Ἡ Ἑλληνική οἰκογένεια, πρίν τριάντα-σαράντα χρόνια, ἀποτελοῦσε πρότυπο οἰκογένειας στήν Εὐρώπη ἀλλά καί στόν ὑπόλοιπο κόσµο, καθώς µέσα σέ αὐτήν κάθε ἄνθρωπος µάθαινε νά συνυπάρχει καί νά σχετίζεται µέ ἄλλους καί διαµόρφωνε τίς ἀξίες καί τίς ἀρχές πού θά τόν ἀκολουθοῦσαν σέ ὅλη του τήν ζωή.
Ἡ Ἑλληνική οἰκογένεια δέν περιοριζόταν µόνο στό νά παρέχει στά µέλη της τά πρός τό ζῆν, ἀλλά ἀποτελοῦσε φυτώριο ὑγιῶν ἀνθρώπων, καλύπτοντας ὅλες τίς ἀνάγκες τῶν µελῶν, τῆς ψυχικές καί σωµατικές καί διαµορφώνοντας τόν χαρακτῆρα τοῦ κάθε µέλους της. Δέν περιοριζόταν στούς δεσµούς αἵµατος ἀλλά ἔδινε µεγάλη σηµασία στήν ἀνάπτυξη τῶν πνευµατικῶν δεσµῶν, δηλαδή τῶν οὐσιαστικῶν στοιχείων πού ἑνώνουν τούς ἀνθρώπους. Αὐτοί οἱ δεσµοί εἶναι οἱ ἴδιοι στόχοι, τό κοινό πνεῦµα, ἡ ἴδια νοοτροπία. Αὐτοί οἱ πνευµατικοί δεσµοί ἑξαρτῶνται πρωτίστως ἀπό τήν σχέση τῶν γονέων. Ὅσο πιό οὐσιαστική καί ἁρµονική σχέση ἔχουν οἱ γονεῖς, τόσο πιό ἰσορροπηµένα καί ὑγιῆ θά εἶναι τά παιδιά. Ἡ σχέση τῶν µελῶν µέσα στήν οἰκογένεια ἦταν πάντα ἀπαραίτητη γιά νά ἀποκτήσουν ὅλα τά µέλη της αὐτοπεποίθηση, ἰσορροπία καί νά θωρακισθοῦν µέ τήν αἴσθηση τῆς ἀσφάλειας, πού ὅλοι ἔχουµε ἀνάγκη.
