβάνεται,
ας διαβάσουμε τι συνέβη: 

(...) Όμως, οι εισβολείς δεν λυπήθηκαν κανέναν. Προκειμένου να εξασφαλίσουν τη θέση τους, πυρπόλησαν τεράστιο τμήμα της πόλης που βρισκόταν στα ανατολικά ανάμεσα στη μονή Ευεργέτιδος και τη συνοικία Δρουγγάριο. Η πυρκαγιά διήρκεσε από τη νύχτα μέχρι το επόμενο βράδυ, καταστρέφοντας μεγάλο τμήμα της Πόλης. 
Το αυτοκρατορικό ανάκτορο των Βλαχερνών λεηλατήθηκε και οι κατακτητές εγκατέστησαν το στρατηγείο τους στον Παντεπόπτη. Ο Θεόδωρος Λάσκαρης αποφάσισε να κάνει μια ακόμα προσπάθεια εκδίωξης των εισβολέων. Η έκκληση που απηύθηνε, όμως, στο λαό ήταν μάταιη. Όσοι δεν είχαν πανικοβληθεί, έδειχναν αδιάφοροι. 

Η βία των στρατιωτών δεν φείσθηκε ούτε των κοριτσιών ούτε των αφιερωμένων στο Θεό παρθένων. Η πόλη είχε περιέλθει σε χάος. Ευγενείς, γέροντες, γυναίκες και παιδιά έτρεχαν εδώ κι εκεί προσπαθώντας να σώσουν τη ζωή, την τιμή και τον πλούτο τους. Ιππότες, και Ενετοί ναύτες ανταγωνίζονταν σε ένα τρελό αγώνα λεηλασίας. Αυτοί οι ευσεβείς ληστές, ενεργούσαν σαν να είχαν άδεια να διαπράξουν οποιοδήποτε έγκλημα. Κράδαιναν τα ξίφη τους και λεηλατούσαν κατοικίες κι εκκλησίες. 

Η θρησκεία των ηττημένων υφίστατο κάθε είδους προσβολή. Εκκλησίες και μοναστήρια ήταν τα πρώτα που λεηλατήθηκαν. Μοναχοί και ιερωμένοι υπέστησαν προσβλητική μεταχείριση. Οι Σταυροφόροι τοποθετούσαν άμφια των ιερέων στις ράχες των αλόγων τους. 
Οι εικόνες αποσπώνταν από τα πλαίσιά τους ή θρυμματίζονταν. 
Τα δισκοπότηρα απογυμνώθηκαν από πολύτιμους λίθους και μεταβλήθηκαν σε κρασοπότηρα. 
Τα καλύμματα των Αγίων Τραπεζών και τα χρυσοκέντητα, διακοσμημένα με πολύτιμους λίθους παραπετάσματα αφαιρέθηκαν, τεμαχίστηκαν και διαμοιράστηκαν. Οι Άγιες Τράπεζες της Αγίας Σοφίας, τεμαχίστηκαν, προκειμένου να αρπάξουν οι Σταυροφόροι τα
πολύτιμα υλικά. Άλογα και μουλάρια οδηγήθηκαν στο Ναό για να μεταφέρουν φορτία ιερών σκευών, χρυσών και αργυρών πλακών του θρόνου, αμβώνων, θυρών και διακοσμήσεων. 
Οι στρατιώτες βεβήλωσαν το μέγιστο ναό της Χριστιανοσύνης. Μια από τις πόρνες που επανέκαμψαν για να στεφανώσουν τον “ιερό” ... ιπποτικό αγώνα κάθισε στην πατριαρχική καθέδρα και