ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΕΠΙΤΡΟΠΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Η ΠΡΑΞΙΣ ΤΟΥ 1928! (π.Βασίλειος Βολουδάκης)

Ἐνεργεῖ ὡς Πατριαρχικό ἡφαίστιο, τό ὁποῖο ἀπειλεῖ καί νά “πετρώση“ πνευματικά ὁλόκληρη τήν Βόρεια Ἑλλάδα καί σταδιακά νά τήν προσαρτήση ἐδαφικά στήν Τουρκία.

ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΕΠΙΤΡΟΠΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Η 

ΠΡΑΞΙΣ ΤΟΥ 1928!

Ὁ συντάκτης της, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βασίλειος ὁ Γ΄, νεωτεριστής, πιστός ὑπηρέτης τῶν Τούρκων καί Μασῶνος, ὡς μαρτυρεῖ ἡ Μεγάλη Στοά τῆς Ἑλλάδος!

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Βασιλείου Ε. Βολουδάκη

Χαράσσω τίς γραμμές πού ἀκολουθοῦν, μέ βαθύτατον σεβασμό πρός τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως, τό ἀγωνισθέν ἐπί πολλούς αἰῶνες ὑπέρ τῶν δικαίων τῆς Πίστεως ἀλλά καί ὑπέρ τῆς ἐλευθερίας τῆς Πατρίδος, γιατί στήν ἐλεύθερη καί πνευματική Πατρίδα καλλιεργεῖται ἡ Πίστη.

Προτάσσω τόν σεβασμό μου πρός τό Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινουπόλεως (τόν ὁποῖον –ἐξ ἄλλου– ἔχω πλειστάκις καταθέσει, ὅπως καί πρός τό ἀξίωμα τοῦ ἑκάστοτε Πατριάρχου, τόν ὁποῖο μνημονεύω σέ κάθε Θ. Λειτουργία πού τελῶ), γιά νά γνωρίζουν οἱ καλοπροαίρετοι ὅτι ὅσα γράφω δέν ἔχουν σκοπό νά πλήξουν τόν θεσμό τοῦ Πατριαρχείου, ἀλλά τίς ἐνέργειες τῶν Ὑπευθύνων τοῦ Πατριαρχείου, παλαιοτέρων καί συγχρόνων.

Ἡ διευκρίνησή μου αὐτή γίνεται γιά τούς καλοπροαιρέτους, διότι οἱ κακοπροαίρετοι ἐξακολουθοῦν καί θά ἐξακολουθήσουν νά μέ συκοφαντοῦν ὅτι πλήττω τόν Πατριαρχικό θεσμό ὁσάκις διεκδικῶ –μέ ἀτράνταχτα ἱστορικά ἀλλά καί Θεολογικά ἐπιχειρήματα– τήν ἀπόλυτη Αὐτοκεφαλία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Αὐτοκεφαλία, ἡ ὁποία στίς μέρες μας δέν εἶναι ἁπλή διοικητική ἀναγκαιότητα, ἀλλά ἀναγκαιότητα Ἐκκλησιολογικῆς προστασίας τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας ἀπό τήν “ὀθνεῖαν” καί ἐξευρωπαϊσμένη  Παποπροτεσταντική παραλλαγή τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, πού διαμορφώνει καί διοχετεύει στά πέρατα τῆς Οἰκουμένης τό Πατριαρχικό ἐπιτελεῖο.

Συνεπῶς δέν γράφω γιά διεκδίκηση ἐκκλησιαστικῆς ἐξουσίας (ἡ ὁποία, ἐξ ἄλλου, ἐμένα προσωπικά δέν μέ ἀφορᾶ, γιατί οὔτε εἶμαι οὔτε πρόκειται νά γίνω Ἐπίσκοπος), ἀλλά γράφω, γιατί πρόκειται γιά θέμα Πίστεως! Ἐκτός ἐάν κάποιοι θεωροῦν λογικό, ἀπό τήν μιά μεριά νά μάχωνται τούς Οἰκουμενιστές ὡς διαφθορεῖς τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καί ἀπό τήν ἄλλη νά μή θέλουν νά τούς ἀφαιρέσουν ἀντικανονικές διοικητικές ἐξουσίες, ὥστε νά προστατευθοῦν ὅσο τό δυνατόν περισσότερες Χῶρες τῆς Γῆς ἀπό τήν λοιμική Οἰκουμενιστική ἐπιδημία!

Μοῦ  προξενεῖ, ἐπίσης, μεγάλη ἐντύπωση ὅτι οἱ συκοφάντες μου προέρχονται –ὅπως ἰσχυρίζονται– ἀπό τόν χῶρο τῶν  ἀντιοικουμενιστῶν καί, ἐνῶ αὐτοί οἱ ἴδιοι πολύ συχνά, ὄχι μόνο κάνουν κριτική, ἀλλά καί σπιλώνουν καί ὑβρίζουν μέ ἀπρεπῆ, εἰρωνικά καί ἀσεβῆ λόγια καί γελοιογραφίες τίς Οἰκουμενιστικές ἐνέργειες τοῦ Πατριάρχου, χωρίς νά θεωροῦν αὐτό πού κάνουν προσβολή τοῦ θεσμοῦ τοῦ Πατριαρχείου, τήν ὁποιαδήποτε δική μου κριτική γιά τήν ἀντικανονικότητα τῆς Πατριαρχικῆς Πράξεως τοῦ 1928 ἤ τήν διεκδίκηση τῆς Αὐτοκεφαλίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀποκαλοῦν προσβολή τοῦ Πατριαρχικοῦ θεσμοῦ! Καί ἐπειδή τό πρᾶγμα δέν ἔχει λογική ἐξήγηση, τό ξάστερο συμπέρασμα εἶναι ὅτι αὐτοί, μέ τό πρόσχημα καί τό προκάλυμμα τοῦ ἀντιοικουμενισμοῦ, ἐξυπηρετοῦν μέ ἀπόλυτη συνέπεια τήν Ἀμερικανοτουρκική συμπαι-γνία γιά τήν κατάτμηση τῆς Πατρίδος μας καί τήν παράδοσή της στήν Οἰκουμενιστική διακυβέρνηση τοῦ Οἰκουμενιστικοῦ Κέντρου, πού εἶναι, δυστυχῶς, τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως!

Πῶς “ἐβασίλευσε” ἡ Πράξη τοῦ 1928;

Γιά τήν κατανόηση τοῦ θέματος, εἶναι, κατ’ ἀρχάς,  ἀναγκαῖο, νά ἐξετάσουμε ἀπό πιό κοντά τήν Πράξη τοῦ 1928, γιά νά διαπιστώσουμε τό πῶς καί τό γιατί αὐτή ἀπέκτησε τόσο κῦρος καί βαρύτητα ὥστε νά ἀπειλῆ, ὄχι μόνο τήν Ἐκκλησιαστική Ἑνότητα τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας ἀλλά καί τήν ἐδαφική ἀκεραιότητα τῆς Πατρίδος μας.

Ἡ ἀρχή ἔγινε μέ τήν Μεταπολίτευση, ὅταν μέ εἰσήγηση πρός τήν Ἱερά Σύνοδο τοῦ καθηγητοῦ κ. Βλασίου Φειδᾶ –τότε ἀποκλειστικοῦ  ἐκπροσώπου τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως– καί τήν σύμπραξη τοῦ Ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου, ἡ Πράξη αὐτή κατεγράφη στό Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος μαζί μέ τόν Πατριαρχικό Τόμο τοῦ 1850. Μέχρι τότε, ἡ Πράξη τοῦ 1928 ἦταν σάν νά μήν ὑπῆρχε. Καί, ἐνῶ ἡ καταγραφή αὐτή ἔγινε οὐσιαστικά γιά νά ἀλλοιωθῆ τό πνεῦμα τοῦ Συνοδικοῦ Τόμου, πού δίνει ξεκάθαρη καί Ἀπόλυτη Αὐτοκεφαλία στήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἔπεισαν τήν τότε Ἱεραρχία νά συγκατατεθῆ, μέ τό “πονηρό” ἐπιχείρημα ὅτι μέ αὐτήν τήν κατοχύρωση θά ἀπετρέπετο στό ἑξῆς ὁποιαδήποτε παραβίαση τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Κανονικότητος, ὅπως ἔγινε μέ τό Πραξικόπημα τῆς 21ης Ἀπριλίου τοῦ 1967, λές καί ἕνα Πραξικόπημα τοῦ μέλλοντος θά τηροῦσε ἐπακριβῶς τίς διατάξεις τοῦ Συντάγματος!

Ἀπό τότε κάποιοι προσπάθησαν καί προσπαθοῦν νά χρησιμο-ποιήσουν ὡς ἐπιχείρημα ὑπέρ τοῦ Πατριαρχείου τό γεγονός ὅτι ὁ Συνοδικός Τόμος καί ἡ Πατριαρχική Πράξη τοῦ 1928 κατοχυρώνονται στό ἰσχῦον Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος. Δέν ἔκαμαν, ὅμως, τόν κόπο νά σκεφθοῦν λίγο περισσότερο πάνω στό ἐπιχείρημα αὐτό καί γι’ αὐτό λησμόνησαν τό σπουδαιότερο. Λησμόνησαν πώς ὁ Συνοδικός Τόμος ρητῶς ὁρίζει ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ὄχι μόνο ἀναγνωρίζεται Αὐτοκέφαλος ἀλλά καί διοικεῖ «τά τῆς Ἐκκλησίας κατά τούς Θείους καί Ἱερούς Κανόνας ἐλευθέρως καί ἀκωλύτως ἀπό πάσης κοσμικῆς ἐπεμβάσεως»!

Αὐτό σημαίνει πολύ ἁπλά ὅτι, ἀφ’ ἑνός μέν ἡ Πολιτεία δέν ἔχει κανένα ἀπολύτως δικαίωμα νά ἐλέγξη τήν Ἐκκλησία, γιά τό ἐάν  καί κατά πόσον τηρεῖ τόν Πατριαρχικό Τόμο καί τήν Πατριαρχική Πράξη (ἐφ’ ὅσον αὐτό τό ἀπαγορεύει ὁ προστατευόμενος ἀπό τό Σύνταγμα Συνοδικός Τόμος), ἀφ’ ἑτέρου δε, ὅτι ἡ Ἐκκλησία διά τῆς Συνταγματικῆς κατοχυρώσεως τῶν ἀνωτέρω ἔχει τή δυνατότητα νά ὑποχρεώνη τήν Πολιτεία νά ἐπικυρώνη τίς Ἐκκλησιαστικές ἀποφάσεις της ὥστε νά ἔχουν αὐτές καί νομική ἰσχύ.

Θά ἐπαναλάβουμε αὐτό πού ἔχουμε γράψει καί στό παρελθόν, ὅτι πρέπει κάποτε νά καταλάβουν οἱ πολέμιοι τοῦ Ἑλλαδικοῦ Αὐτοκεφάλου ὅτι τό Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος κατοχυρώνει Πολιτειακά μόνο τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καί μόνον αὐτήν.  Τήν προστατεύει, φέρ’ εἰπεῖν, ἀπό ληστρικές ἐπεμβάσεις τῆς Πολιτείας, ὅπως κατά τό παρελθόν ὁ νόμος Τρίτση ἔπεσε στό κενό, γιατί προσέκρουσε στό «ἀκωλύτως ἀπό πάσης κοσμικῆς ἐπεμ-βάσεως».

Ἐξ ἄλλου, τό Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος, ὅπως καί κάθε Σύνταγμα, ψηφίζεται γιά νά κατοχυρώνη τά δικαιώματα τῶν πολιτῶν τῆς χώρας καί ὄχι τά συμφέροντα τῶν ἀλλοδαπῶν. Πόσο μᾶλλον ὅταν οἱ ἀλλότριες διεκδικήσεις διασποῦν τήν ἁρμονία τῶν Ἑλληνικῶν πόλεων καί ταράσσουν τήν εἰρήνη τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν. Τό θέμα, λοιπόν, δέν θά τό λύση ἡ Πολιτεία. Δέν ἔχει κανένα δικαίωμα ἀναμίξεως, παρ’ ἐκτός τοῦ νά ὑπενθυμίση στό Φανάρι ὅτι τό Σύνταγμα τῆς χώρας ἀποσκοπεῖ στό νά διατηρῆ τήν ἐδαφική ἀκεραιότητα τῆς Χώρας καί νά προστατεύη τά νομικά συμφέροντα καί δικαιώματα τῶν πολιτῶν καί ὑπηκόων της!

Η Συνθήκη του Maastricht 1992: Τι υπέγραψεν η Ελλάς (4ο μέρος)

Η Συνθήκη του Maastricht 1992: Τι υπέγραψεν η Ελλάς (3ο μέρος)

Η Συνθήκη του Maastricht 1992: Τι υπέγραψεν η Ελλάς( 2ο μέρος)

Η Συνθήκη του Maastricht 1992: Τι υπέγραψεν η Ελλάς (1ο μέρος)

Η πορεία της Ελλάδος ανάμεσα σε δύο συνθήκες "σταθμούς" του Ἐθνους

ΚΥΡΙΕ ΚΑΙ ΔΕΣΠΟΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ,…* † Τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Μάρκου Κ. Μανώλη

Ἀξιωθήκαμε μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν χάριν Του νὰ περάσωμεν τὴν πρώτην ἑβδομάδα τῆς νηστείας. Τώρα ἂς βάλλωμεν περισσοτέραν προθυμίαν εἰς τὸ ὑπόλοιπον τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Ἡ ἄσκησις μὲ μέτρον διὰ τὴν ὑγείαν τοῦ σώματος. Καλύτερον ὀλίγον καὶ παντοτεινὸν παρὰ τὸ περισσὸν καὶ ὀλιγοχρόνιον.

Ἄριστον βοήθημα εἰς τὸν ἀγῶνα μας οἱ καλοὶ λογισμοὶ καὶ ἔννοιαι πνευματικαὶ διὰ τῶν ὁποίων τρέφεται ἡ ψυχή.

Ἀπὸ ὅλας τὰς προσευχάς καὶ τούς ὕμνους τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς μία προσευχὴ μπορεῖ νὰ ὀνομασθῆ ἡ προσευχὴ τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Εἶναι ἡ προσευχὴ τοῦ Ἁγίου Ἐφραὶμ τοῦ Σύρου, ποὺ λέγει:

«Κύριε καὶ Δέσποτα τῆς ζωῆς μου, πνεῦμα ἀργίας, περιεργίας, φιλαρχίας καὶ ἀργολογίας μὴ μοι δῷς.

Πνεῦμα δὲ σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, ὑπομονῆς καὶ ἀγάπης χάρισαί μοι τῷ σῷ δούλῳ.

Ναί, Κύριε Βασιλεῦ, δώρησαί μοι τοῦ ὁρᾶν τὰ ἐμά πταίσματα, καὶ μὴ κατακρίνειν τὸν ἀδελφόν μου· ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμὴν».

Ἡ προσευχὴ λέγεται συχνὰ πυκνὰ κατὰ τὶς ἀκολουθίες τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς. Λέγοντας τὴν προσευχὴ κάνουμε καὶ μία μεγάλη (στρωτή) μετάνοια σὲ κάθε στάσι. Ἔπειτα κάνουμε δώδεκα μικρὲς μετάνοιες λέγοντας «Ὁ Θεὸς ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» καὶ ἐπαναλαμβάνεται ἡ Τρίτη στάσις τῆς προσευχῆς, ὁπότε κάνουμε μία ἀκόμη μεγάλη μετάνοια.

Κάποιος πνευματικὸς τὴν ἔλεγε καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια τοῦ ἔτους καὶ τὴν συνιστοῦσε εἰς ὅλους τούς χριστιανοὺς μάλιστα εἰς τοὺς μοναχούς.

Δὲν εἶναι εὔκολο νὰ ἀναλύσουμε ὅλη τὴν προσευχή. Εἰς τὴν πρώτη στάσι ὁμιλεῖ διὰ τὰ τέσσερα πάθη, τὰ ὁποῖα μᾶς πολεμοῦν. Εἶναι αὐτὰ ποὺ ὁδηγοῦν εἰς τὴν δουλείαν τοῦ διαβόλου. Οἱ Πατέρες ὁμιλοῦν διὰ πολλὰ πάθη. Ὁ Ὅσιος Πέτρος ὁ Δαμασκηνὸς ἀριθμεῖ 298 (καὶ 228 ἀρετές). Διατὶ ὁ ἅγιος Ἐφραὶμ διάλεξε μόνο τέσσαρα;

Ἂς τὰ δοῦμε ἀπὸ κοντὰ καὶ ἴσως λάβουμε τὴν ἀπάντησι.

Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟΣ ΕΤΟΛΜΗΣΕ ΝΑ ΖΗΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΝ ΤΑΣ «ΝΕΑΣ ΧΩΡΑΣ»!(π. Βασίλειος Βολουδάκης)

Ὁ «Ὀρθόδοξος Τύπος» ἀπό τοῦ ἔτους  2001 ἔχει ἐπισημάνει τήν ἀντικανονικότητα  τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ καθεστῶτος τῶν «Νέων Χωρῶν» καί τόν ἐξ αὐτῆς  μέγιστον Ἐκκλησιαστικόν καί  Ἐθνικόν κίνδυνον

Ο  ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟΣ  ΕΤΟΛΜΗΣΕ ΝΑ ΖΗΤΗΣΗ

 ΑΠΟ  ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΝ  ΤΑΣ  «ΝΕΑΣ  ΧΩΡΑΣ»!

● Μετά τούς δημοσιογραφικούς λιθοβολισμούς ἐτῶν δικαιώνεται ὁ Ἀγών τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου».

●    Ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως πόσων Ἐθνῶν εἶναι Πρῶτος;

●  Ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν & Πάσης Ἑλλάδος σιωπᾶ μέ διάκρισιν καί ποιμαντικήν σύνεσιν,  δέν ὁμιλεῖ, δέν ἀποκαλύπτει τά συμβάντα.

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Βασιλείου Ε. Βολουδάκη

   

Ἐγκυρότατες πληροφορίες πού περιῆλθαν εἰς γνῶσιν μου ἀπό κορυφαίους παράγοντες τῆς Πατρίδος μας  ἀποκαλύπτουν ὅτι ὁ Παναγιώτατος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαῖος προέβη εις πρωτοφανῆ, ἀποτρόπαιον, ἀντιεκκλησιαστική και ἀντεθνική ενέργεια. Ἐκορύφωσε τίς ἐπιδιώξεις του διά ἐπικυριαρχίαν του ἐπί τῶν «Νέων Χωρῶν» (κακῶς, βεβαίως,  ἀποκαλουμένων τοιουτοτρόπως, ἐφ’ ὅσον πρόκειται περί τῶν Μητροπόλεων τῆς ἑνιαίας Πατρίδος μας, τῆς Ἠπείρου καί τῆς Βορείου Ἑλλάδος), ζητῶντας ἀπό τήν Κυβέρνηση τήν ἐπανυπαγωγή τῶν «Νέων Χωρῶν» εἰς τήν ἐκκλησιαστική δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως! 

Ἡ ἐγκυροτάτη καί ἐξακριβωμένη αὐτή πληροφορία ἑρμηνεύει καί τήν πρό τῆς συγκλήσεως τῆς προσφάτου Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δημοσιευθεῖσα εἴδηση ὅτι ὁ Μακ. Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος παρέδωσε πρός φύλαξιν εἰς τήν Κρύπτην τῆς Ι. Συνόδου ὀγκώδη ἀπόρρητον Φάκελλον, προφανῶς μέ ἔγγραφα, τά ὁποῖα σχετίζονται μέ αὐτήν τήν ὑπόθεση.

 Ἡ ἐκκλησιαστική καί πνευματική στάση τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου μας νά παραδώση τόν ἀπόρρητο Φάκελλον, τηρώντας ἀπόλυτη σιωπή, μή θέλοντας –προφανώς– νά ἐκθέση τό Πατριαρχεῖο, τόν τιμᾶ ἰδιαιτέρως ἀλλά καί μᾶς δημιουργεῖ ἐπιπρόσθετες εὐθύνες, διότι πρέπει νά ἀντιδράσουμε ὡς Σῶμα Χριστοῦ καί νά ἀντιταχθοῦμε σέ μιά ἐντελῶς ἀντικανονική ἀπαίτηση τοῦ Πατριαρχείου, ἡ ὁποία ἀπαίτηση, ὄχι μόνο θά ἐκκοσμικεύση τίς Ἑλληνικές Μητροπόλεις μέ ἐκλογές Μητροπολιτῶν, ὅπως αὐτῶν πού ἔχει ἐκλέξει μέχρι σήμερα στήν Εὐρώπη καί ἀλλοῦ, μέ τά γνωστά οἰκτρά πνευματικά ἀποτελέσματα, ἀλλά κατακερματίζει καί ΣΥΡΡΙΚΝΏΝΕΙ τήν Πατρίδα μας, στά τμήματα πού ὅριζαν ἐδῶ καί χρόνια οἱ Τουρκικοί Χάρτες τῆς Ἑλλάδος, πού διδάσκονται στά Σχολεῖα τῆς Κωνσταντινουπόλεως! 

Ἡ ἐξέλιξη αὐτή ἦταν ἀναμενομένη καί προφανής, ὡστόσο μέχρι χθές ἐλοιδωρούμεθα οἱ γράφοντες,  ὁσάκις ἐπισημαίναμε τούς ἐκκλησιαστικούς καί ἐθνικούς κινδύνους πού ἐγκυμονοῦσαν  οἱ Πατριαρχικές κινήσεις πού προετοίμαζαν τήν ὑλοποίηση τῶν ἐπιδιώξεων τοῦ Φαναρίου.

Γράφω αὐτά σήμερα μέ ἰδιαίτερο πόνο γιατί τό θέμα αὐτό  τό ἐπεσήμανα πρῶτος καί μόνος, γράφοντας ἐπ’ αὐτοῦ ἀπό τό 2001!

Συγκεκριμένα, στίς 27-7-2001, στό ἄρθρο μου στόν «Ο.Τ.» μέ τίτλο «Ὁρατός ὁ κίνδυνος Βατικανοποιήσεως τῆς Ὀρθοδοξίας» ἔγραφα:

ΘΛΙΒΕΡΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΙΣ ΚΥΠΡΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ (π. Βασίλειος Βολουδάκης)

ΘΛΙΒΕΡΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΙΣ ΚΥΠΡΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ

«Εἰπὲ τῇ Ἐκκλησίᾳ καὶ ἐὰν καὶ τῆς Ἐκκλησίας παρακούσῃ, ἔστω σοι ὥσπερ ὁ ἐθνικὸς καὶ ὁ τελώνης»

    Μὲ πολλὴ θλίψη καὶ ἀκόμη περισσότερη περίσκεψη καταφεύγω στὴ δημοσιοποίηση ἀλληλογραφίας, ποὺ ἀντήλλαξα μὲ Κύπριο Θεολόγο-Δημοσιογράφο, ποὺ κατοικεῖ στὴν Ἀμερικὴ καὶ ἐπιδίδεται καθημερινά, μέσῳ τοῦ διαδικτύου, στὸν σχολιασμὸ καὶ στὴν κατασυκοφάντηση δικαὶων καὶ ἀδίκων, ζηλώσας –ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὰ γραπτά του– τὸν τίτλο τοῦ «τρίτου καὶ δεκάτου τῶν Ἀποστόλων καὶ κριτοῦ τῆς Οἰκουμένης», χωρὶς νὰ ἀντιλαμβάνεται τὸν αὐτοεξευτελισμό του.

    Ἐσίγησα ἐπὶ διετίᾳ, ὑπομένοντας τὶς ὕβρεις, τὶς εἰρωνεῖες (ἐνδεικτικὰ ἀναφέρω:

«ἔχει ξεσαλώσει κυριολεκτικὰ ὁ σεβαστός μας Γέροντας π. Βασίλειος Βολουδάκης!»,«Ἀγιατολάχ», «Μακρακιστής»,«Κομματάρχης», «νεροκου βα λη τὴς τοῦ κ. Τσίπρα» «“Γιουσουφάκι” τοῦ “Σύριζα” καὶ τῆς Ρεπού ση», «ἔκλινε γόνυ τῷ Βάαλ» καὶ πολλὰ ἄλλα…) καὶ τὶς εἰς βάρος μου συκοφαντίες του ὅτι παραβαίνω τάχα τοὺς Ἱ. Κανόνες (παρὰ τὰ ὅσα ἔχω γράψει καὶ ἔχω εἰπῆ σὲ προβαλλόμενα videos,ὅτι δὲν δέχομαι τὴ σύζευξη τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας στὸ ἱερατικὸ πρόσωπο), τὰ φανταστικὰ γεγονότα καὶ μυθεύματα, ποὺ χαλκεύει, γιὰ νὰ ἔχη ἐν συνεχείᾳ τὴν εὐχέρεια νὰ μοῦ ἀσκῆ μέσῳ τῶν φαντασιώσεών του κριτική, ἀφοῦ ἡ πραγματικότητα δὲν τοῦ προσφέρει ἐρείσματα ἐναντίον μου.

Δὲν δημοσιοποίησα μέχρι σήμερα τὸν ἀντίλογό μου, καταπιέζοντας τὸν χαρακτήρα μου, πού μοῦ ἐπιτάσσει νὰ μὴ ἀφήνω ἀναπάντητη καὶ τὴν παραμικρὴ αἰχμὴ (ἀφοῦ γνωρίζουμε ἀπὸ τοὺς Πατέρας μας ὅτι «οὐ μικρὸν τὸ παραμικρὸν») καὶ ὑποχρεώνοντας τὸν ἑαυτό μου νὰ πιστεύη ὅτι λόγῳ τοῦ ὅτι εὑρίσκεται στὴ μακρινὴ Ἤπειρο ἐνδέχεται νὰ παραπληροφορεῖται.

Ἀλληλογράφησα, λοιπόν, ἠλεκτρονικὰ μαζί του καὶ τοῦ ἀνασκεύ ασα μία πρὸς μίαν τὶς αἰτιάσεις του. Δὲν μὲ ἐπίστευσε. Ἐν συν εχείᾳ ἐπικοινώνησε μαζί του κοινὸς φίλος Ἱερομόναχος, ποὺ τὸν γνωρίζει καὶ μὲ γνωρίζει καλὰ καὶ τὸν διεβεβαίωσε ὅτι παραπληροφορεῖται ἀπὸ τρίτους. Ἀκολούθως τοῦ τηλεφώνησε στὴν Ἀμερικὴ συγγενικό του πρόσωπο, ὁ συμπατριώτης του κ.Κῦρος Πασχάλης, ποὺ συνεργάζεται στενὰ μαζί μου καὶ τοῦ εἶπε ὅτι αὐτὰ ποὺ γράφει εἶναι φαντασίες του. Οὔτε ἐκείνους ἐπίστευσε, ἀλλὰ ἐξακολούθησε μὲ σφοδρότερη μανία τὶς ἐπιθέσεις του. Ἔχουν φθάσει σὲ 101 οἱ ἀναρτήσεις στὴν ἱστοσελίδα του γιὰ τὸ πρόσωπό μου, μέχρι τὴν ὥρα αὐτὴ ποὺ συντάσσω τὸ δημοσίευμά μου, μὲ λίγες ἐξαιρέσεις, πρὸ ἔτους καὶ πλέον, ἐπαίνου κάποιων γραπτῶν μου!

    Παρὰ ταῦτα, θέλησα νὰ τοῦ δώσω μία ἀκόμη εὐκαιρία, πρὶν προβῶ σὲ ὁποιαδήποτε ἄλλη ἐνέργεια, καὶ ἀλληλογράφησα μαζί του, θέτοντάς τον πρὸ τῶν πνευματικῶν πλέον εὐθυνῶν του, ἀντιμετωπίζοντάς τον ὡς πνευματικός τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἔχω χρέος, καί, μάλιστα, ἐπιτακτικό. Οὔτε μὲ αὐτὸ προβληματίσθηκε, ἀλλὰ μᾶλλον ἀπέβαλε καὶ τὸ τελευταῖο ἴχνος χριστιανικοῦ ἤθους. Τὸν μνημονεύω σὲ κάθε Θ.Λειτουργία καὶ ὁ Θεὸς νὰ τὸν λυπηθῆ!

    Παραθέτω τὴν τελευταία ἀλληλογραφία μας ἐνώπιον τῆς Ἐκκλησίας, καὶ στὴν κρίση τῶν ἀναγνωστῶν –χωρίς, βεβαίως, νὰ παραιτοῦμαι τῶν λοιπῶν νομίμων δικαιωμάτων μου ἐνώπιον τῆς Δικαιοσύνης, ἡ ὁποία ἔχει ἀποτελεσματικὸ τρόπο νὰ ἀντιμετωπίζη τὴν κακοήθεια– καὶ δηλώνω κατηγορηματικὰ ὅτι δὲν εἶμαι διατεθειμένος νὰ ἐμπλακῶ σὲ ὁποιονδήποτε ἀτέρμονα διάλογο μαζί του ἂν δὲν δώση προηγουμένως πλήρεις καὶ τεκμηριωμένες ἀπαντήσεις στὰ ἐρωτήματα, ποὺ τοῦ ἔθεσα στὴν ἀλληλογραφία μας αὐτὴ.

Ἡ ἑνότης τοῦ Χριστοῦ καί ἡ «ἕνωσις» τῶν ἀντιχρίστων Ἀρχιμανδρίτου π. Χαραλάμπους Βασιλοπούλου

Ἡ ἑνότης τοῦ Χριστοῦ καί ἡ «ἕνωσις» τῶν ἀντιχρίστων

Ἀρχιμανδρίτου π. Χαραλάμπους Βασιλοπούλου

Ὁ δημοσιογράφος καί παλαιός συνεργάτης τοῦ «Ο.Τ.» κ.Μιχαήλ Τσώλης μᾶς ἀπέστειλεν ἀπό τό ἀρχεῖον του ἕνα «γραπτόν κήρυγμα» τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος μέ τήν ἑξῆς σημείωσιν: Κατά τό ἔτος 1975 ἡ Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν εἶχε τιμωρήσει τόν μακαριστόν Γέροντα Ἀρχιμανδρίτην π. Χαράλαμπον Βασιλόπουλον ἀνακοινώνοντάς του ρητῶς «ὅπως ἀπόσχη πάσης ἱεροπραξίας ἔτι δέ καί αὐτοῦ τοῦ κηρύγματος» (!) διά μικρόν χρονικόν διάστημα, διότι ἐκεῖνος εἶχε ἀσκήσει πνευματικόν ἔλεγχον εἰς τόν τότε Προκαθήμενον τῆς Ἐκκλησίας διά πράξεις του κατά παράβασιν τῶν ἱερῶν Κανόνων…

Τότε λοιπόν ὁ ἀείμνηστος Γέροντας δέν ἐσίγησεν, ἀλλά κατέφυγεν εἰς τό «γραπτόν κήρυγμα». Ἔτσι ἐπί ἀρκετές Κυριακές τά κηρύγματά του ἐδημοσιεύοντο εἰς τό Κυριακάτικον φύλλον τῆς ἐφημερίδος «Ἐθνικός Κήρυξ».
Ἀπό τά κείμενά του ἐκεῖνα εἶναι καί τό παρακάτω, τό ὁποῖον ἐδημοσιεύθη κατά τήν Κυριακήν τῆς ἑορτῆς τῶν Ἁγίων Πατέρων ὑπό τόν τίτλον, «Ἡ ἑνότης τοῦ Χριστοῦ καί ἡ “ἕνωσις” τῶν Ἀντιχρίστων». Αὐτό ἔχει ὡς ἀκολούθως: « “Πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτούς ἐν τῷ ὀνόματί σου οὕς δέδωκάς μοι, ἵνα ὦσιν ἕν καθώς καί ἡμεῖς” (Ἰωάν. ΙΖ´ 1-13).

Οι επιφυλάξεις της ελληνικής νεολαίας απέναντι στην Εκκλησία , του μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου

 

ΕΙΣ τὴν ἐφημερίδα «Μακεδονία» ὁ μοναχὸς Μωυσῆς Ἁγιορείτης διεπραγματεύθη ἕν θέμα, τὸ ὁποῖον ἔχει σχέσιν μὲ τὴν Ἑλληνικὴν νεολαίαν καὶ τὰς ἐπιφυλάξεις της ἔναντι τῆς Ἐκκλησίας. Εἰς τὸ ἄρθρον του σημειώνονται τὰ ἀκόλουθα:

Ἡ ἑλληνικὴ νεολαία σήμερα μπορεῖ νὰ ἔχει διάφορα τρωτά. Νὰ φοβᾶται τὸν πολὺ μόχθο, νὰ ἀδιαφορεῖ γιὰ οὐσιαστικὰ θέματα, νὰ ἀπορρίπτει δίχως ἔρευνα σοβαρὰ νοήματα, νὰ παρασύρεται εὔκολα ἀπὸ ἐπιπόλαιες ἰδέες. Ἀπὸ τὴν ἄλλη ὅμως διατηρεῖ μεγάλη δίψα γιὰ

τὴν ἀλήθεια, μιὰ ἀναζήτηση γιὰ τὴ γνησιότητα, ἔχει καλὲς εὐαισθησίες, ἕνα ὡραῖο αὐθορμητισμό, εὐφυία, αὐταπάρνηση καὶ ἀνθρωπιά.

Ἔχει μιὰ ἐπιφύλαξη γιὰ τὴν ἐκκλησία, ποὺ τὴ συνδυάζει μὲ λάθη ἐκπροσώπων της... Τὸν πατριωτισμὸ σὰν νὰ τὸν φοβᾶται ὕστερα ἀπὸ τὰ ἀντιρατσιστικὰ κηρύγματα κάποιων μοντέρνων ἀπάτριδων. Εἰρωνεύεται τοὺς πολιτικούς, ποὺ ἔδωσαν ἀρκετὰ ἐπιχειρήματα

ἀναξιότητας καὶ φαυλότητας, ἀλλὰ δυστυχῶς καὶ τὴν πολιτική. Δὲν τὴν ἐμπνέει τὸ ἱερὸ παρελθὸν καὶ τὴ φοβίζει ἀρκετὰ τὸ μέλλον. Σὲ πολλὰ εἶναι δικαιολογημένη ἡ στάση τῶν παιδιῶν μας, ἀφοῦ γνώρισαν τὴν ὑποκρισία τῶν μεγάλων, ποὺ δὲν τηροῦσαν αὐτά, ποὺ φώναζαν.

Δὲν μὲ δυσκολεύουν τὰ ὅποια ἐρωτήματα τῶν νέων, ἀλλὰ ἡ ἀπὸ ἀδιαφορία σιωπή τους. Θὰ μποροῦσα νὰ βοηθήσω, νὰ συνδράμω στὴν ἔρευνα, στὸν ἔλεγχο, στὴν ἀποκάλυψη, στὴ διαφώτιση. Ὁ προβληματισμὸς δὲν εἶναι κακός, ἡ ἀγωνία εἶναι καλή, ὅταν κινεῖται ἀπὸ ἐνδιαφέρον γιὰ μάθηση καὶ λύση ἀποριῶν. Εἶναι συμπαθῆ τὰ νεανικὰ πρόσωπα μὲ τὰ σπινθηροβόλα μάτια καὶ τὶς καλοδιάθετες ἐνστάσεις ἀπὸ διάφορες δουλικές, φοβισμένες, ἄβουλες καὶ κακομοίρικες στάσεις. Ὁ καλοπροαίρετος μελετητὴς καὶ γνήσιος ἀναζητητὴς τῆς ἀλήθειας σίγουρα θὰ βρεῖ φῶς, διέξοδο, πληροφορία, ἀναψυχὴ καὶ ἀνάταση.