ΝΕΟΣ ΝΟΜΟΣ ΜΑΣ ΥΠΟΧΡΕΩΝΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΔΟΤΕΣ ΟΡΓΑΝΩΝ ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΤΟ ΑΡΝΗΘΟΥΜΕ ΕΓΓΡΑΦΩΣ!

ΝΕΟΣ  ΝΟΜΟΣ ΜΑΣ ΥΠΟΧΡΕΩΝΕΙ 

ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ  ΔΟΤΕΣ ΟΡΓΑΝΩΝ 

ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΤΟ ΑΡΝΗΘΟΥΜΕ  ΕΓΓΡΑΦΩΣ! 

Μέ τό σημείωμά μας αὐτό σᾶς γνωστοποιοῦμε ὅτι ἤδη ἔχει τεθῆ σέ ἰσχύ νέος Νόμος τοῦ Κράτους, πού ὁρίζει ὅτι ὅλοι οἱ Ἕλληνες πολῖτες ἀπό τήν 1η Ἰουνίου 2013 θεωροῦνται ὑποχρεωτικά δότες ὀργάνων καί, ὅταν τυχόν περιέλθουν σέ κατάσταση  «ἐγκεφαλικοῦ θανάτου», οἱ ἰατροί νομιμοποιοῦνται νά λαμβάνουν τά ὄργανά τους χωρίς νά εἶναι ὑποχρεωμένοι νά ζητήσουν τήν συγκατάθεση τῶν οἰκείων τους. 

   Ἀπό τήν ὑποχρεωτική κατάσχεση τῶν σωμάτων τους γιά μεταμόσχευση, ἐξαιροῦνται μόνο ἐκεῖνοι πού θά ὑποβάλουν Ὑπεύθυνη Δήλωση ὅτι ἀρνοῦνται νά γίνουν  δωρητές σώματος!

* * *

Μέσω τοῦ Περιοδικοῦ μας «ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» ἔχετε ἐνημερωθεῖ συστηματικά γιά τό θέμα καί γιά τό ὅτι δέν συμφωνεῖ μέ τίς μεταμοσχεύσεις μεγάλο πλῆθος ἰατρῶν. Ὡστόσο, ἐν ὄψει τοῦ νέου Νόμου, εἴμαστε καί πάλι ὑποχρεωμένοι νά σᾶς ἐνημερώσουμε, ὥστε νά σταθμίσετε τά πράγματα καί νά ἀποφασίσετε ἐλεύθερα ἐάν θά ἀποδεχθῆτε τήν ἰδιότητα τοῦ δότη ὀργάνων ἤ ὄχι, λαμβάνοντες, ὅμως, ὑπ’ ὄψιν σας ὅτι ὁ ἐγκεφαλικός θάνατος δέν εἶναι ὁ  ὁριστικός θάνατος τοῦ ἀνθρώπου ἀλλά ἡ ὁρολογία αὐτή δημιουργήθηκε γιά νά πείθονται οἱ ἄνθρωποι νά δίδουν τά ὄργανά τους πρός μεταμόσχευση πρό τοῦ πραγματικοῦ τους θανάτου, δεδομένου ὅτι μετά τόν ὁριστικό θάνατο τά ἀνθρώπινα ὄργανα εἶναι ἀκατάλληλα πρός μεταμόσχευση. Αὐτό εἶναι ἕνα ἐπί πλέον ἀποδεικτικό τοῦ ὅτι τά ὄργανα λαμβάνονται ὅταν ἀκόμη ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἐν ζωῇ καί ἡ ψυχή βρίσκεται στό σῶμα, τό ὁποῖον σημαίνει ὅτι ὁ Θεός ἔχει τόν τρόπο νά ἐπικοινωνῆ μέ τόν ἄνθρωπο μυστικά καί καρδιακά τίς τελευταῖες αὐτές στιγμές, ἀσχέτως τοῦ ἄν λειτουργῆ ὁ ἐγκέφαλος, ἀφοῦ ὁ νοῦς, πού εἶναι ὁ ὀφθαλμός τῆς ψυχῆς ἑδράζεται –σύμφωνα μέ τήν Ἐκκλησία μας– στήν καρδιά καί ὄχι στόν ἐγκέφαλο.

Ὁ ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς ὁρίζει σαφῶς: «ἀπόκειται τοῖς ἀνθρώποις ἅπαξ ἀποθανεῖν, μετά δέ τοῦτο, κρίσις». Πῶς, λοιπόν, μποροῦμε νά δικαιολογήσουμε δύο θανάτους, ἐγκεφαλικό καί καρδιακό, μέ τά λόγια αὐτά τοῦ  ἁγ. Ἀποστόλου Παύλου ἀλλά καί μέ τήν σαφῆ διακήρυξη τῆς ἰατρικῆς ὅτι τό πρῶτο ὄργανο πού σχηματίζεται στόν ἄνθρωπο καί τό τελευταῖο πού παύει νά λειτουργῆ εἶναι ἡ καρδιά καί ὄχι ὁ ἐγκέφαλος;

Ἡ ἰατρική, λοιπόν, πρέπει νά σταθῆ μέ σεβασμό και νά γνωρίση τά ὅριά της. Δέν εἶναι Θεός ἡ ἰατρική, οὔτε μπορεῖ νά Τόν ὑποκαταστήση. Ἀφοῦ  δέν μποροῦμε νά γνωρίζουμε ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, ποιοί καί πόσοι διάλογοι γίνονται μεταξύ τοῦ Θεοῦ καί τοῦ “ἐγκεφαλικά νεκροῦ” ἀνθρώπου, εἶναι θράσος καί ἀσέβεια  τό νά ἐπεμβοῦμε βιαίως καί νά διακόψουμε αὐτούς τούς διαλόγους καί, γινόμεθα φονεῖς ὅταν, ἰσχυριζόμενοι ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὁριστικά νεκρός, τοῦ ξερριζώνουμε μέ βία τήν καρδιά του!

Τά λεκτικά κόλπα πού χρησιμοποιοῦν οἱ ὑπέρμαχοι τῶν μεταμοσχεύσεων γιά νά ἀρνηθοῦν ὅτι εἶναι φόνος τό νά θεωρήσουμε τόν ἐγκεφαλικό θάνατο ὡς ὁριστικό θάνατο τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι ἁπλᾶ κόλπα χωρίς ἀντίκρυσμα, τοὐλάχιστον γιά μᾶς τούς χριστιανούς πού γνωρίζουμε ὅτι ἡ ζωή τοῦ ἀνθρώπου ἀλλά καί ὁ θάνατος εἶναι μυστήρια, τά ὁποῖα οὔτε ἐξιχνιάζονται οὔτε ἀνακαλύπτονται ἀπό τούς ἐπιστήμονες ἀλλά ἔχουν ἀποκαλυφθεῖ στήν Ἐκκλησία.

Εἴμαστε, ὅμως,  ὑποχρεωμένοι νά σᾶς ἐνημερώσουμε καί γιά ἕνα ἄλλον λόγο. Γιατί μέχρι σήμερα ἔχει γίνει παραπληροφόρηση τῶν χριστιανῶν ἀπό μερίδα ἐκκλησιαστικῶν ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἔχει ταχθεῖ ἐπίσημα ὑπέρ τῶν μεταμοσχεύσεων. Αὐτό εἶναι παντελῶς ἀναληθές. Ἤδη πολλοί ἱεράρχες τῆς Πατρίδος μας ἔχουν ἀρνηθεῖ τίς μεταμοσχεύσεις, καθ’ ὅτι τό θέμα τῶν μεταμοσχεύσεων δέν εἶναι μόνο ἰατρικό καί κοινωνικό ἀλλά καί βαθειά θεολογικό, ὅπως ἔχουμε διεξοδικά ἐκθέσει στό ἄρθρο μας «ΟΙ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ» (Ἐνοριακή Εὐλογία, τ. 107, Μάϊος 2011).

Εἶναι ἀνάγκη νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι ἡ ὑπερτάτη Ἀλήθεια γιά τόν Θεό, τόν ἄνθρωπο καί τήν κτίση εὑρίσκεται ἐμφανῶς ἤ συσκιασμένη μόνο στήν ἀποκαλυφθεῖσα Θεολογία καί ὄχι στίς ἐπιστῆμες τοῦ κόσμου τούτου καί, ἰδίως τοῦ σημερινοῦ. Εἶναι τυχαῖο, ἄραγε, ὅτι ὅλοι οἱ μεγάλοι Φωστῆρες τῆς Ἐκκλησία μας ἦσαν κάτοχοι πολλῶν ἐπιστημῶν, μή ἐμπιστευόμενοι τήν μυωπική ὅραση τῶν χωρίς Θεό ἐπιστημόνων;

Θεωροῦμε ὡς εὐλογία τοῦ Θεοῦ τό ὅτι ἡ Ἑλλάδα εἶναι οὐραγός σέ ἀριθμό δοτῶν, παρά τίς ἀλλεπάλληλες ἐκκλήσεις καί διαφημίσεις τῶν μεταμοσχεύσεων. Ἀποδεικνύεται ὅτι λαός τοῦ Θεοῦ ἀκούει τούς Ποιμένες πού εἶναι δίπλα του καί γι’ αὐτό, ἡ εὐθύνη ἡμῶν τῶν πρεσβυτέρων εἶναι τεράστια!

* * *

Σᾶς καλοῦμε ὅλους νά ἀναλογισθῆτε τήν σοβαρότητα τοῦ θέματος καί νά πράξετε κατά συνείδησιν.

Στήν περίπτωση πού θά ἀποφασίσετε νά ἀρνηθῆτε τήν ἰδιότητα τοῦ δότη ὀργάνων, μπορεῖτε νά συμπληρώσετε τήν Ὑπεύθυνη Δήλωση πού εὑρίσκεται στό παρόν ἔντυπο καί νά τήν καταθέσετε στόν ΕΘΝΙΚΟ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΩΝ (Ε.Ο.Μ.) , Ἀν. Τσόχα 5, Ἀθήνα. 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ἡ Δήλωση ἀρνήσεως δωρεᾶς ὀργάνων δέν ἔχει περιορισμό στήν ἡμερομηνία ὑποβολῆς.

Για να τυπώσετε την δήλωση πατήστε εδώ 

ΕΝΑΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΩΝ

Διάλογος μεταξύ γιατροῦ καί ἀσθενῆ-ἐπισκέπτη περί μεταμοσχεύ­σεων, ἐκ τοῦ ὁποίου τό μικρό πρῶτο μέρος εἶναι ἀπό μία διαφήμιση πού προβαλλόταν ἕως πρότινος στήν τηλεόραση καί τό δεύτερο ἡ ὑποθετική συνέχειά του.

Γιατρός: Τί γνώμη ἔχετε γιά τήν δωρεά ὀργάνων;

Ἐπισκέπτης: Κοιτάξτε γιατρέ, δέν ἔχω τίποτε μέ τούς δωρητές ὀργά­νων, ὅτι θέλει ὁ καθένας μπορεῖ νά πράξει, ὅμως ἐγώ δέν θά ἤθελα νά γίνω δωρητής.

Γιατρός: Ξέρετε… χρειάζεστε ἄμεσα μεταμόσχευση ἥπατος.

Κι ἐκεῖ ὁ ἐπισκέπτης παγώνει καί ὅλοι καταλαβαίνουμε πώς ἔχει ἀμέσως ἀναθεωρήσει αὐτά πού εἶπε κι ὅτι ἤδη βρίσκεται σέ πανικό γιά τό ποῦ καί ποιός θά βρεθεῖ νά τοῦ δώσει τό ὄργανο πού τοῦ χρειάζεται.

Αὐτή εἶναι ἡ μία ἐκδοχή, ἡ ὁποία μᾶς δίνει νά καταλάβουμε πόσο ἀναγκαῖο εἶναι νά γίνουμε ὅλοι δωρητές ὀργάνων καί πόσο μεγάλη ἀπόδειξη ἀγάπης πρός τόν συνάνθρωπό μας εἶναι αὐτή ἡ πράξη.

Ὑπάρχει, ὅμως καί μία ἐκδοχή συνεχείας τοῦ διαλόγου πού εἶναι ἡ ἑξῆς:

Ἐπισκέπτης: Γιατρέ, δέν θέλω ὄργανο ἀπό ἄλλον ἄνθρωπο.

Γιατρός: Δέν σᾶς τό ἐπιτρέπει ἡ θρησκεία σας;

Ἐπισκέπτης: Ὄχι, δέν εἶμαι Ἰεχωβίτης, εἶμαι χριστιανός Ὀρθόδοξος.

Γιατρός: Τότε γιατί;

Ἐπισκέπτης: Διότι ἀγαπάω τόν συνάνθρωπό μου καί δέν μπορῶ νά δεχτῶ ἀπό αὐτόν κάτι τό ὁποῖο χωρίς αὐτό δέν μπορεῖ νά ζήσει ἐκεῖνος.

Γιατρός: Μά ἦταν νεκρός.

Ἐπισκέπτης: Ὄχι γιατρέ, δέν ἦταν νεκρός. Ἡ καρδούλα του χτυποῦσε, ἁπλᾶ, δέν εἶχε ἐπαφή μέ τόν κόσμο. Καί, βεβαίως, ὅπως κι ἐσεῖς γνωρίζετε, καί μάλιστα καλύτερα ἀπό ἐμένα, κανείς δέν μπορεῖ νά πεῖ μέ ἀπόλυτη σιγουριά ὅτι δέν καταλάβαινε, ὅτι δέν αἰσθανόταν κι ὅτι δέν φώναζε ἀπό μέσα του ἀλλά δέν τόν ἄκουγε κανείς! Γιά βάλτε τόν ἑαυτό σας στήν θέση του. Ὑπάρχει χειρότερο βασανιστήριο; Ἐάν στή θέση αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου βρισκόταν τό παιδί σας, θά βάζατε τήν ὑπογραφή σας ὅτι εἶναι ἐντελῶς καί σίγουρα νεκρό τήν στιγμή πού χτυπᾶ ἡ καρδιά του;

Γιατρός: ………..

Ἐπισκέπτης: Ὅπως καταλαβαίνετε, δέν μπορῶ νά δεχτῶ νά σκοτώ­σουν κάποιον γιά νά ζήσω ἐγώ.

Γιατρός: Μά ὁ ἀσθενής κρατοῦνταν στήν ζωή ἀπό μηχανήματα.

Ἐπισκέπτης: Ναί, πολύ σωστά. Μόνο πού τά μηχανήματα δέν τά ἔφτιαξα ἐγώ, τά ἔφτιαξε ἡ ἐπιστήμη, πού ἐσεῖς ὑπηρετεῖτε, ἀπό ἀγάπη γιά τόν ἀσθενῆ, ὥστε νά παραμένει στήν ἐντατική μέχρι νά γίνει καλά. Τό νά τόν ἀποσυνδέσετε, λοιπόν, σημαίνει ὅτι δέν τηρεῖτε αὐτά πού ὑπηρετεῖτε. Ἄλλωστε γι’ αὐτόν τόν σκοπό δέν φτιάχτηκαν καί δαπανήθηκαν τόσα χρήματα; Γιά νά κρατοῦν ἕως τό τέλος, εἴτε αὐτό εἶναι καλό, εἴτε εἶναι κακό, τόν ἀσθενῆ;

Γιατρός: Ἀκοῦστε, ὅλα γίνονται βάσει τοῦ νόμου. Δέν γίνεται τίποτε παράνομο. Ποιός θέλει νά σκοτώσει ἕναν ἄνθρωπο; Μέ αὐτά πού λέτε προσβάλετε ὅλο τόν ἰατρικό κόσμο, πού εἶναι ταγμένος νά ὑπηρετεῖ τόν ἄνθρωπο. Ἄλλωστε ὁ δότης ἔχει κάνει δήλωση ὅτι θέλει νά εἶναι δωρητής ὀργάνων, ἀπό ἀγάπη γιά τόν συνάνθρωπό του. Ἀπό ἀγάπη τό κάνει. Ποιό εἶναι τό κακό;

Ἐπισκέπτης: Τό κακό, γιατρέ, εἶναι ὅτι δέν ξέρουμε ἐάν ὁ ἄνθρω­πος, ἀπ’ τόν ὁποῖο πάρθηκαν τά ὄργανα, ἦταν νεκρός. Μπορεῖ ἀπό μέσα του νά οὔρλιαζε καί νά παρακαλοῦσε νά μήν τοῦ ἀφαιρέσουν τή ζωή ἤ ἀκόμη καί νά πονοῦσε, ἀφοῦ ἀπ’ ὅτι ξέρω (μπορεῖ νά κάνω καί λάθος) ἀφαιροῦν τά ὄργανα χωρίς νάρκωση! Αὐτό λοιπόν δέν εἶναι ἀγάπη. Ἁπλᾶ ὑπογράφω καί δίνω κάτι πού θά μοῦ εἶναι ἄχρηστο (ἀφοῦ θά εἶμαι νεκρός) ἀλλά τήν ὥρα πού εἶναι νά γίνει πράξη αὐτό πού ἀπό «ἀγάπη» ὑπέγραψα, μετανοιώνω καί χάνω καί τόν μισθό μου ἀπό τόν Θεό. Ἄλλο νά πάω ὄντας ὑγιής καί νά πῶ πάρτε μου τό νεφρό ἤ τό μάτι καί βάλτε το στό παιδί μου ἤ στή γυναίκα μου ἤ στόν φίλο μου ἀπό ἀγάπη γι’ αὐτόν, καί ἄλλο ὅλο αὐτό πού σᾶς εἶπα. Καί ἕνα τελευταῖο γιατρέ. Ὅπως ξέρετε, πολλά ὄργανα ἔχουν παρθεῖ ἀπό παιδιά, νέους καί ἡλικιωμένους ἀπό φτωχές χῶρες πού εἴτε ἀπό τήν πείνα τά πουλοῦν, εἴτε ἐξαφανίζονται ὁλόκληροι καί δέν τούς ἀναζητᾶ κανείς. Εἶναι δυνατόν, λοιπόν, νά δεχτῶ νά κυκλοφορῶ ἐγώ καλά, γνωρίζοντας ὅτι αὐτό πού μοῦ ἔβαλαν μπορεῖ νά εἶναι ἀπό κάποιον πού τό ἔδωσε γιά ἕνα κομμάτι ψωμί ἤ ἀπό κάποιον πού τόν σκότωσαν γιά νά ἐμπορευθοῦν τά ὄργανά του; Ἄλλωστε, σάν χριστιανός, γνωρίζω πολύ καλά ὅτι τό πᾶν εἶναι στά χέρια τοῦ Θεοῦ. Πόσοι ἄνθρωποι δέν συνῆλθαν ἀπό τό κῶμα μετά ἀπό χρόνια; Ὄχι μέρες ἤ μῆνες, χρόνια! Ἑπομένως, ἐάν κρίνει Ἐκεῖνος ὅτι πρέπει νά ζήσω, θά ζήσω. Ἐάν πάλι κρίνει πώς ἦρθε ἡ ὥρα νά πάω κοντά Του, θά πάω. Λοιπόν, καλή σας ἡμέρα γιατρέ καί ἐάν θελήσει ὁ Θεός, θά τά ξανα­ποῦμε.

Πρέπει ὅλοι νά γνωρίζουμε ὅτι μέ Νόμο πού ψηφίστηκε τό 2011, ἀπό τήν 1 Ἰουλίου τοῦ ἔτους 2013, εἴμαστε αὐτόματα καί ὑποχρεωτικά ΟΛΟΙ δωρητές ὀργάνων καί ἀνά πάσα στιγμή, ἐάν –ὅ μή γένοιτο– βρεθοῦμε σέ ἄσχημη θέση, θά μᾶς ἀφαιρέσουν τά ὄργανά μας χωρίς νά ρωτήσουν κανέναν! Ἐάν κάποιος δέν τό θέλει αὐτό, πρέπει νά κάνει ὑπεύθυνη δήλωση σέ κάποιο ΚΕΠ ὅτι δέν ἐπιθυμεῖ νά εἶναι δωρητής καί νά τήν καταθέσει στόν Ἐθνικό Ὀργανισμό Μεταμοσχεύσεων, στήν ὁδό Τσόχα 5 στούς Ἀμπελόκηπους.

Ὁ Θεός νά μᾶς φωτίζει καί νά μᾶς προστατεύει στά ἀλλοπρόσαλλα καί μισάνθρωπα χρόνια πού ἦρθαν!

                                                                                                                                   Ἀναστάσιος Μυρίλλας

                                               «ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Φεβρουάριος 2013

                   Ἀρ. Τεύχους 126

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΕΧΘΕΙ ΤΙΣ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ (π. Βασίλειος Βολουδάκης)

Οἱ ὑπέρμαχοι τῶν μεταμοσχεύσεων, κληρικοί καί λαϊκοί, προκειμένου νά ὑποχρεώσουν τούς ἀνθρώπους νά δεχθοῦν τήν ἠθική καί τήν πρακτική τῶν μεταμοσχεύσεων διακηρύσσουν ψευδῶς ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἀποδέχεται τίς μεταμοσχεύσεις ἐπικαλούμενοι δηλώσεις Ἀρχιεπισκόπων, Ἱεραρχῶν καί Συνοδικῶν Ἐπιτροπῶν Βιοηθικῆς.

Ὅμως, Ἐκκλησία δέν εἶναι μόνο οἱ προαναφερθέντες, οὔτε οἱ Διαρκεῖς Ἱερές Σύνοδοι, ἀλλά ὁλό­κληρο τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, δηλαδή ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, ὅπου γῆς, κλῆρος καί πιστός λαός, μέ ὁμόφωνες ἀποφάσεις τῶν Ἱεραρχιῶν τους.

Ἤδη πολλοί Ἱεράρχες τῆς Πατρίδος μας ἔχουν ἀρνηθεῖ τίς με­τα­μοσχεύσεις, καθ’ ὅτι τό θέμα τῶν μεταμοσχεύσεων δέν εἶναι μόνο ἰατρικό ἤ κοινωνικό ἀλλά καί βαθειά θεολογικό, ὅπως ἔχουμε διεξοδικά ἐκθέσει στό ἄρθρο μας «ΟΙ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ» (Ἐνοριακή Εὐλογία, τ. 107, Μάϊος 2011).

Στή φωτογραφία πού συγκλόνισε τήν παγκόσμια κοινή γνώ­μη καί ὁδήγησε τόν φωτογράφο της στήν αὐτοκτονία, βλέπουμε ἕνα παιδάκι τῆς Ἀφρικῆς στίς τελευταῖες του στιγμές, ἕτοιμο νά ξεψυ­χήσει ἐξαντλημένο ἀπό τήν ἀσιτεία. Πίσω του ἕνας γύπας, ἁρπακτικό καί σαρκοβόρο πτηνό, μέ ἄγρια ἔνστικτα, δείχνει σεβα­σμό στό μελλοθάνατο παιδί καί ἀναστέλλει τίς ἁρπακτικές του διαθέσεις, περιμένοντας πρῶτα νά βγῆ ἡ ψυχή τοῦ παιδιοῦ καί ὕστερα νά πλη­σιάση καί νά φάγη τό ἄψυχο σῶμα!

Ὁ γύπας δέν πρόσθεσε τίποτε δικό του σ’ αὐτά πού ὁ Θεός τοῦ εἶχε ὁρίσει καί, ἐν προκειμένω, τό νά μήν ἔχη ἐξουσία στά σώματα τῶν ἀνθρώπων πρίν νά χωρισθῆ ἀπό αὐτά ἡ ψυχή τους. Ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι προσθέτουμε στό θέλημα τοῦ Θεοῦ δικές μας ἐπίνοιες, τἄχα ἐπιστημονικές, ἀλλοιώνοντας τίς Ὁδηγίες Του καί, μάλιστα, παρουσιαζόμενοι ὡς ἐκφρασταί Του.

Ἡ φωτογραφία αὐτή πρέπει νά φρονιματίση τούς γιατρούς–γῦπες μεταμοσχευτές καί νά τούς ἐμπνεύση σεβασμό πρός τά ἔμψυχα ἀνθρώπινα σώματα. Εἶναι ἀπαράδεκτο, ἕνας γύπας νά γνωρίζη πότε χωρίζεται ἡ ψυχή ἀπό τό σῶμα τῶν ἀνθρώπων καί αὐτό νά τό ἀγνοοῦν γιατροί, Ἱεράρχες καί Ἀρχιεπίσκοποι καί συνάμα νά ἔχουν τό “κουράγιο” νά ἰσχυρίζονται ὅτι ἐκφράζουν τήν Ἐκκλησία!

                                                               Πρωτ. Βασίλειος Ε. Βολουδάκης

                                               «ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Φεβρουάριος 2013

               Ἀρ. Τεύχους 126

Οι επιπτώσεις των μεταμοσχεύσεων στην ψυχολογία των ληπτών

“ΕΓΧΕΙΡΗΣΕΙΣ”

ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ;

του κ. Λέοντα Μπράνγκ Θεολόγου

Εκτιμάται ότι 54 000 καρδιές μεταμοσχεύθηκαν μέχρι τώρα σε όλο τον κόσμο. Περίπου 470.000 άνθρωποι στον 20ο αιώνα δέχτηκαν νεφρό, 74.000 ήπαρ και 10.000 πνεύμονα. Όπως δείχνουν οι αριθμοί αυτοί, οι μεταμοσχεύσεις έχουν γίνει πια ρουτίνα στην ιατρική. Αλλά τι γίνεται με τις επιπτώσεις των μεταμοσχεύσεων στην ψυχική κατάσταση των ληπτών; Μέχρι το τέλος του 20ού αιώνα το επιστημονικό ενδιαφέρον σχεδόν αποκλειστικά ήταν στραμμένο στα βιοτεχνολογικά προβλήματα αυτής της χειρουργικής. Μόλις τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια γίνεται αντικείμενο μελέτης και η ζωή των ληπτών μετά τη μεταμόσχευση.

Ιδιαίτερα διαφωτιστικό για την έρευνα αυτή είναι το άρθρο του Joseph Scheppach με τίτλο «Συνοδεύει η ψυχή (το μόσχευμα);» στο γερμανικό περιοδικό «P. M. Magazin» 04/2005. Ο Scheppach στηρίζεται στο άρθρο αυτό σε ένα ικανό αριθμό ερευνητών. Ενδεικτικά αναφέρω:

Η Ανάσταση των σωμάτων και οι μεταμοσχεύσεις (π. Βασίλειος Βολουδάκης)

Η  ΑΝΑΣΤΑΣΗ  ΤΩΝ  ΣΩΜΑΤΩΝ

ΚΑΙ  ΟΙ  ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ

Από την πρώτη στιγμή που εντάθηκαν οι συζητήσεις για τις με­ταμοσχεύσεις, πριν από μια εικοσαετία, ήμουν, από βαθειά μέσα μου, αρνη­τικός σ’ αυτές.

Προτού καν προβληματισθώ, συνδυάζοντας λογι­κά, θεολογικά και ιατρικά επιχειρήματα, η ιδέα των μεταμο­σχεύ­σεων δεν μπορούσε να αναπαύση ούτε το νου ούτε την καρδιά μου. Αυτός ήταν ο λόγος που δεν θέλησα μέχρι σήμερα να εκθέσω τους προ­βλη­μα­τισμούς μου. Ήθελα να βεβαιωθώ ότι η τοποθέτησή μου δεν στηρίζεται σε μια ψυχολογική μου παρόρμηση ούτε ότι τροφο­δοτείται από την αρνητική μου προδιάθεση.

Αρκέσθηκα μόνο να προλογίσω το 1995 το αξιόλογο βιβλίο του γιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη «Μεταμοσχεύσεις: Λύση ή πρόβλημα;», που εκδώσαμε στις Εκδόσεις “ΥΠΑΚΟΗ” (δυστυ­χώς δεν έχει γίνει, όσο θα έπρεπε, γνωστό), και εκεί ετόνισα, μεταξύ των άλ­λων, ότι το θέμα είναι πρωτίστως θεολογικό, αφού η κατα­σκευή του ανθρωπίνου σώματος έγινε από τον Θεό και όχι από τους ιατρούς. Παρέθεσα δε και στο πτερύγιο του εξωφύλλου σχετικά λόγια αγίων για να δείξω ότι το θέμα δεν πρέπει να αντιμετωπισθή με επιπολαιότητα ούτε με ρομαντισμούς αφού είναι θέμα υπάρξεως και όχι μόνο θέμα σαρκός. Έκτοτε εσι­ώ­πησα.

Επανέρχομαι σήμερα και λόγω του Πάσχα, όπου και ο λόγος για την Ανάσταση των σωμάτων μας, αλλά και γιατί έχει εξαγ­γελθεί μια νομοθετική ρύθμιση που θα επιβάλη –αν ψηφισθή– την υποχρεω­τική κατάσχεση των σωμάτων (σωμάτων, όχι πτωμάτων, αφού τα πτώματα είναι άχρηστα για μεταμόσχευση)(!) για μετα­μόσχευση, παρεκτός εκείνων των ανθρώπων που θα έχουν εγ­γράφως δηλώσει ότι δεν επιθυμούν να είναι δωρητές σώματος!

* * *

Παρακολουθώ όλα αυτά τα χρόνια τους υπερμάχους των μεταμοσχεύσεων, το τι λένε και το τι γράφουν, γιατί είμαι πολύ θετικός στην τεχνολογία και στην πραγματική επιστημονική πρόο­δο, επειδή πιστεύω ότι η αληθινή επιστήμη είναι ο πιό αυθεν­τικός σαλπιγκτής του Δημιουργού Θεού.

Παρακολουθώ, επίσης, και τα όσα ανακοινώνει η Επιτροπή Βιοηθικής της Ι. Συνόδου της Εκκλησίας μας, αλλά και βιβλία σχετικά με το θέμα που κατά καιρούς, όπως και στις μέρες μας, κυκλοφορούνται.

Δυστυχώς, μέχρι σήμερα, δεν μπόρεσα να βρω ούτε ένα σο­βαρό θεολογικό επιχείρημα μέσα από τα λόγια ή τα γραπτά των υπερ­μάχων των μεταμοσχεύσεων. Αυτό που βλέπω να κυριαρχή είναι ένα συναισθηματικό ξεχείλισμα που αρχίζει ή καταλήγει με την φράση: «Οι μεταμοσχεύσεις είναι υπέρτατη έκφραση αγάπης θυσίας και προσφοράς»!

Αλήθεια, πως μπορεί κανείς να υπερασπισθή αυτή την φράση, εφ’ όσον η αγάπη, η θυσία και η προσφορά γίνονται από ένα άν­­θρωπον νεκρόν; Είναι δυνατόν να θεωρηθή πράξη αγάπης, θυ­σίας και προσφοράς η περιουσία που κληροδοτεί ένας άνθρωπος σε άλλους, όχι ως δωρεά εν ζωή, αλλά με την Διαθήκη του, όταν είναι ήδη νεκρός; Θα μπορούσε, δηλαδή, να πάρη τα χρήματα ή την περιουσία του μαζί του;

Η πράξη του, βεβαίως, είναι πράξη συνέσεως, εφ’ όσον αφήση την περιουσία του εκεί, που υπάρχει ανάγκη, ενώ αν την κληρο­δοτήση σε πρόσωπα ακατάλ­ληλα ή και σε ζώα(!), τότε προσθέτει στον εαυτό του επί πλέον αμαρτίες.

Η δωρεά του σώματος θα ήταν όντως έκφραση αγάπης, θυσίας και προσφοράς αν ο δωρητής προσηύχετο στον Θεό να του αφαι­ρέση σύντομα την ζωή ώστε να δωρήση τα μέλη του σε άλλους ανθρώπους. Έχει, όμως, παρουσιασθεί ποτέ ένας τέτοιος δωρητής σώματος; Όχι βέβαια! Το αντίθετο συνεχώς παρουσιάζεται, χωρίς να μας ανατρι­χιάζει από το φαινόμενο: Δέονται  οι ασθενείς που ζητούν μόσχευμα και παρακαλούν θερμά τον Θεό να ανταποκριθή σύν­τομα στο αίτημά τους! Δηλαδή ζητούν από τον Θεό να μήν αργήση να επιφέρη τον θάνατο στους συνανθρώπους τους, ώστε αυτοί σύντομα να λάβουν το μόσχευμα για να ζήσουν! Άραγε η προσφορά των δοτών αναγνωρίζεται ανάλογα με το μέγεθος της ενοχής αυτών που ευχήθηκαν τον θάνατό τους;

Το μόνο που θα μπορούσε να θεωρηθή ως έκφραση αγάπης, προσφοράς και θυσίας για τον συνάνθρωπο είναι η δωρεά εν ζωή του νεφρού ή των ματιών, εφ’ όσον ο δωρητής των οργάνων αυτών τα στερείται και συνεχίζει τη ζωή του με ελλιπή όργανα. Υποφέρει για τον συνάνθρωπο.

 Καί αυτή, όμως, η όντως προσφορά και θυσία δεν είναι απλή υπόθεση, γιατί δεν γνωρίζει ο άνθρωπος «τι τέξεται η επιούσα». Δεν γνωρίζει ο εν ζωή δότης  αν και αύριο θα έχη την ψυχική δύναμη να βαστάση αυτήν την θυσία ή αν θα γογγύση εναντίον του Θεού ή και το εάν αυτοκτονήση ακόμη επειδή δεν αντέχει πλέον να ζήση με τις επιπτώσεις όπου έχουν επέλθει σ’ αυτόν λόγω της προσφοράς των οργάνων του. Γι’ αυτό η θυσία αυτή πρέπει να γίνεται μόνο αν δοθή ευλογία από υπεύθυνο Πνευματι­κό.

Το πνεύμα του Ιερού Ευαγγελίου αλλά και το γράμμα Του μας διδάσκει ότι πρέπει να θυσιάζουμε, όχι μόνο το σώμα μας, αλλά και την ψυχή μας ακόμη  –όπως ο άγιος Απόστολος Παύλος–  υπέρ των αδελφών μας και όχι να θυσιάζουμε τους αδελφούς μας για χάρη μας!

 * * *

Από εδώ και πέρα πρέπει να αρχίση μια πολύ σοβαρή και βαθειά συζήτηση του θέματος και όχι μια συζήτηση όπως υπο­δει­κνύεται στο βιβλίο του ιατρού H.Tristram Engelhardt, JR. «Τα Θεμελια της Βιοηθικής», με την ένδειξη: «Μια Χριστιανική Θεώ­ρη­ση», το οποίο βιβλίο λανσάρει έναν ιδιότυπο Χριστιανισμό εναρμονιζόμενον με τις  σύγχρονες αήθεις επεκτάσεις της ιατρικής και, φυσικά, εκφράζει τους υπερμάχους των μεταμοσχεύσεων.

Η σκέψη μας, ως μαθητών της Εκκλησίας, μας οδηγεί να διερωτηθούμε με αφορμή το πρόβλημα «μεταμοσχεύσεις»:

1. Η Ανάσταση των Σωμάτων

 Θα γίνη Ανάσταση των σωμάτων μας ή μόνο της ψυχής μας; Η Αγία Γραφή ομιλεί για Ανάσταση νεκρών και η ψυχή είναι αθάνατη. Νεκρά είναι τα σώματα όταν χωρίζονται από την ψυχή. Άρα πρόκειται να γίνη Ανάσταση των σωμάτων.