Έζησε εν Αγίω Πνεύματι και μετέδωσε τη γαλήνη στις ψυχές. «Χριστός Ανέστη, χαρά μου»!

Άλλοι γλεντοκοπούν με τις διακοπές και την υποδοχή του νέου Έτους..

Άλλοι βυσσοδομούν για την εξουσία και το χρήμα του κόσμου τούτου.
Άλλοι διαμαρτύρονται αγανακτισμένοι.
Άλλοι μελαγχολούν απελπισμένοι..

και άνθρωποι του Θεού Άγιοι υψώνουν χέρια και καρδιές σε προσευχή,αναζητώντας την θεία παράκληση στο Άγιο Πνεύμα.

Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ σήμερα.. (+1833) σε ταραγμένες εποχές και τότε... σε παγκόσμιες ζυμώσεις πολιτικής διπλωματίας.

Έζησε εν Αγίω Πνεύματι και μετέδωσε τη γαλήνη στις ψυχές.
«Χριστός Ανέστη, χαρά μου»!

ΠΗΓΗ

Μα Μπάτουσκα, με ποιό τρόπο μπορώ να αναγνωρίσω την παρουσία της χάριτος του Αγίου Πνεύματος μέσα μου;

– Μα Μπάτουσκα, επέμενε ο Μοτοβίλωφ, με ποιό τρόπο μπορώ να αναγνωρίσω την παρουσία της χάριτος του Αγίου Πνεύματος μέσα μου;
– Είναι πολύ απλό, φίλε του Θεού.
Ο Θεός λέγει: «Όλα είναι απλά γι’ αυτόν που αποκτά τη σοφία».
Το κακό με μας είναι, ότι δεν αναζητούμε αυτήν τη θεϊκή Σοφία, η οποία, επειδή δεν είναι «εκ του κόσμου», δεν είναι και αλαζονική.
Μιλώντας γι’ αυτή τη Σοφία, ο Κύριος είπε: «Ο Θεός θέλει πάντας ανθρώπους σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν. ».
Και μιλώντας προς τους Αποστόλους: «Ούτω και υμείς ασύνετοι έστε;» ( Μαρκ . 7, 18) . « Ουδέποτε ανέγνωτε εν ταίς γραφαίς» ( Ματθ . 21, 42) .
Αφού όμως ήλθε επ’ αυτούς το Άγιον Πνεύμα, ο Θεός διήνοιξε τις διάνοιες τους και έτσι μπορούσαν και έγραφαν: «Έδοξε τω Αγίω Πνεύματι και ημίν ». . .

«Ωστόσο», ξανάρχισε ο Μοτοβίλωφ, «συνεχίζω να μη καταλαβαίνω πως μπορώ να είμαι σίγουρος ότι βρίσκομαι μέσα στο Άγιο Πνεύμα, να αναγνωρίσω μέσα μου την αληθινή του παρουσία».
– Σας είπα ήδη, φίλε του Θεού, πως είναι πολύ απλό. Τι σας χρειάζεται παραπάνω;
– Μου χρειάζεται να μπορέσω να το καταλάβω ακόμη καλλίτερα!
«Τότε», γράφει ο Μοτοβίλωφ, «ο πατήρ Σεραφείμ με έπιασε από τους ώμους και είπε»:
– Είμαστε και οι δυο μέσα στην πληρότητα του Αγίου Πνεύματος. Γιατί δεν με κοιτάζεις;
– Δεν μπορώ, Μπάτουσκα, ξεπετάγονται κεραυνοί από τα μάτια σας.
Το πρόσωπο σας έγινε πιο φωτεινό και από τον ήλιο…
– Μη φοβάστε. Γίνατε και σεις τόσο φωτεινός όσο και γω .

Σέ κάποια άλλη περίσταση ο Όσιος φανέρωσε ένα βαθύ μυστήριο...

Σέ κάποια άλλη περίσταση ο Όσιος φανέρωσε ένα βαθύ μυστήριο, ότι δηλαδή η Θεία Μετάληψη ενός ανθρώπου είναι ευεργετική και για τους άλλους:
"Όποιος συμμετέχει με ευλάβεια στην Θεία Κοινωνία και όχι μία φορά το χρόνο, θα σωθεί, θά ευτυχήσει και θα ζήσει πολλά χρόνια επάνω στη γη.
''Πιστεύω,-πρόσθετε- ότι κατά την μεγάλη καλοσύνη του Θεού η Χάρη Του θα φανερωθεί και στην οικογένεια εκείνου που κοινωνεί.Στα μάτια του Θεού εκείνος που κάνει το θέλημα Του αξίζει περισσότερο από μια λεγεώνα παραβάτες."
Τί θαυμάσια παρηγορητική και διδακτική αποκάλυψη!

Άγιος Σεραφείμ τού Σαρώφ.Πνευματική ΒιογραφίαΣελ. 62-63

πηγή

Συνεχίζει να ενεργεί και να διεγείρει σε εκατομμύρια ψυχές τη χαρά της Αναστάσεως.

Βλέπετε το παράδειγμα του οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ
Έκραζε προς τον Θεό μόνο για τον εαυτό του: «ο Θεός, ίλεως γενού μοι τω αμαρτωλώ!», αλλά από τις συνέπειες βλέπουμε ότι η προσευχή του έχει κοσμικές επιδράσεις σε όλη την ιστορία του ανθρωπίνου είναι. Επί εκατόν πενήντα χρόνια και περισσότερο συνεχίζει να ενεργεί και να διεγείρει σε εκατομμύρια ψυχές τη χαρά της Αναστάσεως.
Η προσευχή του οσίου Σεραφείμ: “Ο Θεός, ίλεως γενού μοι τω αμαρτωλώ!”, συγκλονίζει τον κόσμο ενάμιση αιώνα ήδη. Πόσοι άνθρωποι θέλουν να φέρουν το ονομά του!

Αγίου Σωφρονίου Σαχάρωφ, Οικοδομώντας το ναό του Θεού, τόμος Β, σελ. 314

πηγή

Η Οσιακή Κοίμηση του Αγίου Σεραφείμ

 Η 1η Ιανουαρίου 1833 ήταν Κυριακή. Ο στάρετς ήλθε στο ναό των αγίων Ζωσιμά και Σαββατίου που στα νειάτα του, είχε μαζέψει τα λεφτά για την κατασκευή του, με εράνους, προσκύνησε τις εικόνες, τους άναψε κεριά – πράγμα που ήταν αντίθετο προς τις συνήθειές του – και κοινώνησε στη Λειτουργία.

Κατά την διάρκεια της Λειτουργίας άκουσε το ανάγνωσμα της Δευτέρας Επιστολής προς Τιμόθεον που διαβάζουν αυτή την ήμερα:
«Εγώ γαρ ήδη σπεύδομαι, και ο καιρός της εμής αναλύσεως εφέστηκε, τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα· λοιπόν απόκειται μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος, ον αποδώσει μοι ο Κύριος εν εκείνη τη ημέρα, ο δίκαιος κριτής, ου μόνον δε εμοί, αλλά και πάσι τοις ηγαπηκόσι την επιφάνειαν αυτού» (Β’ Τιμοθ. 4, 6 – 8 ).

Μετά την λειτουργία αποχαιρέτησε τους αδελφούς που ήταν παρόντες, τους ασπάστηκε, τους ευλόγησε, και βγήκε από την εκκλησία από τη βορεινή πόρτα. Έβλεπε κανείς την κούρασή του, τη σωματική του αδυναμία· η συμπεριφορά του όμως ήταν, όπως συνήθως, γαλήνια και χαρούμενη.Όλη την ημέρα δεχόταν πολύ κόσμο. 

Σε μια από τις αδελφές τού Ντιβέγιεβο έδωσε διακόσια ρούβλια για ν’ αγοράση ψωμί από το γειτονικό χωριό, γιατί οι προμήθειες του κοινοβίου είχαν τελειώσει.
Σε μιαν άλλη είπε:
«Αχ, Μάτουσκα [Μητερούλα, Γερόντισσα], τι Πρωτοχρονιά θα κάνετε! Η γη θα γεμίση δάκρυα και αναφιλητά».
Κανένας όμως δεν ήθελε να πιστέψη πως θα πέθαινε.
Εν τούτοις ο αδελφός Παύλος παρατήρησε πως τρεις φορές κατά τη διάρκεια της ημέρας ο στάρετς βγήκε από το κελλί του για να πάη μέχρι το ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στο μέρος που είχε ο ίδιος ορίσει για το μελλοντικό ενταφιασμό του, και όπου κάθησε αρκετή ώρα σκεφτικός κοιτώντας τη γη.

Αργά το βράδυ ο αδελφός Παύλος τον άκουσε να ψέλνη. Ήταν περίοδος Χριστουγέννων· και όμως Πασχαλιάτικοι ύμνοι ακούγονταν από το κελλί του πατρός Σεραφείμ.

 «Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι…», «Φωτίζου, φωτίζου, η νέα Ιερουσαλήμ…», «Ω Πάσχα το μέγα και ιερώτατον, Χριστέ…», «Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας…».

Έτσι, γνώρισα τον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ.

Χαρίκλεια Γ. Ζησίμου (ιεραπόστολος) 

” Τη Γερόντισσα Γαβριηλία τη γνώρισα έξω από την εκκλησία του Αγίου Νικολάου Αμαρουσίου. Όπως καλημεριστηκαμε, μου λέει:

” Μήπως είσαι η Χαρίκλεια που τρέχεις για την εκκλησία των Αγίων Αποστόλων στην Άνω Πεύκη;” 

Της απαντώ:” Ναι, εγώ είμαι ” και τη ρωτώ:

” Μήπως είσαι η Γερόντισσα Γαβριηλία η ιεραπόστολος που ακούω;”

 Μου λέει:” Ναι. Έλα, τώρα που γνωριστήκαμε να μην χωρίσουμε ποτέ “.

 Κι έτσι έκτοτε είχαμε συχνή επαφή και συνεργασία. 

Την έφερα σε επαφή στο σπίτι μου με τον πατέρα Αθανάσιο Ανθίδη, ιεραπόστολον ορθόδοξον Έλληνα, ο οποίος εκοιμήθη στας Ινδίας στην εξωτερική Ιεραποστολή. … Πέρασαν τα χρόνια… Γύρισε από την Ιεραποστολή στας Ινδίας. Εγώ ήμουν στην Άνω Πεύκη και τρέχαμε για την εκκλησία των Αγίων Αποστόλων να την κτίσουμε. Βλέπω στον ύπνο μου την Γερόντισσα Γαβριηλία, σαν να πετούσε στον αέρα και να μου λέει:

” Έλα που σε θέλω “.

Ξυπνώντας λεγω:”Φαίνεται με θέλει και δεν ξέρει που μένω “. 

Αυτή έμενε τότε στην οδό Άρεως Αμαρουσίου με την αδελφή της Πωλίνα. Τυχαίως μια μέρα πέρασα και την είδα που ήτο όρθια στην βεράντα. Μόλις με βλέπει, μου λέει:

” Έλα που σε θέλω “.

Πήγα κοντά της και μου λέει:” Έρχεσαι να καθίσεις 20 μέρες με τα αδέλφια μου που είναι μεγάλα και θα ήθελαν να έχουν συντροφιά μέχρι να γυρίσω; Έχω να πάω με τον πατέρα Ηλία Μαστρογιαννοπουλο και άλλους προσκυνητές στα Ιεροσόλυμα. ” 

Της απαντώ :”Έρχομαι “.

Βρέθηκα σε ένα υπέροχο λιβάδι, ανθώνα! Και είχα δίπλα μου τον Άγιο Σεραφείμ του Σαρώφ...

Όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης (1920-1991)

Άκου να δεις… Αν δεν μπορείς να καταλάβεις κάτι στη Γραφή, δεν το αγγίζεις διανοητικά. Όπως όταν τρως ψάρι αφήνεις το κόκκαλο στην άκρη… Έτσι θα το αφήνεις και συ!
Μέχρι να σου αποκαλύψει ο Κύριος περί αυτού. Κάποτε…δεν μπορούσα να καταλάβω τί είναι αυτή η γη των Πραέων που λέει η Αγία Γραφή.
Το άφησα… Και μιά μέρα, εν ώρα προσευχής, βρέθηκα σε ένα υπέροχο λιβάδι, ανθώνα! Και είχα δίπλα μου τον Άγιο Σεραφείμ του Σαρώφ. Και μου λέει:
- Πάμε Πάτερ Ιάκωβε.
Του απαντώ:
- Που να πάμε Άγιε μου Σεραφείμ, θα πατήσουμε και θα χαλάσουμε αυτά τα υπέροχα λουλούδια!
Και μου απάντησε:
- Πάτερ Ιάκωβε πάτα τα άφοβα… δεν χαλάνε! Είναι άφθορα!
Αυτή εδώ είναι η γη των Πραέων που όλα είναι άφθορα… και ήρθα να σε ξεναγήσω!
Και έτσι μου γνώρισε ο Κύριος τη Γη των Πραέων. Έτσι θα κάνεις!..

πηγή

Η μεγαλόσχημη μοναχή Ξένια, μια ερημίτισσα μέσα στον κόσμο

Για να στερεωνόμαστε στην πίστη μας, ο Κύριος μας στέλνει θεάρεστους ανθρώπους που αποτελούν ζωντανό παράδειγμα ταπείνωσης, υπομονής, αυταπάρνησης, αγάπης προς τον Θεό και τους πλησίον. Ευτύχησα κι εγώ να συναντήσω τέτοιους ανθρώπους στον Ιερό Ναό του Αγίου Πρίγκιπα Αλεξάνδρου Νέβσκιϊ στην Τιφλίδα.

Όπως διηγούνταν παλαιές ενορίτισσες του Ιερού Ναού του Αγίου Αλεξάνδρου Νέβσκιϊ, στα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης λειτουργούσε εκεί κάτι σαν κρυφό μοναστήρι, όπου ασκήτευαν οι γέροντες της μονής Γκλίνσκαγια: ο Μητροπολίτης Ζηνόβιος (Μαζούγκα), ο αρχιμανδρίτης Ανδρόνικος (Λουκάς), ο αρχιμανδρίτης Βιτάλιος (Σιντορένκο) ΕΔΩ  και πολλοί κρυπτομοναχοί και κρυπτομοναχές. Τον Μητροπολίτη και τους γέροντες επισκέπτονταν συχνά για συμβουλές πνευματικά τους τέκνα από τη Ρωσία. Υπήρχαν φορές που στο αναλόγιο μαζεύονταν και έψελναν μόνο μοναχοί. Κάτι τέτοιες ιερές ακολουθίες ήταν αξέχαστες.

Τους ίδιους τους γέροντες δεν τους πρόλαβα, αλλά ο Κύριος με αξίωσε να επικοινωνώ με τους συνεχιστές τους, τα πνευματικά τους τέκνα. Είχαμε πολλά να μάθουμε από αυτούς. Η μητερούλα Μαρία (Καλίνινα), η μετέπειτα μεγαλόσχημη μοναχή Ξένια, ήταν μια από αυτές.

Η μητερούλα ήταν πραγματικό τέκνο του πατέρα Βιταλίου. Μας μιλούσε πολλές φορές για αυτόν και για άλλους θαυμαστούς γέροντες, με τους οποίους είχε αξιωθεί να συναναστρέφεται. Δυστυχώς, τότε δεν το είχα σκεφτεί να κρατάω σημειώσεις και τώρα που πέρασαν είκοσι χρόνια, θυμάμαι πολύ λίγα.

Τα νεανικά χρόνια της μητερούλας Μαρίας
 Η μητερούλα Μαρία γεννήθηκε στη Ρωσία σε μια απλή αγροτική οικογένεια. Οι γονείς της ήταν βαθιά πιστοί άνθρωποι και η ζωή τους συνέπεσε με τα σκληρά χρόνια των δοκιμασιών στην ιστορία της Ρωσίας και της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ήταν η εποχή που από τους αγρότες αφαιρούσαν τις περιουσίες τους, τα σπίτια τους, τα ζώα τους, τη γη τους, «τα περισσεύματα», όπως έλεγαν. Και από την οικογένεια Καλίνιν είχαν πάρει όλα τους τα ζώα. Ο πατέρας της ήταν αντίθετος στην «κολεκτιβοποίηση», ωστόσο, έγινε μέλος του κολχόζ και άρχισε να δουλεύει εκεί αποκλειστικά από συμπόνια προς τα ζώα. Είπε: «Θα τα καταστρέψουν τα ζώα». 

Η οικογένειά του πεινούσε. Πολλές φορές έτρωγαν μόνο ψωμί και νερό. Ο πατέρας δικαιούταν λίγο γάλα και γιαούρτι. Αλλά πολύ συχνά αυτά τα τρόφιμα δεν προλάβαιναν να φτάσουν στο σπίτι. Λόγω της απέραντης καλοσύνης του δεν μπορούσε να τα αρνηθεί στους απεγνωσμένους αγρότες με τα πεινασμένα παιδιά. Η γυναίκα του μερικές φορές τού παραπονιόταν:

 «Τα δικά σου παιδιά δεν έχουν να φάνε τίποτα εκτός από ψωμί». Και αυτός της εξηγούσε ότι αυτά τα παιδιά δεν έχουν ούτε αυτό, θα πεθάνουν από την πείνα και έλεγε: «Δεν πειράζει, ας κάνουμε υπομονή, ο Θεός δε θα μας αφήσει». Όταν ο πατέρας πέθανε, σχεδόν όλο το χωριό μαζεύτηκε στην κηδεία. Οι άνθρωποι έκλαιγαν, οδύρονταν: «Χάσαμε τον ευεργέτη μας!»

Και τα παιδιά κληρονόμησαν από τους γονείς τους τη σταθερή πίστη και το παράδειγμα της ακτημοσύνης. Η μητερούλα Μαρία σε όλη τη ζωή της ήταν πολύ ελεήμων και ασκήτρια.
Δε θυμάμαι πόσο μεγάλη ήταν η οικογένειά της. Ξέρω σίγουρα ότι είχε έναν αδελφό και μια αδελφή. Τότε που είχαμε τακτική επικοινωνία, τη δεκαετία του 1990, η αδελφή της μητερούλας Μαρίας – ηλικιωμένη μεγαλόσχημη μοναχή – ζούσε στη Μόσχα με μια βοηθό της και ήταν πνευματικό τέκνο του γέροντα Κύριλλου (Πάβλοβ).

Στο μοναστήρι
Όταν ήταν νεαρή, η μητερούλα Μαρία έκανε προσκυνήματα στους αγίους τόπους. Της άρεσε πολύ η ζωή στα μοναστήρια. Σε ένα από αυτά έμεινε και εκάρη μοναχή.

Μια φορά, η ηγουμένη, που χρειάστηκε να απουσιάσει για δουλειές, άφησε στη θέση της τη μητερούλα Μαρία. Η διοικητική θέση δεν άλλαξε τον απλό τρόπο ζωής της μητερούλας Μαρίας. Σε αυτό το μοναστήρι έφτασε ένας προσκυνητής, ένας άρρωστος άνθρωπος. Τον δέχτηκαν στη μονή και η μητερούλα η ίδια του έφερνε φαγητό και του μιλούσε. Από πειρασμό οι αδελφές της μονής έβλεπαν με καχυποψία την συμπεριφορά της μητερούλας.

Όταν επέστρεψε η ηγουμένη, οι αδελφές της μονής συκοφάντησαν τη μητερούλα Μαρία. Την κατηγόρησαν για σαρκική αμαρτία και την έδιωξαν από το μοναστήρι. Ήταν χειμώνας τότε και έκανε κρύο. Η μητερούλα έψαχνε για να διανυκτερεύσει, τη μια στο ένα σπίτι, την άλλη στο άλλο. Αλλά πουθενά δεν την δεχόντουσαν. Οι άνθρωποι φοβούνταν τις Αρχές, καθώς ήταν επικίνδυνο να δέχεσαι μοναχούς στο σπίτι σου. Η μητερούλα αναγκάστηκε για κάπου τρείς μέρες να κρύβεται και να διανυκτερεύει κάτω από ένα μεγάλο πεύκο. Από το κρύο πρήστηκαν τα πόδια της, δυσκολευόταν να περπατάει. Μια καλόκαρδη κυρία που την βρήκε σε αυτήν την ελεεινή κατάσταση, την πήρε στο σπίτι της και την φρόντισε. Στη συνέχεια, η μητερούλα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σπίτι εκείνης της γυναίκας. Περιφερόταν, διανυκτέρευε στο σιδηροδρομικό σταθμό, όπου την βρήκε ο γέροντας Βιτάλιος και την πήρε μαζί του.

Ο Μεγαλόσχημος Αρχιμανδρίτης Βιτάλιος Σιντορένκο

Η άφιξη στην Γεωργία
Με την ευλογία των γερόντων της Μονής Γκλίνσκαγια, η μητερούλα ήρθε στην Τιφλίδα. Εκεί, στον Ιερό Ναό του Αγίου Αλεξάνδρου Νέβσκιϊ, άρχισε να διακονεί στο αναλόγιο.
Στην αρχή, όταν ήρθε στη Γεωργία, της έλειπε πολύ η Ρωσία. Όλο και προσπαθούσε να φύγει. Ζήτησε την ευλογία από τον γέροντα Βιτάλιο. Αυτός της απάντησε με ένα λογοπαίγνιο: «Μαρία, όποιος πιει νερό από τον ποταμό Κουρά, δε φεύγει από δω». Τελικά, δεν την ευλόγησε να φύγει.

Η διορατική παρηγορήτρια μητερούλα
Στην αρχή, όταν διακονούσα στο αναλόγιο, μου ήταν πολύ δύσκολο να καταλάβω τη σειρά των ιερών ακολουθών και να μάθω τους ύμνους. Και θλιβόμουν για αυτό. Η μητερούλα τότε άρχισε να με παρηγορεί με συμπόνια: «Μην θλίβεσαι, Νίκα, όλα θα είναι καλά, θα είσαι εδώ και αναγνώστρια και χοράρχης». Μέσα μου σκέφτηκα: «Τι καλή που είναι η μητερούλα, τα λέει αυτά απλώς για να με παρηγορήσει». Ήμουν σίγουρη ότι ποτέ δε θα μπορέσω να τα καταλάβω και να τα θυμάμαι όλα. Όμως, με τη βοήθεια του Θεού και με τις προσευχές του πνευματικού μου πατέρα Βιατσεσλάβ (Βελίτσκο), σιγά-σιγά άρχισα να τα βγάζω πέρα και, μετά από ένα-ενάμιση χρόνο, επαληθεύτηκαν πράγματι τα λόγια της μητερούλας Μαρίας: με τοποθέτησαν στη θέση της αναγνώστριας και του χοράρχη.

Η υπηρεσία της μητερούλας στην εκκλησία
Μερικές φορές συμβαίνει, ο άνθρωπος, στην αρχή της διακονίας του, να μπαίνει στο ναό με φόβο Θεού και να τα βλέπει όλα με ευλάβεια. Όμως, στη συνέχεια συνηθίζει, καθώς όλα γίνονται πλέον ρουτίνα. Έτσι, χάνει την ευλαβική κατάσταση της ψυχής του, αρχίζουν οι ανώφελες συζητήσεις, γέλιο, αστεία κατά τη διάρκεια της ιερής ακολουθίας και άλλα. Η μητερούλα Μαρία σε όλα τα χρόνια παραμονής της στο ναό δε έχασε το φόβο του Θεού και ήταν για μας ζωντανό παράδειγμα της ευλαβικής συμπεριφοράς.

Η μητερούλα μας είχε διηγηθεί ένα περιστατικό. Σε όραμα βλέπει τον εαυτό της στο κέντρο του ναού. Οι πύλες του ιερού άνοιξαν και είδε τον Σωτήρα Εσταυρωμένο. Ξαφνικά άρχισαν να αιμορραγούν οι πληγές στα χέρια και στα πόδια Του. Ο Κύριος ζωντάνεψε και της απευθύνθηκε με τα ακόλουθα λόγια (δε το θυμάμαι κατά λέξη, αλλά το νόημα ήταν το εξής): 

«Βλέπεις, Με σταυρώνουν πάλι οι άνθρωποι. Μίλησαν στο ναό – έβαλαν ένα καρφί. Γέλιο και αστεία – ακόμα ένα καρφί. Μάλωσαν – ακόμα ένα καρφί…» (και συνέχισε να απαριθμεί τις αμαρτίες που γίνονται στην εκκλησία). 

Η μητερούλα Μαρία ξύπνησε με τρόμο. Τόσο πραγματική ήταν η αίσθηση που είχε από αυτά που είδε. Η μητερούλα ήταν πολύ σοφή πνευματικά και αντιμετώπιζε τα οράματα με επιφυλακτικότητα. Πήγε να συμβουλευτεί τον Αρχιμανδρίτη Ραφαήλ (Καρέλιν). Ο παππούλης επιβεβαίωσε ότι ήταν σημάδι από τον Θεό.

Η διήγησή της μας προκάλεσε πολύ μεγάλη εντύπωση. Μετά βάλαμε στο αναλόγιο πινακίδα (για να μην το ξεχνάμε) με τα λόγια του Οσίου Αμβροσίου της Όπτινα: «Όταν μιλάμε στην εκκλησία, ο Κύριος επιτρέπει να πέφτουμε σε σκληρούς πειρασμούς» (εννοούνται οι συνομιλίες κατά τη διάρκεια των ιερών ακολουθιών).

Η μητερούλα διηγούταν: «Όταν οι γέροντες της Μονής Γκλίνσκαγια τελούσαν τη Λειτουργία, ξεχνούσαμε το χρόνο, δε νιώθαμε την κούραση, λες και ήμασταν στον Ουρανό».

Ὁ π. Λευτέρης εἶχε ἐμπειρία πνευματική ἀπό τόν ἅγιο Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ...

 Ὁ π. Λευτέρης Καψωμένος «εἶχε ἐμπειρία Πνευματική ἀπό τόν ἅγιο Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ, χωρίς νά ἔχη προηγουμένως ἀκούσει κάτι γι᾽ αὐτόν.
Εἶδε, λοιπόν, ὁ γέροντας στόν ὕπνο του, ὅτι βρισκόταν σέ ἕνα ἄγριο καί ἀφιλόξενο τοπίο, ὅπου φοβισμένος περιπλανιόταν. Ξάφνου ἀνοίχθηκε μπροστά του ἕνας ἀβυσσαλέος γκρεμός, ὅπου ἀνεβοκατέβαιναν μαῦρα ἄσχημα καί φρικτά στήν ὄψι κατσίκια πού τόν κύτταζαν κοροϊδευτικά ἕτοιμα νά τόν σπρώξουν μέσα στο βάραθρο. Ἀπελπισμένος ἔστρεψε τά μάτια του ὁλόγυρα, ψάχνοντας βοήθεια.

 Και τότε φάνηκε ἕνας μοναχός, μέ χωρίστρα στη μέση τῶν ἴσιων του ἄσπρων μαλλιῶν καί τοῦ ἔτεινε τό χέρι λέγοντας: 

"Έλα θά περάσουμε μαζί τό γκρεμό".

Ὁ Λευτέρης ἀφέθηκε σ' αὐτόν μέ ἐμπιστοσύνη, ὅμως, τόλμησε να ρωτήση:
“Σύ ποιός εἶσαι, γέροντα;”.

 Καί ὁ μοναχός φωτίσθηκε μέ ἕνα ὑπερκόσμιο φῶς καί τοῦ εἶπε: 

“Εἶμαι ὁ Σεραφείμ", καί χάθηκε, μαζί μέ τό ὄνειρο πού τελείωσε καί αὐτό, ἀφήνοντας στην ψυχή τοῦ νέου ακόμη τότε ἱερέως, μιά ἀνείπωτη χαρά καί μιά αἴσθησι ἐμπιστοσύνης μπροστά στά ἤδη ὑπάρχοντα προβλήματα, ἐκκλησιαστικά καί προσωπικά, αλλά κυρίως σ' αὐτά πού ὁρμητικά προέκυψαν στη μετέπειτα σύντομη ζωή του»

πηγή

Το όραμα του Αγ.Σεραφείμ του Σαρώφ και η τιμητική θέση που έχει προσφέρει η Παναγία μας, στην Αγία Βαρβάρα

 Ο Μεγάλος Άγιος της Ρωσίας, ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ, είδε το παρακάτω όραμα, το οποίο μας διηγείται μια ηλικιωμένη Μοναχή (Μητέρα Ευπραξία), η οποία κοιμήθηκε το 1865 και με θρησκευτική ευλάβεια κατέγραψε το θαυμάσιο αυτό γεγονός, το οποίο καταδεικνύει την μεγάλη,τιμητική θέση που έχει προσφέρει η Παναγία μας, στην Αγία Βαρβάρα:

 (…)«Εκείνην την στιγμή έγινε ένας θόρυβος σαν το θρόισμα του δάσους μέσα στην δυνατή θύελλα. Όταν καταλάγιασε, ακούσαμε μια υμνωδία που έμοιαζε με εκκλησιαστική ψαλμωδία. Έπειτα η πόρτα του κελλιού άνοιξε από μόνη της, έγινε φως, πιο λαμπρό από το φώς της ημέρας, και το κελλί γέμισε με μία ευωδία όμοια με εκείνην του θυμιάματος που έχει το άρωμα του

 Ο Γέροντας ήταν γονατισμένος με τα χέρια υψωμένα στον ουρανό. Εγώ ήμουν τρομοκρατημένη. Ο Γέροντας σηκώθηκε και είπε:

 «Μήν φοβάσαι, παιδί μου. Δεν είναι δυστυχία, είναι έλεος που αποστέλλεται σε εμάς από τον Θεό. Νά, η Υπερένδοξη, η Πάναγνη Δέσποινα, η Παναγία Μητέρα του Θεού έρχεται σε εμάς»!

Δύο άγγελοι προπορεύονταν κρατώντας, ο ένας στο δεξί του χέρι και ο άλλος στο αριστερό, κλώνους οι οποίοι μόλις είχαν ανθίσει. Τα μαλλιά τους έμοιαζαν με χρυσές ίνες λιναριού και ήταν απλωμένα στους ώμους τους. Αυτοί προπορεύονταν.
Τους ακολουθούσαν ο Αγ. Ιωάννης ο Βαπτιστής και ο Αγ. Ιωάννης ο Θεολόγος. Τα ενδύματα τους ήταν λευκά, λάμποντας από αγνότητα. Μετά από αυτούς ερχόταν η Θεομήτωρ την οποία ακολουθούσαν δώδεκα παρθένες.

  Η Βασίλισσα του Ουρανού φορούσε έναν μανδύα όμοιο με εκείνον που είναι ζωγραφισμένος στην εικόνα της Παναγίας «Πάντων θλιβομένων η Χαρά».
Λαμποκοπούσε, αν και δεν μπορώ να πω τι χρώμα ήταν• ήταν ανέκραστης ωραιότητας, στερεωμένος κάτω από τον λαιμό Της με μια μεγάλη στρογγυλή πόρπη ή αγκράφα διακοσμημένη με σταυρούς που είχαν ποικίλα σχέδια, αλλά με τί, δεν γνωρίζω.
Μόνον θυμάμαι ότι έλαμπε με μια ασυνήθιστη λαμπρότητα.

Η ανακομιδή και επανεύρεση των λειψάνων του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ [19 Ιουλίου/1 Αυγούστου]

 ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ Η κλοπή και θαυμαστή επανεύρεση του λειψάνου του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ!

Η Ρωσική Εκκλησία εορτάζει στις 19 Ιουλίου/1 Αυγούστου ,την ανακομιδή και επανεύρεση των λειψάνων του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ .

Ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ είναι ένας μεγάλος άγιος του Θεού, ιδιαίτερα αγαπητός στους Ρώσους Ορθοδόξους αλλά και σε όλο το κόσμο . Αν και η λατρεία του μεταξύ του λαού ξεκίνησε αμέσως μετά τον μακάριο θάνατό του στις 14 Ιανουαρίου 1833, η επίσημε αναγνώριση Του ως Αγίου έγινε μόλις το 1903 με πρωτοβουλία του Αγίου Αυτοκράτορα Νικολάου Β'.

Τα λείψανα του Αγίου Σεραφείμ άνοιξαν για δημόσια προσκύνηση στις 19 Ιουλίου/1 Αυγούστου , ημέρα γενεθλίων του Αγίου. Το πολυαναμενόμενο γεγονός συνοδεύτηκε από πολλά θαύματα και θεραπείες. Η δοξολογία του Αγίου έγινε την παραμονή των φοβερών ανατροπών που έπληξαν την Ρωσία. Ο Άγιος Σεραφείμ επέζησε από όλες τις φρικαλεότητες του διωγμού της πίστεως μαζί με τον λαό Του.

Τον Ιανουάριο του 1991, στα θησαυροφυλάκια του Μουσείου Ιστορίας της Θρησκείας και του Αθεϊσμού, που βρισκόταν στο κτήριο του καθεδρικού ναού του Καζάν στο Λένινγκραντ, απροσδόκητα για όλους, βρέθηκαν τα λείψανα του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ, ενός από τους πιο σεβαστούς Ρώσους Ορθόδοξοι Αγίους .

Ο μοναχός ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ δοξάστηκε από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία ως άγιος το καλοκαίρι του 1903 με την ενεργό συμμετοχή και μάλιστα με την επιμονή του Αγ. Τσάρου Νικολάου Β', που προσωπικά σεβόταν πολύ τον πρεσβύτερο Άγιο του Σάρωφ.

Μέχρι την εποχή της Ορθοδοξίας , η λατρεία του Αγίου Σεραφείμ ήταν ήδη διαδεδομένη σε ολόκληρη τη Ρωσία. Πληροφορίες για τις περιπτώσεις με την γεμάτη χάρη βοήθειά Του, ιστορίες για τα θαύματά του, τις αναμνήσεις ανθρώπων που Τον γνώριζαν προσωπικά, τις ψυχωφελείς διδασκαλίες του Αγίου Γέροντος , όλα αυτά μεταφέρθηκαν στον Ορθόδοξο λαό από γενιά σε γενιά, διατηρήθηκαν για στους μεταγενέστερους και κοινοποιήθηκαν στην εκκλησιαστική ιεραρχία. Η πρόβλεψη του αγίου Σεραφείμ ήταν επίσης γνωστή ότι θα βρεθούν τα τίμια λείψανά Του και μετά κατά τον καιρό των διωγμών για την Χριστιανική πίστη, θα χαθούν ξανά, όπως ακριβώς και έγινε αργότερα.

Αμέσως μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, οι Μπολσεβίκοι εξαπέλυσαν έναν ανήκουστο διωγμό κατά της Ορθοδοξίας και αυτός ο διωγμός ξεκίνησε όχι τόσο από τους ζωντανούς μάρτυρες της Ορθόδοξης πίστεως, αλλά με τους ομολογητές που είχαν ήδη πεθάνει και είχαν δοξαστεί ως άγιοι.

Εξαπολύθηκε βλάσφημη εκστρατεία για το άνοιγμα και κατάσχεση ιερών λειψάνων. Ειδικές επιτροπές, στις οποίες περιλαμβάνονταν εκπρόσωποι του κλήρου για να φανούν ότι συμμορφώνονται με το νόμο, άνοιγαν τα ιερά λείψανακαι συνέτασαν πρωτόκολλα για την εξέτασή τους και στη συνέχεια πήγαιναν σε άγνωστη κατεύθυνση.

Οι Μπολσεβίκοι, άρχισαν να πολεμούν ενάντια στη θρησκεία σε όλα τα επίπεδα. Κεντρική θέση στην αντιθρησκευτική προπαγάνδα κατέλαβε η εκστρατεία που οργανώθηκε το 1918-1920 για το άνοιγμα των ιερών λειψάνων, τα οποία οι σοβιετικές αρχές θεωρούσαν «εργαλείο συσκότισης της συνείδησης των εργαζομένων». Για να παραπλανήσουν τους ανθρώπους και να τους απομακρύνουν από τον Θεό, οι ιδεολόγοι του αθεϊσμού άρχισαν να λένε ότι απαραίτητη προϋπόθεση για την αγιότητα στην Ορθοδοξία είναι η αφθαρσία των λειψάνων ενός αγίου. Ήθελαν να δείξουν ότι πολλά λείψανα είναι φθαρτά - και έτσι να διαβεβαιώσουν τον λαό για την «ιερατική απάτη». Αλλά στην πραγματικότητα, δεν υπάρχουν κανονικοί κανόνες σχετικά με την αφθαρσία στην Εκκλησία. Από την αρχαιότητα, οι Χριστιανοί προσκυνούσαν τα λείψανα των φονευθέντων μαρτύρων, ανεξάρτητα από τη φυσική τους κατάσταση, και τελούσαν τη Λειτουργία στους τάφους τους.

Η μεγάλη αμηχανία των πιστών, που προέκυψε στη θέα μιας τέτοιας ατιμώρητης ιεροσυλίας, ήταν ανέκφραστη. Η μόνη παρηγοριά θα μπορούσε να είναι ότι, όπως ένας από τους αυτόπτες μάρτυρες εκείνων των γεγονότων, ο καθηγητής Ι.Μ. Andreev που έλεγε «η κοροϊδία των λειψάνων των Αγίων δεν μπορεί να θεωρηθεί διαφορετικά παρά ως συνενοχή Αγίων στα δημόσια δεινά και βασανιστήρια: ολόκληρος ο Ρωσικός λαός υποφέρει και οι Ρώσοι Άγιοι υποφέρουν μαζί τους ! » . Η ορθότητα αυτών των λόγων επιβεβαιώθηκε από τις επανειλημμένες εμφανίσεις των Ρώσων Αγίων στους Ορθοδόξους που τους σεβάστηκαν με λόγια παρηγοριάς, ενθάρρυνσης και ευλογίας για το κατόρθωμα της πίστεως στον Χριστό.

Μερικές φορές σωματίδια τιμίων λειψάνων των Αγίων , ευσεβείς Ορθόδοξοι Χριστιανοί κατάφεραν να κρύψουν στα σπίτια τους και μερικά επίσης λείψανα συντηρήθηκαν κρυφά από τον κλήρο, αλλά τα περισσότερα βεβηλώθηκαν.

Στις 15 Ιανουαρίου, ανήμερα της μνήμης του Αγίου Σεραφείμ, εορτάζεται και η Α' εύρεση των λειψάνων του. Σχετικά με την Β΄εύρεση που η Ρωσική Εκκλησία εορτάζει αύριο , πιο κάτω .

Τα τίμια λείψανα του Μοναχού Αγίου Σεραφείμ, τα οποία, όπως προέβλεψε ο ίδιος, βυθίστηκαν επίσης στην αφάνεια. Μόνο δύο γεγονότα τεκμηριώθηκαν: στις 17 Δεκεμβρίου 1920, άνοιξαν τα λείψανα που ήταν αποθηκευμένα στο μοναστήρι Ντιβέεβο και στις 16 Αυγούστου 1921 τα έκλεισαν και απομακρύνθηκαν. Κάτι άλλο ήταν επίσης γνωστό: στα τέλη της δεκαετίας του 1920. τα λείψανα του Αγίου Σεραφείμ εκτέθηκαν για προσκύνηση στην Ιερά Μονή των Παθών του Χριστού της Μόσχας, όπου εκείνη την εποχή οργανώθηκε ένα αντιθρησκευτικό μουσείο. Τα λείψανα ήταν πιθανότατα εκεί μέχρι το 1934, όταν ανατινάχθηκε το μοναστήρι Strastnoy.

"Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης και Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ.."

Και μια μέρα, εν ώρα προσευχής, βρέθηκα σε ένα υπέροχο λιβάδι, ανθώνα..
Και είχα δίπλα μου τον Άγιο Σεραφείμ του Σαρωφ και μου λέει:
-Πάμε Πάτερ Ιάκωβε!
Του απαντώ..
-Πού να πάμε Άγιε μου Σεραφείμ, θα πατήσουμε και θα χαλάσουμε αυτά τα υπέροχα λουλούδια!
Και μου απάντησε..
-Πάτερ Ιάκωβε πάτα τα άφοβα, δεν χαλανε!Είναι άφθορα!Αυτή εδώ είναι η γη των Πραεων που όλα είναι άφθορα! Και ήρθα να σε ξεναγήσω!
Και έτσι μου γνώρισε ο Κύριος τη Γη των Πραέων...

Όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης

πηγή

Ο Ήλιος της Δικαιοσύνης...

«Μπορείς, βλέποντας τον ήλιο με τους φυσικούς οφθαλμούς, να μη χαίρεσαι;
Μα πόσο μεγαλύτερη χαρά θα νοιώθεις, όταν ο νους σου βλέπει με τους ε­σωτερικούς οφθαλμούς τον Ήλιο της δικαιοσύνης, τον Χριστό;»

Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ

Erimitic

Ο σκυφτός γεροντάκος με το κομποσκοίνι και το ραβδί δεν είχε άλλο χαιρετισμό παρεκτός του «Χριστός Ανέστη ,Χαρά μου»

 Μια γυναίκα χωρική, που στα χίλια επτακόσια τόσο, χάνει τον κτίστη άντρα της και αποφασίζει να συνεχίσει εκείνη τη δουλειά του, ολοκληρώνοντας το κτίσιμο μιας εκκλησιάς, δεν είναι «μια τυχαία γυναίκα».

 Αυτή η «μη τυχαία», γέννησε τον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ, τον «απομοναχιασμένο», όπως έγραφε για κείνον ο Πολυαγαπημένος και Χαριτωμένος , μακαριστός, Φώτης Κόντογλου.

 Καλόγερος αποφάσισε να γίνει ο Σεραφείμ σαν μεγάλωσε, και «σαν πέθανε ο ηγούμενος Παχώμιος που αγαπούσε το Σεραφείμ σαν παιδί του, πήρε την άδεια από το νέο ηγούμενο να ζήσει «απομοναχιασμένος», στο δάσος. Όπου είχε κάνει από ελατόξυλα μια ίσμπα, μια καλύβα από τον καιρό που ήταν δόκιμος και πήγαινε και μάζευε ξύλα…», διηγείται ο Κόντογλου.

Αλήθεια, πότε ήταν πραγματικά μόνος αυτός ο πραγματικά απομοναχιασμένος;
  -Με την εξαίρεση των στιγμών του πειρασμού που τον έκανε επί τρία χρόνια να νιώθει φόβο στο δάσος,ποτέ. 

Μαζί του, ήταν «συντρόφοι του τα άγρια ζώα», οι προσκυνητές που τρεχαν να τον βρουν να τους προφητέψει και να τους γιατρέψει, ο Χριστός ο ίδιος, Αυτός, ο Αναστημένος, που είχε πλανίσει ως καλός μαραγκός έτσι τον κορμό της καρδιάς του Σεραφείμ ώστε εκείνος, ο απομοναχιασμένος, ο σκυφτός γεροντάκος με το κομποσκοίνι και το ραβδί , να μην έχει άλλο χαιρετισμό σε όλη τη διάρκεια της εδώ ζωής του, παρεκτός του «Χριστός Ανέστη ,Χαρά μου».

Αχ! Αν ήξερες μόνον τί χαρά, τί γλυκύτητα περιμένει την δικαία ψυχή στον Ουρανό

  «Αχ! Αν ήξερες μόνον τί χαρά, τί γλυκύτητα περιμένει την δικαία ψυχή στον Ουρανό, θα αποφάσιζες να υποφέρεις με ευγνωμοσύνη σε αυτήν την πρόσκαιρη ζωή κάθε είδους λύπη, διωγμό και συκοφαντία.

   Δεν υπάρχει πόνος, ούτε λύπη, ούτε στεναγμός, εκεί όλα είναι ανείπωτη γλυκύτητα και χαρά, εκεί οι δίκαιοι θα λάμπουν όπως ο ήλιος!

   Αλλά εάν εκείνη η Ουράνια δόξα και χαρά δεν μπόρεσε να περιγραφεί ούτε ακόμη και από τον ίδιο τον αγαπημένο μας Πατέρα Απόστολο Παύλο, ποιά άλλη ανθρώπινη γλώσσα μπορεί να περιγράψει την ομορφιά της Ουράνιας Πολιτείας, όπου κατοικούν οι ψυχές των δικαίων;»

Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ 

Χριστός Ανέστη, χαρά μου!

Χριστός Ανέστη χαρά μου!

- Τι εννοείς δεν το λέμε τώρα;

Ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ το έλεγε κάθε μέρα! Χριστός Ανέστη, χαρά μου! Να γίνουμε επιτέλους Άνθρωποι..!

Διότι η λέξη «Άνθρωπος», προέρχεται από το «άνω θρώσκω», κοιτάζω προς τα άνω - ψηλά...

Ψυχανεμίζομαι τα αόρατα, αποζητώ Θεό, Τον Άχρονο και Αιώνιο, παλεύω να του Μοιάσω...

Αυτή την αλλαγή εύχομαι σε όλους μας. Να γίνουμε επιτέλους Άνθρωποι! Καλή χρονιά και ευλογημένη σε ολο τον κόσμο...

Δημητρης Ροδης

Κήρυττα πολύ και ενέπνευσα σε όλους πολλή αγάπη για τον Άγιο Σεραφείμ του Σαρώφ...

  Κήρυττα πολύ και ενέπνευσα σε όλους πολλή αγάπη για τον Άγιο Σεραφείμ του Σαρώφ, έτσι ώστε μετά από κάθε Ακολουθία ψάλλαμε όλοι μαζί το Απολυτίκιό του μπροστά στην εικόνα του.

Άγιος Λουκάς Κριμαίας (+29 Μαΐου/11 Ιουνίου 1961)

Δεν μας επιτρέπεται να μελαγχολούμε. Ο Χριστός νίκησε τα πάντα! Ανάστησε τον Αδάμ! Ελευθέρωσε την Εύα! Θανάτωσε τον θάνατο!(Άγ.Σεραφείμ Σαρώφ)

  Κάποιος μοναχός της Μονής του Σαρώφ κυριεύθηκε από μελαγχολία. 

 Μια φορά μάλιστα που ένιωσε να φθάνει στην απόγνωση, ζήτησε την συμπαράσταση ενός αδελφού. Βγήκαν και οι δύο έξω από την Μονή μετά τον Εσπερινό και άρχισαν να περιπατούν στον κήπο και να παρηγορούνται με την συζήτηση. Πλησίασαν στον σταύλο της Μονής. Εκεί κοντά άρχιζε το δρομάκι που ωδηγούσε στην πηγή του Οσίου Σεραφείμ. Ο άρρωστος αδελφός θέλησε ν’ αλλάξει κατεύθυνση, για να μην συναντηθεί με τον Στάρετς σ’ αυτήν την ψυχική κατάσταση. Πριν όμως προφθάσουν ν’ απομακρυνθούν, τον βλέπουν να έρχεται προς το μέρος τους. Οι δύο Μοναχοί έπεσαν με σεβασμό στα πόδια του. Εκείνος τους ευλόγησε και τους μίλησε με ασυνήθιστη καλωσύνη. Σαν στοργικός πατέρας! Κατόπιν άρχισε να ψάλλει ένα τροπάριο της ενάτης ωδής του μικρού Παρακλητικού κανόνος της Θεοτόκου, που ψάλλεται σε κάθε θλίψη και δοκιμασία:
Χαρᾶς μου τὴν καρδίαν πλήρωσον, Παρθένε, ἡ τῆς χαρᾶς δεξαμένη τὸ πλήρωμα, τῆς ἁμαρτίας τὴν λύπην ἐξαφανίσασα.(Μικρὰ Παράκλησις, ὠδὴ θ´)
Γέμισε μὲ χαρὰ τὴν καρδιά μου, Παρθένε, Ἐσὺ ποὺ δέχθηκες μέσα Σου τὸν Χριστό, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἡ χαρὰ σὲ τέλειο βαθμό, κι ἔτσι ἐξαφάνισες τὴ λύπη ποὺ προκαλοῦσε ἡ ἁμαρτία.
Ύστερα χτύπησε το πόδι του στην γη και είπε:
- Δεν μας επιτρέπεται να μελαγχολούμε. Ο Χριστός νίκησε τα πάντα! Ανάστησε τον Αδάμ! Ελευθέρωσε την Εύα! Θανάτωσε τον θάνατο!
Η ψυχική κατάστασις του Στάρετς μεταδόθηκε στην ψυχή των αδελφών. Ζωογονημένοι τώρα με την χαρά του, επέστρεψαν στην Μονή ειρηνικοί!

Από το βιβλίο: ''Χαρίσματα και Xαρισματούχοι'', τόμος Α΄, Ιερά Μονή Παρακλήτου.

πηγή

Το όραμα του αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ την Μεγάλη Πέμπτη..!

Ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ (1759-1833), ενισχυόταν στους αγώνες του από τη θεία πρόνοια με πνευματικά οράματα, πού πλημμύριζαν την ψυχή του με θεϊκή παρηγοριά. Ιδιαιτέρως κάποτε, την Μεγάλη Εβδομάδα και μάλιστα την Μεγάλη Πέμπτη, αξιώθηκε κατά την διάρκεια της θείας λειτουργίας να δει μία υπέροχη οπτασία.

Διηγείται ο ίδιος:

-Λειτουργούσα κάποτε τη Μ. Πέμπτη μαζί με τον ηγούμενο Παχώμιο και τον πατέρα Ιωσήφ. Η θεία Λειτουργία είχε αρχίσει στις δύο το μεσημέρι μαζί με τον εσπερινό. Μετά τη μικρά είσοδο και τα αναγνώσματα είπα ο ταπεινός μπροστά στο άγιο θυσιαστήριο την εκφώνηση: «Κύριε, σώσον τους ευσεβείς και επάκουσον ημών». Ύστερα βγήκα στην ωραία πύλη και υψώνοντας το οράριο προς το εκκλησίασμα συμπλήρωσα: «Και εις τους αιώνας των αιώνων».

Τη στιγμή εκείνη έλαμψε ένα φως μπροστά μου σαν ηλιακή ακτίνα. Κοιτάζω προς τα εκεί και βλέπω εν δόξη τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, ο οποίος με τη μορφή του Υιού του ανθρώπου έλαμπε πιο πολύ από τον ήλιο μέσα σε άπλετο και ανέκφραστο φώς. Βλέπω επίσης τριγύρω να τον περιβάλλουν σαν σμήνος από μέλισσες οι Ουράνιες Δυνάμεις των Αγγέλων, Αρχαγγέλων, Χερουβείμ και Σεραφείμ. Είχε μπει από τη δυτική πύλη και βαδίζοντας ανάερα στάθηκε εμπρός στον άμβωνα. Υψώνοντας μάλιστα το χέρι ευλόγησε τους λειτουργούς και τους προσευχομένους. Τέλος μπαίνοντας στην εικόνα Του, που βρίσκεται πλάι στην ωραία Πύλη μεταμορφώθηκε, περικυκλουμενος από χορούς Αγγέλων που έλαμπαν και φώτιζαν ολόκληρη την εκκλησία. Κι εγώ, που είμαι γη και σποδός, αξιώθηκα μια ιδιαίτερη ευλογία από Αυτόν. Η καρδιά μου σκίρτησε από ιερή αγαλλίαση, πλημμύρισε από άρρητη χαρά μέσα σ’ ένα αίσθημα γλυκειάς, φλογερής αγάπης προς τον Κύριο».

Με το όραμα αυτό η όψη του οσίου αλλοιώθηκε. Δεν μπορούσε ούτε να κινηθεί από τη θέση του ούτε να μιλήσει. Πολλοί πρόσεξαν τη στάση του, χωρίς όμως να καταλάβουν την αληθινή αιτία. Αμέσως τον πλησίασαν δύο διάκονοι, και τον

Μ’ ένα λόγο του, η αρκούδα έφευγε στο δάσος...(Από τον βίο του Οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ)

Στην αρχή της ερημικής, αναχωρητικής ζωής του ο Όσιος Σεραφείμ τρεφόταν με σκληρό και ξερό ψωμί που το έπαιρνε από το Μοναστήρι κάθε Κυριακή για ολόκληρη την εβδομάδα.

Αλλά και από αυτή την ποσότητα ξεχώριζε αρκετό για τα ζώα και τα πουλιά της ερήμου, τα οποία τον υπεραγαπούσαν και συχνά επισκέπτονταν τον τόπο, όπου προσευχόταν και ασκήτευε.

  Ακόμη και στα άγρια θηρία ενέπνεε ο Όσιος το δέος. Συχνά τον πλησίαζε μια πελώρια αρκούδα, στην οποία έδινε τροφή· κάποτε μάλιστα, άφηνε και τους επισκέπτες του να της δώσουν. Μ’ ένα λόγο του, η αρκούδα έφευγε στο δάσος, και ερχόταν πάλι άλλη φορά.

Από το βιβλίο του Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς: ''Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ Βίος'' Εκδόσεις ''Το Περιβόλι της Παναγίας'' Θεσσαλονίκη 1991.

πηγή