" H παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Kράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Eλλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες."
Δεχόμαστε ένα καταιγισμό μηνυμάτων στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. «Τρέχουμε» και δεν βρίσκουμε χρόνο, ούτε για ανάπαυση
Αξίζει πραγματικά όμως, να δείτε αυτό το βίντεο.
Στο α' μέρος μιλάει για κάτι που δεν συζητιέται στις μέρες μας:
Την προϋπόθεση της παρθενίας για έναν που θέλει να γίνει ιερέας, αλλά και για τη σύζυγό του. | Ακόμη κι αν κάποιος έγινε ιερέας, αν εκ των υστέρων πληροφορηθεί ότι είχε κωλύματα ιεροσύνης, οφείλει να πάψει να ιερουργεί. Αν βρείτε κάποιο κήρυγμα για την παρθενία στις μέρες μας, αναρτήστε το στα σχόλια. Δεν υπάρχει.
Έχει «ποινικοποιηθεί»η λέξη «παρθενία», όπως και η λέξη «αμαρτία». Κηρύγματα μόνον για «αγάπη» (γενικά και αόριστα για να φεύγουν όλοι ευχαριστημένοι) και για «ελεημοσύνη» (για να γεμίζουν τα παγκάρια και να μην πιέζει ο δεσπότης)
Στο β΄μέρος του βίντεο, μια διαφορετική προσέγγιση για τις προφητείες και τα επερχόμενα :
μια απάντηση στον Μητροπολίτη Μόρφου. Την ώρα που ο δείκτης της προδοσίας στην Ιεραρχία έχει κολλήσει στο «κόκκινο», οφείλουμε να ιεραρχήσουμε τα προβλήματα στη σωστή τους βάση.
Υ.Γ. Πολλά χρόνια πριν προβλέψαμε και έχουμε μόνιμο εικονίδιο στην αρχική μας σελίδα :
Ας εξετάσουμε ένα τελείως "υποθετικό" σενάριο... (με πρακτικές συμβουλές για όσα έρχονται).
Τι θα κάνεις αν δεις έναν αντίστοιχο εξαγριωμένο ή πεινασμένο όχλο έξω από το σπίτι σου;;;
Σήμερα προσθέτουμε την ανάγκη να έχετε μαζί με τα υπόλοιπα πολύτιμα «πολεμοφόδια», ένα βιβλίο για την πίστη μας, που σας εμπνέει.
Δείτε το ζωηρό βίντεο (το είδαμε στο katanixi.gr) με τον αυθόρμητο λόγο του διωκόμενου π.Δήμου Σερκελίδη (πατώντας επάνω του ξεκινάει απευθείας το β' μέρος, μπορείτε να μετακινήσετε τη μπάρα στην αρχή για να μην χάσετε και το α' μέρος):
Ο άνθρωπος αυτός έχει Μίσος. Μίσος για τους Αγίους. Μίσος για τις εικόνες. Μίσος για τις εκκλησίες. Μίσος για τον Άγιο Γεώργιο. Μίσος για τους χριστιανούς. Ρατσιστικό μίσος για τη θρησκεία.
Και όπως είπε στο τέλος, με την «παραμόρφωση» (των Ιερών μορφών) «μορφοποιεί» το συναίσθημά του: Δείχνει τις Άγιες μορφές ως ΤΕΡΑΤΑ. Βρίζει, βλασφημάει δηλαδή την Παναγία και τον Κύριο Ημών Ιησού Χριστό και τους αρχαγγέλους και τους Αγίους.
Δεν είναι καλλιτέχνης. Είναι συνειδητός ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΑΧΟΣ.
ΔΕΙΤΕ αποσπάσματα από την ομιλία του στη Θεσσαλονίκη από το κανάλι youtube Betty Direct:
"Billy Bo" : «... είδα την Παναγία και δεν με χαιρέτησε, έφυγε τρέχοντας.
ΔΕΝ με ήθελε η Παναγία».
Η μετάνοια του "Billy Bo", του 1ου Έλληνα ομοφυλόφιλου που πέθανε από AIDS.
Συλλέξαμε αποσπάσματα (από εδώ) για την ζωή ενός ινδάλματος που μεσουρανούσε για χρόνια σε Ελλάδα, Νέα Υόρκη και Μύκονο.
Τα αφιερώνουμε στους ρασοφόρους που αποφεύγουν να πουν την αλήθεια στους ομοφυλόφιλους, προφασιζόμενοι ότι τους αγαπάνε.
Τι είναι καλύτερο; Να βοηθήσεις να σωθεί μια ψυχή που ζει μέσα στην αμαρτία ή να κινδυνεύσει να χαθεί λέγοντάς ψέμματα;
Αλλά ας αφήσουμε τους ζωντανούς «νεκρούς» και ας ζήσουμε κάποιες εμπειρίες ενός ανθρώπου που έζησε στα άκρα.
* * * * *
Λίγο πριν πετάξουν, ο Βασίλης έχει κάποιες ενοχλήσεις, πυρετούς και βήχα που θεωρήθηκαν από τον γιατρό του κρύωμα. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, φεύγουν για διακοπές στη Μύκονο, όπου πια διαθέτουν το δικό τους σπίτι. Εκεί οι εφιδρώσεις και οι πυρετοί είναι ακόμα συχνότεροι.
Ο Μάκης Τσέλιος θυμάται: «Πήγαμε στην Τήνο, που το ήθελε πολύ. Έχω μια φωτογραφία μας στα σκαλοπάτια της Παναγίας.
Ο Βασίλης έχει αδυνατίσει πολύ, αλλά το ίδιο κι εγώ − είχα πάθει κατάθλιψη και είχα χάσει 19 κιλά. Του είπα ότι έπρεπε να πάμε σε έναν άλλο γιατρό, για να μην ταλαιπωρείται.
Ωστόσο, πήγαμε στην Τήνο, ήθελε να προσκυνήσει στην Παναγία. Ο Βασίλης ήταν πολύ ευσεβής. Πάρα πολύ μικρός ήταν παπαδοπαίδι στον Άγιο Λευτέρη στον Πειραιά.
Μου λέει να πάμε στο Μοναστήρι της Κυράς των Αγγέλων που έχει ένα εκκλησάκι υπόσκαφο, με ζωγραφισμένες εικόνες στον τοίχο. Πολύ ήρεμο μέρος, όπου μπορείς να προσευχηθείς, αν το θέλεις.
Φτάνουμε και μου λέει: "Θέλω να μπω μόνος μου".
Βγαίνοντας από το εκκλησάκι, μου λέει: "Μάκη, είδα την Παναγία και δεν με χαιρέτησε, έφυγε τρέχοντας. Δεν είναι καλό, δεν με ήθελε η Παναγία". "Έλα, μωρέ, τι λες;" του απαντώ.
* * * * *
Φεύγοντας από το Παρίσι, ο Βασίλης του έχει ζητήσει μια ηχογραφημένη λειτουργία από τον Άγιο Λευτέρη. Καλεί τις αδελφές του και τις εξηγεί πώς έχει η κατάσταση.
Πίσω στο Παρίσι ο Βασίλης παθαίνει ξαφνικά ένα πνευμονικό οίδημα και όλοι περιμένουν ότι από στιγμή σε στιγμή θα φύγει. Τηλεφωνούν στον Μάκη και του λένε να πάρει όποιο αεροπλάνο μπορεί και να πάει το συντομότερο. Τελικά, οι γιατροί τον έσωσαν. Ο Τσέλιος, μόλις έφτασε, μπήκε στο δωμάτιό του με μάσκα και του παρέδωσε την κασέτα με τη λειτουργία. Εκείνος την άκουσε και πήρε απέραντη δύναμη.
* * * * *
(από την διήγηση του πνευματικού):
Όταν έφυγε στην Αμερική για να πάει να ψαχτεί για θεραπείες, παρήγγειλε
ένα σιδερένιο σταυρό, μεγάλο, σπαστό για να χωράει στην βαλίτσα, για να
τον βάλει πίσω από την πόρτα του δωμάτιου του στο νοσοκομείο, για να
βλέπει τον Σταυρό του Χριστού και να προσεύχεται.
* * * * *
«Και διηγείται ο πνευματικός: “Κάποια στιγμή, πήγα Σάββατο πρωί και τον
κοινώνησα. Έρχεται η ώρα που είναι να φύγω και μου λέει ο Βασιλάκης:
Πάτερ,
κάνε μου μια χάρη, έλα και μετά τα μεσάνυχτα σήμερα να με κοινωνήσεις.
Γιατί θα φύγω πριν ξημερώσει, με ειδοποίησε η Πανάγια!
Είπα να τον πιστέψω, να μην τον πιστέψω; Ας του κάνω το χατίρι, αφού ο άνθρωπος να κοινωνήσει ζητάει”.
Πήγε,
λοιπόν, ο ιερέας κατά τη 1-2 μες τη μαύρη νύχτα και τον κοινώνησε τον
Βασιλάκη.
Και όντως ο Θεός τον πήρε πριν ξημερώσει, ξημερώνοντας
Κυριακή, όπως τον είχε πληροφορήσει η Παναγία! Μας τα διηγούταν αυτά ο
ιερέας και μας λέει: “Ευχηθείτε, παιδιά μου, να έχω τα τέλη του
Βασιλάκη”.
Να ποιος είναι ο Χριστός! Να ποια είναι η εκκλησία,
που δεν μπερδεύει τους ανθρώπους. Δεν τους λέει “καλά πας”, ενώ
πηγαίνουν στον γκρεμό. Αυτό δεν πρέπει να συμβαίνει. Αλλά από την άλλη
πλευρά η Εκκλησία δεν απογοητεύει και κανέναν. Και προβάλλει μπροστά
στους ανθρώπους τον δρόμο για την θέωση.
Έτσι και ο Billy Bo, ο Βασίλης Κουρκουμέλης-Billy Bo που έσβησε στις 13 Ιουνίου 1987, στα 33 του.
Στο σπίτι στο Καβούρι, με έναν εσταυρωμένο μπροστά του, δύο μέτρα ύψος.»
Κύριε Ανάπαυσε την ταλαιπωρημένη ψυχή του δούλου σου Βασίλη. Ας μιμηθούμε την μετάνοιά του.
Είμαι ο Lewis
από την Αυστραλία, ένα παιδί “γκέι γονιών” και αυτή είναι η εμπειρία μου από
τους γκέι γονείς. Η μητέρα μου και ο πατέρας μου δεν ήταν ποτέ παντρεμένοι και
ενώ ο πατέρας μου ήταν ομοφυλόφιλος, η μητέρα μου ήταν “bi”, και είχε περάσει
αρκετά χρόνια έχοντας σχέση με γυναίκα, πριν γεννηθώ εγώ. Γεννήθηκα σαν ένα "one
night stand" όταν η μαμά και ο μπαμπάς είχαν πιει.
Οι γονείς μου δεν έζησαν ποτέ μαζί, και ήμουν συνεχώς σε ανάδοχη
φροντίδα μέχρι που ήμουν περίπου 8 ετών, και μόνο περιστασιακά ζούσα ή έμενα με
τη μητέρα μου. Μέχρι τα 13 μου, ήμουν συνεχώς σε ανάδοχους. Από την ηλικία των
2 ετών δεν είχα γνωρίσει τον πατέρα μου, μέχρι που έγινα 13 χρονών. Τότε πήγα
να ζήσω με τον πατέρα μου και τον ομοφυλόφιλο εραστή του, καθώς η μητέρα μου
ήθελε να περάσω λίγο χρόνο μαζί του, καθώς αυτός δεν είχε δείξει κανένα ενδιαφέρον
όταν ήμουν παιδί.
Ποτέ δεν μου άρεσε να ζω μαζί τους.
Η "ομοφυλοφιλία"
τους (“gayness”) ήταν κάτι
σαν θρησκεία, και συνεχώς έδειχναν σαν να ήθελαν να επιβεβαιώνουν το ότι ήταν "γκέι"
μέσω των πράξεών τους.
Φαινόταν λες και έπρεπε να μου αποδείξουν ότι ήταν γκέι.
Ήταν σαν μια θρησκεία, η μόνη τους ταυτότητα, το σήμα της τιμής τους. Μιλούσαν
συνέχεια γι’ αυτό.
Η "ομοφυλοφιλία" τους ήταν το νούμερο ένα θέμα,
περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Έβλεπαν ανθρώπους και τους συστήνονταν ως
"γεια, με λένε Σάιμον και είμαι γκέι".
Οι στρέιτ άνθρωποι δεν το
κάνουν αυτό. Δεν βγαίνουν έξω και λένε: "γεια, είμαι ο Σάιμον και είμαι
στρέιτ", αλλά ο μπαμπάς και ο σύντροφός του το ανακοίνωναν και το επιδείκνυαν
στους ανθρώπους.
Τα σεξουαλικά υπονοούμενα υπήρχαν παντού.
Πάντα "έκοβαν"
τους άλλους άνδρες, παρόλο που ήταν μαζί 13 χρόνια.
Δεν φαινόταν ότι ήταν ενωμένοι,
αλλά έμειναν μαζί και δεν κατάλαβα ποτέ το γιατί.
Ήμασταν π.χ. στο σουπερμάρκετ
και αυτοί κοιτούσαν άλλους άντρες και σχολίαζαν "δεν είναι όμορφος αυτός;"
Ένιωθα ότι δεν μπορούσα να φέρω στο σπίτι τους φίλους μου, επειδή όλα στο σπίτι
ήταν "γκέι".
Η συμπεριφορά τους ήταν γκέι, ο τρόπος που μιλούσαν ήταν
γκέι, οι πράξεις τους ήταν γκέι, τα πάντα ήταν γκέι.
Όλα έμοιαζαν πολύ υπερβολικά
και αφύσικα και φοβόμουν τι θα σκεφτούν οι φίλοι μου.
Δεν μπορούσα να συστήσω
τον πατέρα μου γιατί ντρεπόμουν γι’ αυτόν.
Συχνά έκαναν σεξουαλικά σχόλια για
τους φίλους μου όταν έφευγαν από το σπίτι και αυτό το έβρισκα αποκρουστικό.
Ο μπαμπάς και ο σύντροφός του με φιλούσαν στο μάγουλο. Πάντα
το έβρισκα άβολο. Αυτοί το έκαναν συνεχώς, ακόμα και όταν μπήκα στην εφηβεία
μου. Ήξερα από τους φίλους μου και από ταινίες και από την τηλεόραση ότι οι πατεράδες
συνήθως δεν φιλούν τους γιούς τους όταν είναι έφηβοι.
Υπήρχαν ελάχιστα όρια. Κάθε δυο μήνες με χτυπούσαν σαν μικρό
παιδί. Τα πάντα ήταν εύθραυστα. Πάντα υπήρχαν διαμάχες μεταξύ του μπαμπά και
του συντρόφου του, τσακώνονταν και εκτόξευαν ο ένας στον άλλον πιάτα και φαγητά.
Ποτέ δεν ένιωθα ασφαλής. Ήμουν συνεχώς σε επαγρύπνηση για τον εαυτό μου μέσα στο
σπίτι.
Ένιωθα σεξουαλικά ευάλωτος. Είχαν βάλει κρυμμένες κάμερες στο σπίτι ακόμα
και στους ιδιωτικούς μου χώρους. Βρήκα ακόμα και βίντεο με μένα σε έναν από
τους υπολογιστές τους.
Οι άλλοι νόμιζαν ότι ήμουν κι εγώ γκέι, και αυτό το πράγμα
με έκανε να ντρέπομαι. Ένιωθα ότι αυτό δεν ήταν σωστό. Ένιωθα ότι υπήρχε μια
προσδοκία για μένα ότι θα έπρεπε να είμαι γκέι, παρόλο που δεν ένιωθα καμία έλξη
για τους άντρες.Θα έπρεπε να είμαι γκέι από τους γκέι γονείς μου. Αυτό με έκανε
να έχω μεγάλη σύγχυση μέσα μου.
Δεν έδιναν καμία σημασία για τα συναισθήματά μου. Μου έκαναν
φαγητό για το σχολείο που δεν άντεχα να τρώω. Δεν τους ένοιαζε για μένα, για το
τι ήθελα ή για το πώς ένιωθα για το οτιδήποτε.
Πήγαμε μια φορά σε ένα πάρτι ενός 40άρη. Νόμιζα ότι ήμασταν απλώς
καλεσμένοι. Δεν ήξερα ότι ο μπαμπάς ήταν «η διασκέδαση». Τον είδα ντυμένο “dragqueen” να τραγουδάει Abba... δεν μου είχαν πει τίποτα.
Ένιωσα να γελοιοποιούμαι δημοσίως.
Δεν μπορούσα να τους πω τίποτα για αυτά που περνούσα στην
εφηβεία μου, επειδή δεν ήταν "άνδρες" αρκετά στη συμπεριφορά τους και
στους τρόπους τους. Ήταν σαν να μιλάω σε γυναίκες. Τελικάέκανααυτήτησυζήτησημεμιαλειτουργό.
Έμενα μαζί τους μέχρι που ο πατέρας μου παράτησε τον σύντροφό
του όταν ήμουν 17 ετών και ο πατέρας μου με έδιωξε.
Καθώς δεν είχα πουθενά αλλού να πάω, συνέχισα να ζω με τον
πρώην σύντροφό του μέχρι τα 21 μου. Ήταν εξαιρετικά καταπιεστικός και ήθελε να έχει
τον απόλυτο έλεγχο της ζωής μου και με έκανε ακόμα να υπογράψω μια έγγραφη συμφωνία
ότι του παρείχα το δικαίωμα να έχει σχεδόν απόλυτη εξουσία πάνω μου, όπως να έχει
τον απόλυτο έλεγχο για τον τραπεζικό μου λογαριασμό. Ακόμα κι όταν έφυγα για να
ζήσω την δική μου ζωή, προσπάθησε να επικοινωνήσει μαζί μου και να ασκήσει
έλεγχο πάνω μου μέχρι που τον απείλησα ότι θα καταφύγω σε νομικές ενέργειες.
Η εμπειρία μου να ζω με γκέι γονείς με σημάδεψε συναισθηματικά
και με έκανε να νιώθω ότι η ανατροφή μου ήταν πολύ μπερδεμένη. Υπήρχε ένα
μεγάλο κενό στη ζωή μου που έπρεπε να γεμίσει και ποτέ δεν γέμιζε, καθώς δεν
ένιωθα ότι αγαπήθηκα σε κανένα στάδιο.
Ωστόσο, όπως και άλλοι που προέρχονται από ένα πολύ άσχημο υπόβαθρο,
έχω αρχίσει να επιδιώκω μια καλύτερη σχέση και με τους δύο γονείς μου, και
επίσης έχω βρει την ειρήνη μέσα μου με τις συντηρητικές αξίες που έχω τώρα. Οι
αξίες τους δεν είναι οι αξίες μου, αλλά εξακολουθώ να τους τιμώ επειδή είναι οι
γονείς μου. Για να είμαι ειλικρινής αν δεν είχα αυτές τις εμπειρίες, δεν θα
είχα τη σαφήνεια των πραγματικών ζητημάτων που εμπλέκονται σε αυτό το θέμα.
Οι γκέι θεωρούν τους στρέιτ «ομοφοβικούς» εάνδεν συμφωνούμε
με τον τρόπο ζωής τους.
Ύστερα από τόσα χρόνια που έμεινα μαζί τους, μου δημιουργήθηκε
η άποψη ότι το να είσαι γκέι είναι συχνά ένας τρόπος ζωής. Είναι ένα lifestyle. Είναι ένα show. Όλα έχουν να κάνουν με
το "εγώ, εγώ, εγώ" και όχι με το ιδανικό περιβάλλον για την ανατροφή
των παιδιών.
Κατά συνέπεια, ψήφισα κατά του «γάμου» ατόμων του ιδίου φύλου
στο δημοψήφισμα, και σας καλώ επίσης και εσάς να ψηφίσετε όχι, για το καλό της
προστασίας των παιδιών.
Ο ευτελισμός της ανθρώπινης ύπαρξης από τα ναρκωτικά. Αληθινό περιστατικό έξω από μια εκκλησία.
Δευτέρα 16 Ιουλίου 2018, 19:30,
Πεδίον του Άρεως. Μία κοπέλα κείτεται ανάσκελα στις πλάκες του περίβολου της εκκλησίας των Παμμέγιστων Ταξιαρχών στο Πεδίον του Άρεως.
Δίπλα της στέκονται δύο άτομα που συχνά σκύβουν και ψάχνουν τα πράγματά της. Από το
δρομάκι, έξω από τον περίβολο της εκκλησίας, δεν μπορώ να διακρίνω εάν η αναίσθητη κοπέλα είναι λιπόθυμη ή έχει πεθάνει. Βρίσκεται πάντως σε στάση νεκρής…
Καλώ τους άνδρες της εταιρείας σεκιούριτι που φυλάνε το Πάρκο και πλησιάζουμε μαζί προς το σημείο. Η κοπέλα είναι ζωντανή αλλά ανασαίνει με δυσκολία.
«Δεν έχει τίποτα. Απλά κοιμάται», λέει ο άνδρας που στέκεται κοντά της και έψαχνε νωρίτερα τα πράγματά της.
«Είχε τέσσερις μέρες να κοιμηθεί – θα ξυπνήσει αύριο πια», συμπληρώνει η γυναίκα.
Δίπλα στην αναίσθητη κοπέλα βρίσκεται μία σύριγγα…
Γνωρίζω από πρώτες βοήθειες και ζητώ από τους φύλακες να βοηθήσουν να τη γυρίσουμε στο πλάι για να μπορεί να ανασαίνει καλύτερα.
«Μην την ακουμπάτε, έχει aids!», προειδοποιεί η γυναίκα.
Επιμένω και καταφέρνουμε να τη γυρίσουμε.
Οι άνδρες των σεκιούριτι καλούν το ΕΚΑΒ με κάποιον προβληματισμό. «Ξέρεις, συμβαίνει συχνά να έρχεται το ΕΚΑΒ και μετά να ξυπνούν οι τοξικοεξαρτημένοι και να τους βρίζουν…»
Αρχίζουν να μαζεύονται στο σημείο κι άλλοι τοξικοεξαρτημένοι. Προσπαθούν να τη ξυπνήσουν, ρίχνοντας νερό στο πρόσωπό της, ώστε να μην έρθει το ΕΚΑΒ. Δεν θέλουν να έρθει το ΕΚΑΒ. Για κάποιο λόγο θέλουν την αναίσθητη κοπέλα εκεί…
Εκείνη όμως, παρά τα νερά και τα χαστουκάκια δεν αντιδρά.
Κάθε ένας που την πλησιάζει ρίχνει και ένα ψάξιμο στα πράγματά της…
Δεν κρατιέμαι και βάζω τις φωνές: «δεν ντρέπεσαι να κλέβεις τα πράγματα της κοπέλας την ώρα που είναι αναίσθητη από χρήση; Θα ’θέλες να σου κάνουν το ίδιο;»
«Και τι σε νοιάζει ρε φίλε; Θα είσαι κι αύριο εδώ; Εγώ θα είμαι και θα της τα δώσω τα πράγματα… Για να τα φυλάξω τα πήρα… Δεν έχει τίποτα η κοπέλα. Αλλά πού να καταλάβεις εσύ που δεν «πίνεις»… Έτσι ζούμε εμείς…»
«Θέλεις να μου πεις ότι είναι κανονικό να βρίσκεται η κοπέλα αναίσθητη στις πλάκες, περιτριγυρισμένη από αγνώστους που την κλέβουν;»
«Και γιατί να είναι κανονικό να έχει σπίτι και να χρωστά δάνεια και να πληρώνει λογαριασμούς, όπως εσύ; Ο καθένας κάνει την επιλογή του… Κι εμένα μπορεί να μη μου αρέσει η ζωή σου αλλά δεν σου λέω τίποτα…»
«Είναι επιλογή να πεθαίνεις μέρα με την ημέρα στο Πάρκο;»
«Κανείς δεν πεθαίνει. Θα ξυπνήσει η κοπέλα… 90% θα ξυπνήσει. Να μην κοιτάς, αν δεν σου αρέσει».
«Δεν μπορώ να μην κοιτάω. Θα ήμουν κτήνος αν δεν κοίταγα. Η κοπέλα χρειάζεται βοήθεια».
Η κουβέντα οδηγείται σε αδιέξοδο, την ώρα που περισσότεροι τοξικοεξαρτημένοι κάνουν φύλλο και φτερό τα πράγματα της αναίσθητης κοπέλας, απλώνοντας στις πλάκες του περίβολου της εκκλησίας μπλουζάκια, σουτιέν και φτηνά καλλυντικά…
Υποθέτω ότι ψάχνουν για κρυμμένα χάπια…
Φτάνει το ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ με τη συνοδεία αυτοκινήτου της εταιρίας σεκιούριτι. Οι δύο άνδρες του ΕΚΑΒ πλησιάζουν την κοπέλα με γάντια και παίρνουν τον σφυγμό της. Οι άλλοι τοξικοεξαρτημένοι τους προειδοποιούν ότι έχει aids και επιμένουν ότι δεν έχει τίποτα – απλώς κοιμάται.
Ο ένας άνδρας του ΕΚΑΒ τούς ρωτάει το όνομά της. Το γνωρίζουν οι περισσότεροι. Όνομα και επίθετο. Ο άνδρας του ΕΚΑΒ φωνάζει δυνατά το όνομά της. Η κοπέλα αρχίζει να κουνιέται ελάχιστα…
«Μαρία (ψεύτικο όνομα), θέλεις να έρθεις μαζί μας στο νοσοκομείο;», της λέει και την τραντάζει…
Η κοπέλα δείχνει να κάνει μεγάλη προσπάθεια για να βγει από τον λήθαργο. Βγάζει όμως μόνο κάποια άναρθρα μουγκρητά…
Ο άνδρας των ΕΚΑΒ επιμένει πιο δυνατά: «Μαρία, θέλεις να σε πάμε σε νοσοκομείο;»
Η κοπέλα μάλλον συγκατανεύει αλλά οι τοξικοεξαρτημένοι γύρω της, εν χορώ φωνάζουν «Όχι, όχι, δεν θέλει. Μην την πάρετε!»
Η αρχική (μάλλον) συγκατάνευση της «Μαρίας» γυρνάει (μάλλον) σε άρνηση.
Στην πραγματικότητα όμως η κοπέλα το μόνο που θέλει (και μπορεί) είναι να επιστρέψει στον λήθαργό της… Δεν είναι σε θέση να αποφασίσει για τίποτα.
Οι άνδρες των ΕΚΑΒ σηκώνονται από πάνω της και ξεκινούν να αποχωρήσουν…
«Μα έτσι θα την αφήσετε;»
«Δεν μπορούμε να την πάρουμε με το ζόρι…»
Απομακρύνονται προς το όχημα τους…
Μία τοξικοεξαρτημένη με πλησιάζει και με ρωτάει γιατί δεν την πήραν μαζί τους.
«Αντέδρασαν οι φίλοι της», της απαντώ…
«Α, κατάλαβα, θα γίνει πάρτι απόψε…»
«Τι εννοείς;»
«Ε, δεν καταλαβαίνεις; Όλοι αυτοί θα γαμ…ουν απόψε. Πρώτη φορά θα είναι; Κανονικό πάρτι, σου λέω…».
Φίλες και φίλοι, την ώρα που εγώ γράφω αυτές τις γραμμές από την ασφάλεια του σπιτιού μου και την ώρα που εσείς διαβάζετε αυτές τις γραμμές από την ασφάλεια του δικού σας σπιτιού, είναι πολύ πιθανόν μία αναίσθητη κοπέλα, τοξικοεξαρτημένη, άστεγη, ίσως με aids να ΒΙΑΖΕΤΑΙ επανειλημμένα από δεκάδες άνδρες κάθε ηλικίας, εθνικότητας και κατάστασης υγείας στον περίβολο της εκκλησίας των Ταξιαρχών του Πεδίου του Άρεως…
Ο Μιχάλης Λώλης είναι ένας από τους ανθρώπους που στην εποχή της συριζαϊκής Ελλάδος και της τρέλας της πολιτικής ορθότητας έγινε διάσημος για ένα πράγμα. Για την σεξουαλική του... ιδιαιτερότητα.
Ήταν ο πρώτος αστυνομικός, που επέλεξε να δημοσιοποιήσει την προσωπική του σεξουαλική προτίμηση μέσω του... ηλεκτρονικού και έντυπου τύπου. Ταυτόχρονα έγινε γνωστή και η θέση του ως αξιωματικού υπεύθυνου για την καταπολέμηση του ρατσιστικού εγκλήματος. Είχε δηλαδή κάτι από όλα όσα χρειάζονταν τα συστημικά μέσα για να τον αγκαλιάσουν. Έπαιξε στις lifo του κόσμου τούτου, έγινε ακτιβιστής στο gay pride, προκάλεσε προβλήματα στην υπηρεσία του με τις δηλώσεις του για τον αριθμό των ομοφυλόφιλων αστυνομικών.
οι 2 παραπάνω φωτογραφίες από προηγούμενο άρθρο μας για τον ομοφυλόφιλο τμηματάρχη της ΕΛ.ΑΣ., στο τμήμα αντιμετώπισης "ρατσιστικής βίας", εδώ.
Όλα αυτά ήταν όμως μόνον η “εισαγωγή”. Καθώς ήταν μόλις χθες που διαβάσαμε κείμενο - ανάλυσή του σχετικά με τον Χριστιανισμό στην ιστοσελίδα bloko.gr και το οποίο έχετε τώρα την ευκαιρία να διαβάσετε και εσείς. Ένα κείμενο - ανάλυση, το οποίο άνετα θα μπορούσε να έχει γράψει ένας δεκαεξάχρονος, που μόλις είχε την πρώτη του επαφή είτε με τον κόσμο της ακροαριστεράς είτε με κάποια... νεοπαγανιστική new age κατάσταση. Και το οποίο, θα διασκέδαζε κανείς να διαβάζει εάν ήταν γραμμένο από κάποιον δεκαεξάχρονο και ίσως καθόταν να του εξηγήσει, όχι ότι απλώς γράφει μυθεύματα, αλλά και ότι ο ίδιος έχει πάρει αυτά τα μυθεύματα και τα έχει διογκώσει σε έναν απίστευτο βαθμό. Και ότι η πλαστογράφηση της ιστορίας δεν είναι ο σωστός τρόπος για να προωθήσει την άποψή του, γιατί επί της ουσίας έτσι την πλαστογραφεί.
Δεν θα αναφερθούμε καν στις αστειότητες περί “εκατομμυρίων” γυναικών που κάηκαν ως μάγισσες. Μια απλή επίσκεψη του κ. Λώλη ή και των αναγνωστών, ακόμη και στην... wikipedia, θα δείξει το πόσο “υστερική” είναι η άποψή του. Θα του εξηγούσε κανείς επίσης ότι πριν ξεκινήσει να δημοσιεύει τα πονήματά του, καλό θα ήταν να γνωρίζει κάτι τις από... συντακτικό.
Δεν είναι έφηβος αλλά... αξιωματικός!
Αυτά εάν ήταν ένα παιδάκι, παραπλανημένο. Όταν όμως αυτός που γράφει αυτά τα πράγματα, αυτός που χαρακτηρίζει μια ολόκληρη θρησκεία, την κυρίαρχη μάλιστα στην χώρα που ζει, θρησκεία, ως μια “ρατσιστική θρησκεία” και κατ' επέκταση όλους τους πιστούς σε αυτήν ρατσιστές, τότε είναι υπεύθυνος για την αντιμετώπιση των ρατσιστικών εγκλημάτων, τότε υπάρχει πρόβλημα. Τεράστιων διαστάσεων πρόβλημα μάλιστα, αφού τα “εγκλήματα” τα οποία καλείται ο ίδιος να αντιμετωπίσει, περιλαμβάνουν και εγκλήματα “σκέψης”.
Και όταν ο ίδιος αναφέρει, ότι η Χριστιανική διδασκαλία – σχετικά με το θαύμα της παρθενίας της Παναγίας- είναι μια ακριβώς με τα δικά του λόγια “σεξιστική, μισογυνίστικη και έτσι Ρατσιστική ρητορική” και έχουμε τον νόμο σύμφωνα με την οποία η ρητορική που έχει τέτοια χαρακτηριστικά τιμωρείται, ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια εφιαλτική κατάσταση. Όπου αυτοί που πρέπει να εφαρμόσουν τους νόμους – ακόμη και τους άδικους νόμους – έχουν μια τέτοια άποψη που μετατρέπει σε εγκληματίες όλους όσους δέχονται την χριστιανική “ρητορική” και τολμούν ίσως να την επαναλαμβάνουν.
Ένας... επίδοξος διώκτης!
Και ειδικά όταν ο ίδιος άνθρωπος, ο οποίος ίσως και να διαχειρίζεται διάφορες υποθέσεις μηνύσεων κατά Ιεραρχών, γράφει: “Η εκκλησία και οι ιεράρχες της αναπαράγουν για αιώνες μια ρητορική μίσους”, τότε υπάρχουν σοβαρές αμφιβολίες για το κατά πόσον αυτός ο άνθρωπος, ως αστυνομικός, ως ανακριτικός δηλαδή υπάλληλος μπορεί να διαχειρίζεται δίχως προκαταλήψεις και με επαγγελματισμό, υποθέσεις που αφορούν όχι απλά Ιεράρχες, αλλά και απλούς πιστούς Χριστιανούς.
Τους οποίους έχει ήδη “καταδικάσει” στο άρθρο του, καθώς αναφέρει ότι “Όποιος λοιπόν ασπάζεται τέτοια θρησκευτικά δόγματα, υποστηρίζει και αναπαράγει με την πίστη του, ίσως όχι συνειδητά, το σεξισμό, το μισογυνισμό, τη θρησκευτική μισαλλοδοξία και κατ' επέκταση τον εν γένει Ρατσισμό”.
Εδώ έχουμε μια πρωτόγνωρη κατηγορία κατά όλων των Χριστιανών. Πράγμα απίστευτο ακόμη και για έναν χαϊδεμένο της Συριζαϊκής κυβέρνησης.
Ο οποίος όμως δεν σταματά καν εκεί. Δεν κατηγοριοποιεί τους Χριστιανούς ούτε καν ως απλά... φορείς Ρατσισμού, αλλά πάει και παρακάτω. Τοποθετεί την θρησκεία τους ως... αίτιο Ρατσισμού, γράφοντας: “Καθίστανται έτσι οι θρησκείες, όπως ο χριστιανισμός, μεταξύ πολλών άλλων, ένα από τα αίτια του Ρατσισμού, που μάλιστα είναι από τα πιο δύσκολα να αντιμετωπιστούν.”
το άρθρο του ειρωνεύεται αλλά και "καταδικάζει" (κατηγορεί) την Παρθενία της Παναγίας μας.
Πώς θέλει να αντιμετωπίσει τον Χριστιανισμό ο κ. Λώλης; Προφανώς οι υπάρχοντες αντιρατσιστικοί νόμοι δεν αρκούν, και είναι δύσκολο; Τι θέλει; Μήπως να μαζεύει σε... κέντρα επανεκπαίδευσης τους Χριστιανούς;
Θα μπορούσε κανείς να αναλύει το τι μας λέει ο κ. Λώλης για σχεδόν κάθε πρόταση του κειμένου του.
Γι' αυτό και επιλέξαμε να σας το παραθέσουμε ολόκληρο, προκειμένου ο κάθε αναγνώστης να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Το να τον διορθώσουμε δε είναι μάλλον ανώφελο, αφού ο άνθρωπος έχει πάρει εδώ και καιρό τις αποφάσεις του.
Φαντάζεστε τι θα γινόταν, εάν πολίτης τολμούσε να διατυπώσει αυτού του είδους την κριτική κατά οποιασδήποτε άλλης αναγνωρισμένης θρησκείας στον κόσμο; Κατά πάσα πιθανότητα οι ... Δημητράδες θα του είχαν ήδη κάνει μήνυση και ο κ. Λώλης θα διαχειριζόταν την υπόθεσή του.
Δεν τον παραίτησαν ήδη;
Σε οποιαδήποτε ευνομούμενη πολιτεία του κόσμου, η παραδοχή ενός αστυνομικού ότι αντιμετωπίζει ως εγκληματίες τους πιστούς, θα είχε οδηγήσει σε πειθαρχικές ενέργειες εναντίον του. Και σίγουρα δεν θα του επέτρεπε κανείς να διαχειρίζεται υποθέσεις για τις οποίες έχει τόσο... ισχυρή άποψη.
Αναμένει κανείς, εάν υπάρχει έστω και ψήγμα φιλότιμου στην ΕΛ.ΑΣ. και στην πολιτική της ηγεσία, να γίνει εντός των επόμενων ωρών η απομάκρυνση του κ. Λώλη από οποιαδήποτε σχετική υπηρεσία.
Και αναρωτιέται κανείς, εάν ο ίδιος ο κ. Λώλης δεν θα έπρεπε να είναι ήδη κατηγορούμενος με βάση τον αντιρατσιστικό νόμο. Αυτεπάγγελτα. Γιατί
Ενώ καθόταν μπροστά στην είσοδο ο όσιος Ανδρέας ο δια Χριστόν Σαλός, πλησίασε κάποιος νεαρός ευνούχος, θαλαμηπόλος ενός πλουσίου. Το πρόσωπό του ήταν ρόδινο και το δέρμα του λευκό σαν χιόνι. Ήταν ωραίος, μάλλον ξανθός, υπερβολικά μαλθακός και μύριζε από μακριά αρώματα.
Με τον Επιφάνιο ήσαν πολύ αγαπημένοι, ήσαν γείτονες και συνομήλικοι. Κρατούσε στο χέρι τριάντα χουρμάδες που φαίνονταν σαν ξερά σύκα.
Βλέποντας τον όσιο γυμνό, απόρησε και ρώτησε ταραγμένος:
– Αγαπημένε μου Επιφάνιε, ποιός είναι αυτός; Γιατί γυρίζει γυμνός μέσα στο αφόρητο κρύο και μοιάζει θαλασσοδαρμένος;
– Δεν ξέρω, φίλε μου, τι να σου πω. Τον νου του πάντως τον έχει αιχμαλωτίσει ο πονηρός και γυρίζει σαν τρελλός. Γι’ αυτό όλοι οι δαιμονισμένοι γυρίζουν με σχισμένα ρούχα, χωρίς να αισθάνωνται το κρύο ή τον καύσωνα.
Μίλησε έτσι, επειδή δεν ήθελε να αποκαλύψη την αρετή του δικαίου. Ο ευνούχος τότε ηρέμησε, συμπάθησε τον όσιο σαν φτωχό και του πρόσφερε όσους χουρμάδες είχε:
– Δέξου για την ώρα αυτά, του είπε, δεν έχω τίποτε άλλο.
Ο όσιος όμως, που με τους νοερούς οφθαλμούς έβλεπε την κατάστασι της ψυχής του, τον κοίταξε βλοσυρά και του είπε:
– Οι σαλοί δεν δέχονται δώρα από κωλο-φωνίους [Με τη σύνθετη αυτή λέξι ο όσιος εννοεί τους ομοφυλόφιλους, κάνοντας συγχρόνως λογοπαίγνιο με το φυτό κολοφώνιο (είδος λαχάνου)].
Εκείνος δεν κατάλαβε και είπε:
– Πραγματικά είσαι τρελλός. Βλέπεις χουρμάδες και τους λες κολοφώνια;
– Φύγε δόλιε! του απαντά ο μακάριος. Πήγαινε στον κοιτώνα τού κυρίου σου να κάνης μαζί του τη βδελυρή αμαρτία των Σοδομιτών, και θα σου δώση και άλλους χουρμάδες. Ταλαίπωρε! Τις
ακτίνες της βασιλείας των ουρανών δεν τις βλέπεις. Την αγριότητα της κολάσεως δεν την γνωρίζεις. Τον άγγελό σου τουλάχιστον, που σ’ ακολουθεί σαν χριστιανό, δεν τον ντρέπεσαι; Αχ, να ήξερες τι τιμωρία σε περιμένει, ακάθαρτε, που συχνάζεις σε απόμερες γωνιές μαζί με άλλους και κάνεις πράξεις αφύσικες, που ούτε οι σκύλοι και οι χοίροι ούτε τα
Αγαπητέ Ηρακλή, από τα άρθρα σου φαίνεται πως έχεις μπλέξει στο μυαλό σου αυτές τις δύο έννοιες. Μάλλον διαβάζεις περισσότερο «φιλοσοφούντες» θεολόγους και λιγότερο ή αποσπασματικά κείμενα των Αγίων Πατέρων.
Κατά τους Πατέρες άλλο είναι ο Θείος έρωτας κι άλλο ο ανθρώπινος έρωτας.
Άλλο είναι η ανιδιοτελής αγάπη προς τον Θεό και το συνάνθρωπο και άλλο ο ανθρώπινος έρωτας που κρύβει πάντα μέσα του ιδιοτέλεια. Κάτι δίνει το ένα φύλλο στο άλλο και κάτι επιζητεί, αλλιώς δεν υπάρχει λόγος να ενωθούν. Ο ανθρώπινος έρωτας συχνά γίνεται ζήλεια, φθόνος και φόνος. Κάθε τόσο τα δελτία ειδήσεων αναφέρονται σε φόνους με αιτία τον έρωτα. Κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας ο ανθρώπινος έρωτας είναι μεταπτωτικό φαινόμενο. Γι’ αυτό η εκκλησία μας δεν θεωρεί το Μυστήριο του γάμου υποχρεωτικό στοιχείο στη ζωή μας για να αγιάσουμε. Αυτό το αποδεικνύει και ο ορθόδοξος μοναχισμός ο οποίος γεννά συνεχώς αγίους.
Πολύ σωστά γράφεις πως «ερωτικότητα είναι ένα χάδι, μια αγκαλιά, ένα παθιασμένο φιλί».
Λίγο παρακάτω γράφεις πως ο Θεός από έρωτα δημιούργησε τα πάντα. Αυτά τα δύο πράγματα δεν έχουν καμμιά σχέση διότι ο Θεός έπλασε τον κόσμο από ανιδιοτελή αγάπη.
Γράφεις σωστά πως ερωτικότητα είναι να θαυμάζεις ένα πίνακα του Τσαρούχη που τυπώνει με σεβασμό το ανθρώπινο σώμα. Αυτόν τον πίνακα όμως δεν μπορούμε να τον βάλουμε μέσα στις Εκκλησίες μας διότι σκοπός της αγιογραφίας είναι η υπέρβαση των γήινων και των αισθητών.
Λάθος είναι να λες πως «ερωτικότητα είναι η αγάπη του κληρικού να τελεί την Θεία Λειτουργία».
Σωστό θα ήταν να γράψεις πως «Θείο έρωτα, πνευματική αγάπη για τον Θεό νιώθει ο ιερέας κατά την τέλεση του Μυστηρίου της Θείας Λειτουργίας».
Είναι άλλο αυτό που νιώθει ένας κληρικός ή ένας χριστιανός στην κρεβατοκάμαρά του και άλλο στη Θεία Λειτουργία ενώπιον του Σώματος και του Αίματος του Χριστού.
Σ’ αυτή την πλάνη είχαν πέσει τα πρώτα χριστιανικά χρόνια οι αιρετικοί «Νικολαΐτες» αλλά και στις μέρες μας ο
καλός φιλόσοφος και κοινωνιολόγος αλλά κακός Θεολόγος, Χρήστος Γιανναράς.
Μάλλον, απ’ ό,τι φαίνεται στα άρθρα σου Ηρακλή, τον θαυμάζεις και τον διαβάζεις πολύ κι αυτόν και πολλούς άλλους σύγχρονους αμπελοφιλόσοφους που μπαίνουν στα χωράφια της Θεολογίας.
Αγαπητέ Ηρακλή, λόγω του ότι είμαι μεγαλύτερος σε ηλικία και επειδή σε είχα μαθητή στη σχολή Βυζαντινής Μουσικής θα σου δώσω λίγες απλές συμβουλές. Δεν θεωρώ πως σίγουρα είναι σωστές γι’ αυτό σε παρακαλώ να τις δείξεις και στον πνευματικό σου πατέρα.
1ον: Θεολόγος δεν είναι αυτός που έχει πτυχίο Θεολογίας από τις επηρεασμένες από τον Καθολικισμό και Προτεσταντισμό Θεολογικές μας σχολές αλλά αυτός που προσεύχεται και ζει αγία ζωή, σύμφωνα με αυτά που γράφει το Ευαγγέλιο και οι Άγιοι Πατέρες που το ερμήνευσαν.
2ον: Να διαβάζεις κατά 90% Αγία Γραφή και κείμενα αγίων και κατά 10% σύγχρονους Θεολόγους και Φιλοσόφους ώστε να αποκτήσεις κριτήρια Ορθοδοξίας και Ορθοπραξίας.
3ον: Να γράφεις λιγότερα και πιο κατανοητά άρθρα. Ξεκόλλα από τη λέξη έρωτας και γράφε για αρετές όπως η αγάπη, η ελεημοσύνη, η αγνότητα, η υπομονή, η πραότητα και τόσες άλλες.
4ον: Διάβασε και γράψε για τους βίους των αγίων, όπου φαίνεται ξεκάθαρα τι είναι αγάπη προς τον Θεό και τον συνάνθρωπο και τι είναι έρωτας και φιληδονία.
Σχόλιο: Χωρίς να γνωρίζουμε τον συγκεκριμένο θεολόγο, θα κάνουμε μια σκέψη για ένα ευρύτερο "φαινόμενο" (και μακάρι να πέφτουμε έξω): Δύσκολοι οι καιροί για τους θεολόγους σήμερα. Διορισμοί δεν γίνονται .. αντιλαμβανόμαστε όλοι με ποιον τρόπο μπορούν κάποιοι να έχουν ένα "λαμπρό" μέλλον.. Με μια απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο μπορούμε να δούμε τα άρθρα που έγραψε ο αναφερόμενος κ.Ηρακλής Φίλιος στην ιστοσελίδα της Βατοπεδίου Πεμπτουσία. Δείτε πχ τι έγραψε μέσα σε 2 εβδομάδες :
Μην παιδεύεστε λοιπόν να του γράφετε άρθρα π.Αθανάσιε Τύμπα.
Ίσως είναι αργά!
Όσο για τις επευφημίες του θεολόγου κ.Ηρακλή Φίλιου στον μητροπολίτη Καλαμαριάς. Θα κάνουμε κι εδώ μια γενικότερη σκέψη που ίσως αφορά ένα σωρό αρχιμανδρίτες, δεσποτάδες κλπ..: Πολλοί ιερωμένοι αντί να στρέφουν τον πιστό προς τον Χριστό, τον μοναδικό Σωτήρα και Λυτρωτή μας, τον στρέφουν προς τον εαυτό τους. Επιδιώκουν να αποκτήσουν μια σχέση "αγάπης" σε προσωπικό επίπεδο. Ο κόσμος τελικά δεν λατρεύει τον Χριστό αλλά αυτούς. Κι εδώ μακάρι να πέφτουμε έξω.
Τέλος, ένας μοντέρνος θεολόγος που θέλει να έχει λαμπρό μέλλον, δεν μπορεί να μην προκαλεί με "καυτές λέξεις", για να τραβήξει το ενδιαφέρον:
Δείτε και μερικά σχόλια στο άρθρο του "Η εκκλησία δενκαταδίκασε ποτέ τον έρωτα και τη σεξουαλικότητα", εδώ. (άρα αφού δεν καταδίκασε ΠΟΤΕ η εκκλησία τον έρωτα και τη σεξουαλικότητα, να είστε "ερωτικοί" (κι ότι καταλαβαίνει κανείς) και "σεξουαλικοί" ..) Για όσους γνωρίζουν, παρατηρούν ότι, είναι στην ίδια γραμμή με
Τα τελευταία χρόνια εμφανίστηκε κάποια “Ένωση Αθέων” που την Μεγάλη Παρασκευή διοργανώνει “γιορτές κρεατοφαγίας” που διαφημίζει δέοντως προκειμένου να προσβάλει το θρησκευτικό αίσθημα.
Φυσικά η συγκεκριμένη “Ένωση Αθέων” ενοχλείται αποκλειστικά από τα Χριστιανικά ήθη και έθιμα, και αρκετοί αναρωτιούνται γιατί δεν είδαμε ανάλογες κινήσεις της εν λόγω “ένωσης” κατά την περίοδο του ραμαζανιού, ή γιατί δεν πηγαίνουν στα γκέτο των Ινδών να ψήσουν μοσχαρίσιες μπριζόλες.
Το πως γίνεται ο δήθεν χορτοφάγος να είναι και μπροστάρης μιας “ένωσης” που κυρήττει επιδεικτικά την κρεατοφαγία έχει μία απλή εξήγηση:
Ο πραγματικός σκοπός αυτών των “ενώσεων” δεν είναι η αθεΐα αλλά η ανωμαλία.
Ακολουθεί το πλήρες κείμενο:
Τα τελευταία χρόνια εμφανίστηκε κάποια “Ένωση Αθέων” που την Μεγάλη Παρασκευή διοργανώνει “γιορτές κρεατοφαγίας” που διαφημίζει δέοντως προκειμένου να προσβάλει το θρησκευτικό αίσθημα.
Φυσικά η συγκεκριμένη “Ένωση Αθέων” ενοχλείται αποκλειστικά από τα Χριστιανικά ήθη και έθιμα, και αρκετοί αναρωτιούνται γιατί δεν είδαμε ανάλογες κινήσεις της εν λόγω “ένωσης” κατά την περίοδο του ραμαζανιού, ή γιατί δεν πηγαίνουν στα γκέτο των Ινδών να ψήσουν μοσχαρίσιες μπριζόλες.
Εκτός από την προφανή απάντηση, ότι δηλαδή σε μια τέτοια περίπτωση θα κατέληγαν οι ίδιοι στο σφαγείο οπότε και προτιμούν την εύκολη λύση που είναι να προκαλούν τους Χριστιανούς, υπάρχει και ένα βαθύτερο αίτιο.
Όπως φαίνεται στις παρακάτω φωτογραφίες, τα πρόσωπα που απαρτίζουν την “Ένωση Αθέων” είναι τα ίδια πρόσωπα που συναντώνται και σε άλλες παρόμοιες “ενώσεις”, και τα οποία έχουν σαν βασικό άξονα την ανωμαλία τους και την ομοφυλοφιλική τους ταυτότητα.
Τα ίδια άτομα κάνουν αισθητή την παρουσία τους τόσο στα ανώμαλα gay parade, όσο και σε διάφορες αντιρατσιστικές πορείες όπου και παρελαύνουν με τις σημαίες της “Ένωσης Αθέων” και ποζάρουν δίπλα στις σημαίες του ΚΕΕΡΦΑ.
Στην παρακάτω φωτογραφία ο μπροστάρης της “Ένωσης Αθέων” μας δείχνει και την οπίσθια όψη του, την οποία και προφανώς είναι συνηθισμένος να επιδεικνύει, και στην οποία αναγράφονται τα διάφορα πιστεύω του, στα οποία περιλαμβάνεται όχι μόνο ο αντιρατσισμός και ο αντιφασισμός, αλλά και η χορτοφαγία(!).
Το πως γίνεται ο δήθεν χορτοφάγος να είναι και μπροστάρης μιας “ένωσης” που κυρήττει επιδεικτικά την κρεατοφαγία έχει μία απλή εξήγηση: Ο πραγματικός σκοπός αυτών των “ενώσεων” δεν είναι η αθεΐα αλλά η ανωμαλία. Προκειμένου να μπορέσουν κάποιοι να μετατρέψουν την ανωμαλία και τη διαστροφή τους σε καθεστώς, βρίσκουν προφάσεις στον “αντιρατσισμό” ή την “ουδετεροθρησκεία” ή την “συμπαράσταση στους πρόσφυγες”. Αγνοούν βέβαια πως οι “πρόσφυγες” τους οποίους τώρα μυούν στον αντιρατσισμό όταν μπορέσουν θα τους εκτελέσουν παραδειγματικά όπως γίνεται στις περιοχές που ελέγχει σήμερα ο ISIS.
Μέχρι τότε όμως προκαλούν ανενόχλητα το θρησκευτικό συναίσθημα των Χριστιανών, καθώς
ΑΥΤΟΙ ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΜΑΣ ΕΡΘΟΥΝ ΣΑΝ… ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ ΛΑΘΡΟ!
Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Ενώ υποτίθεται ότι ο πόλεμος στην Συρία μαίνεται και το αίμα ρέει σαν ποτάμι, ενώ πολιτείες γίνονται ερείπια και ολόκληρα χωριά καίγονται από τους δολοφόνους Τζιχαντιστές, κάποιοι άλλοι σαν να μην συμβαίνει τίποτα… απολαμβάνουν τις καλοκαιρινές τους διακοπές λίγα μόλις χιλιόμετρα μακριά από την κόλαση του πόλεμου.
Πως γίνεται αυτό???
Με ένα φωτογραφικό ρεπορτάζ μια τουρκική εφημερίδα παρουσίασε ένα… μαζικό beach-party σε μια μαγευτική παραλία της Λαττάκειας στην Συρία, όπου έχει συγκεντρωθεί μεγάλος αριθμός νέων που κανονικά οι πιο πολλοί από αυτούς θα έπρεπε να φορούν στρατιωτικές στολές και να πολεμούν κατά των Τζιχαντιστών.
Το εντυπωσιακό είναι πως το κλίμα ήταν πολύ θερμό και μέχρι πρωίας, όπως αναφέρεται, χόρεψαν, γλέντησαν, ήπιαν και έκαναν και…όργια!
Αύριο, δεν αποκλείεται πολλοί από αυτούς του νέους να καταφθάσουν με τα ακριβά κινητά τους στην χώρα μας και να διηγούνται το… πόσο υπέφεραν από τον εμφύλιο, ζητώντας να τους δώσουμε τα πάντα στους «καημένους» πολιτικούς πρόσφυγες
Τα ίδια φυσικά συμβαίνουν και με την Ελλαδική νεολαία .. όχι μόνον στα τουριστικά νησιά αλλά μέχρι και στο τελευταίο απομακρυσμένο χωριό.
Στην Ελλάδα της κρίσης, καφέδες, ποτά, μπραζίλιαν μαγιό, διακοπές, την ώρα που οι διαζευγμένες μάνες έχουν βρει κάποιον πιτσιρικά για γκόμενο (φυσικά και δεν πρόκειται να τον παντρευτούν, μην χάσουν την "διατροφή" από τον πρώην σύζυγο) και οι πατεράδες καμιά βουλγάρα για να συζούν.
που η μόνιμη επωδός μέσα στα σπίτια αλλά ακόμη και στα εξομολογητήρια είναι "δεν πειράζει" όσο βαριά κι αν είναι τα αμαρτήματα,
που το "σωστό" και "το λάθος" προβάλλονται απλά ως υποκειμενικές απόψεις,
που οι νέοι μιμούνται τα ομοφυλοφιλικά πρότυπα (ομιλία, ντύσιμο κλπ) που τους προβάλλονται συστηματικά στην τηλεόραση,
έρχεται η καθάρια φωνή ενός αγίου αγωνιστή επισκόπου, του μακαριστού Σεβαστιανού, να πει ξεκάθαρα την αλήθεια στους νέους και τις νέες μας.
Να παρουσιάσει την αξία της αγνότητας και να τους προτρέψει για μεγάλους αγώνες.
Αξίζει ειλικρινά να τον ακούσετε.
Αυτή την φωνή της εκκλησίας έχουν ανάγκη σήμερα οι νέοι μας:
Ακολουθεί σχόλιο (για μία ακόμη ένοχη στάση της Ελλαδικής Ιεραρχίας όταν στο παρελθόν αρνήθηκε να πάρει θέση, όταν τέθηκε θέμα για το γνωστό πρόσωπο που προκαλούσε με τα βιβλία και τις απόψεις του):
Ήρθαν
δύο-τρεις φοιτήτριες σήμερα και μου είπαν: «Γέροντα, κάντε προσευχή να
περάσουμε στις εξετάσεις» και εγώ τις είπα: «Θα προσευχηθώ να περάσετε
τις εξετάσεις της αγνότητας. Αυτό είναι το πιο βασικό. Όλα τα άλλα
βολεύονται μετά». Καλά δεν τις είπα; Ναι, είναι μεγάλο πράγμα να βλέπεις
στα πρόσωπα των νέων σήμερα τη σεμνότητα, την αγνότητα! Πολύ μεγάλο
πράγμα!
Έρχονται
μερικές κοπέλες οι καημένες τραυματισμένες. Ζουν άτακτα με νέους, δεν
καταλαβαίνουν πως ο σκοπός τους δεν είναι καθαρός και σακατεύονται. «Τι
να κάνω, πάτερ;» με ρωτούν. «Ο ταβερνιάρης, τις λέω, έχει φίλο τον
μπεκρή, αλλά γαμπρό δεν τον κάνει στην κόρη του». Να σταματήσετε τις
σχέσεις. Αν σας αγαπούν πραγματικά, θα το εκτιμήσουν. Αν σας αφήσουν,
σημαίνει ότι δεν σας αγαπούν και θα κερδίσετε χρόνο».
Ο
πονηρός εκμεταλλεύεται τη νεανική ηλικία, που έχει επιπλέον και τη
σαρκική επανάσταση και προσπαθεί να καταστρέψει τα παιδιά στη δύσκολη
αυτή περίοδο που περνούν. Το μυαλό είναι ανώριμο ακόμα, υπάρχει απειρία
μεγάλη και απόθεμα πνευματικό καθόλου. Γι’ αυτό ο νέος πρέπει πάντα να
αισθάνεται ως ανάγκη τις συμβουλές των μεγαλυτέρων σ’ αυτή την κρίσιμη
ηλικία, για να μη γλιστρήσει στο γλυκό κατήφορο της κοσμικής λεωφόρου,
που στη συνέχεια γεμίζει την ψυχή από άγχος και την απομακρύνει αιώνια
από τον Θεό.
Καταλαβαίνω
ότι ένα φυσιολογικό παιδί, στη νεανική ηλικία, δεν είναι εύκολο να
βρίσκεται σε τέτοια πνευματική κατάσταση, ώστε να κάνει διάκριση· «ουκ
ένι άρσεν και θήλυ». Γι’ αυτό και οι πνευματικοί πατέρες συνιστούν να
μην κάνουν συντροφιά τα αγόρια με τα κορίτσια, όσο και πνευματικά κι αν
είναι, γιατί η ηλικία είναι τέτοια που δε βοηθάει και ο πειρασμός
εκμεταλλεύεται τη νεότητα. Γι’ αυτό συμφερότερο είναι ο νέος θα θεωρηθεί
ακόμα και κουτός από τα κορίτσια (ή η νέα από τα αγόρια) για την
πνευματική του φρονιμάδα και αγνότητα και να σηκώνει και αυτόν το βαρύ
σταυρό. Γιατί αυτός ο βαρύς σταυρός κρύβει όλη τη δύναμη και τη
