Η Συνθήκη του Maastricht 1992: Τι υπέγραψεν η Ελλάς (4ο μέρος)

Η Συνθήκη του Maastricht 1992: Τι υπέγραψεν η Ελλάς (3ο μέρος)

Η Συνθήκη του Maastricht 1992: Τι υπέγραψεν η Ελλάς( 2ο μέρος)

Η Συνθήκη του Maastricht 1992: Τι υπέγραψεν η Ελλάς (1ο μέρος)

Η πορεία της Ελλάδος ανάμεσα σε δύο συνθήκες "σταθμούς" του Ἐθνους

Ο Καποδίστριας ενσαρκώνει το "δια του Σταυρού πολίτευμα"

Αγρυπνία στον Ι. Ν. Αγ. Νικολάου Πευκακίων Αθηνών (Ασκληπιού 38 - 106 80 - Αθήνα) υπέρ της σωτηρίας της Πατρίδος μας!

Η βραχεία προεκλογική περίοδος έκλεισε χθες (18/9/2015) τα μεσάνυχτα και τουλάχιστον για το σημερινό (19/9/2015) εικοσιτετράωρο θα "ησυχάσουν" τα μυαλά και τα αυτιά μας από τα "θα", τις προεκλογικές "δεσμεύσεις" και τα παραμύθια της Χαλιμάς που ακούστηκαν τόσο από τα κοινοβουλευτικά κόμματα, όσο και από τα εξωκοινοβουλευτικά, που έδειξαν ξεκάθαρα πως θα στηρίξουν το σύστημα εάν και εφόσον συμμετέχουν στην νέα σύνθεση του Ελληνικού Κοινοβουλίου που θα προκύψει αύριο (20/9/2015).

 

Σε μια προεκλογική περίοδο όπου το κυρίαρχο "ζήτημα" ήταν το εάν η ΕΡΤ κάλυψε σωστά την διαμάχη των πολιτικών αρχηγών, ακούστηκαν φρικαλεότητες και φανερώθηκαν πολλές προθέσεις που είναι εξαιρετικά επικίνδυνες για την Πατρίδα μας. Δεν μπορούν να περάσουν ασχολίαστες οι προθέσεις απόλυτης σύμπνοιας με τους δανειστές που εξέφρασαν οι "εκπρόσωποι" -τάχα- των ανθρώπων που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα αλλά και οι διεθνιστές πειρατές και όλοι οι συμπράττοντες μαζί τους. Δεν μπορεί να μείνει ασχολίαστη η λυσσαλέα προσπάθεια του συστήματος να προκρίνει και να προωθήσει αυτόν που μέχρι χθες κορόιδευε ως φαιδρό και ταυτόχρονα άκρως γραφικό πολιτικό, που έχει περάσει από όλα τα κόμματα για να καταλήξει να γίνει ο "προφήτης" της pizza και του frappé.

 

Η Παράταξη «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» έδειξε το άλλο ήθος στην πολιτική και ζήτησε από όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς να παρουσιάσουν στον Ελληνικό λαό, εκτός από τις εξαγγελίες τους, το ποια είναι η εγγύηση που δίνουν πως αυτά που υπόσχονται θα υλοποιηθούν από τις 21 Σεπτεμβρίου του 2015. Η Παράταξη «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» δεν δίστασε να τονίσει πως δική της εγγύηση είναι η πίστη των στελεχών την στον Θεό, κάτι που διασφαλίζει τους Έλληνες πολίτες, χριστιανούς και μη, πως δεν θα αδικηθούν από την πολιτική της.

 

Ο άθρησκος πολίτης δεν κινδυνεύει από έναν κυβερνήτη που είναι πιστός και έχει φόβο Θεού, γιατί ξέρει πως δεν πρόκειται να αδικηθεί. Αντίθετα, ο πιστός πολίτης έχει την βεβαιότητα πως ο άθρησκος -ή ο κατά πρόσχημα πιστός- πολιτικός δεν έχει κανένα λόγο να τηρήσει τις υποσχέσεις του με δεδομένο ότι είναι συνεπής στην ιδεολογία του που του υπαγορεύει πως ο εαυτός του είναι ο εκφραστής του νόμιμου και του ηθικού. Ο άνθρωπος που δεν παραδέχεται την ύπαρξη του Θεού δεν έχει κανένα λόγο να πιστεύει στην ηθική, στο δίκαιο και στο κοινό συμφέρον. Είναι τουλάχιστον ουτοπία και αφέλεια να πιστεύουμε πως υπάρχει ένας "αγγελικά πλασμένος" κόσμος ηθικής από τον οποίο απουσιάζει ο Θεός.

 

Γι' αυτόν τον λόγο η Παράταξη «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» ανέσυρε πρώτη το 2008 από την λήθη της ιστορίας το πρότυπο του Ιωάννη Α. Καποδίστρια, που κατόπιν πολλοί "μετά Χριστόν προφήτες" επικαλούνται αλλά μόνο ψηφοθηρικά και καιροσκοπικά. Ο Ιωάννης Α. Καποδίστριας υπήρξε το απόλυτο πρότυπο του πιστού άρχοντα και δεν είναι τυχαίο το ότι δολοφονήθηκε ενώ κατευθυνόταν χαράματα προς την Εκκλησία! Αυτό δεν προβάλλεται από πουθενά και εδώ βρίσκεται η ρίζα του κακού. Όλοι μιλούν για αξίες, για ηθική, για χίλια-δύο σωστά ζητήματα, αλλά με μία προϋπόθεση: χωρίς Θεό!

 

Εμείς Αυτόν τον Θεό έχουμε οδηγό μας και δεν ντρεπόμαστε γι' αυτό! Αυτόν θα παρακαλέσουμε απόψε τις 21:00 στην αγρυπνία που θα τελεστεί στον Ι. Ν. Αγ. Νικολάου Πευκακίων Αθηνών (Ασκληπιού 38 - 106 80 - Αθήνα) υπέρ της σωτηρίας της Πατρίδος μας! Χωρίς την βοήθειά Του, η Πατρίδα μας είναι χαμένη!

 

Πηγή

Ο Καποδίστριας ντροπιάζει το πολιτικό ήθος (κ. Νικόλαος Καρζής)

Συνεχίζοντας τήν ἔρευνα καί ἀξιοποίηση τοῦ ὑλικοῦ πού ἀφορᾶ στόν Ἰ. Καποδίστρια, παρουσιάζουµε µιά πολύ ἐνδιαφέρουσα ἐπιστολή µέσα ἀπό τήν ὁποία ἀναδεικνύεται τό σπάνιο ἦθος, τό «πιστεύω» τοῦ Κυβερνήτη, ἀλλά πάνω ἀπ' ὅλα, ἀποδεικνύεται ἡ ἀπόλυτη ταύτιση λόγων καί ἔργων, πεποιθήσεων καί πράξεων τοῦ Κυβερνήτη.

Μέσα ἀπό τήν ἐπιστολή αὐτή βλέπουµε νά ἀναδύεται ἕνα πολιτικό ἦθος, πού δυστυχῶς ἡ πατρίδα µας δέν γνωρίζει σήµερα. Διαβάζουµε ὅτι ὁ Ἰ. Καποδίστριας ὁλοπρόθυµα βοήθησε τούς Ἕλληνες ὁµοεθνεῖς του, ὅταν ἐκεῖνοι βρίσκονταν σέ δύσκολη θέση, ἀλλά ἡ προσφορά του δέν σταµάτησε ἐκεῖ: σάν στοργικός πατέρας, τούς συµβούλευε καί τούς νουθετοῦσε.

Ὁ Κυβερνήτης, ὄχι µόνο δέν δέχθηκε κάποιο ὑλικό ὄφελος, ἀλλά καί τό δῶρο, πού µέ ὅλη τήν καρδιά τους οἱ Ἕλληνες ἤθελαν νά τοῦ προσφέρουν σέ ἔνδειξη εὐγνωµοσύνης, τό µετασχηµάτισε καί τούς τό ἀντι¬προσέφερε, ὡς βοήθεια. Οἱ ἴδιοι, ἀφ' ἑνός µέν ἔµειναν εὐχαριστηµένοι διότι προσέφεραν τήν δωρεά τους καί ἐξέφρασαν τήν εὐγνωµοσύνη τους, ἀφ' ἑτέρου δέ ἔφυγαν ὠφεληµένοι, διότι ἡ δωρεά αὐτή θά βοηθοῦσε ὅλη τήν ἑλληνική παροικία, µακροπρόθεσµα.

Πῶς µπορεῖ νά συγκριθεῖ αὐτό τό ἦθος µέ τό σηµερινό; Ἀλλοίµονο, σήµερα, ἄν βρεθεῖς στήν ἀνάγκη ἑνός πολιτικοῦ ἤ ἑνός ὑψηλόβαθµου ὑπαλλήλου! Τό «δῶρο» ἤ «ἡ µίζα», ὅπως τήν ἀποκαλεῖ ὁ λαός, εἶναι ἐπι¬βε¬βληµένο καί, πολλές φορές, προκαθορισµένο. Ἡ παράνοµη χρηµατική, συνήθως, ἀµοιβή γιά ἐξασφάλιση καλύτερης ἤ ταχύτερης ἐξυπηρέτησης, εἶναι λίαν ἐφαρµοσµένη πρακτική, σήµερα. Ἔχεις νά δώσεις, ἤ ὄχι, εἶναι ἀδιάφορο. Ἐπίσης ἀδιάφορο εἶναι τό ἄν τό αἴτηµά σου ἀποσκοπεῖ ὄχι σέ ἴδιο συµφέρον, ἀλλά στήν ἀνάπτυξη καί τήν πρόοδο τῆς πατρίδας. Ἄν δέν «λαδώσεις», δέν θά προχωρήσει τίποτα!

Τό ἦθος τοῦ Καποδίστρια µᾶς ξενίζει, σήµερα, µᾶς φαίνεται παράξενο... στεκόµαστε ἀµήχανοι καί δύσπιστοι µπροστά στό µεγαλεῖο του. Ἀπό αὐτό καί µόνο, καταλαβαίνουµε πόσο ἀπέχουµε ἀπό τό νά κατανοήσουµε τήν προσωπικότητά του. Βέβαια, αὐτό δέν εἶναι σηµερινό φαινόµενο. Τό ἦθος του ἀπεῖχε παρασάγγας ἀπό ἐκεῖνο τῶν Ἑλλήνων πολιτικῶν τῆς ἐποχῆς του, οἱ ὁποῖοι ὄχι µόνο δέν µπόρεσαν νά τό κατανοήσουν, ἀλλά καί τό πολέµησαν µέ πάθος!

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

Ο Ιωάννης Καποδίστριας συνειδητοποιώντας τη θέση και το ρόλο της Ορθόδοξης χριστιανικής αγωγής του Ελληνικού λαού, μέσα στο γενικότερο εκπαιδευτικό και πολιτικό του έργο, ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδος σε οδηγίες του προς τους δασκάλους της Επικράτειας τόνιζε : «θέλετε καταβάλει θεμέλιον της παιδείας εις τας απλάς ψυχάς των παίδων τον φόβον του Θεού, που είναι η αρχή της σοφίας, και στοιχειούντες αυτούς εις την αληθινή παιδεία, την ευσέβειαν, θέλετε τους διδάσκει την ιεράν κατήχησιν, εκ της οποίας μυούμενοι τα αληθινά του χριστιανού χρέη, θέλουν διδάσκεσθαι και τα του αγαθού πολίτου καθήκοντα δια της ηθικής προσαρμοζόμενης εις τον ουράνιον νόμον του ιερού Ευαγγελίου».

Αναφερόμενος ειδικά στο ρόλο της ορθόδοξης χριστιανικής αγωγής τον καιρό της ανασύστασης του νεοελληνικού κράτους, έγραφε το 1827 : «Πρώτον και σπουδαιότερον των καθηκόντων της Ελληνικής Κυβερνήσεως θεωρώ την θρησκευτικήν αγωγή του Έθνους».

Αγωνίσθηκε να πείσει τους ξένους, διότι με αυτούς πάλεψε περισσότερο παρά με τους Τούρκους, για πόσο δίκαιος ήταν ο αγώνας των Ελλήνων. Χαρακτηριστική ήταν η απάντηση που έδωσε στον Ουίλλμοτ Όρτον, υφυπουργό του Πολέμου, όταν εκείνος έθεσε το ερώτημα: «Τι θα πρέπει να εννοήσουμε σήμερα όταν μιλάμε για την Ελλάδα;». Ο Καποδίστριας τότε απάντησε: «Το Ελληνικόν Έθνος αποτελείται από ανθρώπους, οι οποίοι από την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως δεν έπαυσαν να ομολογούν την πιστότητά τους στην ορθόδοξη πίστη τους, δεν σταμάτησαν ποτέ να ομιλούν την γλώσσα των πατέρων τους, την ελληνική, και παρέμειναν ακλόνητοι υπό την πνευματική ή κοσμική δικαιοδοσία της εκκλησίας τους, σε οποιοδήοτε μέρος της τουρκοκρατουμένης πατρίδας τους και άν ευρίσκονταν».

πηγή

Αναδημοσιεύουμε ένα άρθρο του κ. Δημήτρη Σωτηρόπουλου διαχειριστή του ιστολογίου ΕΛΛΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ με το οποίο συμφωνούμε απόλυτα!!

Γιατί η «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» αποτελεί την μοναδική επιλογή κάθε Ενσυνείδητου Έλληνα Ορθόδοξου Χριστιανού

Του Δημήτρη Σωτηρόπουλου

Είναι δύσκολο αυτές τις μέρες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής να ασχοληθεί κανείς με την πολιτική. Μοιάζει εντελώς παράλογο εν μέσω Νηστείας, Προσευχής και γενικά Προετοιμασίας που κάνει κάθε Πιστός Ορθόδοξος Χριστιανός αυτές τις εβδομάδες, να ενδιαφέρεται για τέτοια ζητήματα «κοσμικά». Σίγουρα κάποιοι από σας που διαβάζετε αυτό το άρθρο, έχετε αυτές τις ενστάσεις. 

Τις συμμερίζομαι ως ένα βαθμό, αλλά όχι απολύτως. Γιατί; Διότι η κατάσταση στην Πατρίδα μας έχει φτάσει στο απροχώρητο. Δεν έχουμε πλέον την πολυτέλεια να αναβάλουμε αποφάσεις, να κωλυσιεργούμε και να παραμένουμε αμέτοχοι μπροστά στο συνεχιζόμενο δράμα της. Οφείλουμε ως Χριστιανοί, Πατριώτες και ελεύθεροι πολίτες να αντιδράσουμε στα κακώς κείμενα που έθρεψαν και γιγάντωσαν την σύγχρονη κρίση, οικονομική και - κυρίως - πνευματική που αντιμετωπίζουμε. Κι ένας από αυτούς τους τρόπους αντίδρασης, είναι η ψήφος μας στις επικείμενες Εκλογές.

Δεν θα γράψω ωραιοποιημένα μισόλογα ούτε θα κρυφτώ πίσω από πολιτικαντισμούς. Καθαρά και ξάστερα, λέω πως Η ΜΟΝΗ ΕΝΔΕΔΕΙΓΜΕΝΗ ΕΠΙΛΟΓΗ για καθέναν και καθεμία ξεχωριστά που αισθάνεται Πιστός Ορθόδοξος Χριστιανός και πραγματικός Έλληνας, είναι η ψήφος στην «ΚΟΙΝΩΝΙΑ - Πολιτική Παράταξη Συνεχιστών του Καποδίστρια». Και να γιατί, απλά και επιγραμματικά:

Φατρίες, ἡ μάστιγα τοῦ Ἔθνους!

Ὅταν ὁ Καποδίστριας ἦρθε στήν Ἑλλάδα βρῆκε μιά χώρα κατεστραμμένη, χωριά ἐγκατελελειμμένα καί ἐρείπια ἀκόμα νά καπνίζουν ἀπό τίς φωτιές.

Ὅμως ἕνα ἀπό τά μεγάλα προβλήματα πού ταλάνιζαν τήν ἐποχή καί προξένησαν μεγάλες συμφορές ἦταν τά ἄγρια πάθη καί οἱ διχόνοιες μεταξύ τῶν Ἑλλήνων.

Πάθη καί διχόνοιες οἱ ὁποῖες εἶχαν τήν ρίζα τους στήν ἀπληστία τῶν φατριῶν κοτζαμπάσηδων νά ἐλέγξουν τόν τόπο.

Μιά γλαφυρή ἀναφορά τῶν ὅσων συνέβαιναν ἔχουμε στόν ἐνθρονιστήριο λόγο τοῦ Καποδίστρια πού ἐκφώνησε ὁ Θ. Καΐρης στήν Αἴγινα, ὅπου μεταξύ τῶν ἄλλων ἀναφέρει:

Από Πρωθυπουργός… Γέροντας της πίστεώς μας !

ΔΕΟΣ καταλαμβάνει όποιον διαβάσει μία επιστολή του Νεομάρτυρος της Ρωμιοσύνης Κυβερνήτου Ιωάννου Καποδίστρια, προς τον μόνιμο στρατιωτικό Ιερέα. (Αρχιμ. Ιωακείμ Φυνδανάκη ) Αντικρύζεις εκεί ένα ολόκληρο Πρωθυπουργό να γίνεται παράλληλα και Γέρων-Στάρετς, της πίστεώς μας . Η επιστολή αυτή, μπορεί να ήταν υπηρεσιακή, όμως αποπνέει την ζέουσα πίστη στην Ορθόδοξο Λατρευτική και Μυστηριακή ζωή του οσίου Κυβερνήτου. Ο Ι.Καποδίστριας αν και κατακλυζόμενος από σωρεία  προβλημάτων και δυχερειών, αφιέρωσε χρόνο και σκέψη για να νουθετήσει, ως  άλλος Πνευματικός, τα περί Αγιοπνευματικής ζωής των υποψηφίων αξιωματικών του Στρατού. «Χρηματισμοί προς τον Ιερέα του τακτικού σώματος Ναύπλιω, 28 Φεβρουαρίου 1829 Δια του συναπτομένου διατάγματος η κυβέρνησις σας εμπιστεύει την Ιερατείαν του τακτικού σώματος…αξιωματικιοί και υπαξιωματικοί και στρατιώται, οι νυν εν Ναυπλίω εφεδρεύοντες, θέλουσιν εκπληρώσει κατά την ενεστώσαν Τεσσαρακοστήν τα χρέη της ιεράς ημών πίστεως, τα της εξομολογήσεως, λέγω, και μεταλήψεως, εν οις και θέλετε τοις δώσει πάσαν την πνευματικήν υμών βοήθειαν και παράστασιν ,συμπαραινούντες ως πατήρ εις την στρατιωτικήν νεολαίαν την προς την Πατρίδα πίστιν και το επιεικές της διαγωγής. Πόσας ημέρας θέλουσι νηστεύσει, θέλετε το ορίσει μετά της γνώμης του Αρχιερέως. Ημείς δε φρονούμεν ότι αρκεί να νηστεύωσι μόνον την πρώτην και τελευταίαν εβδομάδα της τεσσαρακοστής, έτι δε την εβδομάδα καθ’ην κοινωνήσωσι, και τας τετράδας και παρασκευάς. Να πληροφορηθήτε  προσέτι αν συνηθίζωσι να κάμνωσι καθ’εκάστην την προσευχήν των.Και αν όχι, να τους διδάξετε να την κάμνωσι. Κατόπιν δε θέλομεν φροντίσει να εισάξωμεν βαθμιαίως την ανάγνωσιν των προσευχών εν Βιβλίοις τα οποία θέλομεν σας δώσει να διανείμετε εις τους στρατιώτας.» Και μετά απορούμε ποιοί και γιατί  τον δολοφόνησαν…! πηγή:π.Διονύσιος Ταμπάκης -Ναύπλιον

Συνεργασία ή συνενοχή; (Του εκπροσώπου Τύπου Πολιτικής Παρατάξεως "ΚΟΙΝΩΝΙΑ" Εμμανουήλ Βολουδάκη)

Ο σημερινός πολιτικός χώρος στην Ελλάδα, έχει μετατραπεί σε μια σκηνή άγονων και στείρων αντιπαραθέσεων, με άξονα την προσωπική προβολή αλλά και την επίτευξη στόχων και σκοπών που επιβάλλουν ξένα και εχθρικά προς την Ελλάδα συμφέροντα. Μέσα σε όλα τα προβλήματα που έχουν προκύψει από την δουλική στάση Κυβέρνησης, συμπολίτευσης, τάχα αντιπολίτευσης και λοιπών συμπαρομαρτούντων κομμάτων, που αποτελούν το σημερινό προδοτικό κοινοβούλιο της Xώρας, έρχονται να προστεθούν τα σωρηδόν νέα κόμματα που ιδρύουν οι ίδιοι και ίδιοι άνθρωποι που μέχρι χθες βρίσκονταν κάτω από κάποιον άλλο μανδύα ή πολιτικό φορέα. Κανείς, όμως, δεν έχει άλλο κίνητρο πέραν της εξυπηρετήσεως προσωπικών φιλοδοξιών και συμφερόντων!

Πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβουμε όλοι καλά, πως η Ελλάδα διακρίνεται από τα υπόλοιπα κράτη γιατί ήταν, είναι, και θα είναι, μια βαθειά και αληθινά θρησκευόμενη χώρα. Από την νηπιακή ηλικία του Έθνους μας, την αρχαία Ελλάδα, έδειχνε πως η αναζήτηση του Θεού ήταν από τα βασικά χαρακτηριστικά του. Ήθελε πάντοτε τον Θεό στην καθημερινότητά του, επινόησε θεούς σύμφωνα με τα πάθη και τα προβλήματά του, αλλά πάντα ζητούσε τον Θεό σαν λυτρωτή και σωτήρα από τα ψυχικά του πάθη και τα προβλήματά του. Ήθελε πάντα τον Θεό όπως είναι και όπως σήμερα Τον γνωρίζουμε γιατί μας αποκαλύφθηκε. Οι πρόγονοί μας πρόσμεναν τον άγνωστο Θεό και γι' αυτό δέχτηκαν με τόση χαρά και Αυτόν και την αλήθεια του Ευαγγελίου του Σαρκωθέντος Αληθινού Θεού. Εμείς σήμερα, παρότι έχουμε τόσες χειροπιαστές αποδείξεις, παλεύουμε να αποτινάξουμε από πάνω μας την ίδια τη ψυχή μας!

Αυτό, λοιπόν, που σήμερα η Παράταξή μας προσπαθεί να πετύχει, είναι το να επανασυνδέσει την ζωή των προγόνων και των Πατέρων μας με την σημερινή μας ζωή, όπως ακριβώς ήταν πριν διακοπεί βίαια και οριστικά με τη δολοφονία του πρώτου και μαρτυρικού κυβερνήτου Ι.Α. Καποδίστρια. Θέλουμε να επιστρέψει η ζωή και η διακυβέρνηση του τόπου μας, στα δημιουργικά εκείνα χρόνια που κατάφερε από καμένη γη να γίνει έθνος. Θέλουμε και ποθούμε να δούμε την πατρίδα μας και πάλι μεγάλη και τρανή και όχι φτωχή και κακομοίρα, όπως την έχουν καταντήσει σήμερα οι πολιτικοί μας. Αυτό το όραμα και τον πόθο μας δεν το συμμερίζεται απολύτως κανένας πολιτικός σχηματισμός στην πατρίδα μας! Η Παράταξή μας σε αντίθεση με όλα τα κόμματα εντός και εκτός του κοινοβουλίου, δεν «αλιεύει» ψήφους. Δεν θεωρούμε τους ανθρώπους ψάρια, τα οποία παγιδεύει κανείς με δολώματα.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

Ο απόλυτα έντιμος άνθρωπος, Ιωάννης Καποδίστριας

Μελετώντας κανείς τη ζωή του Καποδίστρια, δηλ. τις πεποιθήσεις, τις ιδέες και τη στάση του απέναντι σε αυτοκράτορες, καγκελάριους, διπλωμάτες, προύχοντες, Φαναριώτες και τόσους άλλους,προβληματίζεται. Προβληματίζεται και διερωτάται από πού αντλούσε την ευθύτητα, την ανδρεία, τη σταθερότητα, τη σωφροσύνη αλλά και τη διορατικότητα για να υψώσει μια φωνή δίκαιη και αληθινή.

«Ας λέγουν και ας γράφουν ό,τι θέλουν. Θά έλθη όμως κάποτε καιρός, ότε οι άνθρωποι κρίνονται όχι σύμφωνα με όσα είπον ή έγραψαν περί των πράξεών των, αλλά κατ' αυτήν την μαρτυρίαν των πράξεών των. Υπ' αυτής της πίστεως, ως αξιώματος, δυναμούμενος έζησα μέσα εις τον κόσμον μέχρι τώρα, οπότε ευρίσκομαι εις την δύσιν της ζωής μου, καί υπήρξα πάντοτε ευχαριστημένος δια τούτο. Μου είναι αδύνατον πλέον να αλλάξω τώρα. Θα συνεχίσω εκπληρών πάντοτε το χρέος μου, ουδόλως φροντίζων περί του εαυτού μου, καί ας γίνη ό,τι γίνη».

Με αυτό ακριβώς το ήθος επέλεξε να υπηρετήσει ως διπλωμάτης στη Ρωσία. Συνειδητοποίησε ότι, η μόνη ελπίδα, για να σωθεί το υπόδουλο γένος, είναι η ομόδοξη Ρωσία και όχι οι υπόλοιπες, Προτεσταντικές και Καθολικές στο θρήσκευμα, Δυνάμεις. Ως διπλωμάτης στην υπηρεσία του Τσάρου δεν απορροφήθηκε από το κοσμοπολίτικο περιβάλλον της Ρωσικής αυλής: «Είμαι ευχαριστημένος... (γράφει στον πατέρα του) Αντιστάθηκα στις πιό μεγάλες και γοητευτικές προτάσεις ... Έμεινα σταθερός στο να παραιτηθώ από λαμπρές και ανετότατες θέσεις ... προκειμένου να μείνω με όλη μου την καρδιά προσκολλημένος ... σε όσα εγώ πιστεύω ως ιερά καθήκοντα ... Μού προσφέρθηκαν περισσότερες από μιά ωραίες αποκαταστάσεις. Τις αρνήθηκα χωρίς δυσαρέσκειαν. Θα είχα γίνει Κροίσος στα πλούτη, αλλά στους αντίποδες. Θα είχα προχωρήσει κατά χίλια βήματα στην σταδιοδρομία μου, αλλά έξω από τις αρχές μου, από την ατμόσφαιρά μας. Δεν το θέλησα και ούτε θα το θελήσω ποτέ... Ελπίζω στην θεϊκή προστασία ...».

Ο Καποδίστριας για την παιδεία

Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου του 1831. Ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας Ιωάννης Καποδίστριας, μέσω των στενωπών του Ναυπλίου, μεταβαίνει στην εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνος, συνοδευόμενος από τον μονόχειρα σωματοφύλακά του Γ.Κοκκώνη και ένα στρατιώτη. Καθ’ οδόν συναντά τους Κωνσταντίνο και Γεώργιο Μαυρομιχαλαίους, οι οποίοι, αφού τον χαιρέτησαν, στάθηκαν στην είσοδο της στενής θύρας του ναού. Καθώς ο κυβερνήτης ετοιμαζόταν να μπει στον ναό, δέχτηκε πυροβολισμούς και έπεσε νεκρός. Μαζί του «έπεσε» και το «ματοκυλισμένο» Γένος. «Ο κακούργος όστις εδολοφόνησε τον Καποδίστριαν, εδολοφόνησε την πατρίδα του», θα πει θρηνώντας ο φίλος του, Ελβετός φιλέλληνας Εϋνάρδος. (Ο Καποδίστριας δολοφονήθηκε στις 6.45 το πρωί. Συνήθιζε «να λειτουργιέται», νωρίς, «όρθρου βαθέος», όχι σαν τους τωρινούς άπιστους εκκλησιομάχους, που πατούν το ποδάρι τους στην εκκλησία μόνο κατά τις δοξολογίες των εθνικών εορτών «προς το θεαθήναι τοις ανθρώποις». Και είναι κρίμα που η ένδοξη οικογένεια των Μαυρομιχαλαίων, με τους τόσους ήρωες, κηλιδώθηκε με την δολοφονία του Κυβερνήτη. Ο ίδιος ο Πετρόμπεης, στην πολιτική του διαθήκη, φαίνεται ότι λυπήθηκε σφόδρα για τον θάνατο του Καποδίστρια και έλεγε στον Κολοκοτρώνη, ότι το αίμα του σκοτωμένου τον βαραίνει).

Αφιέρωσα το σημερινό σημείωμα σ’ έναν από τους σπουδαίους της Ρωμηοσύνης, που κοσμεί το «συναξάρι του Γένους».

Η πνευματική μας ευθύνη για το κατάντημα της πατρίδας μας του π. Βασίλειου Βολουδάκη

Ο λόγος για την τεράστια πνευματική ευθύνη του κλήρου της Ελλάδος αλλά και όλων των νεοελλήνων για το πνευματικό και ηθικό κατάντημα της πατρίδος μας και για τις αντίστοιχες δυσμενείς επιπτώσεις στον διεθνή Ορθόδοξο Χριστιανικό χώρο.

Είναι ολοφάνερο πια, ότι εδώ και 180 χρόνια συντελούμε όλοι μας στο να πληγή καίρια το πνευματικό πρόσωπο του Ελληνισμού, η συνείδησή του, που είναι η Ορθόδοξη πίστη και ζωή.

Φέτος, 180 χρόνια από την ανάληψη της διακυβερνήσεως της πατρίδας μας από τον μαρτυρικό Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, πανελληνίως εορτάζοντες και τιμώντες το γεγονός, έχουμε την ευκαιρία να συναισθανθούμε σαν Έθνος το τι είχαμε και το τι χάσαμε στο πέρασμα δύο περίπου αιώνων.

Είναι, όμως, δύσκολο το εγχείρημά μας αυτό, γιατί έχουμε σχεδόν εντελώς ξεχάσει το τι είχαμε, σε ποια πνευματική ατμόσφαιρα ζούσαμε, ποιών Πατέρων παιδιά είμαστε και ποια ανατροφή μας είχαν δώσει. Και πρέπει τώρα να τα μάθουμε όλα, πάλι απʼ την αρχή. Γιʼ αυτό, σήμερα περισσότερο παρά ποτέ είναι επίκαιρος και συγκλονιστικός ο ποιητικός λόγος: «Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις»!

Τα πνευματικά μεγαλεία, η αρχοντιά και η λεβεντιά της Ορθόδοξης ψυχής του Έλληνα, έχουν προ πολλού προστεθεί στα υπό εξαφάνιση δώρα της Ζωής, και εμείς –κλήρος και λαός– έχουμε στρέψει την προσοχή και την φροντίδα μας μόνο στα άψυχα υπό εξαφάνιση είδη και στην προστασία μόνο του φυσικού και όχι του Πνευματικού περιβάλλοντος.

Θεωρούμε απολύτως φυσικό να αγωνισθούμε για το φυσικό περιβάλλον, γιατί έχουμε όλοι παραδεχθεί ότι αυτό το περιβάλλον είναι τέλειο και γιʼ αυτό αναντικατάστατο, αλλά διαφωνούμε ριζικά ως προς το ποιο είναι το τέλειο και, συνεπώς, αναντικατάστατο πνευματικό περιβάλλον, παρʼ ότι οι αυθαίρετες δοκιμές μας αυτά τα τελευταία 180 χρόνια, μας πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο.

Μνημόσυνο για την επέτειο της δολοφονίας του μαρτυρικού Κυβερνήτη μας Ιωάννου Καποδίστρια

Τήν Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου ετελέσθη στόν Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πευκακίων επιμνημόσυνη δέηση για την επέτειο του θανάτου του μαρτυρικού πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδος Ιωάννου Καποδίστρια.

Η ζωή αυτού του ανθρώπου πρέπει να μελετηθεί σε βάθος και να γίνει γνωστή σ’ολόκληρο τον ελληνικό λαό, ώστε το ήθος του και ο τρόπος εργασίας του να βρει μιμητές.

Μνημόσυνο για την επέτειο της δολοφονίας του μαρτυρικού Κυβερνήτη μας Ιωάννου Καποδίστρια

Θα τελεστεί στον Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πευκακίων-Ασκληπιού την Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2011 στο τέλος της Θείας Λειτουργίας.
Πρέπει να δώσουμε όλοι το παρόν, ενώνοντας τις προσευχές μας και εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη μας για τα όσα αυτός ο Κυβερνήτης μας προσέφερε στην Πατρίδα μας.
Η κοινή προσευχή μας για να ανταποδώσει ο Θεός στον Ιωάννη Καποδίστρια κατά την καρδίαν και τις πράξεις του πρέπει να έχει και ένα επιπλέον αίτημα: Να αναδείξει ο Θεός σήμερα - στη δυσκολότερη στιγμή για το Έθνος μας - άνδρες με το φρόνημα του μοναδικού Κυβερνήτη μας για να εξέλθει ο τόπος μας από το κλυδώνιο που το καταποντίζει χωρίς κανείς να μπορεί να προβλέψει τις συνέπειες.

Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου των Γερόντων

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΓΕΡΟΝΤΩΝ & ΤΑΞΙΑΡΧΟΥ ΜΙΧΑΗΛ Ο Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου των Γερόντων, San Nicolo dei Vecchi, βρίσκεται στην παλιά πόλη της Κέρκυρας στην περιοχή που από τα χρόνια των Ενετών ονομάζεται «Καμπιέλο». Η ονομασία « των Γερόντων » προέρχεται πιθανώς λόγω της παλαιότητάς του έναντι άλλων Ναών επ’ ονόματι του Αγίου Νικολάου που βρισκόταν στην κοντινή περιοχή, εκ των οποίων μόνον ένας σώζεται πλέον. Υπάρχει βέβαια και η εκδοχή, ότι στο Ναό συνεδρίαζε η Γεροντία για να εκδικάσει μικρές υποθέσεις της κοινότητας. Ο Ναός είναι κτίσμα των αρχών του 14ου αιώνος, ενώ την τελική του μορφή την πήρε τον 17ο αιώνα όταν κατασκευάστηκε το σκαλιστό πέτρινο Τέμπλο, το κιβώριο της Αγίας Τραπέζης και η «μονή» του Αγίου Νικολάου (το σκαλιστό πέτρινο προσκυνητάρι), τα οποία είναι ρυθμού μπαρόκ. Ο Ναός αρχιτεκτονικά είναι ρυθμού Βασιλικής Στοάς ενώ αρχικά ήταν Βασιλική τρίκλιτος. Στο πέρασμα όμως του χρόνου, τα δύο κλίτη έπεσαν καθώς επίσης και το κωδωνοστάσιο και παρέμεινε τμήμα μόνο του βορείου κλίτους το οποίο και είναι το σημερινό πρεσβυτέριο. Στην διάρκεια της Ενετικής παρουσίας στο νησί ο Ναός υπήρξε έδρα Πρωτοπαπάδων, ενώ το 1575 μεταφέρθηκε στο Ναό το ιερό λείψανο της Αγίας Θεοδώρας της Αυγούστας από τον Ναό του Αγίου Λαζάρου, που βρισκόταν πριν και παρέμεινε μέχρι το 1725. Στο Ι. Ναό Αγ. Νικολάου Γερόντων, βαπτίστηκε την 11η Φεβρουαρίου 1776 ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδος, Ιωάννης Καποδίστριας. Κατά την διάρκεια του πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου όταν μεταφέρθηκε στην Κέρκυρα η εξόριστη κυβέρνηση των Σέρβων, παραχωρήθηκε σ’ αυτούς το Δημοτικό Θέατρο Κερκύρας για Κοινοβούλιο και ο Ναός του Αγ. Νικολάου ως Μητροπολιτικός Ναός για να τελούν εκεί τις ιερές τους ακολουθίες. Στην διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, το πρεσβυτέριο του Ναού, σύμφωνα με μαρτυρίες, υπήρξε πολλές φορές το κέντρο που συναντιόνταν οι άνθρωποι της αντίστασης για να οργανώνουν τον αγώνα τους, εναντίον των κατακτητών.