Ἡ Ἁγία Λιουμπόβ (Ἀγάπη) τοῦ Ριαζάν, ἡ διά Χριστόν Σαλή(+8/21 Φεβρουαρίου 1921)

  Η Ἁγία Λιουμπὸβ Σημένοβα Σουσάνοβα γεννήθηκε τὴν 28η Αὐγούστου 1852 στὴν πόλι Ριαζὰν τῆς Ρωσίας. Οἱ γονεῖς της, Συμεὼν καὶ Μαρία Σουχάνωφ, ἀπέκτησαν καὶ ἄλλα τρία παιδιά, τὸν Βασίλειο, τὸν Γρηγόριο καὶ τὴν Ὄλγα. Ἡ Λιουμπὸβ ἦταν ἐκ μικρᾶς ἡλικίας παράλυτη στὸ πόδι. Σὲ ἡλικία δεκαπέντε ἐτῶν ἰατρεύθη, ὅταν τῆς ἐμφανίσθηκε ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὁ Θαυματουργός, ὁ ὁποῖος τῆς συνέστησε νὰ ἀκολουθήση τὴν ἀσκητικὴ πολιτεία τῆς Σαλότητος χάριν τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ.

  Παρέμεινε τρία ἔτη ἔγκλειστη στὸ σπίτι της, ὅπου ζοῦσε μὲ τὴν μητέρα καὶ τὴν ἀδελφή της. Ὅταν ἔφθασε ὁ κατάλληλος χρόνος, ἐξῆλθε γιὰ νὰ ἀναλάβη τὸν ἀσυνήθιστο ἀγῶνα της καὶ ἔζησε ὅλη τὴν ζωή της στοὺς δρόμους τοῦ Ριαζάν, πλησιάζουσα μὲ ἱλαρότητα τοὺς περαστικούς, στοὺς ὁποίους ἀπεκάλυπτε τὸ μέλλον τους.

 Ἡ μακαρία Λιουμπὸβ ἐπισκεπτόταν πολλὲς Ἐκκλησίες στὸ Ριαζάν, ἀλλὰ ἀγαποῦσε ἰδιαιτέρως τὴν γυναικεία Ἱερὰ Μονὴ τῆς Παναγίας τοῦ Καζάν, ὅπου ἔζησε γιὰ ἀρκετὸ χρονικὸ διάστημα φιλοξενούμενη ἀπὸ κάποιες Μοναχὲς καὶ ἀπὸ τὴν Ἡγουμένη Αἰκατερίνη.

   Ἡ προσφορά της στὸν Θεὸ καὶ στοὺς συνανθρώπους της ἦταν ἡ προσευχὴ γιὰ τὸν πλησίον καὶ ἕνας καλὸς λόγος. Μερικὲς φορὲς εἰσερχόταν στὰ καταστήματα καὶ ἔπαιρνε κάτι ἀπὸ τὰ προτιθέμενα ἀγαθά. Ποτὲ δὲν διεμαρτυρόταν ὁ καταστηματάρχης, διότι ἐγνώριζε ἐκ πείρας, ὅτι ἐκείνη τὴν ἡμέρα θὰ ἔκανε «χρυσὲς δουλειές». Ὅσα ἔπαιρνε τὰ διεμοίραζε στοὺς πτωχοὺς τῆς πόλεως. Ἡ Λιουμπὸβ ἐρχόταν χωρὶς πρόσκληση σὲ ὁποιοδήποτε σπίτι, εὕρισκε ἕνα ψαλίδι καὶ ἕνα χαρτί, ἔκοβε ἕνα σκιαγράφημα, τὸ ὁποῖο χάριζε στὸν οἰκοδεσπότη.

Καθ'οδόν προς το Μαρτύριο ,έψαλλαν μόνοι τους την νεκρώσιμη ακολουθία.!

Ο ιερομάρτυρας Μητροπολίτης Σεραφείμ (Τσιτσάγκωφ) 

Ιερομάρτυς Σεραφείμ Τσιτσάγκωφ με την οσία Πάσσα Ιβάνοβνα την δια Χριστόν σαλή.

Ο π. Σεραφείμ δεν ήταν ένας συνηθισμένος ιερέας. Πριν γίνει μοναχός και έπειτα επίσκοπος Τβερ, ήταν διακεκριμένος αξιωματικός του πυροβολικού, ήρωας του Ρωσοτουρκικού πολέμου και ένας από τους πιο μορφωμένους ανθρώπους της εποχής του. Ο π.Σεραφείμ ήταν ο τελετάρχης της ανακομιδής και τής αγιοκατατάξεως τού οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ.
​
​Το 1937, ο π Σεραφείμ ήταν πλέον 81 ετών, βαριά άρρωστος και καθηλωμένος στο κρεβάτι. Οι πράκτορες της μυστικής σταλινικής αστυνομίας πήγαν στο σπίτι του για να τον συλλάβουν. Επειδή ήταν αδύνατο να περπατήσει, δεν τον άφησαν ούτε καν να πεθάνει στο σπίτι του.
Τον μετέφεραν έξω από το σπίτι πάνω σε ένα φορείο και τον έβαλαν σε ένα ασθενοφόρο, γιατί δεν μπορούσε να καθίσει ούτε στο περιπολικό.
​Παρά τους πόνους και τον εξευτελισμό, ο γέροντας Μητροπολίτης διατήρησε μια απίστευτη γαλήνη.
​Στη φυλακή Ταγκάνκα, τον ανέκριναν ενώ ήταν ξαπλωμένος στο φορείο. Δεν λύγισε, δεν κατέδωσε κανέναν και δεν αποκήρυξε την πίστη του.

Πρίν την θανάτωση του στις 11.12.1937,μαζί με άλλους ιερωμένους στο κρεματόριο του Μπούτοβο, έψαλλε μόνος του την νεκρώσιμη ακολουθία στη διάρκεια της μεταφοράς τους στον τόπο του μαρτυρίου τους...

Ξεκίνησε ο π.Σεραφείμ Τσιτσάγκωφ και συμμετείχαν όλοι οι επιβαίνοντες μελλοθάνατοι, ψάλλοντας την δική τους εξόδιο ακολουθία.

Αναφέρεται πως οι φρουροί τους φώναζαν να πάψουν αλλά αυτοί συνέχιζαν....σκεφτείτε στη χειμωνιάτικη Μόσχα ένα καμιόνι να αντηχεί το «Άμωμοι εν οδώ...» καθ οδόν προς τον τόπο εκτέλεσης ..

Επειδή δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, τον εκτέλεσαν ενώ ήταν ξαπλωμένος στο φορείο του.

Ο βίος του ΕΔΩ

Η Ρωσίδα Αγία που ...πηγαινοερχόταν στην άλλη ζωή…

Η ζωή μιας Ρωσίδας αγίας μπορεί να είναι πιο συναρπαστική από μυθιστόρημα του Ντοστογιέφσκι και θεατρικό του Τσέχοφ ή του Γκόγκολ και πιο ποιητική από στίχους του Πούσκιν του Νεκράσοφ ή του Γιεφτουσένκο!

Επιλέχθηκε από τα 13 της να γίνει μια λαική προφήτισσα. Έπεφτε σε έκσταση μεταφερόταν στον άλλον κόσμο βίωνε πνευματικές καταστάσεις την παρατεταμένη αρπαγή του νοός. Ήταν σε ληθαργώδη αφασία σ΄επάλληλες ”μεταστάσεις” και όταν ξυπνούσε είχε πληροφορίες για νεκρούς και ζωντανούς..Η ζωή της ήταν μια ζωντανή μαρτυρία της μεταθανάτιας ζωής. Διώχθηκε από το καθεστώς έζησε ως πρόσφυγας από τόπο σε τόπο κυνηγημένη βίωσε απάνθρωπα βασανιστήρια από τα οποία έμεινε κατάκοιτη , την φαρμάκωσαν αλλά το δηλητήριο δεν την έβλαψε… Ζούσε σε 2 κόσμους..είχε πλήθος οράματα και οπτασίες… Εν ζωή πέρασε πολλές μέρες της στην άλλη ζωή. Σεργιάνιζε σε άλλους κόσμους.. Πηγαινοερχόταν στην άλλη ζωή…σαν να πήγαινε στην πόλη!!!

Την 1η Δεκεμβρίου, πριν από 45 χρόνια,η Βαρβάρα (Σουλάεβα) (1914 – 1 Δεκεμβρίου 1980) εκοιμήθη εν Κυρίω αφού εν ζωή βίωσε περισσότερες από 130 ημέρες στη μετά θάνατον ζωή.

Με θέλημα Θεού, περιοδικά κοιμόταν και φαινόταν να λιποθυμά. Κοιμόταν διαρκώς για δύο, τρεις ή και περισσότερες ημέρες, ανάλογα με την περίσταση. Ούτε η οικογένειά της ούτε οι γιατροί μπορούσαν να την ξυπνήσουν. Όταν ξυπνούσε από την έκσταση, περιέγραφε ότι οδηγήθηκε μέσα από τα ουράνια βασίλεια, τι είδε εκεί και ποιους από τους χωρικούς της είδε.
Μερικές φορές, στον ύπνο της, μιλούσε και ανέφερε τι είδε. Οι άνθρωποι την κατέγραφαν ακόμη και όταν μιλούσε εν ύπνω. Αυτό συνέβαινε τακτικά για σχεδόν δέκα χρόνια. Πλήθη άρχισαν να έρχονται σε αυτήν.

Όταν ακόμη ήταν έφηβη ισχυρίστηκε ότι είδε τις Κολάσεις, ότι είχε δει τη Παναγία, ότι ο Άγιος Νικόλαος την είχε καθοδηγήσει, ότι υπήρχε ένας πύρινος ποταμός από τον οποίο κάθε ψυχή πρέπει να περάσει μετά θάνατον, και έδειξε ένα σημείο στο χέρι της, καμένο μέχρι το κόκκαλο, όπου είχε πέσει μια σταγόνα από αυτό το ποτάμι.

Γεννήθηκε στο χωριό Μαϊντάνι, στην περιοχή Πιλνίνσκι, στο κυβερνείο Νίζνι Νόβγκοροντ, σε μια οικογένεια αγροτών. Η οικογένεια ήταν όπως πολλές εκείνη την εποχή – τα μέλη της εργάζονταν τις καθημερινές και πήγαιναν στην εκκλησία τις Κυριακές. Η Βαρένκα πήγαινε στην εκκλησία με τους γονείς της, δεν διέφερε από άλλα παιδιά αγροτών.

Πως πήρε το χάρισμα..
Αλλά μια μέρα, όταν ήταν δεκατριών ετών, ονειρεύτηκε μια εκκλησία και μια γυναίκα με μοναχικό ένδυμα, ένα πλήθος ανθρώπων γύρω της, και όλα τα μάτια καρφωμένα πάνω της, όλοι την πλησίαζαν με ευλάβεια, και εκείνη ευλογούσε τους πάντες. Και η Βαρένκα λαχταρούσε να την ευλογήσει και αυτή. Σηκώθηκε, ακολουθώντας τις άλλες – υπήρχαν και μοναχές και ιερείς – και πλησίαζε όλο και περισσότερο. Τελικά, πλησίασε και είπε: 

«Ευλόγησέ με».

 «Όχι, ευλογώ μόνο όσους πηγαίνουν στην εκκλησία τις καθημερινές».

Ο Άγιος Οσιομάρτυρας Μακάριος του Κάνεφ

Ο Άγιος Οσιομάρτυρας Μακάριος του Κάνεφ έζησε τον 17ο αιώνα. Ήταν μια πολύ δύσκολη εποχή για τον Ορθόδοξο λαό της Δυτικής Ρωσίας. Ο δια βίου αγώνας του Οσίου Μάρτυρα ήταν ένας αγώνας για την υπεράσπιση της Ορθόδοξης πίστης απέναντι σε έναν άνισο και εξαντλητικό αγώνα, όταν μόνο το μέλλον της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας μπορούσε να υπερασπιστεί, καθώς ό,τι είχε απομείνει από τον σαρωτικό τυφώνα της Ουνίας ισοπεδωνόταν από τις επιδρομές των Τατάρων.

Ο Άγιος Μάρτυρας Μακάριος γεννήθηκε το 1605 στην πόλη Όβρουτς του Βολίν, στην ευγενή οικογένεια Τοκαρέφσκι, . Από το 1614 έως το 1620, ο άγιος σπούδασε στη Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου του Όβρουτς και, μετά τον θάνατο των γονιών του, έγινε μοναχός εκεί, ξεκινώντας την υπηρεσία του ως δόκιμος, με κατώτερο μοναστικό βαθμό. Το 1625, με την ευλογία του αρχιμανδρίτη, ο μοναχός Μακάριος έφυγε από τη Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου και πήγε στον Επίσκοπο Πινσκ Αβράμιο, ο οποίος τον διόρισε στη Μονή Κουπιάτιτσι στο Πινσκ. Το 1630, χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος και το 1632 ιερομόναχος. 

Η φήμη για την υποδειγματική μοναστική ζωή του Ιερομονάχου Μακαρίου διαδόθηκε πέρα ​​από τη Μονή Κουπιάτιτσι Το 1637, ο ηγούμενος της Μονής Κουπιάτιτσι τον έστειλε στον Μητροπολίτη Κιέβου Πέτρο Μογκίλα για να παρουσιάσει τα χρήματα που είχαν συγκεντρώσει οι αδελφοί για την ανοικοδόμηση του Καθεδρικού Ναού της Αγίας Σοφίας στο Κίεβο και να ζητήσει βοήθεια για την κατασκευή και ανακαίνιση της ερειπωμένης εκκλησίας της μονής. Βλέποντας τον Ιερομόναχο Μακάριο ως αφοσιωμένο γιο της Εκκλησίας του Θεού, ο Μητροπολίτης το 1638 τον διόρισε ηγούμενο της Μονής Αναστάσεως του Κάμενετς (Περιφέρεια Γκρόντνο). 

Πριν η μονή λεηλατηθεί και καταληφθεί από τους Ουνίτες το 1642, ο Άγιος Μακάριος ηγήθηκε των αδελφών της Μονής Αναστάσεως. Από το 1656 έως το 1659, ο Άγιος Μακάριος ηγήθηκε της Μονής Πινσκ, και από το 1660, ως αρχιμανδρίτης, ο Άγιος Μακάριος ηγήθηκε των αδελφών της πατρίδας του, της Μονής Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στο Οβρούτς. Για πάνω από δέκα χρόνια, οι αδιάκοπες μάχες με τους Λατίνους Πολωνούς στο Οβρούτς συνεχίστηκαν. Αλλά ούτε η κατάληψη των καλλιεργήσιμων εκτάσεων του μοναστηριού από τους Δομινικανούς, ούτε η καταλήστευση της κινητής περιουσίας, ούτε οι ξυλοδαρμοί - τίποτα δεν μπορούσε να αναγκάσει τους αδελφούς να εγκαταλείψουν το μοναστήρι. 

Μόνο το 1671, μετά την ερήμωση του Οβρούτς από τους Τατάρους, ο Άγιος Αρχιμανδρίτης Μακάριος εγκατέλειψε το μοναστήρι, όπου δεν έμεινε ούτε ένας μοναχός, και αναχώρησε για τη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου . 

Αλλά υπερασπιστές της Ορθοδοξίας όπως ο Άγιος Μακάριος χρειάζονταν όχι μόνο στο Κίεβο, αλλά ακόμη περισσότερο πέρα ​​από αυτό. Ο Μητροπολίτης Ιωσήφ (Νελιούμποβιτς-Τουκάλσκι) διόρισε τον Αρχιμανδρίτη Μακάριο ηγούμενο της Μονής Κάνιβ. Έτσι, μετά από τριάντα χρόνια αγώνα εναντίον των Ουνιτών, ο Άγιος Μακάριος βρέθηκε και πάλι στην πρώτη γραμμή της συνεχιζόμενης μάχης για την Ορθόδοξη πίστη.

ΟΣΙΟΣ ΒΑΣΣΙΑΝΟΣ ΤΗΣ ΒΟΛΟΓΚΝΤΑ

Γεννημένος στο χωριό Μπούρτσεφ της επαρχίας Βόλογκντα, ο άγιος Βασσιανός εξασκούσε το επάγγελμα του ράπτη. Όντας πολύ φιλακόλουθος εκκλησιαζόταν συχνά, άκουγε με προσοχή τις ψαλμωδίες και τα αναγνώσματα και του άρεσε πολύ να συζητά για την πίστη και την σωτηρία της ψυχής με ευλαβείς χριστιανούς. Όταν αισθάνθηκε στην καρδιά του την μυστική φωνή του ουρανίου Πατρός που τον καλούσε στην ασκητική ζωή, άναψε μέσα του η επιθυμία να ασπασθή ένα νέον τρόπο ζωής, εξ ολοκλήρου αφιερωμένο στον Θεό. Έτσι, έγινε μοναχός στην μονή του Τοτέμσκ υπό την καθοδήγηση του Αγίου Θεοδοσίου του Τότεμσκ, όπου με χαρά εκτελούσε τα πιο δύσκολα διακονήματα, χωρίς ποτέ να απουσιάση από τις μακρές εκκλησιαστικές ακολουθίες.

Το 1594 αποσύρθηκε σε έρημο τόπο όπου βρισκόνταν κάποιος ναός του Αγίου Νικολάου, κοντά στον ποταμό Τίκσεν. Εκεί εγκαταστάθηκε σε ένα κελλί και τρεφόταν μόνον με ό,τι του πρόσφεραν πότε-πότε ευλαβείς επισκέπτες. Για να μη διακόπτη την ησυχία του, στο κελλί δεχόταν μόνον τον πνευματικό του. Με τους επισκέπτες συνομιλούσε πίσω από μικρό παράθυρο, χωρίς να φαίνεται. Κοιμόταν επάνω στο έδαφος και περνούσε συχνά όλη την νύκτα όρθιος, προσευχόμενος και κάνοντας πολλές μετάνοιες. Για να απονεκρώση την σάρκα του, φορούσε κάτω από το μοναχικό σχήμα βαρειές αλυσίδες και κάτω από τον καλογερικό του σκούφο σιδερένιο σκουφάκι.

Στην εγκλείστρα του, που είχε γίνει προθάλαμος του ουρανού, ο Βασσιανός ασκήθηκε τριάντα χρόνια. Φθάνοντας σε βαθύ γήρας, προεγνώρισε την ημέρα της κοιμήσεώς του και κάλεσε τον πνευματικό του για να τον κοινωνήση. Έπειτα είπε «Κύριε, εις χείρας σου παραδίδω το πνεύμα μου» και ανεχώρησε αγαλλόμενος για τις ουράνιες μονές στις 12 Σεπτεμβρίου 1624. Τα τίμια λείψανά του κατετέθησαν στον ναό του μοναστηριού του.

Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Τόμος πρώτος, Σεπτέμβριος. Εκδόσεις Ορμύλια, 2001

Η «σιδερένια» αντοχή του Οσίου Ιώβ του Ποτσάεβ

Στα βόρεια της περιοχής του Τσερνόπολ υπήρξε ένας διάσημος Άγιος, που στάθηκε ακλόνητος εναντίον της Ουνίας, ως αποστασίας ή ως προδοσίας της Ορθοδοξίας. Καταγόμενος από την Κολομίγια, ο ηγούμενος Ιώβ του Ποτσάεβ (1551-1651) έζησε για 100 χρόνια και εν κόσμω αποκαλείτο ως Ιωάννης Ζελέζο (Σ.τ.Μ: Που σημαίνει «σίδερο»).

Στις 10 Σεπτεμβρίου (28 Αυγούστου με το παλιό ημερολόγιο) γιορτάζεται η ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου, ο οποίος στάθηκε σαν σιδερένιος τοίχος, υπερασπιζόμενος την Ορθοδοξία της Ρωσίας. Ας μην ξεχνάμε ότι η περιοχή, όπου βρίσκεται η σημερινή Δυτική Ουκρανία, δέχτηκε τη λεγόμενη «Ουνία του Μπρεστ» το 1596, γεγονός το οποίο σήμαινε «την προσχώρηση ορισμένων επισκόπων και Επισκοπών της Ορθόδοξης Μητρόπολης του Κιέβου (ως τμήμα του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως), με επικεφαλής Μητροπολίτη Κιέβου Μαχαήλ Ραγκόζα, από την περιοχή της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

Ωστόσο ο Όσιος Ιώβ του Ποτσάεβ, ηγούμενος ενός μοναστηριού, στάθηκε ακλόνητος στην πίστη του και πολέμησε κατά των ουνιτών, που εγκατέλειψαν την Ορθόδοξη Εκκλησία και πέρασαν υπό την προστασία του Πάπα. Ο Όσιος Ιώβ είχε δυνατό πνεύμα και πίστη. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι και σήμερα πολλοί άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο συρρέουν στα άγια λείψανά του, που βρίσκονται στη λειψανοθήκη δίπλα στο σπήλαιο, όπου προσευχόταν ο Άγιος, στο βουνό του Ποτσάεβ.

Και, εν τω μεταξύ, πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί με τους ουνίτες, όπως τότε, πριν από τετρακόσια χρόνια, και τώρα. Από το 1991 άρχισαν να καταλαμβάνουν τους ναούς και τις ενορίες της κανονικής μας Εκκλησίας, η οποία μετά από τη μοιραία Αρχιερατική Σύνοδο στο Χάρκοβ το 1992 άρχισε ν’ αποκαλείται Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία του Πατριαρχείου της Μόσχας. Επιπλέον, οι ουνίτες, για πρώτη φορά στην ιστορία, επί προεδρίας Βίκτορ Γιούσενκο, έχτισαν τον καθεδρικό ναό τους στην αριστερή όχθη του Δνείπερου, στην περιοχή Ντάρνιτσα. Στο πρόσφατο παρελθόν υπήρξαν πολύ ενεργοί, μέσω ...των προσευχών τους, κατά τη διάρκεια του «Ευρωμάινταν» κι έφτασαν μέχρι του σημείου να καλούν κάποιους «ιερείς»-ουνίτες να σκοτώσουν τους «Μοσκαλί» (Σ.τ.Μ: Προσβλητική ονομασία των Ρώσων από τους Ουκρανούς εθνικιστές), τους κομμουνιστές και άλλους. Φαίνεται ότι οι ουνίτες αντιλήφθηκαν το νεοναζιστικό πραξικόπημα στην Ουκρανία ως δικό τους, κάτι που τους επέτρεψε ν’ αυξήσουν δραματικά την προώθησή τους στα ανατολικά της Ουκρανίας, στην περιοχή της κανονικής Ορθοδοξίας, όπου παρίσταντο προηγουμένως μόνο κατά την περίοδο της γερμανοφασιστικής κατοχής.

Ήταν το θέλημα του Θεού να φανερώσει αυτόν τον άγιο άνθρωπό Του στις περιοχές της Δυτικής Ρωσίας, κατά τη διάρκεια μεγάλων και τρομερών δοκιμασιών, που έπληξαν τον ορθόδοξο κόσμο σ’ εκείνους τους τόπους. Αναφέρουμε τα λόγια του Μητροπολίτη Ησαΐα (Κοπίνσκι) προς τον Πατριάρχη της Μόσχας το 1632: «Δεν υπάρχουν πια ευσεβείς πρίγκιπες και οι ευγενείς είναι λίγοι, όλοι έχουν εγκαταλείψει την Ανατολική Ορθοδοξία κι επηρεάστηκαν από τη Δύση. Σπάνια βρίσκεις κάποιον ανάμεσα στον απλό κόσμο, που να είναι ευσεβής και πιστός στην Ορθόδοξη Εκκλησία». Ακριβώς αυτός ο απλός κόσμος -αγρότες, τεχνίτες, έμποροι και κληρικοί- είχε να παλέψει με την επιρροή των Ιησουιτών, οι οποίοι δραστηριοποιούνταν ιδιαίτερα ενεργά εκείνη την περίοδο. Ο πνευματικός άξονας και το σύμβολο αυτού του αγώνα έγινε ο ηγούμενος της Μονής του Ποτσάεβ, ο Όσιος Ιώβ.

Ο Όσιος Ιώβ ζούσε κατά τη διάρκεια των δύσκολων καιρών για τη Ρωσία, όταν στις απώτερες δυτικές περιοχές της χώρας ο ορθόδοξος λαός της Βολινίας και της Γαλικίας υπέφερε σκληρούς εκκλησιαστικούς διωγμούς και πολιτική καταπίεση από τους Πολωνο-Λιθουανούς ευγενείς. Ο Όσιος Ιώβ ήταν αυτόπτης μάρτυς της Ένωσης του Μπρεστ και της ορμητικής επίθεσης του Καθολικισμού, που ακολούθησε, καθώς και της ολοένα αυξανόμενης επιρροής του Προτεσταντισμού. Ως ηγούμενος μοναστηριού κι έχοντας μεγάλο πνευματικό κύρος, ο Όσιος Ιώβ χρησιμοποίησε όλες τις δυνατότητές που είχε για την ενίσχυση της Ορθοδοξίας και την καταπολέμηση των ετερόδοξων κι αιρετικών επιρροών στη συνείδηση του λαού.

Ο μελλοντικός Άγιος γεννήθηκε στο Ποκούτιε της Γαλικίας (νυν περιφέρεια του Λβιβ, κοντά στην πόλη Κολομίγια), στην ευσεβή οικογένεια του Ιβάν και της Αγάφια Ζελέζο, που ήταν αρχοντικής καταγωγής και πιστοί ορθόδοξοι χριστιανοί. Σύμφωνα με τον βίο του Αγίου, τον οποίο έγραψε ο μαθητής του Όσιος Δοσίθεος, είναι γνωστό ότι σε ηλικία δέκα χρονών ο Ιωάννης (Σ.τ.Μ.: Το κοσμικό όνομα του Αγίου), κρυφά από τους γονείς του, πήγε στο Μοναστήρι της Μεταμορφώσεως (Ουγκόρνιτσκι) στα Καρπάθια Όρη, όπου μετά δύο χρόνια εκάρη μοναχός με το όνομα Ιώβ. Πολύ αργότερα (προφανώς λίγο πριν τον θάνατό του, η ακριβής ημερομηνία του οποίου δεν είναι γνωστή) εκάρη μεγαλόσχημος μοναχός.

Οι προσευχές και η ευσεβής ζωή του ασκητή δεν έμειναν κρυφές από τον κόσμο. Η φήμη για τον Άγιο απλώθηκε ευρέως σε όλη την περιοχή.

10(23 Αυγούστου)Σύναξη των Αγίων μαρτύρων και Ομολογητών της Μονής Σολοβέτσκι

Μονή Σολοβέτσκι, που είναι αφιερωμένη στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος και την περίοδο 1923 – 1939 είχε μετατραπεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης (γκουλάγκ) από τους Μπολσεβίκους

Hieromartyrs
Alexander Sakharov, archpriest (+1927)
Alexander Orlov, archpriest (+1937)
Alexander (Shchukin), Archbishop of Semipalatinsk (+1937)
Amfilokhii (Skvortsov), Bishop of Yenisei (+1937)
Anatoly (Grisyuk), Metropolitan of Odessa and Kherson
Anthony (Pankeev), Bishop of Belgorod (+1937)
Arkady (Ostalsky), Bishop of Bezhetsk (+1937)
Vasily (Zelentsov), Bishop of Priluk (+1930)
Vladimir (Lozina-Lozinsky), archpriest (+1937)
Vladimir Medvedyuk, archpriest (+1937)
German (Ryashentsev) (+1937)
Damaskin (Tsedrik), Bishop of Starodubsk (+1937)
Damian (Voskresensky), Archbishop of Kursk (+1937)
Evgeny (Zernov), Metropolitan of Nizhny Novgorod (+1937)
Zakharia (Lobov), Archbishop of Voronezh (+1937)
Ignatius (Sadkovsky), Bishop of Skopinsky (+1938)
Hilarion (Troitsky), Archbishop of Vereya (+1929)
John Skadovsky, priest
John Steblin-Kamensky, archpriest (+1930)
Iosaf (Zhevakhov), Bishop of Mogilev (+1937)
Juvenaly (Maslovsky), Archbishop of Ryazan (+1937)
Nicholas Vostorgov, archpriest (+1930)
Nicodim (Kononov), Bishop of Belgorod (+1918)
Nicholas (Pravdolyubov), archpriest (+1941)
Onisim (Pylaev), Bishop of Tula (+1937)
Peter (Zverev), Archbishop of Voronezh (+1929)
Procopius (Titov), Archbishop of Kherson (+1937)
Seraphim (Samoilovich), Archbishop of Uglich (+1937)

Ο Αρχιεπίσκοπος Ιλαρίωνας (Τρόιτσκυ)+1929

Holy Confessors
Amvrosy (Polyansky), Bishop of Kamenets-Podolsk (+1932)
Athanasius (Sakharov), Bishop of Kovrov (+1962)
Victor (Ostrovidov), Bishop of Glazov (+1934)
Nicholas (Lebedev), archpriest (+1933)
Peter Cheltsov, archpriest (+1972)
Roman (Medved), archpriest (+1937)
Sergius (Goloshchapov), archpriest (+1937)
Sergius (Pravdolyubov), archpriest (+1950)

Reverend Martyrs
Veniamin (Kononov), archimandrite (+1928)
Innokenty (Beda), archimandrite (+1928)
Nikifor (Kuchin), hieromonk (+1928)

Monks Confessors
Nikon (Belyaev), hieromonk (+1931)

Martyrs
Anna Lykoshina (+1925)
Vera Samsonova (+1940)
Vladimir Pravdolyubov (+1937)
Stefan Nalivaiko (†1945)

Περισσότερα ΕΔΩ

Η Οσία Δαρεία του Σεζένοβο

Ἡ Ὁσία Δαρεία τοῦ Σεζένοβο γεννήθηκε, τό ἔτος 1782, στό χωριό Πίκοβο τῆς ἐπαρχίας Ρυαζάν. Οἱ γονεῖς της ὀνομάζονταν Δημήτριος καί Στεφανίδα. Ὅμως, ὅταν ἔφθασε σέ ἡλικία γάμου, ἀποφάσισε νά ἀκολουθήσει τήν ὁδό τῆς ἀσκήσεως καί τῆς μοναχικῆς πολιτείας. 

Κατά τη διάρκεια του γάμου του μικρότερου αδελφού της, με το πρόσχημα μίας εξάρθρωσης ώμου, πήγε στο χωριό Νίζνε-Λομόβοε, που βρίσκεται στην άλλη όχθη του ποταμού, σε έναν συγγενή της - για να του ζητήσει να βρει έναν καλό χειροπράκτη. Έκει δώρησε το γούνινο παλτό και τα σκουλαρίκια της σε όσους τη συνόδευαν, και τους ζήτησε να δώσει ο πατέρας της  την ευλογία του.

Η Δαρεία  πήγε στον γέροντα Ιλαρίωνα, ο οποίος την ευλόγησε να πάει στο γυναικείο μοναστήρι στο Μελόβιε Γκόρι όπου ηγουμένη ήταν η  γερόντισσα Ἀγάθη. 

Πρίν τόν ἐρχομό τῆς Δαρείας στό μοναστήρι, ἡ γερόντισσα σέ ἕνα ὄνειρο ἄκουσε μιά φωνή νά τῆς λέγει ὅτι ἕνα πρᾶο καί ἥσυχο περιστέρι θά ἔλθει κοντά σου, νά τό κρατήσεις. 

ΟΣΙΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ Ο ΚΑΥΚΑΣΙΟΣ(+26 Ιουλίου/8 Αυγούστου 1948)

Ὁ Ὅσιος Θεοδόσιος (κατά κόσμον Fyodor Fedorovich Kashin) γεννήθηκε,στίς 3 Μαΐου 1841, στήν ἐπαρχία τοῦ Πέρμ. Οἱ γονεῖς του, Fedor (ἐργαζόταν ὡς τυπογράφος) καί Αἰκατερίνη, ἦσαν εὐσεβεῖς καί πιστοί χριστιανοί καί, παρά τήν φτώχεια καί τά πολλά παιδιά, δίδαξαν στά παιδιά τους νά ζοῦν μέ εὐλάβεια. Ὅλη ἡ οἰκογένεια συμμετεῖχε στίς Θεῖες Λειτουργίες στήν ἐκκλησία, προσευχόταν τό πρωί καί τό βράδυ, ποτέ δέν κάθισε στό τραπέζι χωρίς προσευχή καί ὅλα τά στήριζαν στό θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Κατά τήν γέννηση τοῦ Θεοδοσίου ἡ μαῖα εἶπε στούς γονεῖς του ὅτι αὐτό τό παιδί θά εὐαρεστήσει τόν Θεό καί θά γίνει ἱερέας. Τά λόγια ἦταν προφητικά. Ὁ Κύριος ἀπό τήν μήτρα τῆς μητέρας του τόν ἔκανε ἐκλεκτό Του καί τόν προίκισε μέ ἰδιαίτερα προσόντα χάριτος, ἔτσι ὥστε σέ πολύ νεαρή ἡλικία, μόλις ἔμαθε νά περπατᾶ καί νά μιλάει, ἀγάπησε τόν Δημιουργό του μέ ὅλη του τήν ἁγνή παιδική ψυχή.
Ἡ εὔφορη γῆ, στολισμένη μέ δάση καί ποτάμια, εἶχε εὐεργετική ἐπίδραση στήν ψυχή τοῦ μικροῦ ἀγοριοῦ. 

Ἤδη σέ παιδική ἡλικία, πῆγε στό δάσος, γιά νά προσευχηθεῖ. Ὑπῆρχε μιά μεγάλη πέτρα στό δάσος, στήν ὁποία ὁ μικρός Φιοντόρ ἀνέβαινε ἐπάνω της καί προσευχόταν γιά πολύ καιρό.

 Μιά φορά, κατά τήν διάρκεια τῆς προσευχῆς, ἄκουσε μιά φωνή νά τοῦ λέει: 

«Ἡ πέτρα στήν ὁποία προσεύχεσαι εἶναι τοῦ παραδείσου». 

Ἔτσι τήν ὀνόμασε «πέτρα τοῦ παραδείσου».

Ἔχοντας ὁ Ὅσιος μιά τόσο βαθιά διάθεση γιά ἀσκητική ζωή, ἔστρεψε νοερά τό βλέμμα του στό προπύργιο τοῦ μοναχισμοῦ, τό Ἅγιον Ὄρος. Ἔτσι ἀποφασίζει νά μονάσει στήν μονή τῶν Ἰβήρων γιά ἀρκετές δεκαετίες. Ἐδῶ λαμβάνει καί τό μυστήριο τῆς ἱερωσύνης.

 Τό 1906, σέ προχωρημένη ἡλικία, ὁ Γέροντας ἐπέστρεψε στήν Ρωσσία, ὅπου ἐπισκέφθηκε τήν γενέτειρά του, ἀλλά παρ΄ ὅλα αὐτά ἐπέλεξε τόν Καύκασο ὡς τόπο διαμονῆς του καί ζοῦσε στό χωριό Καβκάζσκαγια. Μετά τό 1917, ὁ Ἱερομόναχος Θεοδόσιος ἐγκαταστάθηκε κοντά στό χωριό Τέμνϋε Μπούκι, κοντά στήν πόλη τοῦ Κρύμσκ, ὅπου σταδιακά δημιουργεῖται μία γυναικεία μοναστική ἀδελφότητα. Ἡ φήμη τοῦ Ὁσίου διαδίδεται ἀμέσως. Οἱ ἄνθρωποι ἄρχισαν νά ἔρχονται σέ αὐτόν γιά εὐλογία καί συμβουλές, ἀφοῦ εἶχε τό χάρισμα τῆς πνευματικῆς διορατικότητας. Ἀντιμετώπιζε τούς πάντες μέ συμπάθεια καί τούς ὁδηγοῦσε στόν δρόμο τῆς σωτηρίας.

 Τόν Μάρτιο τοῦ 1927, δύο ἑβδομάδες πρίν τό Πάσχα, ὁ Γέροντας Θεοδόσιος συλλαμβάνεται καί ὁδηγεῖται στό Νοβοροσίσκ. Οἱ ἀρχές, σχεδιάζοντας νά τόν δυσφημίσουν, προσπάθησαν νά τοῦ ἀποδώσουν ἕνα ἔγκλημα. Ὁ Γέροντας καταδικάσθηκε γιά ἀντισοβιετική δράση καί προπαγάνδα καί φυλακίσθηκε σέ στρατόπεδο συγκέντρωσης γιά περίοδο τριῶν ἐτῶν. 

Ἀκολουθεῖ ἡ ἐξορία μέχρι τό 1932.

 Μετά τήν ἐπιστροφή του πῆγε στήν πόλη Μινεράλνϋε Μπόντυ κοντά στήν Σταυρούπολη, ὅπου ἄρχισε νά βιώνει τήν σαλότητα καί νά κυκλώνει τούς πιστούς μέ τό χάρισμα τῆς θαυματουργίας. 

Ἔτσι προφητεύει, πρό ἐτῶν, τά ἐπερχόμενα δεινά τοῦ Β’ Παγκοσμίου Πολέμου καί κατά τήν διάρκεια τῶν μαχῶν προσεύχεται ἀδιάλειπτα γιά τήν ὑγεία τῶν ὑπερασπιστῶν τῆς πατρίδας καί τήν ἀνάπαυση τῶν νεκρῶν στρατιωτῶν, ἀφοῦ ὁ Κύριος τοῦ ἀποκάλυπτε ἀκόμη καί τά ὀνόματά τους.

Λίγο πρίν κοιμηθεῖ μέ εἰρήνη, βλέποντας ὁ Ὅσιος τήν θλίψη τῶν πνευματικῶν του τέκνων, πού ἦταν γύρω του, τούς εἶπε:

 «Μήν ἀνησυχεῖτε, ἀδελφοί, γιά μένα. Ὁ Θεός κυβερνᾶ τά πάντα». 

Ο άγιος προείδε τον θάνατο του. Τρεις μέρες πριν από τον θάνατό του είπε: «Σε τρεις μέρες θα έρθει το τέλος του κόσμου». Και επίσης: «Όταν φύγω όλα τα ζώα θα κλάψουν: και η αγελάδα και η κότα». Και έτσι έγινε πραγματικότητα - η αγελάδα μουγκάνισε, οι κότες κακάρισαν, η γάτα νιαούρισε.όλα πολύ λυπητερά.

Μια γυναίκα λίγο πριν τον θάνατό του είδε ένα σύννεφο, και μέσα σε αυτό ο Κύριος κρατούσε την ψυχή του αγίου. «Ήμουν ήδη νεκρός, αλλά παρακάλεσα τον Θεό να με αφήσει να ζήσω λίγο ακόμα», ομολόγησε ο γέροντας.

Πέθανε το καλοκαίρι του 1948.Το φέρετρο ήταν τόσο λαμπερό,ὅπως ὅταν λειτουργοῦσε, που ήταν δύσκολο για τον φωτογράφο να τραβήξει φωτογραφίες. Όταν μετέφεραν το φέρετρο στα περίχωρα της πόλης, πλησίασαν τέσσερις όμορφοι νεαροί άνδρες με μαλλιά μέχρι τους ώμους, με λευκά πουκάμισα μαύρα παντελόνια και ελαφριές μπότες. Σήκωσαν το φέρετρο και το μετέφεραν χωρίς να αλλάξουν μέχρι το νεκροταφείο. Όταν άρχισαν να τους αναζητούν ένα επιμνημόσυνο γεύμα οι νεαροί άνδρες είχαν εξαφανιστεί.

Ο Γέροντας Θεοδόσιος έλεγε συχνά στα πνευματικά του παιδιά: «Όποιος με επικαλείται, θα είμαι πάντα μαζί του».

Η εικόνα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου του Ουστιούγκ

Η εικόνα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου του Ουστιούγκ τιμάται στις 8 Ιουλίου.Μπροστά σε αυτήν την εικόνα προσευχήθηκε με θέρμη ο Άγιος Προκόπιος του Ουστιούγκ ο δια Χριστόν Σαλός στις 25 Ιουνίου 1290 για να σώσει την πόλη του Ουστιούγκ

Το συγκλονιστικό θαῦμα θά ἀποκαλύψει στούς συντοπίτες του τήν κρυμμένη πίσω ἀπό τήν σαλότητα ἁγιότητά του. Μία ἡμέρα λοιπόν ἄρχισε νά κλαίει, προλέγοντας μία μεγάλη καταστροφή, ὅμως κανείς δέν τοῦ ἔδωσε σημασία. Ὅταν ἕνα μαῦρο σύννεφο ἐμφανίζεται στόν οὐρανό καί ὑπόκωφες βροντές σείουν τόν τόπο, ὁ μακάριος τρέχει στήν Ἐκκλησία καί γονατίζει προσευχόμενος μπροστά στήν εἰκόνα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ. Γύρω του σιγά-σιγά συγκεντρώνονται οἱ πανικόβλητοι κάτοικοι καί ἡ Θεοτόκος δέχεται τήν προσευχή τοῦ Σαλοῦ, κάνοντας φανερή τήν εὔνοιά Της μέ ἕνα αὐλάκι μύρου πού ἄρχισε νά τρέχει ἀπό τήν Εἰκόνα Της.Ὅταν τό σκοτάδι διαλύθηκε διαπιστώθηκε, ὅτι τό σύννεφο εἶχε "ξεσπάσει" 20 βέρτσια ἔξω ἀπό τήν πόλη. Ἐπρόκειτο γιά μία βροχή μετεωριτῶν! Δύο αἰῶνες μετά οἱ καταστροφές ἦταν ἀκόμη φανερές καί κάποιες ἀπό τίς πέτρες πού ἔπεσαν εἶχαν φυλαχθεῖ στόν Καθεδρικό Ναό τοῦ Βλαδιμήρ.

14(27 ΙΟΥΝΙΟΥ)-Η ΣΥΝΑΞΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΟΥ ΝΤΙΒΕΓΕΕΒΟ

14 ( 27 ΙΟΥΝΙΟΥ ) Η ΕΟΡΤΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΟΥ ΝΤΙΒΕΓΕΕΒΟ" .
Η Ορθόδοξη Εκκλησία θυμάται και τιμάει τους αγίους των οποίων ο επίγειος βίος  συνδέθηκε με την Ιερά Μονή του Ντιβέεβο 

 Ο εορτασμός προς τιμήν όλων των αγίων Ντιβέγιεβο καθιερώθηκε τον Απρίλιο του 2008.

-Άγιος Σεραφείμ του Σάρωβ- ΕΔΩ

-ΑΓΙΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ-ΗΓΟΥΜΕΝΗ ΚΑΙ ΘΕΜΕΛΙΩΤΡΙΑ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΝΤΙΒΕΕΒΟ

-ΟΣΙΑ ΕΛΕΝΑ(μοναχή Έλενα):1832;

-ΟΣΙΑ ΜΑΡΙΑ ΙΒΑΝΟΒΝΑ Η ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΗ

-ΟΣΙΑ ΜΑΡΘΑ(μοναχή Μάρθα):1829;

-ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ(ΠΑΣΣΑ),1915;

-ΟΣΙΑ ΠΕΛΑΓΙΑ ΙΒΑΝΟΒΝΑ1884;

Γι'αυτές τις 6 αγίες του Ντιβέεβο διαβάστε   ΕΔΩ

-Δαρεία Νεομάρτυς Timagina του Σουβοροβο1919;
-Δαρεία Νεομάρτυς Ulybina του Σουβοροβο 1919

-Ευδοκία Νεομάρτυς του Σουβοροβο 1919;
- Μαρία Νεομάρτυς του σουβόροβο 1919

Γι'αυτές τις 4 Αγίες Νεομάρτυρες διαβάστε ΕΔΩ

-Η Αγία νεομάρτυς Ματρώνα(Βλάσοβα) του Ντιβέεβο +1963 ΕΔΩ

-Άγιος Νεομάρτυς Σεραφείμ(Τσιτσιάγκωβ)1937  ΕΔΩ

-Άγιος Νέος Ιερομάρτυρας Μιχαήλ Gusev,1937;

Γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1890 στην οικογένεια του ιερέα της Μονής Σεραφείμ-Ντιβέγιεβο, Ιωάννη Γκούσεφ.

Το 1913, χειροτονήθηκε ιερέας και τοποθετήθηκε στη Μονή Σεραφείμ-Ντιβέγιεβο. Σύμφωνα με τις αναμνήσεις, ο ιερέας διακρινόταν για την καλοσύνη του, τη δικαιοσύνη του, απολάμβανε την αγάπη και τον σεβασμό των ενοριτών και των γειτόνων, βοηθούσε όσο μπορούσε τις αδελφές της ερειπωμένης μονής Ντιβέγιεβο και επίσης δεν ξεχνούσε τα παιδιά των συλληφθέντων.

Συνελήφθη στις 31 Αυγούστου 1937. Την παραμονή της σύλληψής του, κλήθηκε δύο φορές στο NKVD, του προt;aρθηκε να αποποιηθεί την ιερωσύνη του, αλλά αρνήθηκε. Άφησε ένα σημείωμα στη σύζυγό του με τα λόγια: «Μην κλαις, μην παραπονιέσαι - θα έρθει αυτή η ώρα. Τα λόγια του Σωτήρα έχουν γίνει πραγματικότητα για εμάς...»

Κατηγορήθηκε για την οργάνωση μιας «αντεπαναστατικής εκκλησιαστικής-φασιστικής ομάδας» στην περιοχή Κουλεμπάκι. Συμπεριφέρθηκε σταθερά κατά τη διάρκεια της έρευνας και απέρριψε κατηγορηματικά τις κατηγορίες. Καταδικάστηκε στις 11 Νοεμβρίου 1937, βάσει του άρθρου 58-10-11. Τουφέκισε στις 20 Νοεμβρίου 1937.
Πυροβολήθηκε την παραμονή της Ημέρας των Αγγέλων του - την ημέρα εορτασμού του Καθεδρικού Ναού του Αρχαγγέλου Μιχαήλ - 7/20 Νοεμβρίου.

-Άγιος Νέος Ιερομάρτυρας Ιακώβ Gusev,1937;

Ο Γιάκοβ Ιβάνοβιτς Γκούσεφ γεννήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1887 στην οικογένεια του ιερέα της Μονής Σεραφείμ-Ντιβέγιεβο, Αρχιερέα Ιωάννη Φεοφάνοβιτς Γκούσεφ.
Στις 30 Ιανουαρίου 1911, ο Επίσκοπος Νίζνι Νόβγκοροντ και Αρζάμας Ιερομάρτυρας Ιωακείμ (Λεβίτσκι) χειροτόνησε τον Ιάκωβ Γκούσεφ ιερέα και τον διόρισε στην εκκλησία του χωριού Χουντόσινο, στην περιοχή Αρντάτοφσκι. Τρία χρόνια αργότερα, ο πατέρας Ιάκωβ μετατέθηκε στην εκκλησία Νικόλσκαγια στο χωριό Γελιζάριεβο, στην περιοχή Αρντάτοφσκι. Ο πατέρας Ιάκωβ δίδασκε τον Νόμο του Θεού στο σχολείο ζέμστβο αυτού του χωριού.

Ο πατήρ Ιάκωβος Γκούσεβ εγκαταστάθηκε στο Ελιζάριεβο σε ένα σπίτι απέναντι από την εκκλησία. Το σπίτι ήταν μεγάλο, με πέντε τοίχους, με προθάλαμο, βεράντα και σκεπαστή αυλή. Το σπίτι στέγαζε το λείψανο του Ντιβέγιεβο - ένα κομμάτι γρανιτένιας πέτρας πάνω στο οποίο προσευχόταν ο Άγιος Σεραφείμ, με μια ζωγραφισμένη εικόνα του Αγίου να προσεύχεται πάνω στην πέτρα.

Το χωριό αγάπησε αμέσως την οικογένεια του ιερέα: το παντρεμένο ζευγάρι και τα παιδιά τους διακρίνονταν για την ιδιαίτερη καλοσύνη και σεμνότητά τους, την εξαιρετική εγκαρδιότητα και φιλοξενία τους. Ο πατήρ Ιάκωβος ήταν κοινωνικός και προσιτός στους ενορίτες του. Κατέφευγαν σε αυτόν για συμβουλές σε όλες τις πνευματικές και καθημερινές ανάγκες.

Το 1927, κατά την εκκαθάριση της μονής Σεραφείμ-Ντιβέγιεβο, ο νεότερος αδελφός του πατέρα Ιακώβ, π. Μιχαήλ Ιβάνοβιτς Γκούσεβ, συνελήφθη. Αφέθηκε ελεύθερος δύο εβδομάδες αργότερα και η οικογένεια του πατέρα Μιχαήλ μετακόμισε στο Ελιζάριεβο στο σπίτι του πατέρα Ιακώβ. Εκείνη τη χρονιά, όπως θυμάται η κόρη του πατέρα Μιχαήλ, το σπίτι του πατέρα Ιακώβ ήταν κυριολεκτικά γεμάτο συγγενείς που χρειάζονταν στέγη. Ο πατέρας Ιάκωβος και η σύζυγός του ήταν σαν οικογένεια για όλους.
Η μοναχή Σεραφείμα (Μπουλγκάκοφ) από το Ντίβεγιεβο έγραψε ότι αυτές, οι διωκόμενες αδελφές του μοναστηριού, κανονίστηκαν από τους αδελφούς ιερείς να ζήσουν στο Ελιζάριεβο

Οι Άγιοι Νεομάρτυρες και κατά σάρκα αδελφοί Μιχαήλ και Ιακώβ Γνούσεβ

Κατηγορήθηκε ότι αντιτάχθηκε στην εγκατάσταση ραδιοφώνου στο χωριό, για αντισοβιετική προπαγάνδα «μεταξύ του καθυστερημένου τμήματος του πληθυσμού» και για οργάνωση της κατάρρευσης του συλλογικού αγροκτήματος(κολχόζ). Το 1930 συνελήφθη και φυλακίστηκε στις φυλακές Γκόρκι. Το 1931, ο πατήρ Ιάκωβος συνελήφθη ξανά.. Το 1935 ακολούθησε μια ακόμη σύλληψη. Ο ιερέας κατηγορήθηκε ότι υποκίνησε ενορίτες που συνέλεγαν υπογραφές κατά του κλεισίματος της εκκλησίας και της μετατροπής της σε αποθήκη σιτηρών. Κατά τη διάρκεια των ανακρίσεων, όλες οι ηλικιωμένες γυναίκες δήλωσαν ομόφωνα: «Δεν μας έστειλε κανείς, το κάναμε εμείς οι ίδιοι» και ο ιερέας δεν καταδικάστηκε.

Στις 7/20 Νοεμβρίου 1937, ο πατήρ Ιάκωβος συνελήφθη στην εκκλησία και, μη επιτρέποντάς του καν να πάει σπίτι, μεταφέρθηκε στις φυλακές Αρζάμας. Την ίδια ημέρα, ο μικρότερος αδελφός του, π.Μιχαήλ, πυροβολήθηκε στο Γκόρκι.

Όσιος Μεθόδιος της Πεσνόσα

Μαθητής του Αγίου Σεργίου του Ραντονέζ . Ήταν μοναχός της Μονής Αγίας Τριάδας στα χρόνια που ήταν μοναστικό ασκητήριο. Με την ευλογία του Αγίου Σεργίου, αποσύρθηκε στην έρημο κοντά στον ποταμό Γιαχρόμα και συγκέντρωσε γύρω του ζηλωτές της σωτηρίας. 

Το όνομα «Πεσνόσκι» προέρχεται από το γεγονός ότι ο Μεθόδιος έχτισε το μοναστήρι του «κουβαλώντας» βαριά ξύλα στην άλλη άκρη του ποταμού. Ίδρυσε μια νέα κοινότητα, τη Μονή Νικολό-Πεσνόσκι , και έγινε ηγούμενός της το 1391 .

Πέθανε το 1392 και αγιοκατατάχθηκε στη Σύνοδο της Μόσχας το 1549 .Η μνήμη του τιμάται στις 4/17 Ιουνίου.

Διδαχές του Αγίου Στάρετς Σεβαστιανού της Καραγκάντα

~ Ο  Ά γ ι ο ς  Σ τ ά ρ ε τ ς  Σ ε β α σ τ ι α ν ό ς (Φόμιν) τ η ς Κ α ρ α γ κ ά ν τ α

Τα πνευματικά παιδιά του π. Σεβαστιανού († 19 Απρ. 1966) συγκράτησαν στη μνήμη τους αποφθέγματα και περιστατικά από τη ζωή του γέροντα. Ορισμένα απ’ αυτά παραθέτουμε στη συνέχεια.

Για την προσευχή έλεγε:
– Μπορούμε να προσευχόμαστε σε κάθε τόπο και σε κάθε περίσταση – όρθιοι, καθιστοί, ξαπλωμένοι, στη δουλειά, στον δρόμο και, κατεξοχήν, στον ναό, όπου κάθε συζήτηση την ώρα της ακολουθίας είναι μεγάλη αμαρτία.
✶✶✶

Όποτε έμπαινε σε λεωφορείο ή άλλο μεταφορικό μέσο, έκανε σιωπηλά το σημείο του σταυρού, χωρίς να δίνει σημασία σ’ εκείνους που τον χλεύαζαν. Και έλεγε:
– Η πίστη και η προσευχή ενός ή δύο ανθρώπων μπορούν να σώσουν πολλούς από ένα μεγάλο κακό.
✶✶✶

Κάποια φορά, μιλώντας για τις διαφορές των χαρακτήρων και των πνευματικών καταστάσεων των ανθρώπων, επισήμανε:
– Στους ανθρώπους που έχουν εγωισμό, πρέπει να προσέχουμε πώς μιλάμε, γιατί δεν σηκώνουν ούτε πείραγμα ούτε υπόδειξη ούτε επίπληξη. Απεναντίας, οι ταπεινοί τα σηκώνουν όλα.

Κάποτε μάλωνε άδικα έναν ταπεινό και μακρόθυμο άνθρωπο μπροστά σε άλλους, προκειμένου να νουθετήσει έμμεσα εκείνους, επειδή δεν μπορούσε να τους μιλήσει απευθείας για τις αδυναμίες τους.
✶✶✶

Συνιστούσε στους πιστούς να φροντίζουν την υγεία τους.
– Μην αδιαφορείτε για την υγεία σας, έλεγε, γιατί είναι δώρο του Θεού. Η αδιαφορία για την υγεία είναι αμαρτία.
✶✶✶

Ζητούσε απ’ όλους ευσπλαχνία, και έμπρακτη αγάπη προς τον πλησίον, ιδιαίτερα προς τους βασανισμένους, τους δυστυχισμένους, τους αναπήρους και τους αρρώστους. Παρακινούσε τις κοπέλες να εργάζονται σε νοσοκομεία και άλλα φιλανθρωπικά ιδρύματα. Συμβούλευε τα πνευματικά του παιδιά να επισκέπτονται τα ιδρύματα αυτά και να παρηγορούν τους τροφίμους τους.

– Ακόμα κι ο πιο σκληρόκαρδος άνθρωπος, έλεγε, όταν βλέπει συνανθρώπους του πονεμένους και αναλογίζεται ότι οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να βρεθεί στη θέση τους, αισθάνεται συμπόνια και αγάπη γι’ αυτούς. Από τη συμπόνια και την αγάπη προς τον πλησίον εξαρτάται η σωτηρία της ψυχής μας.

Ο Όσιος Δημήτριος του Πριλούκι(11/24 Φεβρουαρίου 1392)

«Ο 'Οσιος Δημήτριος του Πριλούκι, με σκηνές από τη ζωή του » . Τέλη 15ου – αρχές 16ου αιώνα (πιθανόν 1503)

Περιγραφή από αριστερα στα δεξιά

1. Μονή Κοιμήσεως Goritsky. Κουρά
2. Η χειροτονία του Δημητρίου στην ιεροσύνη
3. Η ίδρυση της μονής προς τιμή του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού
4. Συνάντηση του  Οσίου Δημητρίου του Πριλούκι με τον Σέργιο του Ραντονεζ
5. Συνάντηση του  Οσίου Δημητρίου του Πριλούκιμε τον πρίγκηπα Δημήτριο Ντονσκόι
6. Εγκατάλειψη του Avnegi λόγω δυσαρέσκειας των κατοίκων της περιοχής
7. Η ίδρυση της Μονής Spaso-Prilutsky σε εδάφη που μεταφέρθηκαν από τον Ilya Rakov και τον Isidor Vypryag
8. Πρόβλεψη του θανάτου του Ντμίτρι Ντονσκόι
9. Ευλογία αδελφού για συναλλαγές με ειδωλολάτρες
10. Ο διορισμός του Παχωμίου ως ηγουμένου
11. Ο θάνατος του Οσίου Δημητρίου του Πριλούκι
12. Η ταφή του  Οσίου Δημητρίου του Πριλούκι
13. Ένας άγγελος σώζει τον τάφο του  Οσίου Δημητρίου από τη λεηλασία του λαού Βιάτκα
14. Θεραπεία στον τάφο του δαιμονισμένου Συμεών
15. Ο  Όσιος Δημήτριος φαίνεται να βοηθά στην κατασκευή του καθεδρικού ναού
16. Θεραπεία στον τάφο του μουγγού Ιωάννη

Ο Όσιος Δημήτριος του Πριλούκι γεννήθηκε στην περιοχή Περεγιασλάβ Ζαλέσκ της Ρωσίας κατά τον 14ο αιώνα  από οικογένεια πλούσια και ευσεβή. Από νεαρή ηλικία εκάρη μοναχός και ίδρυσε μονή αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο.
Το έτος 1354  ο Άγιος Δημήτριος συναντήθηκε με τον Άγιο Σέργιο του Ραντονέζ  ο οποίος είχε έλθει στο Περεγιασλάβ για να επισκεφθεί τον Μητροπολίτη Αθανάσιο. Από τότε οι δύο Άγιοι συνδέθηκαν διά φιλίας.

Η φήμη του Αγίου εξαπλώθηκε τόσο πολύ, ώστε ο μέγας πρίγκιπας Δημήτριος Ιωάννοβιτς του ζήτησε να γίνει Πνευματικός Πατέρας των τέκνων του.

Όμως ο Άγιος επιθυμούσε τη μοναχική ησυχία. Υπό την επίδραση του Αγίου Σεργίου αποσύρεται σε απομακρυσμένο τόπο και εγκαθίσταται βόρεια με τον μαθητή του Παχώμιο.

Στα δάση της περιοχής Βολογκντά, κοντά στον ποταμό Βελίκα, έκτισε το ναό της Αναστάσεως του Κυρίου και ετοιμαζόταν να θέσει τα θεμέλια για την ανέγερση μονής. Όμως οι ντόπιοι, με τον φόβο ότι τα χωράφια της περιοχής θα γίνονταν μοναστηριακή περιουσία, αντέδρασαν και ζήτησαν από τους δύο μοναχούς να αποχωρήσουν. Εκείνοι, χωρίς να θέλουν να επιβαρύνουν κανένα με την παρουσία τους, με πικρία απεχώρησαν.

Ο Όσιος Δημήτριος τότε συνέστησε την πρώτη κοινοβιακή μονή στο ρωσικό βορρά. Το έτος 1372, με την πολύτιμη βοήθεια των κατοίκων της περιοχής, αποπερατώθηκε ο ξύλινος καθεδρικός ναός του Σωτήρος και το πρόσωπο του Οσίου άρχισε να προσελκύει μαθητές και μοναχούς ακόμη και από την περιοχή της γενέτειράς του.

Στη νέα μοναστική κοινότητα ο Όσιος συνδύαζε την προσευχή με την αυστηρή άσκηση και νηστεία, αλλά και την φιλανθρωπία. Φρόντιζε για το συσσίτιο των πεινώντων, φιλοξενούσε αστέγους, βοηθούσε τους πτωχούς, παρηγορούσε τους θλιμμένους και συμβούλευε πνευματικά όσους προσέτρεχαν και ζητούσαν τον Κύριο. Τις δωρεές των πιστών προς τη μονή, τις δεχόταν με διάκριση και προσοχή και τα διαχειριζόταν με τέτοιο τρόπο που δεν προκαλούσε, αφού πρόσεχε ιδιαίτερα να μην καλλιεργείται στην καρδιά των μοναχών κοσμικό φρόνημα.

Ο Άγιος Θεός τον προίκισε με το χάρισμα της διακρίσεως. 

Tη νύχτα της 11ης/24 Φεβρουαρίου 1392, οι μοναχοί της μονής Spaso-Prilutsky παρατήρησαν ότι κάποιο είδος ευωδίας είχε απλωθεί σε όλο το μοναστήρι. Όλα τα αδέρφια έσπευσαν στο κελί του γέροντα, αλλά τον βρήκαν ήδη νεκρό. Το κελί του ήταν γεμάτο ευωδιές, και το πρόσωπό του έλαμπε από ένα απόκοσμο φως, ήταν ήρεμο και ήσυχο, σαν του κοιμισμένου. 

Το μοναστήρι Spaso-Prilutsky Dimitriev που ιδρύθηκε το 1371 στην στροφή του ποταμού Vologda από τον Όσιο Δημήτριο Πριλούκιν

Πριν από το θάνατό του, ο Ντμίτρι προειδοποίησε τους αδελφούς για το θάνατό του. Ο άγιος πέθανε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μεγάλου Δούκα Βασίλι Ντμίτριεβιτς υπό τον Μητροπολίτη Μόσχας Κυπριανό, επτάμισι μήνες πριν από το θάνατο του πνευματικού του φίλου, Σεργίου του Ραντονέζ. Με το θέλημα του Θεού, ο τάφος του έγινε πηγή πολλών ευλογημένων θαυμάτων και θεραπειών. Όσοι άγγιζαν το φέρετρο με ισχυρή πίστη θεραπεύονταν και οι θεραπείες από δαιμονισμό ήταν ιδιαίτερα συχνές. Χτίστηκε ναός για τον Άγιο Δημήτριο. Τα λείψανα του αγίου αναπαύονται κάτω από μια κρύπτη σε αψίδα στη μέση του κάτω ναού αφιερωμένου στο όνομά του. 

proskynitis.blogspot

Άγιοι Νεομάρτυρες της Μονής Μγκαρ στην Πολτάβα

Άγιοι Νεομάρτυρες της Μονής Μγκαρ στην Πολτάβα.Τους δολοφόνησαν οι Μπολσεβίκοι το 1919:
Ηγούμενος Αμβρόσιος,ιερομόναχοιΑρκάδιος,Ιωαννίκιος,Ιωνάς,Ιωσήφ,Νικάνωρας,Σεραπίωνας,Θεοφάνης,Νικόστρατος,ιεροδιάκονος Ιουλιανός και οι μοναχοί Ιωαννίκιος,Γερμανός,Ναζάριος,Πατάπιος και Δορυμέδοντας.

Η μνήμη τους τιμάται στις 24 Ιουλίου

Ο φίλος των αρχαγγέλων(Από τον βίο του Αγ.Ιννοκεντίου)

                        

Ο Ιεραπόστολος της Αλάσκας  Άγιος Ιννοκέντιος Βενιαμίνωβ (1797-1879) , με τη δυναμική προσωπικότητα και την πολυσχιδή δράση, ταξίδευε παράτολμα, με μια εύθραυστη βάρκα, στις Αλεούτες, από νησί σε νησί, για να μη στερούνται οι ιθαγενείς την πνευματική τους τροφή.

Το 1828, ταξιδεύοντας για πρώτη φορά στο νησί ‘Ακουν – διηγείται ο ίδιος – είδα όλους τους κατοίκους να στέκονται κατά μήκος της ακτής. Μόλις πάτησα το πόδι μου στην παραλία έτρεξαν με χαρά κοντά μου.
– Τι συμβαίνει; τους ρώτησα. Γιατί τόσο χαρούμενοι;
– Σας περιμέναμε, απάντησαν. Και θέλουμε να μείνετε μαζί μας όλη την ημέρα.
– Ποιος σας είπε ότι θα έρθω; ρώτησα έκπληκτος.
– Ο Σμιρενίκωφ, αποκρίθηκαν, ένας από τη φυλή μας, που είναι σαν αλλοπαρμένος.
– Να μου τον φέρετε εδώ.

Δεν χρειάστηκε όμως να τον φέρουν, γιατί ο Ιβάν Σμιρενίκωφ ήρθε μόνος του, με πλησίασε και μου είπε:
– Κατάλαβα ότι με ζητήσατε, και ήρθα να σας δω. Για την άφιξή σας με πληροφόρησαν δύο φίλοι μου.
– Ποιοι είναι αυτοί οι φίλοι σου;
– Λευκοί άνθρωποι, απάντησε εκείνος. Μένουν στα βουνά, όχι μακριά από εδώ, και μ’ επισκέπτονται κάθε μέρα.

Ο άνθρωπος αυτός, αγράμματος αλλά γνώστης του Ευαγγελίου, μου περιέγραψε τα χαρακτηριστικά τους. Ο ένας απ’ αυτούς μου θύμισε τον αρχάγγελο Γαβριήλ, όπως τον βλέπουμε στις εικόνες.
– Οι άνδρες αυτοί, συνέχισε ο ιθαγενής, μου εμφανίστηκαν λίγο μετά την βάπτισή μου.
– Πού μπορώ να τους συναντήσω; ρώτησα μ’ ενδιαφέρον.
– Θα τους ρωτήσω, υποσχέθηκε ο Σμιρενίκωφ.
Πήρε όμως από τους αρχαγγέλλους την εξής απάντηση:
– Ευχαρίστως θα τον δεχτούμε. Γιατί όμως θέλει να μας δει, αφού σας διδάσκει ό,τι ακριβώς και εμείς;
Τότε είπα με τον λογισμό μου: «Τι θα γίνει, αν δω πραγματικά αυτούς τους αγγέλους;» και κρίνοντας τον εαυτό μου ανάξιο, αποφάσισα να μην τους συναντήσω.

Από το βιβλίο: ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2013, σελ. 205.

ΠΗΓΗ