Ο Άγιος Αμφιλόχιος του Ποτσάεβ θεραπεύει μία δαιμονισμένη..!

 Ο βίος του Αγίου Αμφιλοχίου του Ποτσάεβ (+1971)... ΕΔΩ

πηγή

~Αναρτήσεις με ετικέτα ΑΓΙΟΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ ΠΟΤΣΑΕΒ

Αυτή είναι η αιτία πού η πλειοψηφία των ανθρώπων φτάνουν να είναι ψυχικά άρρωστοι(Όσιος Αμφίλοχιος του Ποτσάεφ)

 Ὁ ἄνθρωπος πού δέν πηγαίνει συχνά στην ἐκκλησία, που δέν ἐξομολογείται καί δέν κοινωνεί, δέ γίνεται μέτοχος τῆς θείας χάριτος. Αὐτή εἶναι ἡ αἰτία πού ἡ πλειοψηφία τῶν ἀνθρώπων φτάνουν νά εἶναι ψυχικά ἄρρωστοι».

Ο στάρετς Ιωσήφ θεράπευε διάφορες ασθένειες. Υποστήριζε πώς οι μισοί από τους ασθενείς θεραπεύονταν, ενώ οι άλλοι μισοί έφευγαν αθεράπευτοι.Ο Θεός δεν επέτρεπε να θεραπευτούν, επειδή η θεραπεία τους δε θα ήταν ωφέλιμη για τη σωτηρία τους, αλλά θα προκαλούσε τον πνευματικό τους θάνατο.

Πολλές φορές οι δαιμονισμένοι του προκαλούσαν πολλά προβλήματα. Οι οικείοι του τον προέτρεπαν να μη δέχεται στο σπίτι δαιμονισμένους, επειδή οι δαίμονες εκδικούνταν όλους εκείνους πού έμεναν εκεί. Ο γέροντας τούς απαντούσε: «Ή υπομονή είναι δύσκολο πράγμα, όμως δεν πρέπει να φοβόμαστε τούς δαίμονες!»

Ο κήπος του γέροντα ήταν ποτισμένος με τά δάκρυα των πονεμένων και άρρωστων ανθρώπων πού επιθυμούσαν να γίνουν καλά. Πολλές φορές έλεγε πώς τά παιδιά στις μέρες μας γίνονται ανυπάκουα, υπερήφανα και χωρίς ντροπή, ενώ αργότερα φτάνουν στο σημείο να δαιμονίζονται. Αυτούς τούς ανθρώπους τούς προέτρεπε να δείχνουν ταπείνωση και να ζητούν συγχώρεση από τούς γονείς τους.
Πρέπει να έχεις μεγάλη Αγάπη στην καρδιά για να μην αρνηθείς ποτέ να δεχτείς τον καθένα. Το εκλεκτό αυτό σκεύος τού Θεού είχε τέτοια Αγάπη. Πάντα έβρισκε χρόνο για τον καθένα.

Ο αδελφός Ιωάννης επισκέφτηκε πολλές φορές το γέροντα Ιωσήφ στο χωριό Ίαλόβιτσα και είδε εκεί πολλές θαυματουργικές θεραπείες. «Χωρίς τη χάρη τού Αγίου Πνεύματος πιστεύω πώς είναι αδύνατο να γίνουν τέτοιες θαυματουργίες πού έκανε ο μεγάλος ικέτης της Βολυνίας», έλεγε ο Ιωάννης. Το ίδιο μπορεί να πει και κάθε ηλικιωμένος κάτοικος του Ποτσάεφ. Όπως και χιλιάδες άνθρωποι απ’ όλη τη χώρα πού θεραπεύτηκαν από το γέροντα Ιωσήφ.

Κάποια φορά, μετά την πρωινή προσευχή, ο στάρετς Ιωσήφ κλείστηκε στο κελί του για αρκετή ώρα. Όταν βγήκε τούς χαιρέτησε όλους με τά λόγια του προφήτη Ησαΐα: «Μεθ’ ημών ο Θεός, γνώτε έθνη και ήττάσθε. Ότι μεθ' ημών ο Θεός!».

’Έπειτα άρχισε να μιλάει για τις αιτίες πού είχαν φέρει όλους αυτούς τούς ανθρώπους εκεί. Η κύρια αιτία, σύμφωνα με τά λόγια τού γέροντα, κρύβεται στο πνεύμα του αθεϊσμού, πού «φυτεύεται στον άνθρωπο στο σχολείο. Οι μαθητές παρακολουθούνται, δεν επιτρέπεται να μπουν στον ναό, επιχειρείται μια ιδεολογική επεξεργασία μέσω της όποιας εξευτελίζεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Ο άνθρωπος πού δεν πηγαίνει συχνά στην εκκλησία, πού δεν εξομολογείται και δεν κοινωνεί, δε γίνεται μέτοχος της θείας χάριτος. Αυτή είναι η αιτία πού η πλειοψηφία των ανθρώπων φτάνουν να είναι ψυχικά άρρωστοι». Ό γέροντας τούς συμβούλευε να θεραπευτούν από την αρρώστια αυτή τού αιώνα μας με την προσευχή.

Από το βιβλίο Όσιος Αμφιλόχιος του Ποτσάεβ

Μετάφραση π.Γεώργιος Κονισπολιάτης

Επιμέλεια Πετρ.Μπότσης,Αθήνα 2015

Από τον βίο του Οσίου Αμφιλοχίου του Ποτσάεφ-Θαυμαστή θεραπεία από τον καρκίνο

Όλα ξεκίνησαν στις 6 Δεκεμβρίου 1965. Εγώ ήμουν εφημέριος στο ναό τών Αγίων Κοσμά και Δαμιανού στην πόλη Κόρτσα, της περιοχής Ρόβενσκ. Τότε οι κομμουνιστές έκλεισαν την εκκλησία τού Αγίου Νικολάου. Εγώ ήξερα ότι θα γίνει αυτό και μετά το τέλος μιας Θείας Λειτουργίας από τη στενοχώρια μου έψαλα τόσο δυνατά, πού έσπασαν οι φωνητικές μου χορδές. Το επόμενο πρωί ίσα-ίσα πού μπορούσα να μιλάω. 

Άρχισα θεραπείες, χάπια, ενέσεις. Τίποτα δε με βοηθούσε, μ’ όλο πού πήγα σε γιατρούς και στο Κίεβο και στη Μόσχα. Εξαιτίας της λαρυγγίτιδας και της φαρυγγίτιδας, άρχισαν να δημιουργούνται κάποια εξογκώματα. Παρ’ όλες τις θεραπείες έχασα τη φωνή μου οριστικά. Μετά από ένα χρόνο δεν μπορούσα να μιλάω ούτε ψιθυριστά. Στη Θ.Λειτουργία με βοηθούσαν άλλοι ιερείς και διάκονοι.

Στην κεντρική πολυκλινική της Μόσχας όπου έφτασα χάρη σε παλιούς συμφοιτητές μου, ή διάγνωση ήταν ή εξής: Καρκίνος γ' βαθμού...στό λαιμό.

Έπρεπε επειγόντως να γίνει εγχείριση. Για να επιβεβαιώσουμε τη διάγνωση, ό καθηγητής της Θεολογικής Ακαδημίας της Μόσχας, ηγούμενος Σωφρόνιος (Ντμιτρούκ, τώρα επίσκοπος Τσέρσκας και Κάνεβσκ) με πήγε σ’ έναν καθηγητή πού προσέφερε τις ιατρικές του φροντίδες στούς μοναχούς της Λαύρας τού Αγίου Σέργιου (Σεργκέεβ Πόσαντ), πού αφού με εξέτασε, μου είπε: «Εσείς είστε ιερέας. Ετοιμάζετε τούς ανθρώπους για την αιώνια ζωή. Τώρα πρέπει να ετοιμαστείτε και σεις γι’ αυτόν το δρόμο, επειδή ή θεραπεία δε σάς βοηθά σε τίποτα...Έγώ άκουσα ταπεινά όλα όσα μου είπαν και γύρισα στο σπίτι μου. Δεν ξαναλειτούργησα και τον περισσότερο χρόνο μου τον περνούσα στη Μονή Κόρετσκ. 

Την ημέρα πού γιορτάζουμε το Γενέσιο της Θεοτόκου, μετά την αγρυπνία με πλησίασαν κάποιες μοναχές και με συμβούλευσαν να επισκεφτώ το στάρετς Ιωσήφ, ένα μοναχό από το Ποτσάεφ πού ζούσε στην Ίαλόβιτσα, όχι μακριά από το Κρεμενέτς.

Ακολούθησα τη συμβουλή τους.

«Αυτή είναι η αιτία που η πλειοψηφία των ανθρώπων φτάνει να είναι ψυχικά άρρωστη»(Όσιος Αμφιλόχιος του Ποτσάεφ)

  

 Ὁ στάρετς Ἰωσὴφ θεράπευε διάφορες ἀσθένειες. Ὑποστήριζε πὼς οἱ μισοὶ ἀπὸ τοὺς ἀσθενεῖς θεραπεύονταν, ἐνῶ οἱ ἄλλοι μισοὶ ἔφευγαν ἀθεράπευτοι. Ὁ Θεὸς δὲν ἐπέτρεπε νὰ θεραπευτοῦν, ἐπειδὴ ἡ θεραπεία τους δὲν θὰ ἦταν ὠφέλιμη γιὰ τὴ σωτηρία τους, ἀλλὰ θὰ προκαλοῦσε τὸν πνευματικό τους θάνατο.

 Πολλὲς φορὲς οἱ δαιμονισμένοι τοῦ προκαλοῦσαν πολλὰ προβλήματα. Οἱ οἰκεῖοι του τὸν προέτρεπαν νὰ μὴ δέχεται στὸ σπίτι δαιμονισμένους, ἐπειδὴ οἱ δαίμονες ἐκδικοῦνταν ὅλους ἐκείνους ποὺ ἔμεναν ἐκεῖ. Ὁ γέροντας τοὺς ἀπαντοῦσε: «Ἡ ὑπομονὴ εἶναι δύσκολο πράγμα, ὅμως δὲν πρέπει νὰ φοβόμαστε τοὺς δαίμονες!»

 Ὁ κῆπος τοῦ γέροντα ἦταν ποτισμένος μὲ τὰ δάκρυα τῶν πονεμένων καὶ ἄρρωστων ἀνθρώπων, ποὺ ἐπιθυμοῦσαν νὰ γίνουν καλά. Πολλὲς φορὲς ἔλεγε πὼς τὰ παιδιὰ στὶς μέρες μας γίνονται ἀνυπάκουα, ὑπερήφανα καὶ χωρὶς ντροπή, ἐνῶ ἀργότερα φτάνουν στὸ σημεῖο νὰ δαιμονίζονται. Αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους τοὺς προέτρεπε νὰ δείχνουν ταπείνωση καὶ νὰ ζητοῦν συγχώρεση ἀπὸ τοὺς γονεῖς τους.
 Πρέπει νὰ ἔχεις μεγάλη Ἀγάπη στὴν καρδιὰ γιὰ νὰ μὴν ἀρνηθεῖς ποτὲ νὰ δεχτεῖς τὸν καθένα. Τὸ ἐκλεκτὸ αὐτὸ σκεῦος τοῦ Θεοῦ εἶχε τέτοια Ἀγάπη. Πάντα ἔβρισκε χρόνο γιὰ τὸν καθένα.

 Ὁ ἀδελφὸς Ἰωάννης ἐπισκέφτηκε πολλὲς φορὲς τὸν γέροντα Ἰωσὴφ στὸ χωριὸ Ἰαλόβιτσα καὶ εἶδε ἐκεῖ πολλὲς θαυματουργικὲς θεραπεῖες. «Χωρὶς τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πιστεύω πὼς εἶναι ἀδύνατο νὰ γίνουν τέτοιες θαυματουργίες, ποὺ ἔκανε ὁ μεγάλος ἱκέτης τῆς Βολυνίας», ἔλεγε ὁ Ἰωάννης. Τὸ ἴδιο μπορεῖ νὰ πεῖ καὶ κάθε ἡλικιωμένος κάτοικος τοῦ Ποτσάεφ. Ὅπως καὶ χιλιάδες ἄνθρωποι ἀπ’ ὅλη τὴ χώρα ποὺ θεραπεύτηκαν ἀπὸ τὸ γέροντα Ἰωσήφ.

 Κάποια φορά, μετὰ τὴν πρωινὴ προσευχή, ὁ στάρετς Ἰωσὴφ κλείστηκε στὸ κελί του γιὰ ἀρκετὴ ὥρα. Ὅταν βγῆκε, τοὺς χαιρέτησε ὅλους μὲ τὰ λόγια τοῦ προφήτη Ἠσαΐα: «Μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός, γνῶτε ἔθνη καὶ ἡττᾶσθε, ὅτι μεθ᾽ ἡμῶν ὁ Θεός!». ’Ἔπειτα ἄρχισε νὰ μιλάει γιὰ τὶς αἰτίες ποὺ εἶχαν φέρει ὅλους αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους ἐκεῖ. Ἡ κύρια αἰτία, σύμφωνα μὲ τὰ λόγια τοῦ γέροντα, κρύβεται στὸ πνεῦμα τοῦ ἀθεϊσμοῦ, ποὺ «φυτεύεται στὸν ἄνθρωπο στὸ σχολεῖο. Οἱ μαθητὲς παρακολουθοῦνται, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ μποῦν στὸν ναό, ἐπιχειρεῖται μία ἰδεολογικὴ ἐπεξεργασία μέσῳ τῆς ὁποίας ἐξευτελίζεται ἡ ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν πηγαίνει συχνὰ στὴν ἐκκλησία, ποὺ δὲν ἐξομολογεῖται καὶ δὲν κοινωνεῖ, δὲν γίνεται μέτοχος τῆς θείας χάριτος. Αὐτὴ εἶναι ἡ αἰτία ποὺ ἡ πλειοψηφία τῶν ἀνθρώπων φτάνουν νὰ εἶναι ψυχικὰ ἄρρωστοι». Ὁ γέροντας τοὺς συμβούλευε νὰ θεραπευτοῦν ἀπὸ τὴν ἀρρώστια αὐτὴ τοῦ αἰώνα μας μὲ τὴν προσευχή.

Στὸν γέροντα ἔρχονταν καὶ πολλοὶ νέοι ἄνθρωποι ποὺ παραπονοῦνταν πὼς εἶναι μελαγχολικοὶ καὶ ὑποφέρουν ἀπὸ ἀϋπνίες καὶ ἔλλειψη ὄρεξης. Αὐτοὺς ὁ γέροντας τοὺς ἔπαιρνε στὴ μέση τῆς αὐλῆς, τοὺς ἔλεγε νὰ κάνουν 450 ἐδαφιαῖες μετάνοιες καὶ τοὺς προέτρεπε νὰ κάνουν τὸ ἴδιο καὶ στὸ σπίτι τους κάθε βράδυ. Τοὺς συμβούλευε ἐπίσης νὰ φοροῦν στὸ λαιμό τους σταυρό, νὰ μὴν πίνουν, νὰ μὴν καπνίζουν, νὰ ἐκκλησιάζονται, νὰ νηστεύουν τὶς καθορισμένες ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία νηστεῖες καὶ νὰ κοινωνοῦν. Τότε, σύμφωνα μὲ τὰ λεγόμενά του, ὅλα τὰ «νεῦρα» θὰ φύγουν καὶ θὰ γίνουν ὑγιεῖς. Πρόσθετε ἐπίσης πὼς μὲ τὰ νεῦρα αἰσθανόμαστε πόνο, ὅταν ὅμως ἡ ψυχὴ εἶναι ἄρρωστη δὲν σημαίνει πὼς εἶναι ἄρρωστα καὶ τὰ νεῦρα ἀλλὰ οἱ δαίμονες μᾶς βασανίζουν καὶ τότε χρειάζεται προσευχὴ γιὰ νὰ τοὺς νικήσεις.

 Ὁ γέροντας ἀγαποῦσε πολὺ τὴ φύση. Τὴν αἰσθανόταν. Προσπαθοῦσε νὰ ὀμορφύνει τὴ γῆ μὲ λουλούδια καὶ διάφορα δέντρα. Σὲ ὅσα μέρη κι ἂν ἔζησε, ὅπως στὴ Λαύρα τοῦ Ποτσάεφ, στὸ κοιμητήριο τῶν μοναχῶν, στὴν Ἰαλόβιτσα, ἄφησε πίσω του ἕνα ζωντανὸ μνημεῖο μὲ καλλωπιστικὰ φυτὰ καὶ λουλούδια ἀλλὰ καὶ ὀπωροφόρα δέντρα.
 Ἡ ἄνοιξη ἦταν γι’ αὐτὸν μία παραδεισιακὴ ἐποχή. Ὁ γέροντας ἔλεγε πὼς μέχρι τὴν ἐποχὴ τοῦ θερισμοῦ, ὅλη ἡ χλωρίδα, τὸ χορτάρι, τὰ λουλούδια, τὰ φύλλα τῶν δέντρων καὶ τὰ δεντρύλια εἶναι φρέσκα, λαμπερὰ καὶ γεμάτα ζωή, ἐνῶ μετὰ τὸν καιρὸ τοῦ θερισμοῦ ἔρχεται τὸ φθινόπωρο καὶ τὰ φύλλα ἀρχίζουν νὰ χάνουν τὸ χρῶμα τους, τὴ φρεσκάδα τους. Ἔτσι εἶναι κι ὁ ἄνθρωπος…

.Ὁ στάρετς Ἰωσὴφ εἶχε καλὴ καρδιά. Λυπόταν πολὺ γιὰ τὶς ψυχὲς τῶν κακῶν ἀνθρώπων, ἐπειδὴ τὸ κακὸ δὲν εἶναι ἴδιον τῆς ἀνθρώπινης φύσης. Τὸ κακὸ ἐμφανίζεται στὸν ἄνθρωπο μὲ τὴν ἐπήρεια τῶν δαιμόνων, γι’ αὐτὸ κι οἱ κακοὶ ἄνθρωποι φτάνουν στὸ σημεῖο νὰ μοιάζουν μ’ αὐτούς. 

«Κάθε ἁμαρτία τυλίγει τὴν ἀνθρώπινη ψυχὴ σὰν ἕνας ἱστὸς ἀράχνης, γιατί ἡ κακία εἶναι σὰν τὴν ἀτσάλινη κλωστή. Προσπάθησε νὰ τὴν σπάσεις. Κακοὶ ἄνθρωποι σκότωσαν τὸν τσάρο καὶ τώρα χλευάζουν τοὺς ὀρθοδόξους. Εἶναι μεγάλη εὐτυχία γιὰ μᾶς ποὺ ἀξιωθήκαμε νὰ γεννηθοῦμε ὀρθόδοξοι. Ἐπειδή, νά, πολλοὶ λαοὶ δυστυχῶς δὲν γνωρίζουν τὴν Ὀρθοδοξία», ἐπαναλάμβανε συχνὰ ὁ γέροντας. 

Δέκα χρόνια πρὶν ἀπὸ τὴν ἁγιοκατάταξη τοῦ ἁγίου πατριάρχου Τύχωνος -μεγάλου ὁμολογητοῦ τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως- ὁ γέροντας Ἰωσὴφ τὸν θεωροῦσε ἤδη ἅγιο καὶ εἶχε τὴ φωτογραφία του δίπλα ἀπὸ τὴν εἰκόνα τοῦ ἀποστόλου Ἀνδρέα.
 Ὁ Γέροντας ἰσχυριζόταν πὼς οἱ ἐκπομπὲς τῆς τηλεόρασης ἀδειάζουν τὴν ἀνθρώπινη ψυχὴ καὶ τὴν παρεκκλίνουν ἀπὸ τὸ δρόμο τῆς σωτηρίας. 

Μετὰ τὴν παρακολούθηση τέτοιων ἐκπομπῶν ὁ ἄνθρωπος δὲν θέλει νὰ προσευχηθεῖ- καὶ ἂν προσευχηθεῖ, θὰ τὸ κάνει μόνο μὲ τὰ χείλη, ἡ καρδιά του θὰ εἶναι μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεό. Μία τέτοια προσευχή, κατὰ τὸν γέροντα, εἶναι «εἰς κατάκριμα». 

«Ἡ σωτηρία δὲν εἶναι εὔκολο πράγμα», ἔλεγε ὁ γέροντας. «Ἐγὼ δὲν θὰ σᾶς δώσω τὴ σωτηρία “στὸ πιάτο”. Ἀγωνιστεῖτε καὶ προσευχηθεῖτε μόνοι σας. Ἂν θέλετε νὰ σωθεῖτε, γίνετε κουφοί, μουγγοὶ καὶ τυφλοὶ γιὰ τὸν κόσμο».

«ΟΣΙΟΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ ΤΗΣ ΛΑΥΡΑΣ ΤΟΥ ΠΟΤΣΑΕΦ»

(27.11.1897- 01.01.1971)

Μετάφραση Πρωτ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΟΝΙΣΠΟΛΙΑΤΗ.

Ἐπιμέλεια: ΠΕΤΡΟΣ ΜΠΟΤΣΗΣ

Ἀθήνα 2015

Νέο βιβλίο-Όσιος Αμφιλόχιος της Λαύρας του Ποτσάεφ.

Όσιος Αμφιλόχιος της Λαύρας του Ποτσάεφ, Μετάφραση πρωτοπρεσβύτερου Γεωργίου Κονισπολιάτη, Επιμέλεια Πέτρου Μπότση, Αθήνα 2015, σσ. 113.

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

Σ’ ένα κόσμο άκοσμο που που πορεύεται εκπέμποντας την ανάλογη κακοσμία, έρχεται το παρόν βιβλίο, που μετέφρασε στα ελληνικά ο π. Γ. Κονισπολιάτης κι επιμελήθηκε ο κ. Πέτρος Μπότσης, να μας θυμίσει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι «χθές και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας» κι από την άλλη ότι παραμένει «θαυμαστός εν τοις Αγίοις αυτού».

 Τη φορά αυτή έχουμε να γνωρίσουμε το βίο και την πολιτεία ενός Ουκρανού χωρικού, του Ιάκωβου Γκολοβατσιούκ, του μετά ταύτα μικρόσχημου μοναχού Ιωσήφ, που έλαβε τελικά κατά τη χειροτονία του το όνομα Αμφιλόχιος.

 Ο μοναχός αυτός έζησε την εποχή της απάνθρωπης τυραννίας των μπολσεβίκων και δοκιμάστηκε σκληρά κατά τη διάρκεια της επίγειας πορείας του. 

Οι άθεοι τον κυνήγησαν συστηματικά και τον έκλεισαν μεταξύ άλλων σε ψυχιατρείο, απ’ όπου απελευθερώθηκε με επέμβαση της κόρης του Στάλιν Σβετλάνας Αλληλούγιεβας. 

 Ο ταπεινός ιερομόναχος της Λαύρας του Ποτσάεφ με τη χάρη του Θεού θεράπευε τους δαιμονισμένους, αλλά κι άλλους ασθενείς. «Πολλές φορές έπαιρνε πάνω του τις θλίψεις των άλλων, προσποιούμενος το σαλό, δείχνοντας μ’ αυτό τον τρόπο την αιτία της ασθένειας εκείνων που τον επισκέπτονταν…

Πολλοί, που δεν μπορούσαν να καταλάβουν την πνευματική ζωή, τον θεωρούσαν ως ένα αμαρτωλό. Κι ο ίδιος όμως έλεγε πολλές φορές για τον εαυτό του: «Εσείς πιστεύετε ότι είμαι άγιος άνθρωπος. Εγώ όμως είμαι ένας αμαρτωλός! Το θαύμα της θεραπείας σας οφείλεται στη δική σας προσευχή και πίστη».

Ο Θεός τον είχε προικίσει και με το  προορατικό χάρισμα, ώστε έβλεπε γεγονότα που θα γίνονταν μετά την κοίμησή του. 
Ο Όσιος εκοιμήθη εν Κυρίω την πρώτη Ιανουαρίου του 1971. Κατά την εκταφή, στις 15 Απριλίου 2002, το λείψανό του βρέθηκε άφθορο. Σήμερα βρίσκεται στη Λαύρα του Ποτσάεφ στη Δυτική Ουκρανία. Στην περιοχή αυτή βρίσκεται το άντρο των αντίχριστων Ουνιτών, των μασκοφόρων Παπικών. Το άφθορο λείψανο του Οσίου Αμφιλοχίου αποτελεί, με τη χάρη του Θεού, ανάχωμα στις αντίχριστες μεθοδεύσεις των αιρετικών αυτών και ταυτόχρονα στήριγμα των Ορθοδόξων της χώρα κι όχι μόνο. Η μνήμη του εορτάζεται στις 12 Μαΐου. Η ευχή του να μας σκεπάζει.

http://panayiotistelevantos.blogspot.gr/2015/12/blog-post_97.html

Άγιος Αμφιλόχιος του Ποτσάεβ(+1971)με άφθαρτο λείψανο

Ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Ποτσάεβ όπου και τα λείψανα των Αγίων Αμφιλοχίου και Ιώβ

Οι Άγιοι Αμφιλόχιος και Ιώβ(Ο βίος του Οσίου Ιώβ του Ποτσάεβ ΕΔΩ) είναι οι δυο μεγάλοι άγιοι της Λαύρας του Ποτσάεβ,του μεγαλύτερου ανδρικού μοναστηριού της Ουκρανίας.Τα άφθαρτα λείψανά τους τα οποία βρίσκονται σε μια σπηλιά κάτω από τον Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στέκονται αδιαψευστοι μάρτυρες της αγιότητος τους.

Ο βίος του Αγίου Αμφιλοχίου του Ποτσάεβ

Ο Άγιος Αμφιλόχιος γεννήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1897 στο χωριό Ιλόβιτσα της περιοχής Σούμστσινα στην οικογένεια του Βαρνάβα Γκολοβατιούκ.Στην βάπτιση πήρε το όνομα Ιάκωβος προς τιμήν του Αγίου Ιακώβου του Πέρσου.Μάζι με τα εννιά αδέλφια του πήρε χριστιανική ανατροφή..Τον ζήλο του για προσευχή και εκκλησιασμό τα κληρονόμησε από την μητέρα του.
 Το 1912,στα 15 του χρόνια πήγε στον στρατό.Κατά τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν νοσοκόμος κάπου στην Σιβηρία.Το 1919 επέστρεψε στο χωριό του βοηθώντας τους αρρώστους που του το ζητούσαν.

 Στις 8 Ιουλίου 1932,με την ευλογία του επισκόπου έγινε δόκιμος μοναχός στο Ποτσάεβ και μετά απο λίγο εκάρη μοναχός με το όνομα Ιωσήφ.Το 1933 χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος και το 1936 ιερομόναχος.Εν τω μεταξύ απεφοίτησε και απο το Θεολογικό Σεμινάριο της Λαύρας του Ποτσάεβ.Όταν έλαβε το μεγάλο σχήμα πήρε το όνομα Αμφιλόχιος.Στις 6 Απριλίου 1957 ονομάστηκε πνευματικός των προσκυνητών του Ποτσάεβ.

 Το φθινόπωρο του 1962,τον συνέλαβαν οι κομμουνιστές και τον έκλεισαν στο ψυχιατρείο.Τον ελευθέρωσαν χάρη στην Σβετλάνα Αλληλούεβα,την κόρη του Στάλιν,την οποία ο άγιος είχε θεραπεύσει από μια ασθένεια.
 Εγκαταστάθηκε στο πατρικό του.Τα θαύματά του ήταν αμέτρητα και ειχε το προορατικό και διορατικό χάρισμα.Εκατοντάδες άνθρωποι τον επισκέπτονταν κάθε μέρα.Πολλές φορές τους έλεγε:«Εσείς νομίζετε πως είμαι άγιος;.Ένας αμαρτωλός άνθρωπος είμαι.Οι θεραπείες οφείλονται στην πίστη σας και μόνο»!

 Το 1965 μετακόμισε σε μια ανηψιά του.Στην αυλή αυτού του σπιτιού έχτισε και ένα μικρό παρεκκλήσι,όπου προσευχόνταν και άγιαζε το νερό με το οποίο θεράπευε τους ασθενείς.Έφτιαξε και ένα πολύ μεγάλο τραπέζι ,όπου καλούσε τους πιστούς να γευτούν από το ευλογημένο του τραπέζι.

  Έζησε 77 χρόνια.Έγιναν εναντίον του πολλές απόπειρες δολοφονίας.Πέθανε δηλητηριασμένος στις 1 ιανουαρίου 1971.

Τον Απρίλιο του 2002 το λείψανό του βρέθηκε άφθαρτο.

Η μνήμη του τιμάται στις 1 Ιανουαρίου και στις 29 Απριλίου(Ν.Η.)