Ὁ πιστὸς λαὸς κτίζει Ναοὺς καὶ τὸ Κράτος Τζαµιά!

Ὁ πιστὸς λαὸς κτίζει Ναοὺς

καὶ τὸ Κράτος Τζαµιά!

Ἡ εἴδηση στὴν οἰκονοµικὴ ἐφηµερίδα, ποὺ ἔφθασε στὸ ἠλεκτρονικό µας ταχυδροµεῖο µέσῳ φίλων, ἦταν εὐχάριστη καὶ αἰσιόδοξη. Ἀρκετὰ σπάνιες ἔχουν γίνει τὰ τελευταῖα χρόνια οἱ αἰσιόδοξες εἰδήσεις καὶ µάλιστα σὲ ἐφηµερίδα οἰκονοµική. Τὸ περιεχόµενό της δὲν ἦταν βέβαια καθαρὰ οἰκονοµικό, ἀφοροῦσε στὴν ἀναστήλωση ἑνὸς Βυζαντινοῦ ναοῦ, τοῦ παλαιότερου βυζαντινοῦ κτίσµατος τοῦ νοµοῦ Ἠλείας. Πρόκειται γιὰ τὸν Ἱερὸ Ναὸ Κοιµήσεως τῆς Θεοτόκου στὴν περιοχὴ τῆς Νέας Φιγαλείας, γνωστὸ ὡς «Μοναστήρι». Ἡ ἀνέγερσή του ἀνάγεται στὰ τέλη τοῦ 10ου αἰῶνα καὶ ἀποτελοῦσε τὸ καθολικὸ µοναστηρίου. Λειτούργησε ὡς ἀνδρικὴ Μονὴ µέχρι τὸ 1834, ὁπότε καὶ καταργήθηκε ἀπὸ τοὺς Βαυαρούς, ἐνῶ τὸ 1825 εἶχε πυρποληθεῖ ἀπὸ τὸν Ἰµπραήµ. Μετὰ τὴν κατάργησή της ἡ Μονὴ παραδόθηκε σταδιακὰ στὴν ἐρήµωση. Κατέρρευσαν τὰ κελιὰ τῶν µοναχῶν καὶ παρέµεινε µόνο ὁ ναὸς σὲ κακὴ κατάσταση. Τὰ ἔργα τῆς ἀναστηλώσεως, γιὰ τὴν ὁποία συνεργάστηκαν τὸ Ὑπουργεῖο Πολιτισµοῦ καὶ Ἀθλητισµοῦ καὶ ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Τριφυλλίας καὶ Ὀλυµπίας, διήρκεσαν 3 χρόνια καὶ τὰ ἐγκαίνια τοῦ ἀνακαινισµένου ναοῦ ἔγιναν στὶς ἀρχὲς τοῦ Ἰουλίου.

Ἡ ἀποκατάσταση ἑνὸς ναοῦ, καὶ µάλιστα τόσο παλαιοῦ, ἀποτελεῖ γιὰ ὅλους µας ὁπωσδήποτε µιὰ εὐχάριστη εἴδηση. Τὸ ἐντυπωσιακὸ ὅµως εἶναι ὅτι ἡ χρηµατοδότηση τοῦ ἔργου ἔγινε ἀποκλειστικά, ὅπως ἀναφέρουν τὰ σχετικὰ ἄρθρα, ἀπὸ ἕναν ἄνθρωπο -ὁµότιµο Καθηγητὴ τῆς Ἰατρικῆς τοῦ Πανεπιστηµίου Ἀθηνῶν- ὁ ὁποῖος κατάγεται ἀπὸ τὴν περιοχὴ αὐτή. Χωρὶς τὴν πολύτιµη προσφορά του ὁ ἀρχαιότερος βυζαντινὸς ναὸς τῆς Ἠλείας θὰ ὁδηγεῖτο µὲ µαθηµατικὴ ἀκρίβεια στὴν πλήρη κατάρρευση ἀγνοηµένος ἀπὸ τὴν Πολιτεία. Καὶ αὐτὴ ἡ προσφορὰ ἀποτελεῖ τὴν αἰσιόδοξη εἴδηση. Ναί! Ὑπάρχουν ἀκόµη ἄνθρωποι ποὺ ἐκφράζουν τὸν σεβασµὸ καὶ τὴν ἀγάπη τους γιὰ τοὺς Ἱεροὺς Ναούς, τοὺς Οἴκους Λατρείας τοῦ Ἀληθινοῦ Θεοῦ, µὲ αὐτὸν τὸν ...δαπανηρὸ τρόπο.

Ἡ ἀναστήλωση τοῦ Βυζαντινοῦ µνηµείου τῆς Ν. Φιγαλείας ἀνακαλεῖ στὴ µνήµη µας τὰ ἔργα τῆς ριζικῆς ἀνακαινίσεως τοῦ δικοῦ µας Ναοῦ, ὅταν ὁ Προϊστάµενος τοῦ Ναοῦ π. Βασίλειος Βολουδάκης, εἶχε σηµάνει ἕναν «ἀνακαινιστικὸ συναγερµὸ» γιὰ τὴν ἀποκατάσταση καὶ τὸν ἐξωραϊσµὸ τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγ. Νικολάου, ὁ ὁποῖος –µετὰ ἀπὸ 100 καὶ πλέον χρόνια ὑπάρξεως- εἶχε ὑποστεῖ βαρύτατες ζηµιὲς ἀπὸ τὴ φθορὰ τοῦ χρόνου, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ σεισµούς, ἐµπρησµοὺς κλπ. Ἀπὸ τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 2003, ποὺ ἔγιναν τὰ ἐγκαίνια ἐνάρξεως τῶν ἐργασιῶν, µέχρι τὸ τέλος τοῦ 2009 (δηλ. σὲ χρόνο ρεκὸρ γιὰ τὸν ὄγκο καὶ τὴν πολυπλοκότητα τῶν ἔργων) εἶχε πραγµατοποιηθεῖ µὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ προστάτου Ἁγίου µας τὸ µεγαλύτερο µέρος τῆς ἀποκαταστάσεως. Ἡ δαπάνη πλησίασε τὸ ποσὸν τοῦ 1.500.000 εὐρὼ σύµφωνα µὲ τὸν πλήρη οἰκονοµικὸ ἀπολογισµό, ὁ ὁποῖος ἦλθε στὴ δηµοσιότητα στὸ τεῦχος τοῦ Σεπτεµβρίου 2010 τῆς «Ἐνοριακῆς Εὐλογίας». Τὸ βάρος αὐτοῦ τοῦ ποσοῦ (τὸ ὁποῖο θὰ ἦταν πολλαπλάσιο, ἂν ὁ π. Βασίλειος καὶ τὸ Ἐκκλ. Συµβούλιο δὲν εἶχαν καταρτίσει καὶ δηµοσιεύσει Προκηρύξεις τῶν ἔργων µὲ αὐστηρότατες δεσµεύσεις [δηλ. χωρίς προκαταβολή, µὲ ὑλικὰ τοῦ Ναοῦ καὶ ἐξόφληση ἕνα µήνα µετὰ τὴν ὁλοκλήρωση τοῦ ἔργου(!)] καί, κυρίως, µὲ αὐτεπιστασία καὶ συνεχῆ ἔλεγχο τοῦ ὑπευθύνου τοῦ Ναοῦ), τὸ σήκωσαν ἐξ ὁλοκλήρου οἱ µικροὶ ἢ µεγαλύτεροι δωρητές. Κάποιοι, µάλιστα, ἀπὸ τὸ ὑστέρηµά τους. Ἐπίσης πολλοὶ µὴ ἐνορίτες, οἱ ὁποῖοι ἐκκλησιάζονται στὸν Ναό µας καὶ καλλιεργοῦνται πνευµατικὰ στὴν ἐνορία µας. Στὸ ἄρθρο τοῦ π. Βασιλείου Βολουδάκη µὲ τὸν οἰκονοµικὸ ἀπολογισµό, ποὺ ἀναφέραµε ἀνωτέρω, διαβάζουµε: «...ὅλα τὰ ἔργα ἔγιναν χωρὶς καµµιὰ Κρατικὴ ἢ Ἐκκλησιαστικὴ ἐπιχορήγηση, χωρὶς Τραπεζικὰ ἢ ἄλλα δάνεια, χωρὶς νὰ ὀφείλουµε καί, βεβαίως, χωρὶς νὰ µείνη χρέος στὶς ἑπόµενες γενεές».

Ἀλλὰ καὶ µετὰ τὴν πρόσφατη βοµβιστικὴ ἐπίθεση στὸν Ναό µας, τὰ ξηµερώµατα τῆς Κυριακῆς 31 Ἰουλίου, ὁ εὐσεβὴς λαὸς ἔσπευσε καὶ µὲ τὴν οἰκονοµική του στήριξη θεραπεύτηκαν –πάλι σὲ χρόνο ρεκὸρ– οἱ πληγές του. Εὐτυχῶς ὄχι µεγάλες. Ἔσπευσαν καὶ πρόλαβαν νὰ προσφέρουν, ὅσοι τὸ πληροφορήθηκαν στόµα µὲ στόµα, διότι ΟΛΑ τὰ Μ.Μ.Ε. ἀποσιώπησαν τὸ γεγονός. Ἔκριναν, ὅτι µιὰ βοµβιστικὴ ἐπίθεση σὲ Ἱστορικὸ Ναὸ τοῦ κέντρου τῆς Ἀθήνας εἶναι εἴδηση χωρὶς σηµασία γιὰ τοὺς Ἕλληνες πολίτες. Ἐνηµέρωση ... “δηµοκρατική”, χωρὶς λογοκρισία στὴν Ἑλλάδα τοῦ 21ου αἰῶνα!..  

Ἕνα µέρος τοῦ πιστοῦ λαοῦ λοιπὸν κτίζει, συντηρεῖ καὶ ἀνακαινίζει ναοὺς καὶ τὸ Κράτος κτίζει Τζαµιὰ... Λέτε νὰ µείνουµε µόνο στὸ ἕνα; Στὶς 4 Αὐγούστου ἐγκρίθηκε ἀπὸ τὸ Κοινοβούλιο ποσὸ 946.000 εὐρὼ γιὰ τὴν ἀνέγερση Τζαµιοῦ στὸν Βοτανικό.

Ἀπορία µας: Ἡ ἀνακαίνιση τοῦ ναοῦ µας εἶχε κόστος περὶ τὰ 1.500.000 εὐρὼ µὲ τόσο εὐλαβικὴ προµελέτη, µὲ πρωτοφανεῖς Προκηρύξεις καὶ µὲ κρυστάλλινη διαχείριση, καὶ ἡ ἀνέγερση τεµένους θὰ κοστίσει λιγότερο τοῦ 1.000.000;

Τὴν ἑπόµενη µέρα διαβάσαµε πρωτοσέλιδο ἄρθρο, σὲ ἐφηµερίδα ποὺ ἀποτελεῖ ὄργανο τοῦ κυβερνῶντος κόµµατος, µὲ τίτλο: «Συναίνεση στὸ αὐτονόητο». Καὶ νιώσαµε... πανικό, γιατί ἡ φτωχή µας διάνοια ἀδυνατεῖ νὰ συλλάβει τὸ αὐτονόητο. Θεωρεῖται, δηλαδή, αὐτονόητο νὰ κτίζει τὸ Κράτος µας Τζαµὶ (µὲ τὰ χρήµατα τοῦ λαοῦ ἐννοεῖται), ἐνῶ οὐδέποτε ἔχει κτίσει ἔστω καὶ ἕνα ἐκκλησάκι γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους πολῖτες του, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν τὴν συντριπτικὴ πλειοψηφία τοῦ πληθυσµοῦ; Θεωρεῖται ἐπίσης αὐτονόητο, ὅτι αὐτὴ τὴ συναίνεση τῶν πολιτικῶν τὴν ἐπικροτεῖ ὁ Ἑλληνικὸς λαός; Συναινεῖ ὁ λαὸς νὰ ἐπιβαρυνθεῖ οἰκονοµικὰ γιὰ τὴν ἀνέγερση ἑνὸς κτίσµατος ποὺ δὲν θὰ χρησιµοποιήσει, ἐνῶ πάντοτε δυσανασχετοῦσε καὶ δυσανασχετεῖ µὲ κάθε εἴδους φορολόγηση, ἀκόµη καὶ γιὰ τὰ ἀπαραίτητα; Πῶς ἄλλαξε ἔτσι ξαφνικά; Ἴσως ἀπὸ φιλανθρωπία καὶ ἀλληλεγγύη;... Καὶ τότε γιατί αὐτὴ τὴν ἀλληλεγγύη δὲν τὴν ἔχει ἐκδηλώσει καὶ γιὰ τοὺς δικούς του ναούς; Πόσοι ἀπὸ τοὺς Ὀρθόδοξους Χριστιανοὺς ἔχουν προσφέρει ποτὲ ἔστω µιὰ δραχµὴ ἢ ἕνα εὐρὼ γιὰ τὴν ἀνέγερση ἑνὸς ναοῦ, τοῦ ναοῦ τῆς γειτονιᾶς τους; Ἂς ἀναρωτηθοῦµε ὅλοι µας! Πόσοι ἔχουν συµβάλλει στὴ συντήρησή του; Πόσοι ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἐκκλησιάζονται ἢ ἔρχονται στὴν Ἐκκλησία γιὰ νὰ τελέσουν µυστήρια ἢ συµµετέχουν σὲ αὐτὰ ἔχουν ἀναρωτηθεῖ ποτέ, πῶς καλύπτει ὁ ναὸς τὰ λειτουργικά του ἔξοδα; Ποιὸς πληρώνει τὸ ἠλεκτρικό, τὸ νερό, γιὰ τὴν καθαριότητα, ποιὸς πληρώνει γιὰ τὴν συντήρηση καὶ τὸν καλλωπισµὸ τοῦ χώρου; Ἀντίθετα δὲν εἶναι λίγοι, δυστυχῶς, ἐκεῖνοι ποὺ ἀντιδροῦν ἔντονα, ἂν σὲ κάποιο ναὸ ζητηθεῖ ἀπὸ αὐτοὺς νὰ συµµετάσχουν γιὰ τὴν τέλεση τοῦ µυστηρίου µὲ ἕνα ποσό, ποὺ κατὰ κανόνα εἶναι ἐλάχιστο µπροστὰ στὰ ὅσα ἔχουν δαπανήσει γιὰ ὅλα ἐκεῖνα τὰ δευτερεύοντα ποὺ συνοδεύουν τὸ µυστήριο. Ἂν ἔκαναν τὸν κόπο οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ νὰ ἀναρωτηθοῦν καὶ νὰ πληροφορηθοῦν, θὰ µάθαιναν ὅτι ὁ Ναὸς ποὺ “χρησιµοποιοῦν”, ὁ κάθε Ναός, συντηρεῖται ἀπὸ ἕναν ἀριθµὸ ἐκκλησιαζοµένων ποὺ ἀγαπᾶ τὴν εὐπρέπεια τοῦ Οἴκου τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν Ἁγίων Του. Ἂν ἔκαναν τὸν κόπο οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ νὰ πληροφορηθοῦν, θὰ µάθαιναν ὅτι κάποιοι συµπατριῶτες τους -βασικὰ µὲ τὶς δωρεές τους, γιατί τὰ ἔσοδα ἀπὸ τὸ ἁπλὸ κεράκι δὲν ἐπαρκοῦν- σηκώνουν τὸ βάρος τὸ οἰκονοµικὸ γιὰ ὅλους τοὺς ἄλλους. Χωρὶς νὰ διαµαρτύρονται, µὲ χαρά. Ὅµως ἡ πραγµατικότητα εἶναι ὅτι πληρώνουν γιὰ ὅλους. Ἀναρωτιέµαι ἂν αὐτὴ ἡ πληροφορία θὰ ἔκανε ὑπερήφανους τοὺς συµπατριῶτες µας, οἱ ὁποῖοι ἐξαντλοῦν τελευταῖα ὅλη τους τὴ φιλανθρωπία στὴν στήριξη µιᾶς θρησκείας, ἀπὸ τὴν ὁποία οἱ Πατέρες µας ἔχουν ὑποφέρει τὰ πάνδεινα!...

Μεγάλη εὐθύνη γιὰ τὸν ἐφησυχασµὸ καὶ τὴν ἀδιαφορία τοῦ λαοῦ µας φέρουν τὰ πολιτικὰ κόµµατα κάθε ἀποχρώσεως. Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Βαυαροκρατίας, µετὰ τὴ δολοφονία τοῦ πρώτου κυβερνήτου Ἰ. Καποδίστρια, ἀρχίζει ἡ ἀντιεκκλησιαστικὴ πολιτική, τὴν ὁποία ἀκολούθησαν στὴ συνέχεια τὰ διάφορα πολιτικὰ κόµµατα, κυβερνῶντα καὶ ἀντιπολιτευόµενα. Ἀργότερα µὲ τὴ βοήθεια καὶ τῶν Μ.Μ.Ε., ἐπίσης κάθε ἀποχρώσεως, προώθησαν συστηµατικὰ τὴν εἰκόνα µιᾶς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία διαθέτει περιουσία µεγαλύτερη καὶ ἀπὸ αὐτὴ ...τοῦ Κράτους!

Ἐάν, ὅµως, ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἔκανε τὸν κόπο νὰ ἐνδιαφερθεῖ γιὰ τὴν ἀλήθεια, θὰ διαπίστωνε, πρῶτα ἀπ’ ὅλα, ὅτι τὰ στόµατα τῶν πολιτικῶν καὶ τὰ Μ.Μ.Ε. δὲν ἀποτελοῦν ἐγγύηση γιὰ τὴν ἀλήθεια. Θὰ µάθαινε, ὅτι ἡ περιουσία τῆς Ἐκκλησίας –ποὺ δηµιουργήθηκε ἀπὸ τὶς δωρεὲς ὅλων ἐκείνων ποὺ τὴν ἐµπιστεύθηκαν– ἔχει περάσει µὲ τὰ χρόνια κατὰ τὸ µεγαλύτερο ποσοστό της (96%) στὸ Ἑλληνικὸ Δηµόσιο. Ἀπὸ παραχωρήσεις τῆς ἴδιας τῆς Ἐκκλησίας πρὸς αὐτὸ ἢ ἀπὸ ἀπαλλοτριώσεις. Τὸ δὲ ὑπόλοιπο (4%) ποὺ τῆς ἔχει ἀποµείνει εἶναι ἐλάχιστα ἀξιοποιήσιµο. Ἔτσι, κάθε ἐνορία ἀντιµετωπίζει µόνη της ὅλα τὰ ἔξοδά της, συµπεριλαµβανοµένου καὶ τοῦ φιλανθρωπικοῦ της ἔργου. Μόνο ἀπὸ τὴ στήριξη µέρους τοῦ πιστοῦ λαοῦ.

Ἡ ἔγκριση τοῦ ποσοῦ γιὰ τὴν ἀνέγερση τοῦ Τζαµιοῦ, ψηφίστηκε ἀπὸ τὸ Κοινοβούλιο µὲ τὴ διαδικασία τοῦ κατεπείγοντος µέσα στὸ καλοκαίρι καί, µάλιστα, ὡς προσθήκη σὲ νοµοσχέδιο ἄσχετο µὲ τὸ συγκεκριµένο θέµα: «γιὰ τὴ ρύθµιση ἐνεργειακῶν ζητηµάτων καὶ ἀνανεώσιµων πηγῶν ἐνέργειας»! Ἡ τακτικὴ αὐτή, γιὰ ψηφίσµατα “καυτά”, εἶναι γνώριµη, ἐφ’ ὅσον ἐφαρµόστηκε ἀπὸ ὅλες τὶς προηγούµενες κυβερνήσεις. Τὸ ὅτι ἕνα “ἀριστερὸ” κόµµα διατηρεῖ τὸ ἴδιο πολιτικὸ ἦθος καὶ τὴν ἴδια τακτικὴ ἀνήκει καὶ αὐτὸ στὰ αὐτονόητα;

Ἕνα µέρος, λοιπόν, τοῦ Ὀρθόδοξου λαοῦ µας κτίζει τοὺς ναούς, τοὺς ἐξωραΐζει, τοὺς κρατάει ὄρθιους καὶ εὐπρεπεῖς. Οἱ ὑπόλοιποι µένουν ἀµέτοχοι. Ἀπὸ ὀκνηρία, κακὴ πληροφόρηση ἢ πλήρη ἀδιαφορία. Τελευταῖα κάποιοι τοὺς ἀνατινάζουν κι ὄλας. Καὶ τώρα ὅλοι µας, χωρὶς νὰ ἐρωτηθοῦµε, θὰ πληρώσουµε γιὰ νὰ κτίσουµε ...Τζαµί! Μακάρι νὰ τὸ “πληρώσουµε” µόνο οἰκονοµικά...

Οἱ ἀρχαῖοι µας πρόγονοι γιὰ τέτοιου εἴδους καταστάσεις εἶχαν τὴ δική τους ἑρµηνεία, καὶ µὲ “ἀπόλυτη συναίνεση” ἔλεγαν µόνο δύο λέξεις: «Θεία Δίκη»! Γι’ αὐτοὺς αὐτὸ ἦταν τὸ “αὐτονόητο”. Καί, ὁπωσδήποτε, εἶχαν δίκιο!

Εὐανθία Κωλέττη

Θεολόγος

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Ἀρ. Τεύχους 168-169

Αὔγουστος-Σεπτέμβριος

ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ ΑΠΟΤΗΝ GLOBAL CITIZEN FOUNDATION!

ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ

ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ

ΑΠΟ ΤΗΝ GLOBAL CITIZEN FOUNDATION!

Tῆς δ. Ἀγγελικῆς Ευθ. Ζώη

Τ οὺς τελευταίους µῆνες ἔχει ἀνοίξει ὁ δηµόσιος διάλογος γιὰ τὴν ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγµατος, τὸ ὁποῖο ἀναθεωρήθηκε τελευταία φορὰ τὸ 2008. Ἡ ἀρχὴ τοῦ δηµοσίου αὐτοῦ διαλόγου ἔγινε τὸν Ἰούνιο ε.ε. ὅταν κυκλοφορήθηκε ὡς ἔνθετο τῆς ἐφηµερίδας «Καθηµερινὴ τῆς Κυριακῆς», ἀλλὰ καὶ ὡς αὐτοτελὴς ἔκδοση ἀπὸ τὸν ἐκδοτικὸ οἶκο «Μεταίχµιο» µία πρόταση ριζικῆς ἀναθεώρησης τοῦ ἰσχύοντος Συντάγµατος µὲ τὸν φιλόδοξο τίτλο «Ἕνα καινοτόµο Σύνταγµα γιὰ τὴν Ἑλλάδα».

Στὴ συνέχεια, τὴν 25η τοῦ Ἰουλίου ἐ.ἔ., ὁ πρωθυπουργὸς σὲ ὁµιλία του στὴ Βουλὴ προανήγγειλε τὴ δηµιουργία ἑνὸς νέου Συντάγµατος, ποὺ θὰ ὁδηγήσει σὲ µία «νέα ἐποχή, τὴ νέα Μεταπολίτευση» καὶ σὲ µιὰ «νέα Ἑλλάδα», ποὺ σύµφωνα µὲ τὰ λόγια τοῦ πρωθυπουργοῦ θὰ εἶναι «πραγµατικὰ ἐλεύθερη, ἀληθινὰ Δηµοκρατική, µιὰ Ἑλλάδα µὲ ἰσότητα καὶ Δικαιοσύνη».

Θὰ πρέπει ἐξ ἀρχῆς νὰ τονίσουµε, ὅτι χορηγὸς τῆς ἔντυπης ἔκδοσης τοῦ «καινοτόµου Συντάγµατος» εἶναι τὸ Global Citizen Foundation (GCF χάριν συντοµίας), ἕναςὀργανισµός, ὅπου διεθνῶς ἀναγνωρισµένοι εἰδικοὶ ἐπιστήµονες –ἰδίως καθηγητὲς σὲ Πανεπιστήµια τῶν Ἡνωµένων Πολιτειῶν Ἀµερικῆς– «πραγµατοποιοῦν µελέτες γιὰ τὴν προώθηση τῆς παγκοσµιοποίησης στὴν οἰκονοµία, τὸ ἐµπόριο, τὴν ὑγεία, τὴν παιδεία, τὸν πληθυσµὸ καὶ τὸ περιβάλλον».

Διαβάζουµε στὴν ἐπίσηµη ἰστοσελίδα τοῦ GCF: «Τὸ GCF ἀναλαµβάνει ἔρευνες καὶ ἐκπαιδευτικὰ προγράµµατα σχετικὰ µὲ παγκόσµια οἰκονοµικὰ καὶ κοινωνικὰ ζητήµατα, καθὼς καὶ θέµατα δικαιοσύνης καὶ διεθνοῦς ἐπικοινωνίας, οἱ ὁποῖες (ἔρευνες) αὐξάνουν τὴνεὐηµερίατῶνπολιτῶν τοῦ κόσµου καὶ προωθοῦν τὴν παγκόσµια οἰκονοµικὴ ἀνάπτυξη. Διαδίδει εὐρέως τὰ ἀποτελέσµατα τῶν ἐρευνῶν αὐτῶν µέσῳ ὅλων τῶν µορφῶν ἐπικοινωνίας, συµπεριλαµβανοµένων τῶν ἐκδόσεων, τῶν συνεδρίων, τῶν ΜΜΕ καὶ τῶν κοινωνικῶν δικτύων. Ἐπενδύει σὲ ἑταιρῖες καὶ κάνει δωρεὲς σὲ φιλανθρωπικοὺς ἢ ἄλλους ὀργανισµούς, ποὺ ἐργάζονται γιὰ τὴν ἐπίτευξη τῶν στόχων του».

Ἑποµένως ἐπιβεβαιώνεται ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ GCF, πὼς χρηµατοδότησε τὸ «καινοτόµο Σύνταγµα γιὰ τὴν Ἑλλάδα», προκειµένου νὰ ἐξυπηρετήσει τὸ στόχο του καὶ στόχο τῆς Ἀµερικῆς: τὴν παγκοσµιοποίηση τῆς οἰκονοµίας, ποὺ συνοδεύεται πάντοτε ἀπὸ παγκοσµιοποίηση τῆς θρησκείας, ἄρα κατάργηση τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ προδοσία τῆς Ἀλήθειας.

Ἡ συντακτικὴ ὁµάδα τοῦ «καινοτόµου Συντάγµατος» ἀπαρτίζεται ἀπό τούς:

Νίκο Ἀλιβιζάτο , Καθηγητὴ Συνταγµατικοῦ Δικαίου στὸ Πανεπιστήµιο Ἀθηνῶν

Παναγὴ Βουρλούµη , ὁ ὁποῖος ἔχει διατελέσει στὸ παρελθὸν Πρόεδρος καὶ διευθύνων σύµβουλος τοῦ Ο.Τ.Ε., Ἐπικεφαλῆς στὸν Ὅµιλο τῆς Ἐµπορικῆς Τράπεζας, Πρόεδρος καὶ Δ/νῶν Σύµβουλος τῆς ΑLPHA BANK.

Γιῶργο Γεραπετρίτη , Δικηγόρο καὶ Ἀναπληρωτὴ Καθηγητὴ Συνταγµατικοῦ Δικαίου στὴ Νοµικὴ Σχολὴ Ἀθηνῶν

Γιάννη Κτιστάκι , Ἐπίκουρο Καθηγητὴ τοῦ Δικαίου τῶν Ἀνθρώπινων Δικαιωµάτων στὸ Δηµοκρίτειο Πανεπιστήµιο Θράκης καὶ στὸ Πανεπιστήµιο τοῦ Βοσπόρου στὴν Κωνσταντινούπολη, ἀλλὰ καὶ νοµικὸ σύµβουλο τοῦ Οἰκουµενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως

Στέφανο Μάνο , πρώην Βουλευτὴ καὶ Ὑπουργὸ

Φίλιππο Σπυρόπουλο , Καθηγητὴ Συνταγµατικοῦ Δικαίου καὶ Δικαίου τῶν Ἀνθρώπινων Δικαιωµάτων στὴ Νοµικὴ Σχολὴ Ἀθηνῶν.

Βεβαίως, τὸ ὅτι τὸ «καινοτόµο Σύνταγµα» χρηµατοδοτεῖται ἀπὸ ἕναν Ὀργανισµὸ ἀµερικανικῶν συµφερόντων ποὺ ἐπιδιώκει τὴν παγκοσµιοποίηση, δὲν σηµαίνει ὅτι καὶ οἱ συγγραφεῖς του ἔχουν τὴν ἴδια ἐπιδίωξη. Ἔχουν ὅµως εὐθύνη γιὰ τὸ ποιὸς εἶναι χορηγός τους, ἀλλὰ καὶ πρέπει νὰ µᾶς ἐξηγήσουν γιατί ἕνας τέτοιου εἴδους Ὀργανισµὸς ἐµπιστεύθηκε αὐτοὺς καὶ τὶς ἀπόψεις τους;

Ἔχουν ἐπίσης εὐθύνη γιὰ τὸ ὅτι ἀπερίφραστα εἰσηγοῦνται µιὰ Ἑλλάδα χωρὶς Χριστό! Στὸν πρόλογο τοῦ ἔργου σηµειώνουν: «Οἱ ἐπεµβάσεις µας στὸ χῶρο τῶν δικαιωµάτων εἶναι λίγες, ἀλλά, νοµίζουµε, τολµηρές. Εἰσηγούµεθα τὴν κατάργηση τοῦ θρησκευτικοῦ ὅρκου, τῆς παραδοσιακῆς διάταξης γιὰ τὴν ἐπικρατοῦσα θρησκεία (ἄρθρο 3 τοῦ ἰσχύοντος Συντάγµατος) καὶ τῆς ἐπίκλησης στὸ Σύνταγµα τῆς Ἁγίας, Ὁµοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος, ἔτσι ὥστε τὸ Κράτος µας ὄχι µόνο νὰ εἶναι, ἀλλὰ καὶ νὰ φαίνεται ὡς κοσµικὸ κράτος». Ἀπὸ αὐτὴ καὶ µόνο τὴν παρατήρηση φαίνεται ξεκάθαρα πὼς ὁ κυριότερος στόχος τοῦ φερόµενου ὡς «καινοτόµου Συντάγµατος» εἶναι νὰ ἐξοβελισθεῖ ὁ Κύριός µας Ἰησοῦς Χριστὸς ἀπὸ ὅλες τὶς πτυχὲς τῆς δηµόσιας ζωῆς τῆς Ὀρθοδόξου Πατρίδας µας καὶ µάλιστα µὲ τρόπο πανηγυρικό, µέσῳ τοῦ ἴδιου τοῦ Καταστατικοῦ της Χάρτη.

Ὅλα τὰ συνταγµατικὰ κείµενα τῆς Ἑλλάδος, ἀπὸ τὸν ἐπαναστατικὸ «Νόµο τῆς Ἐπιδαύρου» τοῦ 1822 ἕως καὶ τὸ ἰσχῦον Σύνταγµα τοῦ 1975/1986/2001/2008 ξεκινοῦν µὲ ἐπίκληση «τῆς Ἁγίας (καὶ Ὁµοουσίου) καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος». Ὅλα ἐκτὸς ἀπὸ δύο: τὸ καλούµενο «Ἡγεµονικὸ» Σύνταγµα τοῦ 1832, τὸ ὁποῖο ὅµως παρέµεινε ἕνα σχεδίασµα ποὺ ποτὲ δὲν τέθηκε σὲ ἰσχύ, καὶ τὸ Σύνταγµα τοῦ 1925.

Τὸ «Ἡγεµονικὸ Σύνταγµα» –ποὺ ὀνοµάστηκε ἔτσι διότι προέβλεπε κληρονοµικὸ ἀνώτατο ἄρχοντα, τὸν ἡγεµόνα– σχεδιάστηκε σὲ µία ἀπὸ τὶς χειρότερες περιόδους, ποὺ γνώρισε ποτὲ ἡ Ἑλλάδα. Πρόκειται γιὰ τὴν ἐποχὴ ἀµέσως µετὰ τὸ θάνατο τοῦ Κυβερνήτη Ἰωάννη Καποδίστρια, στὴ διάρκεια τῆς ὁποίας ἐπικρατοῦσε διχόνοια καὶ ἀναρχία. Τὸ Σύνταγµα τοῦ 1925 ἴσχυσε κατὰ τὴ διάρκεια τῆς δικτατορίας τοῦ Στρατηγοῦ Παγκάλου, δηλαδὴ ἀπὸ τὸ Σεπτέµβρη τοῦ 1925 ἕως τὸ Σεπτέµβρη τοῦ 1926. Ἡ ἀναφορὰ καὶ µόνο στὴν πολιτικὴ κατάσταση τῆς Ἑλλάδας κατὰ τὶς ἱστορικὲς αὐτὲς περιόδους εἶναι ἐνδεικτική τοῦ πόσο …ἐλεύθερη(!) καὶ …δηµοκρατική(!) θὰ εἶναι µία Ἑλλάδα ποὺ δὲν θὰ ἐπικαλεῖται τὸ Θεό!

Ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς ἔχει µὲ τὴν ἐλεύθερη θέλησή του ζήσει ὅλα τὰ χρόνια τῆς νεώτερης ζωῆς του ὑπὸ τὴν σκέπην τῆς Ἁγίας Τριάδος. Μόνο ἕνας δικτάτορας τόλµησε νὰ ἀπαλείψει ἀπὸ ἰσχῦον Σύνταγµα τὴν ἐπίκληση στὸ ὄνοµα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, καὶ ἄντεξε στὴν ἐξουσία µόλις ἕνα χρόνο.

Ὅσο γιὰ τὴν κατάργηση τῆς διάταξης ποὺ κατοχυρώνει ὡς ἐπικρατοῦσα θρησκεία στὴν Ἑλλάδα τὴ θρησκεία τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, θὰ πρέπει νὰ γνωρίζουν οἱ συντάκτες τοῦ «καινοτόµου Συντάγµατος», τοὐλάχιστον οἱ συνταγµατολόγοι, ὅτι τέτοια διάταξη περιλαµβάνεται σὲ ὅλα ἀνεξαιρέτως τὰ συνταγµατικὰ κείµενα –καὶ στὸ «Ἡγεµονικὸ» Σύνταγµα καὶ στὸ Σύνταγµα τοῦ 1925.

Ὁ πρωθυπουργὸς στὴν ὁµιλία του δὲν εἰσηγήθηκε ρητά, οὔτε κατάργηση τῆς ἐπίκλησης τῆς Ἁγίας Τριάδος ἀπὸ τὸ Σύνταγµα, οὔτε κατάργηση τῆς διάταξης ποὺ κατοχυρώνει τὴν Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ὡς ἐπικρατοῦσα θρησκεία στὴν Ἑλλάδα. Εἰσηγήθηκε ὡστόσο ρητὴ κατοχύρωση τῆς θρησκευτικῆς οὐδετερότητας τοῦ Κράτους, µὲ διατήρηση γιὰ ἱστορικοὺς καὶ πρακτικοὺς λόγους τῆς ἀναγνώρισης τῆς Ὀρθοδοξίας ὡς κρατοῦσας θρησκείας.

Ὁ ἰσχυρισµὸς αὐτὸς εἶναι ἀντιφατικὸς καὶ ἑποµένως παράλογος: Ἢ τὸ Κράτος θὰ εἶναι θρησκευτικὰ οὐδέτερο, ἢ θὰ ἀναγνωρίζει ὡς ἐπικρατοῦσα θρησκεία τὴν Ὀρθοδοξία. Καὶ τὰ δύο µαζὶ δὲ γίνεται. Κατοχύρωση τῆς θρησκευτικῆς οὐδετερότητας τοῦ Κράτους θὰ σηµαίνει ταὐτόχρονα ἀποχριστιανισµὸ τοῦ Κράτους. Αὐτὸ τὸ γνωρίζει καλὰ ὁ κ. Τσίπρας, ἀλλὰ προσπαθεῖ νὰ προκαλέσει σύγχυση στὸ λαὸ καὶ νὰ τὸν ἀποπροσανατολίσει.

Βρίσκει σὲ αὐτὸ σύµµαχό του τὸ «καινοτόµο Σύνταγµα», ὅπου στὸ ἄρθρο 12 παράγραφος 3 ὁρίζεται ὅτι: «Τὸ κράτος εἶναι θρησκευτικὰ οὐδέτερο. Νόµος ρυθµίζει τὶς σχέσεις τοῦ κράτους µὲ τὶς διάφορες θρησκευτικὲς κοινότητες, λαµβάνοντας ὑπ’ ὄψη τὴν ἱστορικὴ παρουσία κάθε µιᾶς στὴ χώρα». Συµφωνεῖ ἐπίσης ὁ πρωθυπουργὸς µὲ τοὺς συντάκτες τοῦ «καινοτόµου Συντάγµατος» σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ στὴν κατάργηση τῆς συνταγµατικῆς κατοχύρωσης τοῦ θρησκευτικοῦ ὅρκου.

Δὲν εἶναι βέβαια ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ἕνα σχεδίασµα συνταγµατικοῦ κειµένου συµβάλλει στὴ διαµόρφωση τοῦ περιεχοµένου τῶν πολιτικῶν προτάσεων γιὰ ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγµατος. Εἶναι ὅµως ἡ πρώτη φορὰ ποὺ πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδας ἐπιδιώκει τόσο ἀπροκάλυπτα τὴν ἀποκοπή της ἀπὸ τὸ Χριστό, οὐσιαστικὰ ἀντιγράφοντας ἕνα σχεδίασµα χρηµατοδοτηµένο ἀπὸ ἀµερικανικὸ ὀργανισµό, ἐξυπηρετῶντας ἔτσι τὸ Ἀµερικανικὸ Σχέδιο γιὰ κατάργηση τῆς Θρησκείας καὶ Παγκοσµιοποίηση.

Εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ἐπιδιώκεται ἀπροκάλυπτα ἡ θεσµικὴ ὑποβάθµιση τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθοδόξου τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας. Ἡ µετατροπή της σὲ «θρησκευτικὴ κοινότητα», σὲ φιλανθρωπικὸ ὀργανισµὸ γιὰ τὴν περίθαλψη τῶν ἐµπερίστατων, τὴν ἴδια στιγµὴ ποὺ ἕνας ὀργανισµὸς Ἀµερικανικῶν συµφερόντων χρηµατοδοτεῖ δηµοσίως τὴν ἀναθεώρηση τοῦ Ἑλληνικοῦ Συντάγµατος!

Θὰ πρέπει νὰ µᾶς ξεκαθαρίσει ὁ κ. Τσίπρας: Αὐτὴ τὴν «πραγµατικὰ ἐλεύθερη», «νέα» Ἑλλάδα ὀνειρεύεται καὶ εὐαγγελίζεται; Μία Ἑλλάδα ποῦ θὰ ἀρνηθεῖ τὴ Θρησκεία της, τὴν Ἱστορία της, τὴν ἴδια τὴν Ταυτότητά της, γιὰ νὰ ὑπηρετήσει τὸν Ἀµερικανικὸ στόχο τῆς παγκοσµιοποίησης;

Ἀπὸ µόνο τὸ γεγονὸς ὅτι εἰσηγεῖται τὴ θρησκευτικὴ οὐδετερότητα τοῦ Κράτους δὲν µποροῦµε νὰ τοῦ προσάψουµε, ὅτι δολίως ὑπηρετεῖ ἀµερικανικὰ συµφέροντα. Ὁ ἴδιος δήλωσε, ὅτι σκοπὸς τῆς Συνταγµατικῆς Ἀναθεώρησης εἶναι ἡ συµβολὴ τοῦ ἀναθεωρηµένου Συντάγµατος στὴν πολιτικὴ καὶ παραγωγικὴ ἀνασυγρότηση τῆς Χώρας καὶ στὴν ἔξοδό της ἀπὸ τὴν οἰκονοµικὴ κρίση (ἡ ὁποία φυσικὰ ἔχει ἐπιδεινωθεῖ µὲ τὸ «τρίτο Μνηµόνιο», ποὺ ὑπέγραψε ὁ ἴδιος ὁ κ. Τσίπρας. Δηλαδὴ «νὰ σὲ κάψω Γιάννη, νὰ σὲ ἀλείψω µέλι!»).

Ἐπίσης, στὸν πρόλογο τοῦ «καινοτόµου Συντάγµατος» ἀναφέρεται ὅτι στόχος του εἶναι νὰ «θέσει τέρµα στὰ κακῶς κείµενα καὶ νὰ διευκολύνει τὴν ἔξοδο τῆς Χώρας ἀπὸ τὴν κρίση καί, πιὸ µακροπρόθεσµα τὴν ἀνάκαµψή της».

Τὸ ζήτηµα ποὺ τίθεται εἶναι τὸ ἑξῆς: Ἐξ ὁρισµοῦ τὸ Σύνταγµα εἶναι ὁ ὑπέρτατος νόµος ἑνὸς Κράτους. Μὲ αὐτὸ καθορίζεται τὸ Πολίτευµα, ἀπονέµονται ἁρµοδιότητες στὰ κρατικὰ ὄργανα καὶ κατοχυρώνονται τὰ δικαιώµατα τῶν πολιτῶν. Τὸ σύνταγµα περιλαµβάνει ὅλους τους κανόνες ποὺ παραµένουν ἀναλλοίωτοι, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὶς πολιτικὲς καὶ οἰκονοµικὲς συνθῆκες. Τοὺς κανόνες ποὺ οὐσιαστικὰ δηµιουργοῦν τὸ Κοινωνικὸ Κράτος Δικαίου.

Ὁ Καταστατικὸς Χάρτης µίας Χώρας δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἐξυπηρετεῖ τὴν ὁποιαδήποτε σκοπιµότητα. Δὲν ἐπιτρέπεται νὰ µετατραπεῖ σὲ ἐργαλεῖο γιὰ τὴν παραγωγικὴ ἀνασυγκρότηση, τὴν προσέλκυση ἐπενδύσεων, τὴν οἰκονοµικὴ ἀποτελεσµατικότητα. Γιατί, ἂν αὐτὸ συµβαίνει, τότε µπορεῖ εὔκολα ὁ καθένας νὰ ἐκµεταλλευτεῖ τὴν ἐν λόγῳ Χώρα γιὰ τὴν ἐξυπηρέτηση τῶν ἰδιοτελῶν ἐπιδιώξεών του (π.χ. γιὰ τὴν προώθηση τῆς παγκοσµιοποίησης). Παύει στὴν οὐσία ἡ Χώρα νὰ εἶναι ἐλεύθερη.

Ἐπίσης, µία χώρα –ἢ καὶ ἕνας ἄνθρωπος– ποὺ παύει νὰ ἔχει Κεφαλή της τὸν Χριστὸ χάνει τὸν προσανατολισµό της, χάνει τὴν Ταυτότητά της, χάνει τὸ Πρόσωπό της. Καὶ ἄγεται καὶ φέρεται ἀπὸ τὸν ὁποιονδήποτε. Παύει νὰ εἶναι ἐλεύθερη. Αὐτὸ τὸ ἤξεραν οἱ ἀγωνιστὲς τοῦ 1821, γι’ αὐτὸ καὶ πολεµοῦσαν «γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν Πίστη τὴν Ἁγία καὶ τῆς Πατρίδας τὴν Ἐλευθερία». Γιὰ αὐτὸ τὸ Σύνταγµα τῆς Ἐπιδαύρου» τοῦ 1822 ἐπιγράφεται: «ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΑΔΙΑΙΡΕΤΟΥ ΤΡΙΑΔΟΣ».

Ἑποµένως, γιὰ νὰ γίνει ἡ Ἑλλάδα «ἡ Χώρα τῆς Ἐλευθερίας» (γιὰ νὰ χρησιµοποιήσω µία ἔκφραση τοῦ ἴδιου τοῦ κ. Τσίπρα) δὲν χρειάζεται συνταγµατικὴ ἀναθεώρηση. Οὔτε οἰκονοµικὴ ἀνάπτυξη. Χρειάζεται νὰ ζεῖ ἡ Ἑλλάδα (οὐσιαστικά, ὄχι µόνο στὰ λόγια, ὄχι µόνο γιὰ ἱστορικοὺς λόγους), «Εἰς τὸ ὄνοµα τῆς Ἁγίας καὶ Ὁµοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος»!

Ἀγγελικὴ Εὐθ. Ζώη

Νοµικὸς

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Αρ. Τεύχους 168-169

Αὔγουστος-Σεπτέμβριος

Πῶς ὁδηγηθήκαμε στήν διάλυση τῆς Ἑλληνικῆς οἰκογένειας;

Ἡ Ἑλληνική οἰκογένεια, πρίν τριάντα-σαράντα χρόνια, ἀποτελοῦσε πρότυπο οἰκογένειας στήν Εὐρώπη ἀλλά καί στόν ὑπόλοιπο κόσµο, καθώς µέσα σέ αὐτήν κάθε ἄνθρωπος µάθαινε νά συνυπάρχει καί νά σχετίζεται µέ ἄλλους καί διαµόρφωνε τίς ἀξίες καί τίς ἀρχές πού θά τόν ἀκολουθοῦσαν σέ ὅλη του τήν ζωή.

Ἡ Ἑλληνική οἰκογένεια δέν περιοριζόταν µόνο στό νά παρέχει στά µέλη της τά πρός τό ζῆν, ἀλλά ἀποτελοῦσε φυτώριο ὑγιῶν ἀνθρώπων, καλύπτοντας ὅλες τίς ἀνάγκες τῶν µελῶν, τῆς ψυχικές καί σωµατικές καί διαµορφώνοντας τόν χαρακτῆρα τοῦ κάθε µέλους της. Δέν περιοριζόταν στούς δεσµούς αἵµατος ἀλλά ἔδινε µεγάλη σηµασία στήν ἀνάπτυξη τῶν πνευµατικῶν δεσµῶν, δηλαδή τῶν οὐσιαστικῶν στοιχείων πού ἑνώνουν τούς ἀνθρώπους. Αὐτοί οἱ δεσµοί εἶναι οἱ ἴδιοι στόχοι, τό κοινό πνεῦµα, ἡ ἴδια νοοτροπία. Αὐτοί οἱ πνευµατικοί δεσµοί ἑξαρτῶνται πρωτίστως ἀπό τήν σχέση τῶν γονέων. Ὅσο πιό οὐσιαστική καί ἁρµονική σχέση ἔχουν οἱ γονεῖς, τόσο πιό ἰσορροπηµένα καί ὑγιῆ θά εἶναι τά παιδιά. Ἡ σχέση τῶν µελῶν µέσα στήν οἰκογένεια ἦταν πάντα ἀπαραίτητη γιά νά ἀποκτήσουν ὅλα τά µέλη της αὐτοπεποίθηση, ἰσορροπία καί νά θωρακισθοῦν µέ τήν αἴσθηση τῆς ἀσφάλειας, πού ὅλοι ἔχουµε ἀνάγκη.

Τό θεμέλιο τῆς Παιδείας εἶναι ἡ θεωρία τοῦ Δαρβίνου;

Ὁ Ὑπουργός Παιδείας κ. Φίλης ἔγινε πρόσφατα ἰδιαίτερα ἀποκαλυπτικός ὡς πρός τό ὅραμα πού ἔχει γιά τήν Παιδεία αὐτοῦ τοῦ τόπου. Στήν ἐκπομπή «Καλημέρα Ἑλλάδα» τῆς 11-5-16, μιλῶντας γιά τή θεωρία τοῦ Δαρβίνου γιά τήν ἐξέλιξη, δήλωσε: «Ἐκεῖ τό σχολεῖο στηρίζεται, στή θεωρία τοῦ Δαρβίνου γιά τήν ἐξέλιξη, τά μαθήματα». Ἐκδηλώνοντας στή συνέχεια μέ ἀποφασιστικότητα τήν πρόθεσή του γιά τήν προστασία τῶν ἑλληνόπουλων ἀπό τούς ἱερωμένους δήλωσε: «Δέν θά μπαίνει ἕνας ἱερωμένος μέσα, γιά νά μᾶς λέει ἄλλα πράγματα, καί μάλιστα χωρίς ἀντίλογο. Αὐτό δέν εἶναι σχολεῖο, αὐτό εἶναι ξέφραγο ἀμπέλι. Αὐτό δέν εἶναι ἀνοιχτό σχολεῖο, αὐτό πού τό θέλουμε». Καί λίγο παρακάτω μετά ἀπό παρέμβαση τοῦ κ. Παπαδάκη, ὅτι θά μποροῦσε νά δημιουργηθεῖ ἀντιδικία μεταξύ τῶν μαθητῶν καί τοῦ ἱερέα, ὁ ὁποῖος, ἀμφισβητῶντας τή θεωρία τοῦ Δαρβίνου, κηρύττει τή χριστιανική διδασκαλία: «Γι’ αὐτό δέν πρέπει νά πηγαίνει ὁ ἱερέας ἤ ὁ ἀρχιερέας νά κάνει κήρυγμα στό σχολεῖο. Τά κηρύγματα στήν Ἐκκλησία. Ἔχει μαθήματα τό σχολεῖο. Ἐπί κοινωνικῶν προβλημάτων καμία ἀντίρρηση, νά συμμετέχουν καί παράγοντες ἐκκλησιαστικοί, ὅπως καί ἄλλοι παράγοντες, ἀλλά ὁ ρόλος τοῦ σχολείου εἶναι ἡ μάθηση καί ὄχι τά κηρύγματα. Κηρύγματα στήν Ἐκκλησία»!

Σχετικά μέ τίς δηλώσεις αὐτές τοῦ κ. Ὑπουργοῦ θά ἤθελα νά θέσω τούς ἑξῆς προβληματισμούς:

«Ἐκ τοῦ στόματός σου κρινῶ σε»

«Ἐκ τοῦ στόματός σου κρινῶ σε»

     (Κατά Λουκᾶν Εὐαγγέλιον Κεφ. 19, στίχ. 22)

Ο Ιωάννης Η΄ ο Παλαιολόγος
ταξίδεψε στη Δύση για να ζητήσει βοήθεια.
Από  τις τοιχογραφίες του Palazzo Medici.

Ὁ Μάϊος εἶναι ἄρρηκτα συνυφασμένος μὲ τὸ πιὸ δυσάρεστο γεγονὸς στὴν Ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος, ποὺ δὲν εἶναι ἄλλο ἀπὸ τὴν πτώση τῆς Βασιλεύουσας στοὺς Ὀθωμανούς.

Γιὰ τὴν Ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἔχουν γραφτεῖ πολλὰ καὶ ἔχουν εἰπωθεῖ ἀκόμα περισσότερα, ὡστόσο, πάντοτε ἡ ἀνάμνησή της εἶναι μία πρώτης τάξεως εὐκαιρία γιὰ αὐτοκριτικὴ καὶ ἐσωτερικὴ ἐμβάθυνση στὰ λάθη μας, εἴτε τὰ προσωπικά, ἢ, σὲ ἐπίπεδο Ἔθνους.

Ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ χαρακτηριστικὰ δημοτικὰ τραγούδια, ποὺ περιγράφει πολὺ ζωντανὰ τὴν ἀποφράδα ἐκείνη ἡμέρα εἶναι καὶ τὸ λεγόμενο, σύμφωνα μὲ τὴν καταγραφὴ τοῦ ἀειμνήστου Σίμωνος Καρᾶ, “Σταυρωτὸ τοῦ Πάσχα” ἀπὸ τὸ Νεοχώριο τῆς Χαλκιδικῆς.

Σημαίνει ὁ Θεός, σημαίνει ἡ γῆ, σημαίνουν τὰ ἐπουράνια

σημαίνει κι ἡ Ἁγιὰ Σοφιά, τὸ μέγα Μοναστήρι,

Μὲ τετρακόσια σήμαντρα κι ἑξηνταδυὸ καμπάνες.

Κάθε καμπάνα καὶ Παπᾶς, κάθε Παπᾶς καὶ Διᾶκος.

Ψάλλει ζερβὰ ὁ Βασιλιάς, δεξιὰ ὁ Πατριάρχης

κι ἀπ’ τὴν πολλὴ τὴν ψαλμουδιὰ ἐσειῶνταν οἱ κολῶνες

Νὰ μποῦνε στὸ Χερουβικὸ καὶ νά ’βγει ὁ Βασιλέας,

φωνὴ τοῦ ἦρθε ἐξ οὐρανοῦ κι ἀπ’ Ἀρχαγγέλου στόμα:

Πάψατε τὸ Χερουβικὸ κι ἂς χαμηλώσουν τὰ ἅγια,

Παπάδες πάρτε τὰ ἱερὰ κι ἐσεῖς κεριὰ σβηστεῖτε,

γιατί εἶναι θέλημα Θεοῦ ἡ Πόλη νὰ τουρκέψει.

Μον’ στεῖλτε λόγο στὴ Φραγκιὰ νὰ ‘ρθοῦν τρία καράβια

τὸ ‘νὰ νὰ πάρει τὸ Σταυρὸ καὶ τ’ ἄλλο τὸ Βαγγέλιο,

τὸ τρίτο τὸ καλύτερο τὴν ἅγια Τράπεζά μας,

μὴ μᾶς τὴν πάρουν τὰ σκυλιὰ καὶ μᾶς τὴ μαγαρίσουν.

Ἡ Δέσποινα ταράχτηκε καὶ δάκρυσαν οἱ εἰκόνες.

Σώπασε κυρὰ Δέσποινα καὶ μὴν πολυδακρύζεις

πάλι μὲ χρόνους μὲ καιρούς, πάλι δικά μας θἆναι!...

Σίγουρα τὰ συναισθήματα, ποὺ προξενεῖ τὸ ἄκουσμά του, εἶναι ἀνάμεικτα, ἀφοῦ περιέχουν ἕνα μεῖγμα ἀναπόλησης, μελαγχολίας, λύπης, ἐλπίδος καί, ἐνδεχομένως, πολλῶν ἄλλων.

Ἔχει σημασία νὰ προσέξουμε δύο σημεῖα τοῦ τραγουδιοῦ καὶ πρωτίστως τὴν φράση: 

ΠΟΣΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΕΤΟΙΑ ΑΔΕΛΦΙΑ, ΟΠΩΣ Ο π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ;

ΠΟΣΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΕΤΟΙΑ ΑΔΕΛΦΙΑ,

ΟΠΩΣ Ο π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ;

Παραθέτουµε κατωτέρῳ «µιά ἐξοµολογητική κατάθεση» τοῦ ἀδελφοῦ τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου, ἡ ὁποία εἶναι ἕνα ἐπί πλέον ἐγκώµιο τοῦ ἤθους τοῦ ἁγίου αὐτοῦ Πατέρα µας ἀλλά καί ἀποδεικτική τοῦ ἤθους τῶν κατά σάρκα συγγενῶν του καί ἰδιαιτέρως τῶν ἀδελφῶν του.

Ἡ κατ’ ἐπανάληψιν ἐγκαρδίως ἐκφωνηθεῖσα καί γραπτῶς διατυπωθεῖσα εὐχαριστία τοῦ ἀδελφοῦ του κ. Πολυνείκη Θεοδωροπούλου, «Εὐχαριστοῦµε τό Θεό πού γεννήθηκες στήν οἰκογένειά µας, ἀείµνηστε π. Ἐπιφάνιε!», τά συνοψίζει καί τά ἐκφράζει ὅλα!

Θά μοῦ ἐπιτρέψετε νά παρουσιάσω στήν ἀγάπη σας, μία ἐξομολογητική κατάθεση ψυχῆς, σχετική μέ τή συμπεριφορά τοῦ π. Ἐπιφανίου στούς κατά σάρκα συγγενεῖς του.

Ζῶντας γιά πάρα πολλά χρόνια πλησίον τοῦ π. Ἐπιφανίου –ἀρκετά ἀπό τά ὁποῖα συγκατοικούσαμε– καί γνωρίζοντας καί ἀρκετούς ἀγάμους κληρικούς, μέ τούς ὁποίους συνδεόταν ὁ ἴδιος, διαπίστωσα –προκαταβολικά ζητῶ συγγνώμη ἄν ἡ διαπίστωσή μου εἶναι ἐσφαλμένη– ὅτι ὑπάρχουν τρεῖς κατηγορίες ἀγάμων κληρικῶν, πού ζοῦν κι ἐργάζονται στόν κόσμο, μέ διαφορετική μεταχείριση, ἡ κάθε μία ἀπ’ αὐτές, στίς κατά σάρκα οἰκογένειές τους.

Διαφωτισμὸς μὲ ...τσαντὸρ

Ἦταν κάποτε ἡ κυρία Κατερίνα. Ἀρχοντική, ψηλή, εὐθυτενής, παρότι βάραιναν τοὺς ὤµους της 80 καὶ πλέον χρόνια. Ζοῦσε στὴ γενέτειρά της, σὲ ἕνα λιλιπούτειο νησάκι τοῦ Ἰονίου καὶ ἐρχόταν κάποιες φορὲς στὴν Ἀθήνα γιὰ νὰ ἐπισκεφθεῖ τὰ παιδιά της καὶ τὶς ἐγγονές της, γειτονοποῦλες καὶ φίλες ἀγαπηµένες ἀπὸ τὴν... προσχολικὴ ἡλικία, συνδυάζοντας καὶ κάποια ἀπαραίτητη ἐπίσκεψη σὲ γιατρούς. Καθόµασταν τριγύρω της στὴν κοινή µας αὐλὴ καὶ ἀκούγαµε τὶς διηγήσεις της. Τὴν κ. Κατερίνα δὲν τὴν φέρνουµε στὴ µνήµη µας πιὰ συχνά, παρὰ µόνο ὅταν µὲ τὶς ἐγγονές της –φίλες καλὲς µέχρι σήµερα– ἀναµοχλεύοντας κάποιες στιγµὲς τὸ παρελθόν, θυµόµαστε τὰ παιδικά µας χρόνια, τὰ ἀθῶα, τὰ ἀµέριµνα. Τὴν ἔφερα στὴ µνήµη µου, ὅµως, πρόσφατα διαβάζοντας σὲ ἕνα «πασχαλινὸ» διήγηµα τοῦ Παπαδιαµάντη, τὴ Βλαχοπούλα, µιὰ ὄµορφη περιγραφή του: «Ἡ γραία ἐκοιµᾶτο καὶ ὠνειρεύετο τὴν Φλώραν της στολισµένην καὶ εὔµορφην νύµφην, φοροῦσαν τσεµπέρι καὶ ποδιὰν καὶ σιγούνι καὶ ὑποκάµισον κεντητόν...». Τὴν ἔφερα στὴ µνήµη µου σχεδὸν ὁλοζώντανη µετὰ ἀπὸ αὐτὴ τὴν περιγραφή, γιατί παρέλειψα νὰ ἀναφέρω ὅτι ἡ κ. Κατερίνα φοροῦσε ἀκόµη τὴν τοπικὴ ἐνδυµασία τοῦ νησιοῦ της, ὅπως καὶ πολλὲς ἄλλες γυναῖκες –καὶ νεώτερές της– στὸ µικρό της χωριουδάκι. Ὁ σκιαθίτης συγγραφέας ἀναφέρεται στὴν παράδοση τοῦ δικοῦ του νησιοῦ κατὰ τὰ τέλη τοῦ 19ου καὶ στὴν αὐγὴ τοῦ 20ου αἰῶνα. Ἀλλὰ ἡ κ. Κατερίνα καὶ οἱ συγχωριανές της ἦταν µιὰ ζωντανὴ πραγµατικότητα στὰ µέσα τῆς δεκαετίας τοῦ ‘70. Εὐτυχῶς γιὰ ἐκείνη ἔζησε καὶ πέθανε στό, ἄγνωστο στοὺς πολλούς, καταπράσινο νησάκι της –ἐνῶ ὁ διπλανὸς Σκορπιὸς ἦταν παγκοσµίως γνωστὸς ὡς ἰδιοκτησία τοῦ Ὠνάση τότε– καὶ δὲν χρειάστηκε νὰ προβληµατιστεῖ ἂν ἔπρεπε νὰ ἀλλάξει κάτι στὴν ἐµφάνισή της. Γιὰ µιὰ ἄλλη, ὅµως, νεώτερη συγγενῆ της ἀπὸ τὸ ἴδιο χωριὸ οἱ συνθῆκες δὲν ἦταν οἱ ἴδιες. Ἐκείνη ἔπρεπε νὰ µετακοµίσει µὲ τὴν οἰκογένειά της στὴν Ἀθήνα καὶ ἡ ἐξελιγµένη πρωτεύουσα δὲν σήκωνε τέτοιου εἴδους διαφορετικότητες. Τέτοιου εἴδους δὲν σηκώνει µᾶλλον καὶ σήµερα... Θυµᾶµαι τὴν ἐσωτερική της πάλη καὶ τὸν πόνο της µέχρι τελικὰ νὰ ἀποφασίσει νὰ ἐγκαταλείψει ἕνα «κοµµάτι» τοῦ ἑαυτοῦ της, νὰ φορέσει ροῦχα Εὐρωπαϊκά, νὰ γίνει µιὰ «ἄλλη»....

Ἀπὸ τότε ἔχουν περάσει ἀρκετὲς δεκαετίες. Οἱ τοπικὲς φορεσιὲς ὡς ἔνδυµα καθηµερινὸ ἔχουν γίνει πιὰ παρελθόν. Κάποιες ἡλικιωµένες γυναῖκες τὶς φοροῦν ἀκόµη σποραδικὰ σὲ διάφορα νησιά µας σὲ πεῖσµα τῶν καιρῶν, ὅπως καὶ κάποιοι πεισµατάρηδες Κρητικοί. Τὸ πέρασµά µας στὴ βιοµηχανικὴ ἐποχὴ θὰ ὁδηγοῦσε σίγουρα σὲ ἐνδυµατολογικὲς ἀλλαγές. Ὅµως ἐµεῖς ἔπρεπε, ὅσο τὸ δυνατὸν ταχύτερα, νὰ µοιάσουµε στὴ διαφωτισµένη Δύση. Ἔτσι πολὺ συχνὰ ἀσκήθηκαν ἀβάστακτες πιέσεις σὲ ἁπλοὺς ἀνθρώπους ἐν ὀνόµατι τῆς προόδου καὶ τοῦ πολιτισµοῦ. Ἑνὸς πολιτισµοῦ, ὅπου ἡ παράδοση –ἡ οὐσιαστικὴ καὶ ὄχι τὸ φολκλὸρ– καὶ τὸ ἦθος –τὸ γνήσια χριστιανικὸ– δὲν ἔβρισκαν καὶ πολὺ χῶρο. Τὸ ντύσιµο τὸ σεµνὸ καὶ ἀξιοπρεπὲς διακωµωδήθηκε. Σὲ αὐτὸ ἔπαιξαν ρόλο καὶ οἱ ἀκρότητες τοῦ πουριτανισµοῦ δηλ. τῆς ὑποκρισίας ἀπὸ κάποιες ὁµάδες ἀνθρώπων ἢ καὶ ἀπὸ τὴν κρατικὴ ἐξουσία. Οἱ παλαιότεροι ἢ µᾶλλον οἱ παλαιότερες θυµόµαστε ἀκόµα καλὰ κάποιες καθηγήτριές µας ἐπιφορτισµένες µὲ τὸ ἄχαρο καθῆκον νὰ ἐλέγχουν τὸ µῆκος τῆς σχολικῆς µας ποδιᾶς. Στὸν ἀγῶνα κατὰ τοῦ πουριτανισµοῦ ἐκ µέρους τῶν «προοδευτικῶν», ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ µὴ διαφέρουµε ἀπὸ τὴν πολιτισµένη Δύση, χάσαµε τὸ µέτρο καὶ φθάσαµε σήµερα νὰ ἔχουµε ντύσει τὶς γιαγιάδες µας ἀκόµη καὶ µέ... κολὰν (εὐτυχῶς ὄχι ὅλες) καὶ τὰ κορίτσια µας (εὐτυχῶς ὄχι ὅλα) µὲ φοῦστες µήκους ὀλίγων ἑκατοστῶν (αὐτές, ποὺ τόσο συζητήθηκαν τελευταῖα), γιατί διαφορετικὰ θὰ χαρακτηρίζονταν ἀπὸ τοὺς προοδευτικοὺς «θεοῦσες», «καλόγριες», «καθυστερηµένες». Χαρακτηρισµοὶ µοµφῆς γνωστοὶ σὲ ὅλους µας, µὲ τὸν φόβο τῶν ὁποίων µεγάλωσαν γενιὲς καὶ γενιὲς καὶ οἱ ὁποῖοι ἐξακολουθοῦν νὰ χρησιµοποιοῦνται ἀπό τοὺς, κατὰ τὰ ἄλλα, ἀντιρατσιστὲς µέχρι σήµερα.

Η ΠΡΟΔΟΤΙΚΗ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ ΒΑΛΘΗΚΕ ΝΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΗΣΗ ΤΟΝ ΑΡΧΙΠΡΟΔΟΤΗ ΙΟΥΔΑ!

Η  ΠΡΟΔΟΤΙΚΗ  ΕΠΟΧΗ  ΜΑΣ

ΒΑΛΘΗΚΕ  ΝΑ  ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΗΣΗ

ΤΟΝ  ΑΡΧΙΠΡΟΔΟΤΗ   ΙΟΥΔΑ!

Καθώς πλησιάζουµε πρός τό Ἅγιο Πάσχα, τήν «Ἑορτήν τῶν ἑορτῶν καί τήν Πανήγυριν τῶν πανηγύρεων», ἐνῶ ὅλοι οἱ πιστοί προετοιµάζονται πνευµατικά γιά τό κοσµοϊστορικό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, κάποιοι θεωροῦν τόν χρόνο κατάλληλο καί προχωροῦν στό ἔργο τῆς “ἀποκαταστάσεως” τοῦ Ἰούδα!

Ἡ Ὁλλανδή συγγραφέας Lot Vekemans βρῆκε ἀξιοσηµείωτο τό γεγονός, ὅτι σέ ὅλες τίς εἰκόνες, ἀνά τούς αἰῶνες, ὁ Ἰούδας παρουσιάζεται σάν ἄσχηµος καί προσωποποίηση τοῦ κακοῦ. Ὁ Ἰούδας µάλιστα χλευάζεται ἀπό τούς ἀνθρώπους, γιά νά µποροῦν οἱ ἴδιοι, νά ξεπλένουν τίς ψυχές τους, ἀπό τίς ἁµαρτίες. Ἀποφάσισε λοιπόν, νά δανείση µιά φωνή στόν Ἰούδα, γιά νά µπορέση νά µιλήση ὁ ἴδιος καί ἔγραψε τόν θεατρικό µονόλογο “Ἰούδας”.

Ὁπωσδήποτε κάθε λογοτέχνης, προσεγγίζει ἀπό τήν δική του ὀπτική γωνιά, τά διαφορά γεγονότα τῆς Ἱστορίας. Τό ἰδιαίτερο στήν προκειµένη περίπτωση, εἶναι τό ὅτι, ἀκριβῶς τήν περίοδο τοῦ Πάσχα τῶν Δυτικῶν, ἡ Εὐαγγελική Λουθηρανική µαζί µέ τήν Καθολική Ἐκκλησία καί σέ συνεργασία µέ τό κρατικό θέατρο Braunschweig, παρουσιάζουν τό ἔργο σέ διαφόρους ναούς τῆς Κ. Σαξωνίας.

Ὁ γενικός διευθυντής τοῦ θεάτρου Joachim Klement, µᾶς βοηθᾶ νά καταλάβουµε, τό πνεῦµα τοῦ ἔργου. «Ζοῦµε τήν συγκινητική ἱστορία ἑνός ἀνθρώπου (τοῦ Ἰούδα), πού ἔχει κάνει ἕνα ἀσυγχώρητο παράπτωµα.... ὅµως χωρίς αὐτό τό φιλί τοῦ Ἰούδα, δέν θά γινόταν ὁ Χριστιανισµός, ποτέ µεγάλη θρησκεία. Ὅποιος ἐνεργεῖ κάνει καί λάθη, σίγουρο εἶναι ὅτι ὅλοι µας, θά µπορούσαµε νά εἴµεθα ὁ Ἰούδας». Ὁ δηµοσιογράφος τῆς τοπικῆς ἐφηµερίδος, πού παρουσιάζει τήν συνεργασία τῶν ναῶν µέ τό θέατρο, πηγαίνει πιό πέρα...: «Ὁ ἄνθρωπος ἐνεργεῖ συχνότερα ἀπό ἀµφιβολία παρά ἀπό πίστη, λέει κάπου ὁ Ἰούδας στό ἔργο καί ἀνοίγει τό πεδίο τοῦ προβληµατισµοῦ, ὅσον ἀφορᾶ στήν προδοσία, πού στόν ἕνα (τόν Ἰούδα) κόστισε τήν ζωή καί τήν ἀπολύτρωση(;) καί τόν ἄλλον (τόν Ἰησοῦ) τόν ἔκανε Υἱό Θεοῦ! Ὁ Ἰούδας ἔπρεπε νά πεθάνη, γιά νά ζήση ἡ ἀνθρωπότητα. Ὅµως ποιός ἔχει προδώσει ποιόν;»

ΔΕΝ ΝΟΙΩΘΟΥΜΕ ΠΙΑ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΓΕΝΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΑΣ!

«Ἐν αὐτῷ γὰρ ζῶμεν καὶ κινούμεθα καὶ ἐσμέν... τοῦ γὰρ καὶ γένος ἐσμέν» (Πραξ. 17, 28)

ΔΕΝ ΝΟΙΩΘΟΥΜΕ ΠΙΑ

ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΓΕΝΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΑΣ!

Διαβάζουμε στήν Ἁγία Γραφή «Ὅρασις ἥν εἶδεν Ἡσαΐας...», «Ὅρασις ὤφθη πρός με, ἐγὼ Δανιήλ...» (Δαν. 8,1), «ἠνοίχθησαν οἱ οὐρανοὶ καὶ εἶδον ὁράσεις Θεοῦ...» (Ἰεζεκ. 1,1) «Ὅρασις τῶν Προφητῶν» καί ἐνδόμυχα αἰσθανόμαστε ἀδικημένοι ἐπειδή ἐμεῖς στερούμεθα τέτοιων ὁράσεων, θεωροῦμε δέ, ὡς δικαιολογία τῆς κακῆς πνευματικῆς καταστάσεώς μας τήν ἔλλειψη τέτοιων ἤ παρομοίων ἐμπειριῶν.

Ὅμως ὁ Θεός δέν εἶναι προσωπολήπτης, «οὐ θαυμάζει πρόσωπον οὐδέ λαμβάνει δῶρον», ἀλλά ἐνεργοποιεῖ τά ἀδρανοποιημένα λόγῳ τῆς ραθυμίας χαρίσματα τοῦ καθενός μας ἀναλόγως τῆς πνευματικῆς ἐργασίας μας καί τοῦ ἐνδιαφέροντός μας γιά τήν Ἀλήθεια καί ὄχι γιά τήν ὑποστήριξη τῶν αὐθαιρέτων συλλογισμῶν μας. Δέν εἶναι δυνατόν νά μᾶς δώση ὁ Θεὸς ὁράσεις τῶν ἐπουρανίων, ὅταν ἐθελοτυφλοῦμε καί δέν ἐξετάζουμε τήν πνευματική μας ὅραση γιά τήν ἐπακριβῆ γνώση τῶν ἐπιγείων συμβάντων. Αὐτό μᾶς τό διευκρίνησε σαφῶς ὁ Χριστός, λέγοντάς μας «εἰ τά ἐπίγεια εἶπον ὑμῖν καί οὐ πιστεύετε, πῶς ἐάν εἶπον ὑμῖν τά ἐπουράνια πιστεύσετε;» (Ἰω. 3,12).

Αὐτή τήν προσωπική μας εὐθύνη –γιά τήν ἀδρανοποίηση τῶν χαρισμάτων μας– αἰσθανόμεθα ἰδιαιτέρως κατά τήν περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ὅπου ἀνακεφαλαιώνονται καί συνοψίζονται ὅλα τά Θεϊκά Προστάγματα καί μένουμε ἔκθετοι συνειδητοποιῶντας τίς ἐλλείψεις καί παραλείψεις μας.

Βασικότερη ἔλλειψη γιά τόν καθένα μας εἶναι ἡ ἀδρανοποίηση τῆς πνευματικῆς μας ὁράσεως, ἕνεκα τῆς ὁποίας ἀδυνατοῦμε νά διακρίνουμε τήν Ἀλήθεια ἀπό τό ψέμα, τό σωστό ἀπό τό λάθος, τό Θεϊκό ἀπό τό δαιμονικό.

Η ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΝΟΗΣΗ ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ ΣΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ

Η ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΝΟΗΣΗ ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ ΣΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ

Πρόσφατα εἶδα μιά πολύ ἐνδιαφέρουσα παρουσίαση στό διαδίκτυο μέ τίτλο: «Ὁ ἄνθρωπος: Προϊόν τύχης ἤ ἰδιοφυής κατασκευή;». Προέρχεται ἀπό τόν Werner Gitt (βλ. https://www.youtube.com/watch?v=JQsBM3r3mi0), ὁ ὁποῖος, ὡς καθηγητής πληροφορικῆς ἐπί 24 χρόνια (1978-2002), ἦταν διευθυντής τοῦ Φυσικοῦ-Τεχνολογικοῦ Ἰνστιτούτου τῆς Γερμανίας στήν πόλη Braunschweig. Ὁ W. Gitt προσεγγίζει τό ἐρώτημα γιά τήν προέλευση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν πλευρά τῆς ἐπιστήμης του, τῆς πληροφορικῆς. Στήν ἀρχή τῆς παρουσίασης ἐκθέτει σύντομα τή θεωρία τοῦ Δαρβίνου γιά τήν ἐξέλιξη τοῦ ἀνθρώπου, ὑπογραμμίζοντας ἐξ ἀρχῆς, ὅτι στόν Δαρβίνο, ἐφ ὅσον ἔζησε στό 19ο αἰῶνα, ἔλειπαν πάρα πολλές ἐπιστημονικές γνώσεις γιά τόν ἄνθρωπο, τίς ὁποῖες διαθέτουμε ἐμεῖς σήμερα. Δέν εἶχε π.χ. καθόλου γνώση τοῦ DNA τοῦ ἀνθρώπου καί γενικά τῆς δομῆς τοῦ ἐγκεφάλου, ὅπως καί τοῦ νευρικοῦ συστήματος. Ἐκθέτοντας ἔπειτα τή βασική θέση τοῦ Δαρβίνου ὅτι ἡ ζωή προῆρθε ἀπό τήν ὕλη, τήν ἀντικρούει μέ βάση τήν πληροφορική. Ἐπίσης ἀντικρούει καί τήν ἄκρως παράλογη θέση περί τοῦ θανάτου στή θεωρία τοῦ Δαρβίνου. Παρά τόν μεγάλο θησαυρό γνώσεων πού διαθέτει ἡ ἐπιστήμη σήμερα γιά τήν ἐξαιρετικά πολύπλοκη κατασκευή καί λειτουργία τοῦ ἀνθρώπου, τή θέση αὐτή ὑπερασπίζονται μετά μανίας πολλοί σύγχρονοι ἐπιστήμονες, οἱ ὁποῖοι φθάνουν στό σημεῖο νά ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ θάνατος εἶναι ἡ βασική προϋπόθεση τῆς ζωῆς, ὅτι εἶναι κατά κάποιον τρόπο ἀνακάλυψη τῆς ἐξέλιξης γιά τήν ἐπιτάχυνσή της, ὅτι εἶναι δημιουργός τῆς ζωῆς καί φυσικά καί τό τελευταῖο, ὅτι εἶναι τό ἀπόλυτο τέλος της. Δηλαδή, μιά ἐντελῶς ὑλιστική ἀντίληψη τῆς ζωῆς.

Ἡ ἀντίκρουση αὐτή ξεκινάει μέ τήν ἔκθεση συστημάτων πού βασίζονται στήν πληροφορία. Ἕνα ρομπότ λ.χ. μέ ἕξι πόδια, προκειμένου νά κινεῖται καί νά ἐκτελεῖ διάφορες ἐργασίες, προφανῶς ἔχει ἀνάγκη ἀπό ἕναν ἐγκέφαλο καί ἕνα ἀντίστοιχο μέ τίς λειτουργίες του πρόγραμμα. Χαρακτηριστικό ἐδῶ εἶναι, ὅτι ἡ πληροφορία ἤ οἱ πληροφορίες πού τοῦ δίνονται μέ τό πρόγραμμα αὐτό δέν εἶναι ὅπως ὅλο τό μηχάνημα καί ὁ ἐγκέφαλος του ὑλικό στοιχεῖο, ἐπειδή ἡ πληροφορία δέν ἔχει βάρος, δέν ἐμπίπτει στά βασικά φυσικά μεγέθη πού περιγράφουν τήν ὕλη, ὅπως εἶναι ἡ μάζα (kg), τό μῆκος (m), ὁ χρόνος (s), ἡ θερμοκρασία (K), ἡ ἔνταση ἠλεκτρικοῦ ρεύματος (A), ἡ ποσότητα ὕλης (mol) καί ἡ ἔνταση ἀκτινοβολίας (cd). Ἡ πληροφορία εἶναι μή ὑλικό στοιχεῖο. Ὅταν ἐξετάσει κανείς στή συνέχεια ὅλη τή δομή τοῦ ἀνθρώπινου σώματος διαπιστώνει ἕνα τεράστιο σύστημα καλωδίωσης πού εἶναι οἱ νευρικές ἵνες, μέσα ἀπό τίς ὁποῖες μεταδίδονται σέ κλάσματα δευτερολέπτου οἱ πληροφορίες. Μέ βάση τίς σημερινές ἐπιστημονικές γνώσεις γύρω ἀπό τόν ἀνθρώπινο ἐγκέφαλο (ἀποτελεῖται ἀπό 100 δισεκατομμύρια περίπου νευρῶνες, οἱ ὁποῖοι κατά μέσο ὅρο συνδέονται ὁ κάθε ἕνας μέ περίπου 1000 ἄλλους) καί τό νευρικό σύστημα, καταλήγει κανείς κατά τήν προσπάθεια προσδιορισμοῦ τοῦ συνολικοῦ μήκους τῶν νευρικῶν ἱνῶν στόν ἐγκέφαλο στόν ἀσύλληπτο ἀριθμό τῶν 500.000 χιλιομέτρων καί γιά τό ὑπόλοιπο νευρικό σύστημα στά 380.000 χιλ. Καί ἐάν ἤθελαν –καί κυρίως ἐάν μποροῦσαν– οἱ ἐπιστήμονες νά δημιουργήσουν σχεδιάγραμμα μέ τίς συνδέσεις ὅλων τῶν νευρώνων τοῦ ἀνθρωπίνου ἐγκεφάλου, ἀσφαλῶς θά χρειάζονταν ἀρκετά τετραγωνικά χιλιόμετρα χαρτιοῦ. Αὐτά τά ὀλίγα γιά τόν ἐγκέφαλο καί γιά τό νευρικό σύστημα τοῦ ἀνθρώπου ἀποτελοῦν ἕνα ἐλάχιστο δεῖγμα ἀπό τά πανθαύμαστα πού ἀναφέρει ἡ παρουσίαση γιά τό ἀνθρώπινο σῶμα, δηλ. τήν ὑλική δομή τοῦ ἀνθρώπου.

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΑΣ π. ΣΙΜΩΝ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΜΑΣ

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΑΣ π. ΣΙΜΩΝ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ

ΚΑΙ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΜΑΣ

Στίς 6 Μαρτίου 2016, ἡμέρα Κυριακή θά τελέσουμε στόν Ἱ. Ναό μας τό Μνημόσυνο τοῦ ἁγίου Γέροντός μας π. Σίμωνος Ἀρβανίτη.

Συμπληρώνονται, στίς 4 Μαρτίου, 28 χρόνια ἀπό τῆς Ὁσίας Κοιμήσεώς του καί ἀκόμη δέν ἔχω ἐκπληρώσει τό χρέος τῆς ὑπακοῆς μου νά φέρω εἰς φῶς «ὅσα ἤκουσα καί εἶδα», συμφώνως πρός τήν προτροπή του: «Νά γράφης αὐτά πού θά βλέπης»!

Τά λόγια αὐτά μοῦ τά εἶπε ὅταν ἔλαβε τήν ἀπόφαση νά αὐτοεξορισθῆ γιά κάποιες μέρες ἀπό τό Μοναστήρι του, τόν Ἅγιο Παντελεήμονα Κοκκιναρᾶ Ἀττικῆς, καί νά μεταβῆ στούς πρόποδες τῆς πίσω μεριᾶς τοῦ βουνοῦ, στό ἐκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ, γιά νά ἀπομονωθῆ, νά νηστέψη παντελῶς καί νά προσευχηθῆ, ὑπέρ τοῦ φωτισμοῦ καί τῆς μετανοίας δύο μοναχῶν του, πού εἶχαν ἐγείρει ἀνταρσία ἐναντίον του!

Ἐλπίζω καί εὔχομαι, πρίν μέ καλέση ὁ Κύριος, νά προλάβω τήν συγγραφή τοῦ βιβλίου αὐτοῦ πού θά ἐκπληρώση τήν ὑπακοή μου στό θέλημα τοῦ Γέροντός μας, πού, ὅπως πάντοτε, μᾶς ἀπεδείχθη, ὅτι ταυτίζεται μέ τό Θέλημα τοῦ Θεοῦ. Τό πιστεύω αὐτό καί τό γράφω γιατί εἶναι ἡ Μόνη Ἀλήθεια, ἀφοῦ κοντά του γνωρίσαμε γιά πρώτη φορά τί σημαίνει αὐτό πού διαβάζουμε στά βιβλία τῶν ἁγίων μας: Γνωρίσαμε, ὄχι μόνο τί σημαίνει ἀληθινή ταπείνωση, ἀλλά τί σημαίνει ἀπάθεια!

ΦΟΒΙΚΟΙ ΟΙ ΕΤΕΡΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ, ΑΡΑ ΘΕΟΦΟΒΙΚΟΙ ΟΙ ΑΘΕΟΦΟΒΟΙ;(π. Βασίλειος Βολουδάκης)

«Ὅσοι χαρακτηρίζουν τοὺς ἑαυτοὺς τους ὁμοφυλόφιλους δὲν ἀποτελοῦν παρὰ συνειδητοὺς καὶ ὁλοφάνερους διεστραμμένους!»   ( Σίγκµουντ Φρόϋντ)

               ΦΟΒΙΚΟΙ ΟΙ ΕΤΕΡΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ,

             ΑΡΑ ΘΕΟΦΟΒΙΚΟΙ ΟΙ ΑΘΕΟΦΟΒΟΙ;

Στήν ἐποχή μας, ἐποχή τῆς παραφροσύνης καί τῆς πλάνης, ἡ ζωή τῶν νουνεχῶν ἀνθρώπων ἔχει γίνει μαρτυρική, ἀφοῦ πρέπει «ἐν παντί καιρῷ καί πάσῃ ὥρᾳ» νά ἀναμετρῶνται μέ τόν παραλογισμό καί τό ψέμα, τά ὁποῖα ἔχουν καθίσει γιά τά καλά «ἐν θρόνῳ ὑψηλῷ καί ἐπηρμένῳ», στά Προεδρεῖα, στίς Κυβερνήσεις, στά Κοινοβούλια τῶν Κρατῶν καί στά Μ.Μ.Ε., νομοθετημένα, μάλιστα, καί κατοχυρωμένα μέ ἀποκρουστική βιαιότητα ἀπό τίς σύγχρονες δικτατορίες, πού ἔχουν τήν ψευδαίσθηση ὅτι κρύβουν ἔντεχνα τήν ἀπολυταρχικότητά τους κάτω, ἀπό τόν «διάτρητο κοινοβουλευτικό τους μανδύα!». Ἀκόμα καί τό Π.Σ.Ε. (Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν) στή 10η Γενική Συνέλευσή του στό Πουσάν, στίς 5-11-2015, μέ ὁμάδα ἐργασίας 150 προσώπων ἀσχολήθηκε γιά τήν πλήρη ἔνταξη τῶν ΛΟΑΤΚΙ (=Λεσβίες-Ὁμοφυλόφιλοι-Ἀμφισέξουαλ-Τρανσέξουαλ-Κουήρ-Ἰντερσέξουαλ) ἀνθρώπων!

Ἡ διεθνής παραφροσύνη, πού παράγεται καί ἐνορχηστρώνεται κυρίως ἀπό τό πολυκέφαλο τέρας, πού ὀνομάζεται Εὐρωπαϊκή Ἕνωση, μεταδίδεται μέ φρενήρεις ρυθμούς ἤδη καί στήν Πατρίδα μας, τήν πάλαι ποτέ Πνευματική Ἡγέτιδα τῆς ἀνθρωπότητος καί σήμερα οὐραγό καί ἐντολοδόχο ἀφρόνων καί ἀμοραλιστῶν.

Εἶναι ἀναγκαῖο νά ὑπογραμμίσουμε ὅτι αὐτή ἡ παραφροσύνη δέν εἶναι μόνο θεωρητική ἤ ἰδεολογική, ἀλλά ἔχει γίνει διεθνής πρακτική καί τρόπος ζωῆς ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι –μάλιστα– λόγῳ τῶν νευραλγικῶν θέσεων πού κατέχουν ἐπιδιώκουν τήν παράφρονα αὐτή πρακτική τους νά τήν προβάλλουν, νά τήν διαφημίζουν καί, εἰ δυνατόν, νά τήν ἐπιβάλλουν στήν ἀνθρωπότητα.

Μιά πτυχή αὐτῆς τῆς παραφροσύνης εἶναι καί ἡ ὁμοφυλοφιλία, ἡ ἀπό αἰώνων χαρακτηρισμένη ὡς ὄνειδος καί κατάντια τοῦ ἀνθρώπου, ὅταν προέρχεται ἀπό ἔκλυτη ζωή καί ἐπιλογή γιά θήρευση σεξουαλικῆς ποικιλίας ἤ ὡς ψυχική πάθηση καί σοβαρή διαταραχή τῆς προσωπικότητος, ὅταν εἶναι συνισταμένη καί ἀποτέλεσμα ψυχικῆς κακοποιήσεως τῶν ἀνθρώπων ἀπό τό περιβάλλον τους, πού εἶχε τήν εὐθύνη γιά τήν ἀγωγή καί τήν ἀνάπτυξη τῆς προσωπικότητός τους.

Ἡ κατηγορηματική προειδοποίηση τοῦ Θεοῦ μας διά τοῦ στόματός Του, τοῦ Ἁγ. Ἀποστόλου Παύλου ὅτι ἡ ὁμοφυλοφιλία καί μόνη ἀρκεῖ γιά νά καταστήση τόν ἄνθρωπο σέ τέτοιον βαθμό ψυχικά ἀνάπηρο ὥστε νά μήν εἶναι εἰς θέσιν νά αἰσθανθῆ τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἔστω καί ἄν βρίσκεται μέσα σ’ Αὐτήν! («Μή πλανᾶσθε... ἀρσενοκοῖται βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσι»!) εἶναι γιά μᾶς τούς πιστούς ἀναμφισβήτητος Νόμος ψυχικῆς ὑγείας καί δέν μᾶς χρειάζεται καμμιά ἄλλη ἐπιχειρηματολογία, διότι ὅταν ὁμιλεῖ Ὁ Δημιουργός καί Ὁ τελικός Κριτής τῆς προσωπικότητος τοῦ καθενός μας δέν ἔχει θέση, οὔτε λόγο κανείς ἄλλος.

Ὡστόσο, ἄλλοι, πού δέν εἶναι ριζωμένοι στήν πίστη ἔχουν ἀνάγκη νά ἐνισχυθοῦν ἀπό τήν ὑγιᾶ ἐπιστήμη καί τήν λογική γιά νά μήν παραπαίουν παρασυρόμενοι ἀπό τά «πολιτικῶς ὀρθά» (μετάφραζε «πολιτικές σκοπιμότητες») πού ἔχουν ἀντικαταστήσει τήν Ἀλήθεια, ἀποβλακώνοντας τούς ἀνθρώπους.

Ἡ νόθευση τῆς ἐπιστημονικῆς ἀλήθειας γιά τήν ὁμοφυλοφιλία, συνδυάζεται στόν καιρό μας μέ τήν παραγωγή –κατ’ εὐφημισμόν– “εὐφυολογημάτων” προκειμένου νά κάμψουν τίς ἀντιστάσεις τῶν ἀνθρώπων καί νά ὑποταχθοῦν ἀσυζητητί στήν πλαστή πραγματικότητα.

Ἔτσι, ἕνας ψυχολογικά κακοποιημένος ἀπό τόν πατέρα του Ἑβραῖος κλινικός ψυχολόγος τῆς Ἀμερικῆς (προφανῶς ὁμοφυλόφιλος γιά νά συμφιλιωθῆ –μέσῳ τῶν ἀνδρῶν– μέ τόν πατέρα του) ὁ George Weinberg, τό 1969 ἔγινε ὁ “νονός” καί βάπτισε τήν ἀπέχθεια τῶν ἀνθρώπων γιά τήν ὁμοφυλοφιλία «Homophobia», δηλαδή ἀνθρωποφοβία!

ΜΕΓΑΣ ΑΓΙΑΣΜΟΣ- ΜΕΓΑΛΟ ΦΑΡΜΑΚΟ. ΔΕΝ ΤΑΥΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟ ΑΓΙΑΣΜΟ!

Εσφαλμένες απόψεις που, δυστυχώς, διδάσκονται στις μέρες μας

ακόμη και από Κληρικούς! 

Του Πρωτοπρεσβυτέρου Βασιλείου Ε. Βολουδάκη

Στις 5 Ιανουαρίου, τελείται στους Ορθοδόξους Ιερούς Ναούς η Ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού και εν συνεχεία οι ιερείς θα αγιάσουν τα σπίτια όσων χριστιανών το επιθυμούν και το ζητήσουν.
Η ίδια Ακολουθία θα τελεσθεί και στις 6 Ιανουαρίου,  εορτή των Θεοφανείων, κατά την οποία εορτή πανηγυρίζουμε  το γεγονός της Φανερώσεως επί της γης του Χριστού ως Μονογενούς Υιού και λόγου του Θεού Πατρός. Ταυτοχρόνως εορτάζουμε και τη φανέρωση της Αγίας Τριάδας, καθ’ ότι, όπως ψάλλει η Εκκλησία μας «Τριάδος η φανέρωσις εν Ιορδάνη γέγονεν».

Ο αγιασμός και των δύο ημερών, 5ης και 6ης Ιανουαρίου, είναι ίδιος. Δηλαδή έχει την ίδια αγιαστική δύναμη.
Μερικοί, όμως, παρασυρόμενοι από το γεγονός ότι την παραμονή των Θεοφανείων παραλείπεται η ανάγνωση της πρώτης μεγάλης Ευχής ισχυρίζονται ότι, ένεκα αυτής της ελλείψεως, ο αγιασμός της 6ης Ιανουαρίου είναι μεγαλυτέρας αγιαστικής χάριτος. Οι υποστηρικτές αυτής της απόψεως δεν έχουν δίκιο, διότι η παραλειπομένη ευχή δεν είναι αγιαστική αλλά κηρυκτική. Αναλύει θεολογικά το νόημα της εορτής χωρίς, όμως, να περιέχει επίκληση της αγιαστικής Θ. Χάριτος.
Πραγματική διαφορά αγιαστικής δυνάμεως υπάρχει μεταξύ του Μεγάλου Αγιασμού και του Μικρού αγιασμού που τελείται στην αρχή κάθε μηνός.
Η διαφορά αγιαστικής Χάριτος Μικρού και Μεγάλου Αγιασμού δεν είναι ποιοτική αλλά ποσοτική. Δεν διαφέρει η ποιότητα της Θ. Χάριτος, η Οποία είναι η αυτή πάντοτε αλλά διαφέρει η ποσότητα. Το ίδιο συμβαίνει και με την Ιερωσύνη. Και οι τρεις βαθμοί της, Επίσκοπος, Πρεσβύτερος, Διάκονος έχουν λάβει την ίδια ποιότητα Θ. Χάριτος αλλά όχι την ίδια ποσότητα και γι’ αυτό υπάρχει διαφορά στην ενέργεια των τριών βαθμίδων της Ιερωσύνης.
Ο Μέγας Αγιασμός είναι το σπουδαιότερο φάρμακο της Εκκλησίας μας μετά τη Θ. Κοινωνία και γι’ αυτό μεταλαμβάνουμε του αγιασμού πριν να λάβουμε το αντίδωρο, ενώ, αντιθέτως, ο μικρός Αγιασμός, ως τέταρτος κατά σειράν δυνάμεως, λαμβάνεται μετά το αντίδωρο. Μέγα Αγιασμό λαμβάνουν και όσοι δεν έχουν τις προϋποθέσεις και την ανάλογη προετοιμασία για τη Θ. Μετάληψη.

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΝΑ ΓΙΝΗ ΖΩΗ ΜΑΣ! (π. Βασίλειος Βολουδάκης)

Ο  ΧΡΟΝΟΣ  ΝΑ  ΓΙΝΗ  ΖΩΗ  ΜΑΣ!

Τί εἶναι ὁ χρόνος; Πρέπει νά ἀπαντήσουμε σ’ αὐτό τό ἐρώτημα γιά νά μπορέσουμε νά καταλάβουμε τί σημαίνει ἕνας νέος χρόνος.

Συνηθίσαμε νά ἀριθμοῦμε τά ἔτη καί θεωροῦμε ἀπολύτως φυσιολογικό νά προσθέτουμε ἔτη ἐπί ἐτῶν σάν νά εἶναι ὁ χρόνος μιά χιλιομετρική ἀπόσταση πού πρέπει νά διανύσουμε.

Καί ὅμως! Ἡ Ἐκκλησία μας δέν βλέπει τόν χρόνο σάν μιά γεωγραφική ἔκταση πού πρέπει νά τήν γνωρίσουμε ὁλόκληρη, νά γνωρίσουμε τίς ἰδιαιτερότητές της, τίς ὀμορφιές καί τίς ἰδιομορφίες της. Δέν βλέπει τόν χρόνο σάν μιά συγκεκριμένη περίοδο ἐτῶν κατά τό διάστημα της οποίας θά ὁλοκληρωθῆ κάτι. Γι’ αὐτό, ἄλλωστε, δέν προβλέπεται οὔτε προλέγεται τό πότε θά γίνη ἡ συντέλεια τοῦ Κόσμου, πότε θά πάψη νά “φορολογεῖται” καί νά ἀπειλεῖται ἡ ἐγκόσμια ζωή!

Γιά τόν Θεό δέν ὑπάρχει χρόνος, ἀλλά μόνο Ζωή. Ζωή ἀτελεύτητη, αἰώνια!

Σ’ αὐτήν τήν αἰώνια Ζωή μᾶς κάλεσε καί μᾶς καλεῖ. Γι’ αὐτήν τήν Ζωή μᾶς δημιούργησε. Καί ἐμεῖς ἀντί γιά Ζωή, ἐπιλέξαμε νά μετρᾶμε χρόνια, περιμένοντας νά μεγαλώσουμε, περιμένοντας τά γηρατειά καί τόν θάνατό μας!

«Καί νέον ἔτος ἀριθμεῖ ἡ τοῦ Χριστοῦ περιτομή καί ἡ μνήμη τοῦ ἁγίου, Ἱεράρχου Βασιλείου»! Νέο ἔτος, ἀλλά ἡ Ἐκκλησία μᾶς πηγαίνει πάλι καί πάλι στήν ἴδια ἀρχή, στήν ἀμετακίνητη ἑορτή τῆς περιτομῆς τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ Ἁγ. Βασιλείου. Δέν μᾶς ὁδηγεῖ κάθε χρόνο παραπέρα, σέ κάτι πρωτοφανές καί καινούργιο, ἀλλά –ἀφοῦ ὁλοκληρώσουμε τόν ἐνιαύσιο κύκλο τῶν ἑορτῶν– μᾶς γυρίζει πάλι στήν ἀρχή, σάν ἐπανεξεταστέους μαθητές.

Περνοῦν τά χρόνια, ἀλλά ἡ Ἐκκλησία δέν μᾶς προχωρεῖ, γιατί ἀλλοῦ στοχεύει. Μᾶς θέλει ζωντανούς, γιατί ὁ Χριστός μᾶς εἶπε «οὐκ εἰμί ἐγώ Θεός νεκρῶν, ἀλλά Θεός ζώντων». Μᾶς εἶπε «Ἐγώ ζῶ καί ὑμεῖς ζήσεσθε». Ἔτσι ὁ χρόνος, ὁ κάθε νέος χρόνος, γίνεται μιά νέα εὐκαιρία γιά νά μάθουμε, ἐπί τέλους, νά ζοῦμε. Αὐτή ἡ ἀδιάκοπη ἐπανάληψη τοῦ ἐτήσιου ἑορτολογικοῦ κύκλου, δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά οἱ ἀλλεπάλληλες εὐκαιρίες πού μᾶς δίνει ὁ Θεός γιά νά ἀποκτήσουμε κάποτε καί ἐμεῖς τή Ζωή. Γιατί «ἐν Αὐτῷ ζωή ἦν καί ἡ ζωή ἦν τό φῶς τῶν ἀνθρώπων» (Ἰωάν. 1, 4).

ΚΑΘΑΡΙΣΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΑΝΟΥΚΛΑ ΤΗΝ ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΕΛΛΑΔΑ ( Φώτης Κόντογλου)

«Πῶς παραδόθηκε ἡ Ἑλλάδα στοὺς νεκροθάφτες κάθε ἀξίας;»

«ΚΑΘΑΡΙΣΤΕ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΑΝΟΥΚΛΑ

ΤΗΝ ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΕΛΛΑΔΑ»!

Εἰσαγωγικὸ σημείωμα

Στὰ πλαίσια τοῦ μικροῦ ἀφιερώματός μας στὸν Φώτη Κόντογλου γιὰ τὴν συμπλήρωση 50 ἐτῶν ἀπὸ τῆς κοιμήσεώς του, παραθέτουμε τὸ παρακάτω κείμενό του, ἀπόσπασμα τοῦ τελευταίου κεφαλαίου τοῦ βιβλίου του «Μυστικὰ Ἄνθη», τὸ ὁποῖο ἀποτελεῖ τὴν «ἐκ βαθέων» ὁμολογία τῆς Πίστεώς του ἀλλὰ καὶ τὴν δημό­σια καταγγελία ὅλων ἐκείνων τῶν χαμερπῶν ἀνθρωπομόρφων καί μεγαλοσχήμων τρωκτικῶν, ποὺ τοῦ ἔκαμαν μαρτυρικὴ τὴν ζωή, καὶ τὸν κατασυκοφάντησαν ἀν­­τὶ νὰ τὸν τιμήσουν καὶ νὰ τὸν εὐ­γνω­μο­νοῦν γιὰ τὸ τεράστιο πνευματικὸ καὶ πολιτιστικὸ ἔργο του. Ὅσο ζοῦσε τὸν ἐκμεταλλεύθηκαν σὲ ἀπίστευτο βαθμό, παραμερίζοντάς τον, καταληστεύοντες τὰ συγγραφικά του δικαιώματα ἀλλὰ καὶ τὰ δικαιώματά του ἀπὸ τὶς μοναδικὲς ἁγιογραφίες του, πολλαπλῶς σφετεριζόμενοι τοὺς καρποὺς τοῦ πολυπλεύρου μόχθου του.

Μετά τόν θάνατό του, ὅταν ὅλος ὁ κόσμος στὴν Ἑλλάδα καὶ στὸ ἐξωτερικὸ μιλοῦσε πλέον γι’ αὐτόν μὲ ἰδιαίτερο θαυμασμό, ὅλοι αὐτοὶ οἱ “δήμιοι” καὶ οἱ ἐκμεταλλευτές του καρπώθηκαν καὶ ἄλλα ὠφέλη, αὐτοπροβαλλόμενοι ὡς στενοὶ φίλοι καὶ συνεργάτες του! Ἔτσι κατήντησαν οἱ ἄνθρωποι τοῦ «εὐσεβοῦς ἡμῶν Ἔθνους»!

Προβάλλουμε ἐδῶ τὸ κείμενό του αὐτό, ὄχι μόνο γιὰ νὰ δοῦμε πιὸ καθαρὰ καὶ βαθειὰ τὴν προσωπικότητα αὐτοῦ τοῦ μεγάλου ἀν­θρώ­­που, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ διαπιστώσουμε γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ τὴν Ἁγι­ο­γρα­φικὴ Ἀλήθεια «οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται: πονηροὶ δὲ ἄνθρωποι καὶ γόητες προκόψουσιν ἐπὶ τὸ χεῖρον, πλανῶντες καὶ πλα­νώμενοι» (2 Τιμ. 3, 13).

Τὸ κείμενο τοῦ Κόντογλου ἔχει στὶς μέρες μας μιὰ ἐξαιρετικὴ ἐπι­και­ρότητα, ἀφοῦ μὲ τὸ σημερινὸ πρωτοφανὲς κατάντημα τῆς Πα­τρί­δας μας, ὄχι μόνο ὑπάρχουν ἀλλὰ καὶ πολλαπλασιάσθηκαν «οἱ πλα­νῶντες καὶ οἱ πλανώμενοι», ἐνῶ ἔγιναν εἶδος πρὸς ἐξαφάνισιν οἱ «εὐσεβῶς ζῶντες», οἱ ὁποῖοι καὶ ὑποφέρουν τὰ πάνδεινα ἀπὸ «τὶς ἀν­θρω­ποκάμπιες ποὺ μαραζώνουνε τὸ πνευματικὸ ὁλόδροσο δέντρο τῆς φυλῆς μας».

Τὸ κατάντηµα αὐτό, δηλαδὴ ἡ ἐγκατάλειψη τῆς ἀληθινῆς καὶ γνή­σιας εὐσέβειας, δὲν ἄφησε ὄρθιους οὔτε τοὺς Κληρικούς, σὲ τέτοιο, µάλιστα, βαθµό, ὥστε κάποιοι ἀπ’ αὐτοὺς, ἀφοῦ ἀπογυμνώθηκαν ἀπό κάθε τι ἱεροπρεπές, ἀπαρνήθηκαν ἀκόµη καὶ τὴ «Μητέρα τῆς σω­­φρο­­σύνης», τήν Νηστεία, ἡ ὁποία, κατὰ τοὺς Θεοπνεύστους Ἱ. Κανόνες, ἔχει τόσο καίρια σημασία, ὥστε ἀποτελεῖ τὸ βασικὸ συστατικὸ τοῦ Κληρικοῦ ἀλλὰ καὶ κάθε Χριστιανοῦ (γι’ αὐτὸ –ἐξ ἄλλου– οἱ παραβάτες τῆς Νηστείας Κληρικοὶ καθαιροῦνται καὶ οἱ Λαϊκοὶ ἀφορίζονται!), καὶ ὁρµηνεύουνε τὰ πνευµατικά τους παιδιά, ἀντίθετα ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, πὼς δὲν ἔχει σηµασία ἡ Νηστεία! Ὅσο δὲ γιὰ τὴν ἄλαδη Νηστεία καγχάζουν καὶ λένε πὼς δὲν εἶναι πουθενὰ γραμμένη, ἀλλὰ εἶναι ἐφεύρηµα τῶν αὐστηρῶν, τῶν φανατικῶν καὶ ἀδιακρίτων πνευµατικῶν!

Γι’ αὐτό, καὶ μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς Νηστείας τῶν Χριστουγέννων, ποὺ ἀρχίζει στὶς 15 Νοεμβρίου, δηµοσιεύουµε στὸ τεῦχος µας αὐτὸ ἕνα ἄλλο σπουδαῖο ἄρθρο, ποὺ µιλάει µὲ ντοκουµέντα γιὰ τὴν ἄλαδη Νηστεία τῶν Ὁπλαρχηγῶν τοῦ ’21!

Εὐνόητο, λοιπόν, εἶναι ὅτι τὸ μήνυμα τοῦ κειμένου τοῦ Κόντογλου ἔχει μὲν σήμερα πολὺ λίγους ἀποστολεῖς, ἀλλὰ μυριάδες παρα­λῆπτες!

                                                                   π. Βασίλειος Ε. Βολουδάκης

* * *

Τὰ γράφω αὐτά, µισοπεθαµένος, ἐνῶ βρίσκοµαι ἀκόµα µισοβουτηγµένος σ’ αὐτὴ τὴν κατάσταση ποὺ λέγω. Καὶ τὰ γράφω γιὰ ὅσους γνοιασθήκανε γιὰ τὴν ἀρρώστεια µου κι ἀνησυχήσανε. Ἂς εἶναι καλά! Φοβηθήκανε µήπως χάσει ἡ Βενετιὰ βελόνα! Κι ὅλοι θέλουνε νὰ µάθουνε τί ἀρρώστεια εἶχα.

Λοιπόν, ἂς τὴ µάθουνε: Μοῦ κάνανε ἐγχείρηση καὶ µοῦ βγάλανε ἀπὸ τὴν κύστη δυὸ µεγάλες πέτρες. Ἡ µιὰ ἤτανε ἀπαράλλαχτη µὲ τὰ βότσαλα τῆς θάλασσας, ποὺ ἔχω µανία νὰ τὰ µαζεύω. Ἡ ἄλλη, ἡ µικρότερη, ἤτανε ἄλλο σχέδιο καὶ σκληρὴ σὰν σιδερόπετρα. Αὐτὴ ἔκανε τὸ µεγαλύτερο κακό, γιατὶ εἶχε γαντζώσει στὴν οὐρήθρα καὶ µπόδιζε νὰ βγοῦνε τὰ µολεµένα νερὰ τοῦ ὀργανισµοῦ, κι ἔτσι µολύνθηκε ἡ κύστη καὶ µόλυνε καὶ τὴν κοιλιὰ καὶ τ’ ἄλλα τὰ γύρω ὄργανα.

Οἱ πέτρες βγήκανε, µὰ ἔπρεπε νὰ ἔχει δύναµη τὸ κορµί, γιὰ νὰ βαστάξει σὲ ὅσα θὰ περνοῦσε ὥς νὰ καθαρίσει αὐτὸ τὸ µόλεµα, κι ὥς νὰ γιατρευτεῖ ἡ καταπληγωµένη οὐρήθρα.

Ἂς µέ συγχωρήσουν ὅσοι διαβάζουνε αὐτὰ ποὺ γράφω, ἀλλὰ ἂς συλλογιστοῦνε τί εἴµαστε καὶ τί µπορεῖ νὰ µᾶς βρεῖ κι ἂς µὴ θέλουνε νὰ διαβάζουνε ὁλοένα διασκεδαστικὰ πράγµατα.

Τὸ πιὸ ἀξιοσηµείωτο εἶναι τοῦτο: Οἱ γιατροὶ εἴπανε πὼς ἐκεῖνες τὶς πέτρες µπορεῖ νὰ τὶς εἶχα µέσα µου πολλὰ χρόνια. Τὴ µεγάλη, ἴσως καὶ εἰκοσιπέντε χρόνια. Πῶς ἔζησα, λοιπόν, κι ὄχι µοναχὰ ἔζησα µὲ κέφι καὶ µὲ ζωηρότητα, τόσο ποὺ ἀπὸ µένα παίρνανε κι οἱ γύρω µου, ἀλλὰ πῶς δούλευα κιόλας σὰν πολλοὶ ἄνθρωποι µαζί, µέρα-νύχτα, δουλειὰ πολύπλοκη, ἀτελείωτη κι ἀδιάκοπη, πνευµατικὴ καὶ σωµατική; Καὶ τί; Ὄχι µόνο γράψιµο ἀπάνω σὲ πολλῶν εἰδῶν θέµατα, ἀλλά, κοντά σ’ αὐτό, δούλευα ἀπάνω στὶς σκαλωσιὲς στὶς ἐκκλησιές, δουλειὰ σκληρή, δουλειὰ γιὰ χεροδύναµα παλληκάρια.

Ἀληθινὰ θαυµαστὸ πρᾶγµα αὐτὴ ἡ ἀντοχή, µιὰ δύναµη ποὺ ἐρχότανε σὲ µένα ἄνωθεν, ἀφοῦ µάλιστα εἶχε σπάσει τό πόδι µου ἕνα αὐτοκίνητο, πρὶν ἀπὸ ἕνα χρόνο. «Ἡ δύναµις αὕτη οὐκ ἐξ ἡµῶν, ἀλλ’ ἐκ Θεοῦ». Δὲν ἀπορήσανε µοναχὰ οἱ γιατροί, πῶς ἔζησα τόσα χρόνια µὲ τὶς πέτρες, ἀλλὰ κι ἐγὼ ὁ ἴδιος. Ναί. Μόνο ὁ Χριστὸς µὲ τὴν παντοδύναµη χάρη Του µὲ βαστοῦσε καί ζωογονοῦσε ἕνα κορµὶ µισοπεθαµένο καὶ τὸ βαστοῦσε ζωντανὸ κι ἀκατάλυτο. Σὰν νἄκουγα ὁλοένα µέσα µου, τὰ λόγια τοῦ προφήτη Ἠσαΐα, καὶ τἄκανα ζωή καὶ δύναµη: «Ἰσχύσατε, χεῖρες ἀνειµµέναι καὶ γόνατα παραλελυµένα... Ἰσχύσατε καὶ µὴ φοβεῖσθε». (Ἠσ. λε΄, 3).

Ἀληθινά, ἐγὼ ποὺ θἄπρεπε νὰ εἶµαι κακοκεφιασµένος, ἔδινα κουράγιο σὲ κείνους ποὺ εἴχανε γερὰ καὶ παλληκαρίσια κορµιά. Ἐγὼ ποὺ θἄπρεπε νὰ εἶµαι παράλυτος, «ἡλόµην ὡς ἔλαφος», κι ἡ γλῶσσα µου, ποὺ θἄπρεπε νὰ εἶναι βουβή, «ἐγένετο τρανή».

Λογαριάζω πὼς στὸ διάστηµα ποὺ εἶχα µέσα µου τὶς πέτρες, ἔγραψα στίβες χειρόγραφα σὲ δέκα λογιῶν θέµατα, ποὺ τὰ περισσότερα εἶναι ἀτύπωτα, γραµµένα γιὰ τὸν ἑαυτό µου. Ἔγραψα κι ἴσαµε 10.000 γράµµατα. Ζωγράφισα ἕνα σωρὸ εἰκονίσµατα σὲ ξύλο καὶ σὲ τοίχους. Δὲν λογαριάζω τὰ σχέδια ποὺ ἔκανα γιὰ βιβλία καὶ γιὰ ἄλλους σκοπούς.

Ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὅποτε καυχιέται ὁ χριστιανός, γιὰ τὶς ἀδυναµίες του καυχιέται, γιὰ τὶς ἀδυναµίες του, ποὺ φανερώνουνε τὴ δύναµη τοῦ Χριστοῦ ποὺ εἶπε: «ἡ γὰρ δύναµίς µου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται», «ἡ δύναµη ἡ δική µου, φανερώνεται µὲ τὴ δική σας τὴν ἀδυναµία».

Ἀλλά, ἀγαπητὰ ἀδέρφια µου, µήπως τὰ ἀνθρωπάρια µ’ ἀφήσανε ἥσυχον, σ’ ὅλον τὸν καιρὸ ποὺ δούλευα πνευµατικὰ καὶ πού, παρεκτὸς ἀπ’ αὐτό, ἀγωνιζόµουνα γιὰ νὰ ζήσω τὴν οἰκογένειά µου; Ποῦ νὰ µ’ ἀφήσουνε αὐτὰ τὰ κακογεννηµένα πλάσµατα, ποὺ µᾶς µισοῦνε «δωρεάν», µόνο καὶ µόνο γιατὶ εἶναι κακῆς γέννας γεννήµατα, γεµάτα ἀπὸ κάθε κακία, µωροφιλοδοξία, µικρολογία, βλακεία, ἀµάθεια, ἐγωϊσµό, φθόνο µαῦρον κι ὅ,τι ἄλλο βρώµικο πάθος. Μισοῦνε τὸν ἄξιο δίχως νὰ τοὺς πειράξει, δίχως νὰ τοὺς δώσει ἀφορµή, µόνο καὶ µόνο ἐπειδὴ ζεῖ καὶ πιστεύει κι εἶναι ζωντανός.

Σὲ χλωρὸ κλαρὶ δὲν µ’ ἀφήνουνε, ὥς τὰ σήµερα. Τὸ φωνάζω, γιὰ νὰ τὸ µάθει ὁ κόσµος, γιατὶ τὸ ποτήρι ξεχείλισε. Μπροστά τους ταπεινώθηκα συχνά, γιὰ νὰ δώσω τόπο στὴν ὀργὴ καὶ νὰ µπορέσω ἔτσι νὰ κάνω ὅ,τι µ’ ἔστειλε νὰ κάνω ὁ Κύριος. Ἔκανα πὼς δὲν ἄκουα τὶς σιχαµερὲς ἀνοησίες τους «περὶ βυζαντινῆς τέχνης, περὶ θεολογίας, περὶ Ὀρθοδοξίας». Δὲν βαρυέσαι! Αὐτὰ τὰ φτωχογεννηµένα πλάσµατα δὲν ἔχουνε µέσα τους τίποτα ἀληθινό, τίποτα πνευµατικό, καὶ ὅµως γίνουνται καὶ δάσκαλοι καὶ ὁδηγοὶ στοὺς ἄλλους, οἱ θεόστραβοι. Μοῦ βάλανε σκληρὰ ἐµπόδια, παγίδες πονηρές, µεταχειρισθήκανε συκοφαντίες καὶ κάθε σιχαµερὴ πανουργία, µὲ τὴν ἰδέα πὼς ἔτσι στεκόντανε στὸν ψεύτικο θρόνο ποὺ τοὺς βάλανε κάποιοι «ἰσχυροί». Μὲ τὸν τίτλο ποὺ πήρανε ἀνάξια, πολεµᾶνε ἐκείνους ποὺ δὲν καταδεχθήκανε νἄχουνε τίτλους, γιατὶ δὲν ὑποκλίνουνται καὶ δὲν κολακεύουνε.

Κοντὰ στοὺς παλιοὺς ἐχθρούς µου, φανερωθή­κα­νε, τώρα τε­λευ­ταῖ­α, κι οἱ πα­πό­φι­λοι, ρασοφό­ροι καὶ πανταλονοφόροι, ἄλλη τούτη φυλ­λο­ξήρα. Αὐτοὶ δυσφηµίζουνε τὴν τέχνη µου, µὲ τὸ θράσος ποὺ ἔ­χου­νε οἱ ἀπελέκη­τοι, καὶ ὑποστηρίζου­νε κάθε µπογι­α­τζῆ ποὺ τοὺς ἐ­γκωµι­ά­ζει καὶ ποὺ κάνει τὰ χατή­ρια τους.

Μὲ ξεχωρι­στὴ µανία µὲ πολε­µού­σανε καὶ µὲ πολεµᾶνε κά­ποι­οι «καθηγη­τάδες», ποὺ καµαρώνουνε καθισµένοι στὸν θρόνο τῆς σοφίας. Δὲν ξέρουνε τίποτα ἀπὸ τέχνη κι ὁλοένα γιὰ τὴν ἔρηµη τέχνη µιλᾶνε καὶ ἀποφθέγγονται σὰν τὶς Πυθίες γιὰ πράγµατα ποὺ ἔχουνε µεσάνυχτα. Μιλῶ ἔτσι, κι ἂς γνωρίζει ὁ ἀναγνώστης πὼς µιλῶ µὲ µεγάλη ἐπιείκεια.

Τὸ ὅτι δὲν ξέρουνε τίποτα γιὰ τὴν τέχνη ποὺ θέλουνε νὰ µιλᾶνε, αὐτὸ τοὺς τρώγει καὶ τοὺς διαβολίζει. Καὶ τὰ βάζουνε µαζί µας, ἀντὶ νὰ µαζευτοῦνε στὸ καβούκι τους. Κάνουνε τέτοιες παρατηρήσεις ἀπάνω στὰ σχέδιά µας, ποὺ ν’ ἀπορεῖ κανένας µὲ τὸ ἀµέτρητο βάθος τῆς ἀµάθειας ποὺ βρίσκονται, καὶ δὲν ντρέπονται νὰ ξεστοµίζουν ἐκεῖνες τὶς ἠλιθιότητες «ἀπὸ καθέδρας», ὡς «ἐπιστήµονες». Μὲ τέτοια ἄχερα θρέφουν τοὺς σπουδαστές, κι ἂν κανένας ἀπ’ αὐτοὺς πεῖ πὼς κάποιοι ἄλλοι τὰ γνωρίζουνε καλύτερα αὐτὰ τὰ πράγµατα, δαιµονίζουνται, καὶ τὸν ἐκδικιοῦνται. Ἔτσι, τὸ σκοτάδι κι ἡ ἀµάθεια διαιωνίζουνται στὰ «πνευµατικὰ ἱδρύµατα» τῆς Ἑλλάδας.

Στὸ ὄνοµα τῆς ἀλήθειας, ἂς µοῦ συγχωρεθεῖ ἡ σηµερινὴ ὀργή, ὀργὴ ἱερὴ καὶ χίλιες φορὲς δίκαιη. Χρόνια τώρα κάνω ὑποµονή, γιὰ νὰ ἀποθρασύνουνται ὁλοένα αὐτὰ τὰ φουσκωµένα χαρτοφάναρα. Ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἐκεινοῦ ποὺ δωρίζει σ’ αὐτὴ ἔργα τιµηµένα, κανωµένα µὲ αἷµα καὶ µὲ ὑποµονή, ἔργα ποὺ τὰ κάνει µονάχα ἡ ἀγάπη. Δὲν ἔχει κανένα δικαίωµα ἀπάνω στὴν Ἑλλάδα ὁ «γυµνοσάλιαγκας», ποὺ τὸν καθίζει στὴν «ἕδρα» κάποιος ἀσήµαντος πολιτικός. Αὐτὰ τὰ πρόσωπα ποὺ λέγω, τὰ πήρανε δὲν ξέρω ποιοὶ ἀπὸ τὶς ἐπαρχίες, κάτι δασκαλάκια φοβισµένα, καὶ τὰ θρονιάσανε στὰ ὑπουργεῖα, στὰ Πανεπιστήµια καὶ στ’ ἄλλα πόστα τῆς πολιτείας, καὶ γινήκανε, αὐτὰ τὰ ψοφήµια, θηρία ἀνήµερα, νὰ καταξεσκίσουν κάθε ἄξιον ἐργάτη.

Λοιπὸν σήµερα, ὕστερ’ ἀπὸ τὸ χαροπάλεµα, στέκοµαι ἐδῶ ὁλόρθος, γιατὶ ἔδωσα πολλὰ στὸν τόπο µου, καὶ φωνάζω δυνατά: Καθαρίσετε ἀπὸ τὴν πνευµατικὴ πανούκλα τὴ δυστυχισµένη τὴν Ἑλλάδα, γιὰ νὰ µπορέσουνε νὰ δουλέψουνε οἱ ἄξιοι δουλευτάδες. Τὰ σκουλήκια ποὺ εἶπα, γιὰ νὰ σώσουνε τὴν τιποτένια ὕπαρξή τους, δὲν ἀφήνουνε καµµιὰ ἄξια ψυχὴ νὰ ὀρθοπηδήσει, ἀπὸ συµφέρον κι ἀπὸ φθόνο. Ὅλοι τοῦτοι οἱ πνευµατικοὶ σαλταδόροι ἔχουνε πιάσει τά πόστα, ὅλα τά πόστα, κι ἡ δύναµή τους εἶναι ἱερὴ συµµαχία ποὺ ἔχουνε κάνει µεταξύ τους, ἐνῶ ὁ καθένας εἶναι σὰν µιὰ µυτζήθρα, ποὺ παριστάνει τὸ κάστρο. Ἀλλὰ εἶναι δεµένοι µεταξύ τους, ὅπως εἶναι οἱ κάµπιες κολληµένες ἡ µιὰ στὸν πισινὸ τῆς ἄλλης. Μόλις τὶς χωρίσει κανένας ψοφᾶνε. Ἔτσι πρέπει νὰ γίνει καὶ µὲ τὶς ἀνθρωποκάµπιες ποὺ µαραζώνουνε τὸ πνευµατικὸ ὁλόδροσο δέντρο τῆς φυλῆς µας.

Φωνάζω δυνατά, γιατὶ εἶµαι ἕνας ἄνθρωπος ποὺ ἀπόχτησα τὴν τιµὴ καὶ τὴν ἀγάπη τοῦ λαοῦ µας, µὲ τὴν ἀφοσίωση ποὺ ἐπιδόθηκα σὲ κεῖνα ποὺ πίστεψα καὶ ποὺ δὲν τ’ ἀρνήθηκα ποτέ. Μήτε ἀξιώµατα, µήτε θέσεις, µήτε σιχαµερὲς πρωτοκαθεδρίες παραδέχτηκα. Ἀλλὰ ὅµως, τοὺς φοβήθηκα αὐτοὺς τοὺς µυρµηγκοφάγους ποὺ φωλιάζουνε µέσα στὰ χαρτιά, στὰ ὑπουργεῖα καὶ στ’ ἄλλα γραφεῖα.

Σήµερα ποὺ ἔφθασα «µέχρι τῶν πυλῶν τοῦ θανάτου», τοὺς καταγγέλω στὸν λαό µας, ἀπὸ πόνο βαθύ. Εἶναι νεκροθάφτες τῆς κάθε ἀξίας. Πῶς, λοιπόν, παραδόθηκε ἡ Ἑλλάδα σ’ αὐτούς; Ἂς φαντασθεῖ κανεὶς µοναχὰ πὼς τὰ ἔργα τῆς ἁγιογραφίας, γιὰ τὰ ὁποῖα πολέµησα, στερήθηκα, κοπίασα, πέθανα, τὰ κρίνουν σήµερα ἄνθρωποι ποὺ ξέρουνε ἀπὸ βυζαντινὴ τέχνη ὅσο γνωρίζω ἐγὼ κινέζικα. Καὶ µοιράζουνε «τὶς δουλειές», ἐκεῖ ποὺ θέλει τὸ κέφι τους, δίχως νὰ ρωτήσουν κανέναν.

Τίµια ἀδέρφια µου, Ἕλληνες καθαρογεννηµένοι, ξερριζῶστε αὐτὰ τὰ φαρµακερὰ βρωµοχόρταρα!

Φώτης Κόντογλου

πηγή