Ο π. Γεώργιος Μεταλληνός παρουσιάζει το βιβλίο του π. Βασιλείου Βολουδάκη " Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ" και το χαρακτηρίζει ποιμαντικό και πνευματικό βιβλίο λέγοντας πως ο π. Βασίλειος μας υπενθυμίζει την ουσία του εκκλησιαστικού βίου δηλαδή πως όλη η ζωή μας ανήκει στο Χριστό. Τονίζει πως το βιβλίο κινείται σε ορθοδοξοπατερικά πλαίσια και ανάγεται στην Καινή Διαθήκη , στην εκλογή των επτά διακόνων, που είναι μια καθαρά πολιτική ενέργεια.Ακόμα συμφωνεί με την άποψη του π. Βασιλείου ότι οι πιστοί πρέπει να ασχολούνται με τα πολιτικά θέματα και όχι με τα κομματικά, εννοώντας,βεβαίως, τα Κομματικά που υπάρχουν σήμερα στη Βουλή, χωρίς να αρνείται τη δημιουργία Παρατάξεως εκκλησιαζομένων ανθρώπων, γι' αυτό στα "ΔΗΜΗΤΡΕΙΑ" του Αγ. Δημητρίου Μπραχαμίου είπε σε σχετική συζήτηση ότι ανήκει στην Παράταξη "ΚΟΙΝΩΝΙΑ".

    Ο π.Γ. Μεταλληνός υπέρ της πνευματικής πολιτικής   

Η πολιτική παράταξη Εκκλησιαζομένων δεν είναι κόμμα(π. Βασίλειος Βολουδάκης)

Στην ορθόδοξη παράδοση μας δεν επιτρέπεται να υπάρχουν πολιτικά κόμματα που να χωρίζουν τους πιστούς. Ο μόνος διαχωρισμός που μπορεί να υπάρξει είναι σε αυτούς που παρατάσσονται με το Χριστό και σε αυτούς που τον πολεμούν. Το κόμμα χωρίζει και κομματιάζει τον πιστό λαό. Ο χριστιανός ανήκοντας στην Εκκλησία δεν μπορεί να ανήκει κάπου αλλού, δηλαδή σε κομματάκια, αφού ανήκει στην ολοκλήρωση. Η παράταξη "ΚΟΙΝΩΝΙΑ" καλεί όλους αυτούς τους ολοκληρωμένους ανθρώπους σε συστράτευση εναντίον εκείνων που θέλουν να κομματιάσουν τους ανθρώπους.

Απόσπασμα από την εκδήλωση της παρουσίαση του βιβλίου "Η Πολιτική είναι Ποιμαντική" που έγινε στο Περιστέρι, την Παρασκευή 6 Απριλίου 2012 στο Θέατρο Πολιτών.

Πρόσκληση για την παρουσίαση του βιβλίου "Η Πολιτική είναι Ποιμαντική" στο Περιστέρι

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΝΕΚΑΘΕΝ ΝΟΥΘΕΤΟΥΣΕ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ (π. Βασίλειος Βολουδάκης)

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΝΕΚΑΘΕΝ

ΝΟΥΘΕΤΟΥΣΕ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ

Επειδή ὑπάρχουν ἀκόμη ἀρκετοί πού ἀμφιβάλλουν γιά τό ἐάν καί κατά πόσον πρέπει νά σχετίζεται τό λειτούργημα τοῦ Κληρικοῦ μέ τό ἔργο καί τήν διακονία τῶν πολιτικῶν, παρά τά ὅσα ἔχουμε ἐπί πολλά ἔτη γράψει σχετικά μέ τήν ὑποχρέωση τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Ποιμένων νά νουθετοῦν, νά καθοδηγοῦν καί νά ἐλέγχουν τούς πολιτικούς, ἀρχίζουμε ἀπό τό τεῦχος αὐτό νά παραθέτουμε κείμενα τῆς Βυζαντινῆς περιόδου πού μαρτυροῦν μέ τόν πιό πειστικό τρόπο την ἀλήθεια τῶν ἰσχυρισμῶν μας.

Τό κείμενο πού ἀκολουθεῖ εἶναι ἀποσπάσματα ἀπό τίς παραινέσεις τοῦ Διακόνου τῆς Κωνσταντινουπόλεως Ἀγαπητοῦ πρός τόν μαθητή του καί Αὐτοκράτορα Ἰουστινιανό γιά τήν ἄσκηση τῶν βασιλικῶν του καθηκόντων.

Εἶναι περιττό νά τονίσουμε τήν σημασία τοῦ κειμένου αὐτοῦ, δεδομένου ὅτι οἱ παραινέσεις γίνονται ἀπό ἕνα ἁπλό Διάκονο τῆς Ἐκκλησίας πρός ἕνα ἰσόβιο Αὐτοκράτορα πού εἶχε σπάνια θεολογική κατάρτιση καί παιδεία,ἐνῶ αὐτοί πού  ἀρνοῦνται σήμερα τίς παραινέσεις τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι ἐφήμερα πολιτικά πρόσωπα καί τέτοιου μάλιστα ἐπιπέδου, ὥστε καί στά καθαρά βιοτικά ζητήματα νά τά θαλασσώσουν καί νά ὁδηγήσουν τήν Πατρίδα μας στήν χρεωκοπία!

Γιά τήν βοήθεια στήν συλλογή τῶν κειμένων ὀφείλουμε χάριτας στόν ἀγαπητόν καί φιλομαθέστατον συμπρεσβύτερον π. Ἀθανάσιον Γιαννόπουλον, ἐφημέριον τοῦ Ἱ. Ν. Ἁγ. Ἀρτεμίου Γούβας, τόν ὁποῖον θερμά εὐχαριστοῦμε καί ἐλπίζουμε στήν περαιτέρω συνεργασία του.

π. Β. Ε. Β.

ΕΚΘΕΣΙΣ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ ΠΑΡΑΙΝΕΤΙΚΩΝ,

ΠΑΡΑ ΑΓΑΠΗΤΟΥ

ΔΙΑΚΟΝΟΥ ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ,

ΠΡΟΣ ΒΑΣΙΛΕΑ ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΟΝ.

Οι πιστοί δεν βλέπουμε την κοροϊδία των πολιτικών; (π. Βασίλειος Βολουδάκης)

Ο π. Βασίλειος τονίζει την απουσία των εκκλησιαζομένων ανθρώπων από το κοινοβούλιο. Αναφέρεται στην εποχή που η Ελλάδα αντάλλασσε τα προϊόντα που παρήγαγε με τα είδη που παρήγαγαν οι άλλες χώρες. Όταν όμως τα είδη 

αντικαταστάθηκαν από τα χρήματα άρχισαν και τα παράνομα οικονομικά παιχνίδια. Οι ελληνικές κυβερνήσεις δέχτηκαν να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των ξένων κρατών σε βάρος της ελληνικής οικονομίας και ανάπτυξης . Τονίζει επίσης το εμπόριο χρήματος που γίνεται και τον αισχροκερδή τρόπο που κόβονται και πωλούνται τα ευρώ . 

Απόσπασμα από την εισήγηση του π. Βασιλείου Βολουδάκη , στην παρουσίαση του βιβλίου του "Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ " στη Λάρισα .

Ολόκληρη η εισήγηση
http://www.agnikolaos.gr/2010-07-14-16-00-16/195-ekdilosi-gia-tin-paroysiasi-...

Η πολιτική εξουσία είναι θέμα της δογματικής(π. Βασίλειος Βολουδάκης)

Ο π. Βασίλειος θέτει το ερώτημα πόσες πηγές χορηγήσεως της Θείας Χάριτος υπάρχουν και με πόσους τρόπους ο Θεός χορηγεί στους ανθρώπους την Θεία Χάρι και ευλογία Του, δηλαδή με πόσους τρόπους ο Θεός δίνει εξουσία στους ανθρώπους. Η εξουσία όπως μας αποκάλυψε η Αγία Γραφή δίδεται από το Θεό. Δεν υπάρχει άλλη πηγή εξουσίας. Η Εκκλησία μας που είναι ο Χριστός είναι αυτή του αποτελεί το ταμείο της Θείας Χάριτος και δια αυτής όλες οι εξουσίες μερίζονται επί της γης. Αυτό είναι δογματικό θέμα και αδιαπραγμάτευτο. Συνεπώς το σύναγμα της Ελλάδος που λέει ότι πάσα εξουσία πηγάζει από το λαό δεν είναι ορθόδοξο σύνταγμα, είναι επηρεασμένο από την προτεσταντική άποψη, Στις μέρες μας φτάσαμε στο σημείο να θεωρείται η κοσμική εξουσία ως μια εξουσία εντελώς ανεξάρτητη από τον Θεό και από την Εκκλησία Του αλλά να εξαρτάται απολύτως από τους μηχανισμούς που οι πολιτικοί και τα συμφέροντα που εξυπηρετούν επιλέγουν για να εγκλωβίσουν τους ανθρώπους εκεί που θέλουν.

(Απόσπασμα από την εισήγηση του π. Βασιλείου Βολουδάκη , στην παρουσίαση του βιβλίου του "Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ " στη Λάρισα )

Η πολιτική εξουσία είναι θέμα της δογματικής 

  

Εκδήλωση για την παρουσίαση του βιβλίου του π.Βασιλείου Βολουδάκη "Η Πολιτική είναι Ποιμαντική " στην Λάρισα

Εισηγήσεις από την εκδήλωση για την παρουσίαση του βιβλίου "Η Πολιτική είναι Ποιμαντική" στην Πάτρα

Με την ευλογία του Σεβασμιωτάτου  Μητροπολίτη Πατρών, την Τετάρτη 23 Νοεμβρίου 2011 στο Κέντρο Ενοριακής Διακονίας του Ι.Ν. Αγ. Νικολάου Πατρών, έγινε η παρουσίαση του βιβλίου του π. Βασιλείου Βολουδάκη "Η Πολιτική είναι Ποιμαντική".

Χαιρετισμός Πανοσ. Πρωτοσυγκέλλου π. Συμεών Χατζή 

Προλόγιση κ. Δημήτρη Παπαδοπούλου, θεολόγου

Παρουσίαση του βιβλίου από τον κ. Μιχάλη Ηλιάδη

Ο π. Βασίλειος Βολουδάκης μιλάει για το βιβλίο 

Πρόσκληση για την παρουσίαση του βιβλίου στην Πάτρα

Από την Θεοκρατία στην Παγκοσμιοποίηση, του π. Βασιλείου Βολουδάκη

Από την Θεοκρατία

στην Παγκοσμιοποίηση

του π. Βασιλείου Βολουδάκη

από το βιβλίο του "Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ"

Εισήγηση στο 3ο Ιερατικό Συνέδριο της Ί. Αρχιεπισκοπής Αθηνών, επί παρουσία του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, στο Στάδιο «Ειρήνης και Φιλίας» στις 9 Μαΐου 2006.
 Πρωτοδημοσιεύθηκε στην Εκκλησιαστική εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος», από τις 26 Μαΐου έως τις 9 Ιουνίου 2006.

Μακαριώτατε,

Σεβασμιώτατε, Θεοφιλέστατοι,

Σεβαστοί Πατέρες,

Χριστός Ανέστη!

Με συναίσθηση ευθύνης για την τιμητική ανάθεση της εισηγήσεως στο παρόν Ιερατικό Συνέδριο θα προσπαθήσω να καταθέσω μόνο κάποιες άπλες σκέψεις-προβληματισμούς σχετικά με την πορεία πού ακολουθεί ο κόσμος μας, δεδομένου ότι ο χρόνος πού έχω στη διάθεση μου δεν επιτρέπει διεξοδική διαπραγμάτευση του θέματος.

Για την Παγκοσμιοποίηση έχουν γραφεί ήδη πολλά. Πάρα πολλά. Και γράφονται συνεχώς. Έχει γίνει της μόδας ή, για να εκφρασθούμε πιο σωστά, προπαγανδίζεται από πολλούς ως η τελειότερη έκφραση του ανθρώπινου πολιτισμού.

Παρά τις όποιες αντιρρήσεις, παρά τις όποιες αντιδράσεις και τους ενδοιασμούς, η προπαγάνδα υπέρ της Παγκοσμιοποίησης κάμπτει συνεχώς τις ψυχικές αντιστάσεις των ανθρώπων και διαμορφώνει νοοτροπίες και συνειδήσεις κατάλληλες για να την δεχθούν ως την φυσική -και γιατί και όχι επιθυμητή- εξέλιξη της ιστορίας του κόσμου.

H αξιολόγηση του ρεύματος που λέγεται Παγκοσμιοποίηση εξαρτάται από τα μάτια, πού διαθέτει ό καθένας, και επειδή «νους ορά και νους ακούει», όταν λέμε μάτια, εννοούμε τον νουν με τον όποιο ό κάθε άνθρωπος βλέπει, αντιλαμβάνεται, αισθάνεται και αποφασίζει.

H ιδέα της Παγκοσμιοποίησης δεν είναι καινούργια

Ο Αρχιεπίσκοπος είναι αρχιεπίσκοπος των Ορθοδόξων Ελλήνων και όχι των Ελλήνων αθρήσκων και αλλοθρήσκων.( π. Βασίλειος Βολουδάκης )

Απόσπασμα απο την παρουσίαση του βιβλίου του αιδεσ. π. Βασίλειου Βολουδάκη "Η Ποιμαντική είναι Πολιτική" που παρουσιάστηκε την Κυριακή 9 Οκτωβρίου 2011 στο Πνευματικό Κέντρο Ρουμελιωτών

Η Διαμαντοπούλου είναι πάνω απο την Ιεραρχία;

Γιατί έγινε στρατηγός η Παναγία μας;π.Βασίλειος Βολουδάκης

Αφιέρωση σ’ εκείνους που αφήνουν την πολιτική στους αθέους

ΓΙΑΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ
Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ;

  (από το βιβλίο του π.Βασιλείου Βολουδάκη ,"Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ")

   

Όταν ένα έθνος, σαν το δικό μας, θεμελιωμένο από τα πανάρχαια χρόνια στην θρησκευτικότητα και προσδιορισμένο αποκλειστικά από αυτήν, έχει παραλύσει τόσο απόλυτα, ώστε να μη αντιδρά στην καλπάζουσα αθεοποίησή του, δηλαδή μένει παγερά αδιάφορο μπροστά στην επικείμενη εξαφάνιση της Ρωμιοσύνης του, τότε, ασφαλώς, είμαστε πολύ κοντά στα ύστερα του κόσμου!

    Αυτή η διαπίστωση δεν είναι ένα στιγμιαίο συναισθηματικό ξέσπασμα, αλλά η προδιαγεγραμμένη συνέπεια της λειτουργίας του πνευματικού νόμου, που έγινε και θρυλικός παιάνας του λαού μας: «Η Ρωμιοσύνη είναι φυλή συνόκαιρη του κόσμου. Η Ρωμιοσύνη θα χαθή όντας ο κόσμος λείψη»!

    Η μειωμένη εθνική αυτοεκτίμησή μας, που είναι η αιτία της απίστευτης ενδοτικότητος και απραξίας μας, είναι ένα καθαρά πνευματικό αποτέλεσμα της μακροχρόνιας σταδιακής αποξενώσεώς μας από την Πηγή της Ζωής και της Αλήθειας, η αποξένωση του λαού μας από την Εκκλησία του, πράγμα το οποίο συστηματικά καλλιεργήθηκε και καλλιεργείται από τις αμοραλιστικές κυβερνήσεις των τελευταίων 180 ετών, χωρίς καμμιά –απολύτως καμμιά– εξαίρεση αληθινά πιστού Κυβερνήτη.

    Δυστυχώς, καθ’ όλο το ανωτέρω διάστημα παρουσίασε πνευματική καθίζηση και η ηγεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος, με κάποιες λιγοστές εξαιρέσεις εκκλησιαστικών ηγετών, οι οποίοι, όμως, και αυτοί περιορίσθηκαν σε κάποια πνευματικά και εθνικά παραγγέλματα, παραλείποντας το μείζον και κύριο, δηλαδή να τονίσουν και να θέσουν σαν κηρυκτική προτεραιότητα την αλήθεια ότι η πολιτική είναι κλάδος της Ποιμαντικής, αφού η καθημερινή ζωή των Χριστιανών, που καθορίζεται από την πολιτική, δεν μπορεί να διαφέρη, αλλά πρέπει να είναι ταυτόσημη με την πνευματική ζωή της Εκκλησίας.

    Είναι σημαντική και αποδεικτική των λόγων μας η υπενθύμιση του σπουδαίου θεολόγου π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ ότι «ο Χριστιανισμός εισήλθε στην ιστορία σαν νέα κοινωνική τάξη, σαν νέα κοινωνική διάσταση» και γι’ αυτό «από την πρώτη αρχή ο χριστιανισμός δεν ήταν κυρίως δόγμα αλλά κοινότητα»!

    Φαίνεται, όμως, πως δεν αρκεί στο μεγάλο πλήθος των χριστιανών αυτή η υπενθύμιση, ούτε τα όσα έχουμε μέχρι σήμερα γράψει για να καταδείξουμε ότι ο χριστιανός δεν μπορεί να διχοτομή τη ζωή του σε ζωή στην Εκκλησία και σε καθημερινή ζωή, παρεκτός και αν ο χριστιανός ζει σε αθεϊστικό ή αλλόθρησκο κράτος, οπότε, τότε και μόνο τότε είναι υποχρεωμένος να υπομένη σαν μαρτύριο τη δημόσια ζωή, προσπαθώντας να ζήση με διάκριση και σύνεση, σύμφωνα με τις υποδείξεις της «Προς Διόγνητον» Επιστολής.

    Δεν μπορούν να καταλάβουν οι χριστιανοί μας, αλλά ούτε και πολλοί από τους Ποιμένες, ότι ο χριστιανός που ζει σε χριστιανικό κράτος και έχει την δυνατότητα να επιλέγη και να ψηφίζη τους κυβερνήτες του, είναι αδιανόητο να ακολουθή την μοιρολατρική τακτική των ανθρώπων που ζουν σε καθεστώς που δεν το επιλέγουν αλλά τους επιβάλλεται. Και, επίσης, δεν συνειδητοποιούν ότι με το να επιλέγουν άρχοντες χωρίς πνευματικά κριτήρια, αφ’ ενός μεν αυτό είναι πνευματικός μαζοχισμός (αφού αυτοί οι ίδιοι δίνουν εξουσία στους πολιτικούς οι οποίοι εν συνεχεία με την πολιτική τους δυσκολεύουν ή και ακυρώνουν την πνευματική ζωή των ψηφοφόρων τους), αφ’ ετέρου δε έχουν βαρειά πνευματική ευθύνη έναντι των συνανθρώπων του έθνους τους γιατί με την ψήφο τους δίνουν εξουσία σε ανθρώπους με ανύπαρκτη πίστη και ξένους ή και πολεμίους του φρονήματος και του πολιτεύματος της Εκκλησίας μας, με αποτέλεσμα να αφανίζεται η Πίστη του Έθνους μας, να αφανίζεται η Ρωμιοσύνη.

    Αυτή η δυσκολία να αντιληφθούμε τα αυτονόητα είναι, νομίζω, το μεγαλύτερο πρόβλημά μας. Είναι αυτό που, τελικά, αφανίζει την Ρωμέϊκη Πίστη στον Θεό μας.

    Ο μακαριστός π. Φλωρόφσκυ έγραψε, απευθυνόμενος σε όλες τις φυλές της γης, πως «για να γίνουμε πραγματικοί Χριστιανοί πρέπει να γίνουμε περισσότερο Έλληνες»! Το δικό μας, λοιπόν, δράμα οφείλεται στο ότι πάψαμε να είμαστε πραγματικοί Έλληνες, γι’ αυτό εξατμίζεται συνεχώς και ο Χριστιανισμός μας.

    Αυτό δεν πρέπει να ηχήση παράξενα, δίδοντας την εντύπωση πως βάζουμε πάνω από την Πίστη μας στον Χριστό την ιδιότητα του Έλληνα πολίτη. Κάτι τέτοιο θα ήταν βλάσφημο, αθεολόγητο και ανιστόρητο, ιδίως μετά τα όσα σπουδαία έχει γράψει ο εκκλησιαστικός Πατήρ, αοίδημος π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, για τις «Ελληνοχριστιανικές συνθέσεις». Πρόθεση του μεγάλου Ρώσου θεολόγου π. Φλωρόφσκυ, αλλά και δική μας, είναι να τονίσουμε ότι η ένδειξη Έλληνας δεν προσδιορίζει τον πολίτη μιας χώρας, αλλά τον άνθρωπο που, αφ’ ενός μεν, θεωρεί εντελώς παράλογο να ζη ως άθεος στον κόσμο και, αφ’ ετέρου, θεωρεί αδιανόητο να χωρίση την πνευματική του ζωή από την καθημερινότητά του. Αυτό δεν συμβαίνει πουθενά αλλού στον κόσμο και γι’ αυτό ο χαρακτηρισμός Έλληνας ήταν μέχρι σήμερα ταυτόσημος με τον βαθύτατα θρησκευόμενον άνθρωπο και την Ορθοδοξία!

    Μια σύντομη αναδρομή στην ιστορία του λαού μας από τα πανάρχαια χρόνια θα μας βεβαιώση ότι Έλληνας άθεος δεν υπήρξε ποτέ, παρά μόνο σαν ασήμαντη μειοψηφία. Ακόμα και σήμερα, που η χριστιανική μας Πίστη έχει απίστευτα συρρικνωθεί –υπαιτιότητι πρωτίστως των Ποιμένων– οσάκις τίθεται σε ψηφοφορία το φρόνημα του Έλληνα στις Εθνικές εκλογές, τα πολιτικά κόμματα που έχουν εξαγγείλει στον λαό ότι δεν πιστεύουν στον Θεό, λαμβάνουν ποσοστό από 3 έως 8%! Καί να σκεφθή κανείς ότι στο ποσοστό αυτό συμπεριλαμβάνονται και πολλοί αφελείς χριστιανοί ψηφοφόροι που νομίζουν πως είναι ακίνδυνο να ψηφίζουν δεδηλωμένους αθέους! Αυτό το γνωρίζουν οι πολιτικοί και γι’ αυτό η πλειοψηφία τους αποκρύπτει από τον λαό την αθεΐα τους, με σκοπό η αποσιώπηση αυτή να παραπλανήση τον λαό και να τους δώση την εξουσία.

    Από τα πανάρχαια χρόνια οι πρόγονοί μας ένοιωθαν την ανάγκη να έχουν τον Θεό σε κάθε δραστηριότητα και ενέργειά τους. Ποτέ δεν ένοιωσαν τον Θεό σαν φόβητρο, σαν αυτόν που βρίσκεται έξω από την ζωή τους και έχει μόνο απαιτήσεις. Και, αφού δεν είχαν ακόμη την Αποκάλυψή του, έπλασαν με την επιθυμία τους μια πολυποίκιλη θεότητα, ικανή να καλύψη όλες τους τις ανάγκες, ώστε να είναι οι θεοί στη ζωή τους και όχι στο περιθώριο της ζωής, δηλαδή έξω από την πολιτική, όπως θέλουν και επιμένουν και επιβάλλουν οι πολιτικοί της πατρίδος μας, που ισχυρίζονται μεν πως είναι Έλληνες αλλά δεν είναι!

    Έτσι, οι πρόγονοί μας, δημιούργησαν το δωδεκάθεο. Μια συναγωγή θεών με την μορφή υπουργικού συμβουλίου, ώστε κάθε θεός-μέλος του συμβουλίου αυτού να καλύπτη κάποια ανθρώπινη δραστηριότητα. Ο Δίας σαν Πρωθυπουργός και συντονιστής των θεών, η Αθηνά σαν υπουργός Παιδείας, ο Άρης σαν υπουργός Αμύνης και Πολέμου, η Δήμητρα σαν υπουργός Γεωργίας, ο Ερμής σαν υπουργός Μεταφορών, ο Ποσειδώνας σαν υπουργός Ναυτιλίας, κλπ.

    Ο Πλούταρχος περιγράφει με συντομία αλλά και με σαφήνεια την απόλυτη θεοσέβεια όλων των Ελληνικών Πόλεων-Κρατών: «Εύροις δ’ αν επιών πόλεις ατειχίστους, αγραμμάτους, αβασιλεύτους, αοίκους, αχρημάτους, νομίσματος μη δεομένας, απείρους θεάτρων και γυμνασίων· ανιέρου δε πόλεως και αθέου, μη χρωμένης ευχαίς, μήδ’ όρκοις, μηδέ μαντείαις, μηδέ θυσίαις επ’ αγαθοίς, μηδ’ αποτροπαίς κακών, ουδείς εστιν γεγονώς θεατής ουδ’ έσται». Αυτά που λέει ο Πλούταρχος σημαίνουν ότι ο κάθε περιηγητής των Ελληνικών Πόλεων-Κρατών της αρχαιότητος «μπορούσε να συναντήση πόλεις χωρίς τείχη, χωρίς παιδεία, χωρίς διοίκηση, χωρίς σπίτια, χωρίς χρήματα, πόλεις που δεν χρειάζονται νόμισμα, που δεν έχουν θέατρα ή γυμναστήρια, ούτε γνωρίζουν αν υπάρχουν τέτοια, πόλη, όμως, που είναι άθεη και δεν έχει ιερά, που δεν κάνει προσευχές, ούτε όρκους, ούτε μαντείες, ούτε θυσίες για ευόδωση καλών αιτημάτων, ούτε για την αποτροπή των συμφορών, τέτοια πόλη κανείς δεν συνάντησε ούτε πρόκειται να συναντήση». Που να ζούσε ο Πλούταρχος στις μέρες μας!...

    Η απόλυτη θεοσέβεια των αρχαίων προγόνων μας αποδεικνύεται και από την έκφραση-λυδία λίθο, με την οποία δοκίμαζαν το ποιός έχει τις προϋποθέσεις για να χαρακτηρισθή Έλληνας: Έπρεπε να είναι «όμαιμος», «ομόγλωσσος» και «ομόθρησκος». Στο κριτήριο του χαρακτηρισμού δεσπόζει το «ομόθρησκος» ως ενσυνείδητη και εκούσια προσωπική επιλογή, ενώ το μεν «όμαιμον» το αποκτά κανείς με τη φυσική του γέννηση χωρίς προσωπική του επιλογή, το δε «ομόγλωσσον» δεν είναι πάλι προσωπική επιλογή, αφού η γλώσσα είναι μόνο μέσον επικοινωνίας και όχι τρόπος ζωής.

    Αυτή η συνυφασμένη με τον Έλληνα θρησκευτικότητα κορυφώθηκε και βρήκε το πλήρωμά της στην αποκεκαλυμμένη από τον Ουρανό και Σαρκωθείσα στον Χριστό Αλήθεια. Οι Πατέρες μας πλέον δεν ζούσαν έχοντας στο πλευρό τους φανταστικούς θεούς με πάθη και έχθρες αλλά ζούσαν ενωμένοι ασυγχύτως και αδιαιρέτως με τον Τριαδικό Θεό μας, την Υπεραγία Θεοτόκον και τους Αγίους μας, στους οποίους ο Θεός έδωσε πολυποίκιλα χαρίσματα ώστε να συμπαρίστανται και να συντρέχουν τους ανθρώπους σε όλες τις κατά Θεόν δραστηριότητές τους και στην επίλυση των προβλημάτων τους. Το Ευχολόγιο της Εκκλησίας μας είναι μάρτυρας.

    Εξαιρέτως έλαβε δύναμη και χάρη η Πανάχραντος Μητέρα του Θεού μας, η Παναγία μας, η οποία είναι η μόνη μετά Θεόν που γνωρίζει τόσο βαθειά πως, αν εκλείψη η θεοσέβεια του λαού μας, θα χαθούμε ολοτελώς, ώστε έγινε και Υπέρμαχος Στρατηγός για να καταστήση πασιφανές ότι η με θεοσέβεια ενασχόληση με την πολιτική διακυβέρνηση του Ορθοδόξου λαού, όχι μόνο δεν είναι αμαρτία αλλά είναι έργο Ουράνιο και Πανάγιο.

    Η Παναγία έγινε Στρατηγός και μεις ακόμη διστάζουμε να πολιτευθούμε, μήπως και αμαρτήσουμε!

    Δεν έγινε Στρατηγός ο Χριστός, γιατί δεν επιτρέπει στους κληρικούς του κοσμικές διακονίες, επειδή δεν είναι καλόν να αφήσουν τον λόγο του Θεού και «να διακονούν τραπέζαις». Έγινε όμως Στρατηγός η Παναγία Μητέρα Του για να μήν έχη κανείς μας δικαιολογία, όταν παραθεωρή την δημόσια ζωή και την εγκαταλείπει σε χέρια άνομα και ασεβή, που μετατρέπουν την ζωή των πιστών σε μαρτύριο και διαμορφώνουν τα ήθη των νεωτέρων με πρότυπα την ασέβεια, την ασέλγεια και την σκληροκαρδία.

    Το συγκλονιστικό μήνυμα της Υπεραγίας Θεοτόκου είναι τόσο κραυγαλέο, ώστε όχι μόνο δεν άφησε την Βυζαντινή Αυτοκρατορία να λησμονήση ότι η πολιτική διακυβέρνηση των χριστιανών είναι ιερή Διακονία, ισότιμη με την εκκλησιαστική, αλλά διατηρήθηκε αναλλοίωτο το μήνυμα και στα τετρακόσια χρόνια της μετέπειτα σκλαβιάς, και έφθασε ως την Παλιγεννεσία, όπως μαρτυρεί το πρώτο Σύνταγμα της ελεύθερης Ελλάδος, στο οποίο τίθεται ως αποκλειστική προϋπόθεση της Ελληνικότητος η εις Χριστόν Πίστις: «Πάντες οι πιστεύοντες εις Χριστόν, εισίν Έλληνες»!

    Αυτή τη θεοσέβεια υπηρέτησε ο πρώτος και ο μόνος ευλαβής Κυβερνήτης της Πατρίδος μας, Ιωάννης Καποδίστριας, έως ότου τον δολοφόνησαν εκείνοι, που μόνο το όνομα του Έλληνα είχαν και όχι την ψυχή και το φρόνημα. Αυτοί κυβερνούν από τότε μέχρι σήμερα.

    Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια. Η Ρωμέϊκη φυλή βρίσκεται στην κρισιμώτερη καμπή της από τα πρωτοελληνικά χρόνια. Αν χαθή η πίστη μας, όπως με πυραυλοκίνητη ώθηση επιχειρούν να την απωθήσουν από την ζωή μας οι πολιτικοί, ημών κοιμωμένων, τότε σίγουρα θα χαθή το Γένος μας, αφού θα έχη χάσει τη συστατική του δύναμη, που, όπως δείξαμε, είναι η αδιαίρετη σχέση του με τον Δημιουργό του.

    Και, αν χαθή το Γένος μας, τότε μαζί με αυτό, μόνο ο Θεός γνωρίζει το τι θα παρασυρθή στην άβυσσο!...

 

π. Βασίλειος Ε. Βολουδάκης

πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Ενοριακή Ευλογία” τον Μάρτιο 2010 , τεύχος 93

Απαντήσεις σε ερωτήματα για «τα πολιτικά όρια της Εκκλησίας», του π. Βασιλείου Βολουδάκη

Απαντήσεις σε ερωτήματα

για «τα πολιτικά όρια της Εκκλησίας»

από το βιβλίο του π. Βασιλείου Βολουδάκη, "Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ"

Αναγνώστες που διάβασαν τα αποσπάσματα της Εισηγήσεως μου στο Πολεμικό Μουσείο θέλησαν επιπλέον εξηγήσεις πάνω σε διατυπωθείσες απόψεις μου, γι' αυτό, θα προσπαθήσω να εξηγήσω περισσό­τερο τις διατυπώσεις μου:

1. Ερώτηση:

Η φράση η Εκκλησία είναι το περιέχον και όχι το περιεχόμενο του Κράτους, σημαίνει ότι η Εκκλησία διεκδικεί Κρατική εξουσία;

Δεν εννοώ με την διατύπωση μου αυτή ότι ή Εκκλησία διεκδικεί την κρατική εξουσία, αλλά ότι έχει η Εκκλησία την ύψιστη Εξουσία, που είναι ή Πνευματική Εξουσία. Και η Πνευματική Εξουσία «τα πάντα ανακρίνει και υπό ουδενός ανακρίνεται».

Αυτός πού αρνείται να συμμορφωθεί με τις οδηγίες της Εκκλησίας, πού είναι οδηγίες του Χριστού, και υπακούει στις αντιχριστιανικές οδηγίες των πολιτικών, παύει να είναι χριστιανός και πρέπει να το γνωρίζει καλά. Γιατί δεν πρόκειται για μια οποιαδήποτε πτώση του, μια οποιαδήποτε αμαρτία, που από αδυναμία όλοι μπορεί να διαπράξουμε, αλλά πρόκειται για ενσυνείδητη αντίδραση στις οδηγίες του Θεού και υιοθέτηση άλλων οδηγιών, εντάλματα και επινοήματα ανθρώπων. Ή Εκκλησία οφείλει, λοιπόν, λόγω της Πνευματικής Της εξου­σίας, δηλαδή της ευθύνης Της, να ειδοποιεί τους ανθρώπους, ότι με την τακτική τους αυτή, έχουν αλλοιώσει στην ζωή τους τον Χριστιανισμό και γι' αυτό τους αποκόπτει.

Οι πολιτικοί μας, όμως, θεωρούν ότι αυτοί ως Κράτος πρέπει να προσδιορίζουν και την Εκκλη­σία, ότι ή Εκκλησία είναι ένας επιπλέον φορέας της δικαιοδοσίας τους, και γι' αυτό Της απαγορεύουν να πληροφορεί τον λαό για την αντιχριστιανικότητα της πολιτικής τους, κάνοντας τους κριτική στο νομοθετικό τους έργο. Αυτό είναι ωμή καθυπόταξη της Εκκλησίας.

Η Εκκλησία μας ποτέ δεν επεθύμησε πολιτική εξουσία αλλά και ουδέποτε εγκατέλειψε την πνευ­ματική της εξουσία για να υποκύψει στον αυταρχισμό του κράτους, παρά μόνο όταν οι Κληρικοί Της ήσαν σε πνευματική παρακμή. Είναι, επίσης, έξω από την Θεανθρώπινη Φύση Της να θελήσει να επιβάλει δια της βίας την Πίστη στους ανθρώπους. Πρέπει, όμως, και το Κράτος να σεβασθεί την πλειοψηφία και όχι να πλαστογραφεί την μειοψηφία ανυψώνοντας την πάνω από την πλειοψηφία.

Στην Πατρίδα μας αυτό γίνεται συστηματικά μετά τον Καποδίστρια και μέχρι και σήμερα. Η πλειοψηφία των πολιτικών -κυρίως αυτών που κυβερνούν-επειδή στην πράξη είναι άθεοι ή αδιάφοροι περί την Πίστη, προσπαθούν με κάθε τρόπο εδώ και χρόνια να γκρεμίσουν οτιδήποτε χριστιανικό σ' αυτό τον τόπο, παρουσιάζοντας μια πλαστή κοινή γνώμη ώστε η Ελληνική κοινωνία να εμφανίζεται αποχριστιανισμένη.

Αυτό το κατορθώνουν εκτός της νομοθεσίας τους, και με το να τοποθετούν σε καίριες θέσεις, κυρίως στα Μ.Μ.Ε. ότι πιο σάπιο σε πνευματική ποιότητα έχει να παρουσιάσει η σύγχρονη Ελληνική Κοινωνία. Γι' αυτό είναι καιρός να μετρηθούμε. Πόσοι είμαστε και πόσοι είναι. Και τότε τα λέμε καλύτερα.

2. Ερώτηση:

Πώς η Εκκλησία μπορεί να ευλογεί πιστούς να εισέλθουν στη πολιτική;

Είναι εντολή της Εκκλησίας να «προΐστανται κα­λών έργων οι πεπιστευκότες τω Θεώ». Και είναι υποχρέωση των Ποιμένων της Εκκλησίας να ευλο­γούν και να ενθαρρύνουν και να συμπράττουν με τούς πιστούς στα καλά έργα. Δεν υποκαθιστούμε την Εκκλησία δίδοντες ευλογία σε πιστούς ανθρώ­πους να πολιτευθούν. Είμαστε υποχρεωμένοι από την Εκκλησία να το κάνουμε, γιατί ή πολιτική, όταν εμπνέεται και πηγάζει από την Εκκλησία, δεν είναι μια βρώμικη ενασχόληση, αλλά έργο Θεού. Ενεργοποίηση της Παλαιάς Διαθήκης με το Φως της Καινής.

Δεν είναι άλλο πράγμα η πνευματική ζωή και άλλο η πολιτική. Εδώ βρίσκεται η πλάνη πού έχουν πολ­λοί και γι' αυτό νομίζουν πως εμείς καινοτομούμε. Όμως πρέπει να ξέρουν ότι διαφωνούν όχι μ' εμένα αλλά με τον Μακρυγιάννη, τον Κολοκοτρώνη, τον Καποδίστρια, τον Παπαδιαμάντη.

Είναι, άραγε, τυχαίο ότι αυτοί, πού ανέφερα, ήσαν Ρωσόφιλοι; Και ήσαν Ρωσόφιλοι, γιατί πίστευαν ότι τα ομόθρησκα κράτη θα μας ενίσχυαν την πνευματικότητα μας, όπως πεντακάθαρα διακήρυξε ο Καποδίστριας (ο οποίος, σημειωτέον, με τον φωτισμό του από την Ορθόδοξη Πίστη, έκανε κράτος όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και την Ελβετία και εν πολλοίς τη Γερμανία και την Ολλανδία) στην μέχρι πρότινος ανέκδοτη Εγκύκλιο Επιστολή του, γραμμένη τό 1819 στην Κέρκυρα: «Τό καλλιώτερον δι' ημάς Σχολείον είναι εκείνο, το οποίον μας προοφέρουοι τα ομό­θρησκα μας χριστιανικά Έθνη και τα Έθνη τα ελευθέρα. Εις την Ρωσσίαν μεν εμπορούμεν ημείς να ίδωμεν πώς εκ της Εκκλησίας πηγάζουσιν η του Έθνους ευδαιμονία και αι πρόοδοι του πολιτισμού. Εις δε την Ελβετίαν, την Αγγλίαν και την Αμερικήν δυνάμεθα να μάθωμεν με το ελκυστικόν των παραδειγμάτων την επιστήμην και την τέχνην της ελευθερίας».

Κοντολογίς, για να ύπαρξη πραγματική αναγέννηση στον τόπο μας, πρέπει να ξεχάσουμε όσα περί πολιτικής μάθαμε μετά τον Καποδίστρια και να επανασυνδεθούμε με τους Πατέρες μας, που έκαμαν την Πατρίδα μας να μεγαλουργήσει.

Πρέπει να μας γίνει συνείδηση, ότι, η πολιτική για την Ελλάδα, δεν είναι κομματικό ζήτημα, ούτε καν εθνικό. Είναι καθαρά πνευματικό! Διότι ή πολιτική ρυθμίζει το πρόγραμμα, το περιεχόμενο και το ήθος της καθημερινής μας ζωής. Κακά τα ψέματα! Αν δεν αλλάξει ριζικά η πολιτική ζωή του τόπου μας ή Λειτουργική ζωή δεν θα κρατήσει για πολύ τον λαό μας. Και το λέω αυτό, όχι γιατί αμφισβητώ την Θεία και Ουράνια Δύναμή Της, αλλά γιατί ο αγώνας είναι συντριπτικά άνισος και μόνο οι ήρωες της πίστεως θα αντέξουν μέχρι τέλους. Οι υπόλοιποι, όμως, δεν μας ενδιαφέρουν; Πρέπει να τους αφήσουμε αβοήθητους, χωρίς καμμία προσπάθεια να αλλάξουμε τις πνευματικές συνθήκες της Πατρίδος μας;
από:Ζωηφόρος

Ερωτήσεις που τέθηκαν στην παρουσίαση του βιβλίου του "Η Πολιτική είναι Ποιμαντική " που παρουσιάστηκε την Κυριακή 9 Οκτωβρίου 2011 στο Πνευματικό Κέντρο Ρουμελιωτών

Οι απαντήσεις του αιδεσιμ. π. Βασιλείου Βολουδάκη στις ερωτήσεις που τέθηκαν στην παρουσίαση του βιβλίου του "Η Πολιτική είναι Ποιμαντική " που παρουσιάστηκε την Κυριακή 9 Οκτωβρίου 2011 στο Πνευματικό Κέντρο Ρουμελιωτών

Η Πολιτική είναι Ποιμαντική - Ερωτήσεις 1/2 

 Πολιτική είναι Ποιμαντική - Ερωτήσεις 2/2 

Η τοποθέτηση του μητρ. Ιλιού, Αχαρνών και Πετρουπόλεως κ.κ. Αθηναγόρα στην παρουσίαση του βιβλίου "Η Ποιμαντική είναι Πολιτική"

Η τοποθέτηση του Θεοφ. μητρ. Ιλιού, Αχαρνών και Πετρουπόλεως κ.κ. Αθηναγόρα στην παρουσίαση του βιβλίου του π. Βασίλειου Βολουδάκη "Η Ποιμαντική είναι Πολιτική" που παρουσιάστηκε την Κυριακή 9 Οκτωβρίου 2011 στο Πνευματικό Κέντρο Ρουμελιωτών

Η Ιεραρχία να μην ποιμαίνεται απο τους πολιτικούς (π. Βασίλειος Βολουδάκης )

Οι αναφορές του αιδεσ. π. Βασίλειου Βολουδάκη στην παρουσίαση του βιβλίου του "Η Ποιμαντική είναι Πολιτική" που παρουσιάστηκε την Κυριακή 9 Οκτωβρίου 2011 στο Πνευματικό Κέντρο Ρουμελιωτών.

Η εισήγηση του Δρ. Θεολογίας κ. Λέων Μπράνγκ στην παρουσίαση του βιβλίου του π. Βασίλειου Βολουδάκη "Η Ποιμαντική είναι Πολιτική"

Η εισήγηση του Δρ. Θεολογίας κ. Λέων Μπράνγκ στην παρουσίαση του βιβλίου του π. Βασίλειου Βολουδάκη "Η Ποιμαντική είναι Πολιτική" που παρουσιάστηκε την Κυριακή 9 Οκτωβρίου 2011 στο Πνευματικό Κέντρο Ρουμελιωτών

Η εισήγηση του κ. Νίκου Τσιρώνη στην παρουσίαση του Βιβλίου , του π. Βασιλείου Βολουδάκη , "Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ"

Η εισήγηση του οικονομολόγου και κριτικού Τέχνης κ. Νίκου Τσιρώνη στην παρουσίαση του βιβλίου "Η Ποιμαντική είναι Πολιτική" που παρουσιάστηκε την Κυριακή 9 Οκτωβρίου 2011 στο Πνευματικό Κέντρο Ρουμελιωτών

Η εισήγηση του αιδεσ. π. Γεωργίου Μεταλληνού στην παρουσίαση του βιβλίου "Η Ποιμαντική είναι Πολιτική"

Η εισήγηση του αιδεσ. π. Γεωργίου Μεταλληνού  στην παρουσίαση του Βιβλίου , του π. Βασιλείου Βολουδάκη, "Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ" που παρουσιάστηκε την Κυριακή 9 Οκτωβρίου 2011 στο Πνευματικό Κέντρο Ρουμελιωτών

Η Παρουσίαση του βιβλίου του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Βασιλείου Ε. Βολουδάκη «Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ»

 Π.ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ: «Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ»

Την Κυριακή 9-10-2011 στις 7 μ.μ. στην αίθουσα «Δελφοί» του Πνευματικού Κέντρου Ρουμελιωτών, παρουσιάστηκε το νεό βιβλίο του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Βασιλείου Βολουδάκη με τίτλο: Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ «Η πνευματική μας ευθύνη για το κατάντημα της Πατρίδος μας».

Παρόντες στην εκδήλωση εκτός από πληθος κόσμου, που από νωρίς γέμισε την αίθουσα, ήταν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ιλίου και Πετρουπόλεως κ. Αθηναγόρας... ένας μεγάλος αριθμός κληρικών, ο Πρόεδρος του Πνευματικού Κέντρου Ρουμελιωτών κ. Γεώργιος Κουβέλης, Εκπρόσωπος του Κόμματος Δημοκρατική Αναγέννηση, η Κεντρική επιτροπή της Πολιτικής Παράταξης «Κοινωνία», ο Πρόεδρος της Πανελληνίου Ορθοδοξου Ενώσεως (Π.Ο.Ε.) κ. Κωνσταντινος Σαμωνάς, οι Στρατηγοί Στυλιανός Κουργιαντάκης και Ιωάννης Τσιλιγιάννης, καθηγητές του Πολυτεχνίου και του Πανεπιστημίου κ.ά.

Ο Πρεσβύτερος π. Πασχάλης Γρίβας παρουσίασε κατά σειράν τους ομιλητές, τον Πρωτοπρεσβύτερο π. Γεώργιο Μεταλληνό, τον οικονομολόγο και κριτικό Τέχνης κ. Νίκο Τσιρώνη και τον διδάκτορα θεολογίας κ. Λέοντα Μπράνγκ.

Βασικός άξονας της ομιλίας του π. Γ.Μεταλληνού ήταν η ιστορικοθεολογική θεμελίωση των κειμένων του π.Β. Βολουδάκη, ο οποίος όπως τόνισε εξαρχής κινείται σε ορθοδοξοπατερικό πλαίσιο. Αναπτύσσοντας στη συνέχεια την εκλογή των επτά για τη διακονία των τραπεζών (Πραξ. 6,1-7) υπογραμμίζει, ότι πρόκειται καθαρά για μια πολιτική ενέργεια με την αριστοτελική έννοια του όρου, του ενδιαφέροντος δηλαδή για την πόλη και εν προκειμένω των Αποστόλων για την κοινότητα των πιστών, για την λύση όλων των αναγκών τους και των υλικοβιωτικών. Αυτή η ερμηνεία της ανάδειξης των επτά ως πολιτικής ενέργειας γίνεται αποδεκτή και από τους Αγίους Ιω. Χρυσόστομο, Ιω. Δαμασκηνό και από την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο (692). Η οργάνωση αυτή της Εκκλησίας, έτσι ώστε να θεραπεύονται όλες οι ανάγκες των πιστών, διατηρήθηκε και αναπτύχθηκε περαιτέρω στη βυζαντινή περίοδο, την περίοδο της Ρωμηοσύνης. Την βίωσε το Γένος και επί Τουρκοκρατίας με την οργάνωση ολόκληρης της ζωής στο ορθόδοξο μιλέτι και τελικά απωλέσθηκε μετά το θάνατο του κυβερνήτη Ιωάννου Καποδίστρια. Έτσι σήμερα είναι απόλυτη ανάγκη να την επανακτήσουμε έστω και μόνο στο χώρο του κοινοβιακού μοναστηρίου και της ενορίας.

Ο κ. Νίκος Τσιρώνης παρουσίασε το βιβλίο του π. Βασιλείου κυρίως από δημοσιογραφικής πλευράς. Επισήμαινε για όλους μας, που βρισκόμαστε στη σημερινή κρίσιμη κατάσταση, την ανάγκη επίγνωσης της κρίσης που δεν είναι βασικά οικονομική αλλά κυρίως πνευματική και εκτείνεται σε όλους τους τομείς της ζωής. Επίσης υπογράμμισε την απόλυτη ανάγκη να αφυπνιστούμε, συνειδητοποιώντας την πνευματική μας ένδεια. Τόνισε ότι η πρόσκληση που λάβαμε για την εκδήλωση, είναι προσκλητήριο για συστράτευση στον κοινό αγώνα που πρέπει κυρίως να διεξάγεται στον πολιτικό στίβο με απόλυτη εμπιστοσύνη στα λόγια του Απ. Παύλου: «Πάντα ισχύω εν τω ενδυναμούντι με Χριστώ».

Ο κ. Λέων Μπρανγκ ανέπτυξε τέσσερεις κεντρικές έννοιες του βιβλίου του π. Βασιλείου: α. τη χριστιανική έννοια της θεοκρατίας ως επικράτησης του θελήματος του Θεού σε όλες τις εκδηλώσεις της ζωής, β. την ουσία της παγκοσμιοποίησης ως άοκνης προσπάθειας των Ελλήνων πολιτικών για την ολοσχερή εκδίωξη του Χριστού από τις ψυχές και τη ζωή του ελληνικού λαού, γ. την εκκλησιαστικώς αδιανόητη εκδοχή των δύο εξουσιών, ότι δηλαδή εκτός από την Εκκλησία που ίδρυσε ο Χριστός, όπου ασκείται η εξουσία από τους κληρικούς, δεν υπάρχει και μια άλλη πραγματικότητα που ίδρυσε η Πολιτεία, με την αντίστοιχη εξουσία των πολιτικών αρχόντων, δ. την προβολή των διακριτών ρόλων εκ μέρους των πολιτικών, συγχέοντας σκόπιμα τον ρόλο με τον λόγο, με σκοπό την φίμωση των κληρικών, την απαγόρευση να αρθρώνουν οποιοδήποτε λόγο για θέματα της δημόσιας ζωής.

Στη συνέχεια υπογράμμισε, ότι το βιβλίο αυτό δεν θέλει απλώς να διαφωτίσει σχετικά με τα κακώς κείμενα, αλλά επιδιώκει να αλλάξει την πολιτική πραγματικότητα στην πατρίδα μας, πράγμα που επιβεβαιώνει η αφιέρωση του βιβλίου στην Πολιτική παράταξη «Κοιωνία», η οποία αγωνίζεται για μια Ελλάδα, όπως την είχε οραματιστεί ο κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας.

Έπειτα έλαβε το λόγο ο συγγραφέας του βιβλίου π. Βασίλειος Βολουδάκης. Μας μετέφερε στα χαρακώματα, για τα οποία, όπως είπε χαρακτηριστικά, γράφτηκε αυτό το βιβλίο. Τόνισε τη μεγάλη ευθύνη της Ιεραρχίας και γενικότερα του Κλήρου για την κατάσταση, στην οποία βρίσκεται σήμερα η πατρίδα μας. Μεταφέρουμε αποσπάσματα του λόγου του π. Βασιλείου: «Η Ιεραρχία μας ξέχασε κάποια πράγματα. Ξέχασε ότι δεν εκλήθη για να είναι Ιεραρχία του ελληνικού λαού, αλλά Ιεραρχία της Εκκλησίας. Και μου κάνει εντύπωση όταν λέγουν Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι: μα να υποστηρίξουμε μια χριστιανική παράταξη και να διχάσουμε το λαό; Και βέβαια θα διχάσουμε. Ο Χριστός ήλθε να διχάσει την αλήθεια από το ψέμα. Όταν ο Χριστός λέει, ου περί του κόσμου ερωτώ, γιατί εγώ πρέπει να ερωτώ περί του ΚΚΕ, περί της ΝΔ, περί του ΠΑΣΟΚ (…) που σήμερα κυριαρχούν και ποιμαίνουν αυτό το λαό; (…)Με ποιο δικαίωμα ένας Ιεράρχης υπερβαίνει τον Χριστό και λέει ότι ενδιαφέρεται για τον κάθε ανατροπέα, για τον κάθε ανήθικο, και δεν πονάει η ψυχή του γι αυτό το λαό, τον ορθόδοξο, που στενάζει και δεν έχει ηγέτη. (…). Αυτό είναι το έργο του Αρχιεπισκόπου σήμερα, να βροντοφωνάξει προς πάσα κατεύθυνση, ότι είναι Αρχιεπίσκοπος των Ορθοδόξων Ελλήνων. Και ότι κανείς ορθόδοξος Έλληνας δεν πρέπει να τολμήσει να ψηφίσει αυτά τα κόμματα της Βουλής. Διότι όλοι αυτοί, όπως είπε και ο π. Γεώργιος, παίρνουν εντολές από Λέσχες, από Στοές, από Κανάλια, από εφοπλιστές, από επιχειρηματίες, από συμφέροντα κάθε χρώματος. (…) Είναι πλέον η ώρα της πράξης. Ή να κάνουμε κάτι ή να σιωπήσουμε και να περιμένουμε το τέλος. Κλήρος και λαός (…) πρέπει να κατανοήσουμε ότι δεν πρέπει να έχουμε άλλο αρχηγό πλην του Χριστου και της της Εκκλησίας Του!».

Στη συνέχεια τέθηκαν δια ζώσης ερωτήματα εκ μέρους του ακροατηρίου, στα οποία δόθηκαν απαντήσεις και επί πλέον διευκρινήσεις από τον π. Γεώργιο Μεταλληνό και από τον π. Βασίλειο Βολουδάκη.

Την εκδήλωση έκλεισε ο Σεβασμιώτατος Ιλίου και Πετρουπόλεως κ. Αθηναγόρας με την υπόσχεση να μεταφέρει τον παλμό της εκδήλωσης αλλά και τά λεχθέντα στον Αρχιεπίσκοπό μας.

Ευανθία Κωλέττη
Θεολόγος





http://www.agioritikovima.gr