ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΤΟΥ BEZDIN

 Στην πόλη Αράντ ,στην Δυτική Ρουμανία και σε απόσταση 36 χλμ βρίσκεται το σέρβικο μοναστήρι του Μπεζντίν.Είναι ένα από τα πέντε σέρβικα μοναστήρια που βρίσκονται σε ρουμανικό έδαφος[Στην Δυτική και ΒόρειοΔυτική Ρουμανία ζει σερβική μειονότητα.Η αναγνωρισμένη από το κράτος Σερβική Επισκοπή της Τιμισοάρας αριθμεί εκτός από τα πέντε μοναστήρια και 56 ενορίες].

Μονή Bezdin και ο τόπος που βρέθηκε το λείψανο

Σε αυτό το μοναστήρι λοιπόν του Μπεζντίν βρίσκεται το άφθαρτο λείψανο του Αγίου Κυρίλλου το οποίο βρέθηκε το 2011 στην αυλή της μονής.

Ο Άγιος Κύριλλος γεννήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1791 στο Baoşici της περιοχής Μπόκα του Μαυροβουνίου.Οι γονείς ονομάζονταν Ιωάννης και Άντζεα.Προερχόνταν από παλιά ιερατική οικογένεια και οπαππούς του ήταν ιερέας.

Στην βάπτισή του έλαβε το όνομα Κωνσταντίνος.Σε ηλικία 14 ετών έγινε δόκιμος μοναχός στην Μονή Savina στο Μαυροβούνιο και εκάρη μοναχόςτο 1810.Το 1812 χειροτονήθηκε διάκονος από τον επίσκοπο Βενέδικτο Κράλιεβιτς του Σιμπένικ(Δαλματία) και ο ίδιος τον χειροτόνησε ιερομόναχο το 1815
Ήταν γραμματέας του επισκόπου Βενεδίκτου σε μία περίοδο που η περιοχή ήταν μέρος της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας.

Ο Άγιος Κύριλλος αντιτάχθηκε στην φιλοπαπική πολιτική και στις προσπάθειες του Βενεδίκτου(ίσως κατόπιν πιέσεων των Παπικών)να περάσουν οι Ορθόδοξοι της επαρχίας του στους Ουνίτες.

Μη με κάψετε αδελφοί μου! Σας ικετεύω!

ΝΩΝΤΑΣ ΣΚΟΠΕΤΕΑΣ

"...Πρωινό Αυγουστιάτικο κάτω απ τον Ταΰγετο. Στα τελειώματά του το καλοκαίρι. Ατμόσφαιρα καθάρια! Η ματιά σου, ανεμπόδιστη φτάνει ως την άκρη του γαλάζιου. Οξυγόνο αμόλυντο ξεχείλιζε στα στήθη, σαν ανεβαίναμε με τον Γιώργη το ανηφορικό πετρωτό καλντερίμι. Αφήσαμε τα γυναικόπαιδα να κοιμούνται και μόλις αχνοβασίλεψε ο ηλιάτορας πίσω από την πυραμίδα του Πενταδάχτυλου, πήραμε τον δρόμο για τα ελατόφυτα ψηλώματα που ακουμπάνε ουρανό. Λίγο νερό σ' ένα παγουράκι και ένα μαγκούρι κομμένο από δασύσκιωτη μουριά, να στηρίζει στο δυσκόλεμα και στα αγκαθωτά περάσματα. Η θάλασσα στο πέρα κάτω, προβάλλει σαν υφάδι απαλό στρωμένο γύρω από την πέτρα και την ελιά, την ευλογημένη μάνα-γη των Μανιατών. Πως πέρασε έτσι άλαλα τόση ώρα! Γεμάτη από αναρίθμητες λέξεις η σιωπή. Κελαηδιστές του ουρανού μέσα σε δροσοστάλαχτες φυλλωσιές, φτέρες και περήφανα αειθαλή, προσθέτουν κι άλλες δοξολογίες, σ αυτές που ήδη η ψυχή μας ήδη αναπέμπει.

Στο κατέβασμα, τολμάμε να αρθρώσουμε λίγες λέξεις και να νοθεύσουμε για ελάχιστα τους ήχους του Θεού.

- Κουράστηκα αδελφέ μου! Ας ξαποστάσουμε λίγο! Εκείνη τη στιγμή περνάγαμε μπροστά απ το Κοιμητήρι των Πριπιτσίων.

-Να, ας μπούμε εδώ να πάρουμε μια ανάσα! 

Θυμήθηκα τότε ξαφνικά έναν Αγιορείτη σοφό Γέροντα, τον Προφητηλιάτη π.Ιωακείμ, που έχει τοποθετήσει πάνω απ το Κοιμητήρι και το οστεοφυλάκιο της Σκήτης του, μια επιγραφή: "Φιλοσοφική Σχολή"

-Ας μπούμε λοιπόν να φοιτήσουμε! είπα στον Γιώργη που στιγμιαία απόρησε… 

-Στη Φιλοσοφική σχολή…του είπα και μπήκε αμέσως στο νόημα!

-Τέσσερις έχουμε εδώ στο Ξεχώρι! Κάθε μια σπουδαία…έχει βγάλει αρκετούς τελειόφοιτους και έχει προβιβάσει και κάποιους για ανώτατες σπουδές …αιώνιες, στο Πανεπιστήμιο του Παραδείσου!

Κάποιος είπε, πως η ζωή αυτή η πρόσκαιρη δεν είναι τίποτε άλλο, παρά ένας διαρκής αγώνας να απομακρύνουμε συνεχώς το ρ από το άγριο και να το μεταστρέφουμε σε άγιο! Το τόσο φιλεπίστροφο αυτό γράμμα!

Οσίου Στεφάνου του Χωρηβίτη- Σιναΐτη(+13 Ιουλίου)

Άγνωστος για τους περισσότερους ο Όσιος Στέφανος.
Αναμφισβήτητα η έρημος του Σινά αποτελεί μια δεξαμενή αγιότητος. Αυτή η δεξαμενή ανέδειξε και τον Όσιο Στέφανο τον Σιναΐτη !
Στο έβδομο κεφάλαιο της Κλίμακος ο Άγιος Ιωάννης μας αναφέρει για τον Όσιο Στέφανο τον Σιναΐτη το γνωστό μας από το αλώβητο και άφθαρτο σκήνωμα του, που φυλάσσεται ως θησαυρός για αιώνες τώρα στο οστεοφυλάκιο της μονής της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά.

Ο όσιος Στέφανος έζησε σε ένα κελλί πλησίον της Αγίας Κορυφής και πλησίον του σπηλαίου όπου κρύφτηκε ο Προφήτης Ηλίας.
Εκεί διέπρεψε για χρόνους πολλούς στην ησυχία της ερήμου με αυστηρή άσκηση όπου έλαβε τις πολύτιμες αρετές της νηστείας και των δακρύων.
Ο Όσιος Στέφανος για 40 ολόκληρα χρόνια έζησε στην έρημο του Σινά με ακατάπαυστα δάκρυα και κατάνυξη γι’ αυτό και δικαιώθηκε από Τον Κύριο !

Παρέδωσε την ψυχή του Στον Κύριο σε στάση προσευχής, καθήμενος με ελαφρώς γερμένο προς τα κάτω το κεφάλι, ντυμένος με το ευτελέστατο ασκητικό του τριβώνιο και κομποσκοίνι της αδιάλειπτης προσευχής στα άγια δάχτυλα του.
Σήμερα οι προσκυνητές, έχουν την ιδιαίτερη ευλογία, να προσκυνούν το άφθαρτο λείψανο του οσίου Στεφάνου στο κοιμητήριο των πατέρων της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά ανάμεσα στα οστά τον πατέρων που ασκήτεψαν στην Ιερά Μονή της Νύμφης Του Χριστού Αικατερίνης στο Όρος Σινά

Όσιος Αθανάσιος Α' Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης(+28 Οκτωβρίου)

  Ο Όσιος Αθανάσιος γεννήθηκε στην Αδριανούπολη της Θράκης (ή κατά άλλες πηγές στην Ανδρούσα της Μεσσηνίας περί το 1235 ), από τους ευσεβείς γονείς Γεώργιο και Ευφροσύνη. Το πρώτο του όνομα ήταν Αλέξιος και ήταν άνθρωπος μεγάλης εγκράτειας και σωφροσύνης. Ασπάσθηκε τον μοναχισμό σε νεαρή ηλικία και ασκήτευσε στο Άγιο Όρος και στο μοναστήρι του Γάνου της Θράκης.

  Ο Όσιος Αθανάσιος διακρίθηκε για την αυστηρότητα των αντιλήψεων του, όχι μόνο στον μοναχικό βίο αλλά και στην ποιμαντική δραστηριότητα του κλήρου και ιδιαιτέρως των επισκόπων. Η προσπάθεια του να επιβάλει την τάξη στους απείθαρχους και περιφερόμενους μοναχούς, όπως και η επιμονή του για την επιστροφή των επισκόπων που έμεναν στης Κωνσταντινούπολη στις επαρχίες τους προκάλεσε οξύτατες αντιδράσεις. Οι θαρραλέες προσπάθειές του, που θα έδιναν ριζικές λύσεις στα σοβαρά προβλήματα της Εκκλησίας, δυστυχώς δεν τελεσφόρησαν, διότι ήρθαν σε αντίθεση με τις γενικότερες τάσεις της εποχής του.

  Στον διορατικό αυτόν Πατριάρχη οφείλονται οι σχετικές «Νεαραί», που εξεδόθηκαν από τον αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β´ τον Παλαιολόγο (1282 – 1328 ), όπως φαίνεται από τις αξιολογότατες επιστολές του Πατριάρχη προς τον αυτοκράτορα. Οι θιγόμενοι από αυτά τα αυστηρά μέτρα επίσκοποι και μοναχοί έγιναν προσωπικοί του αντίπαλοι και επιδόθηκαν στην κατασυκοφάντηση του Πατριάρχη, και τον ανάγκασαν να παραιτηθεί δύο φορές. 

Την πρώτη φορά διαδέχτηκε τον Γρηγόριο, τον Κύπριο (1289 - 1293 ) και τη δεύτερη φορά (1304 - 1311) τον Ιωάννη IB'.

O Μητροπολίτης Ζαχουμίου -Ερζεγοβίνης της Σερβικής Εκκλησίας Λεόντιος και το άφθαρτο λείψανό του

  Το 2010 το λείψανο του Μητροπολίτη Ζαχουμίου -Ερζεγοβίνης,της Σερβικής Εκκλησίας, Λεοντίου  βρέθηκε όταν καθαρίζονταν τα ερείπια της κατεστραμμένης Εκκλησίας στο Μόσταρ.

Κοιμήθηκε το 1888 και ετάφη στην Εκκλησία της Αγίας Τριάδος.

Τι έγραφε ο σέρβικος τύπος το 2010(όταν και βρέθηκε το λείψανο):

Κατά την πρόσφατη εκκαθάριση των υπολειμμάτων του κατεστραμμένου καθεδρικού ναού στο Μόσταρ, προκειμένου να τον αποκαταστήσουν, οι ιερείς βρήκαν τα άφθαρτα λείψανά του στον τάφο του Μητροπολίτη Ζαχουμίου-Ερζεγοβίνης Λεόντιου Ραντούλοβιτς, ο οποίος ισοπεδώθηκε μαζί με την εκκλησία πριν από 18 χρόνια[1992]. 

Το σώμα του Μητροπολίτη, που θάφτηκε πριν από 122 χρόνια, σώζεται πλήρως και τα άμφια όπως και το εγκόλπιο με την Παναγία είναι άθικτα. Πολλοί πιστοί που έρχονται να προσκυνήσουν τα λείψανα λένε ότι μια ιδιαίτερη ευωδιά απλώνεται στην εκκλησία.

Δεν θα μπορούσαμε να λάβουμε μεγαλύτερη ευλογία από αυτή στην αρχή της ανακαίνισης του Καθεδρικού Ναού της Αγίας Τριάδας. Βρήκαμε το σώμα του πλήρως διατηρημένο, δεν αποσυντέθηκε παρόλο που ο τάφος ήταν εμποτισμένος με νερό. Και τα ρούχα είναι σχεδόν ανέγγιχτα – λέει ο ιερέας της ενορίας του Μόσταρ Radivoje Krulj.

Ο μητροπολίτης Λεόντιος εννήθηκε στο χωριό Τούλα κοντά στο Πόποφ Πόλγια στη Σέρβικη οικογένεια Ραντούλοβιτς το 1835 και βαφτίστηκε με το όνομα Λουκάς. Σπούδασε στο σχολείο υπό τη διεύθυνση του θείου του Ioannikiy (Pamucine) στο Μόσταρ το 1844 - 1849 και στη συνέχεια συνέχισε τις σπουδές του στο μοναστήρι Duji . Εισήλθε στο θεολογικό σεμινάριο στο Βελιγράδι , αλλά αναγκάστηκε να το εγκαταλείψει λόγω ασθένειας.
Το 1856 εκάρη μοναχός με το όνομα Λεόντιος και την ίδια χρονιά χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος και ιερομόναχος .

Κατά τη διάρκεια της σερβικής εξέγερσης στην Ερζεγοβίνη υπό την ηγεσία του Λούκα Βουκάλοβιτς, ήταν συνεργάτης του. Όταν ο Λουκάς ήλθε σε διαφωνία με την αυλή, ο πατέρας Λεόντιος πήγε στο Ντουμπρόβνικ και στη συνέχεια στο Ζαντάρ , όπου ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του.

Ο Καθεδρικός Ναός της Αγίας Τριάδος σήμερα

Μετά την ειρήνευση της εξέγερσης της Ερζεγοβίνης, έγινε ιερέας της ενορίας στο Μόσταρ , αλλά σύντομα συνελήφθη από τις οθωμανικές αρχές και οδηγήθηκε στη φυλακή . Πέρασε ένα χρόνο στη φυλακή στο Σεράγεβο. Τον Μάρτιο του 1871, η τουρκική κυβέρνηση τον έστειλε από το Σαράγεβο στην Κωνσταντινούπολη και στη συνέχεια από την Κωνσταντινούπολη στην Τρίπολη, όπου έμειναν για τρεις μήνες. Μετά από αυτό στάλθηκε στην πόλη Fezzan Murzouk . Πέρασε 5 ολόκληρα χρόνια σε αυτόν τον αφρικανικό τόπο, μέχρι το 1876. Απελευθερώθηκε χάρη στην παρέμβαση ξένων προξένων και επέστρεψε στο Ντουμπρόβνικ και στο Τσετίνιε, όπου χρειάστηκε να παραμείνει μέχρι το 1878 λόγω της εξέγερσης της Ερζεγοβίνης.

ΟΣΙΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ Ο ΣΙΝΑΙΤΗΣ 1500 ΧΡΟΝΩΝ ΣΤΟ ΟΡΟΣ ΣΙΝΑ

                    

 Ο Όσιος Στέφανος για (40) ολόκληρα χρόνια, έζησε στην έρημο του Σινά, με ακατάπαυστα δάκρυα και κατάνυξη.Παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο σε στάση προσευχής, καθήμενος με ελαφρώς γερμένο προς τα κάτω το κεφάλι, ντυμένος με το ευτελέστατο ασκητικό του τριβώνιο και το κομποσκοίνι της αδιάλειπτης προσευχής, στα άγια δάχτυλα του.

 Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ ΕΙΠΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΣΙΟ ΣΤΑΦΑΝΟ ΤΟΝ ΣΙΝΑΙΤΗ ΟΤΙ ΖΟΥΣΕ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΚΟΡΗΦΗ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ ΕΚΕΙ ΑΣΚΗΤΕΨΕ ΤΟΝ 6ο ΑΙΩΝΑ

 Σήμερα οι προσκυνητές, έχουν την ιδιαίτερη ευλογία, να προσκυνούν το άφθαρτο λείψανο του οσίου Στεφάνου στο κοιμητήριο των πατέρων της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά, ανάμεσα στα οστά των Πατέρων που ασκήτεψαν στην Ιερά Μονή Της.

O Άγιος Ἀνδρέας της Θείας Αγάπης(Μπογκολιούμπσκ) Μεγάλος Ηγεμόνας του Κιέβου

 

Ἦταν γιός τοῦ Μεγάλου Ἡγεμόνα τοῦ Κιέβου Γεωργίου τοῦ Μακρόχειρα (στή ρωσική Ντολγκορούκι)καί ἐγγονός του Βλαδιμήρου του Μονομάχου καί ἔτυχε ἱκανῆς παιδείας. Ἀρχικά ἀνέλαβε τήν Ἡγεμονία τοῦ Βλαδιμήρ, ὅπου ἐπέδειξε μεγάλες διοικητικές ἱκανότητες. Ὅταν πατέρας του ἔγινε Μεγάλος Ἡγεμόνας, ὁ Ἀνδρέας μετακινήθηκε στό Βύσγκοροντ, ἀπ' ὅπου πῆρε τήν μετέπειτα ἐφέστια Εἰκόνα τῆς Ρωσίας, τήν ἐπονομαζομένη "Παναγία τοῦ Βλαδιμήρου".

 Κατά την παράδοση όταν ο πρίγκηπας μετακινήθηκε από το Βίσγκοροντ στο Σουζντάλ το 1155 μαζί του είχε πάρει την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας από το μοναστήρι Mezhyhirya και μπροστά στην οποία διάβαζε κάθε μέρα προσευχές.

Μια μέρα και ενώ βρισκόνταν σε απόσταση 11 βερστίων από την πόλη του Βλαντιμίρ,κοντά στον ποταμό Κλιάζμα,τα άλογα που κουβαλούσαν την εικόνα σταμάτησαν και δεν προχωρούσαν.Ο πρίγκηπας πήγε στην σκηνή του να προσευχηθεί και είδε σε όραμα την Παναγία,η οποία κρατούσε στο δεξί χέρι ένα ειλητάριο.Τον πρόσταξε ν'αφησει την εικόνα στην πόλη του Βλαντιμίρ και να χτίσει ένα μοναστήρι στον τόπο του οράματος

 Ὁ Ἀνδρέας πράγματι ἵδρυσε μονή καί ἔπειτα πόλη καί ζήτησε νά ἁγιογραφήσουν τήν ἐμφάνιση τῆς Θεομήτορος στήν ἀναξιότητά του. Ὅλα (ἡ Μονή, ἡ πόλη, ἡ εἰκόνα, ἀλλά καί ὁ ἴδιος), ὀνομάσθηκαν "τῆς Θείας Ἀγάπης" (στή ρωσική Μπογκολιούμποβο).
Ἡ εἰκόνα παριστᾶ τὴ Θεομήτορα ὁλόσωμη, μὲ εἰλητάριο στὸ χέρι, νὰ ἀπευθύνεται, σὲ στάση μεσιτείας πρὸς τὸν Κύριο, ὁ ὁποῖος εὐλογεῖ διὰ τῆς δεξιᾶς χειρός.

Ὅσιος Λουκᾶς ἐν Στειρίῳ και Ἱερά Μονή Ὁσίου Λουκᾶ Βοιωτίας

Α) Ὁ Ὅσιος Λουκᾶς

Ὁ προικισμένος μὲ ἐγκράτεια καὶ ἀρετή, ἐργατικότητα καὶ φιλοκαλία, φιλοξενία, φιλανθρωπία καὶ εὐσπλαγχνία, μὲ προφητικὴ ἱκανότητα καὶ γνώση τῶν ἐνεστώτων, μὲ ἀσκητικότητα καὶ ταπεινοφροσύνη Ὅσιος Λουκᾶς ὁ Στειριώτης (896-953), ὑπῆρξε ἱδρυτὴς τῆς ὁμώνυμης βυζαντινῆς Μονῆς στὸ Στείριο Βοιωτίας, 32 χιλιόμετρα ἀπὸ τὴν Λιβαδειά (μέσω Διστόμου πρὸς Ἀράχωβα). Πρόκειται γιὰ ἕναν ἀπὸ τοὺς σπουδαίους ἀναμορφωτὲς τοῦ ἑλλαδικοῦ μοναχισμοῦ κατὰ τὸν 10ον αἰώνα (Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης, Νίκων ὁ Μετανοεῖτε, Μελέτιος ὁ νέος, Κλήμης τοῦ Σαγματᾶ, καὶ ἄλλοι). Ἔχοντας παιδιόθεν κλήση πρὸς τὸν μοναχικὸ βίο ὁ Λουκᾶς ἀπὸ 14 ἐτῶν ἄφησε τοὺς γονεῖς του, ποὺ κατάγονταν ἀπὸ τὴν Αἴγινα, καὶ κατέφυγε σὲ ἀπομονωμένους τόπους γιὰ νὰ ζήσει ἤρεμη πνευματική ζωή. Διαδοχικά· στὰ Γιαννημάκια ἕως τὸ 917, στὸ Ζεμενὸ Κορινθίας καὶ στὴν Πάτρα (917-927), πάλι στὰ Γιαννημάκια (ἢ Γιαννιμάτζι, 927-932), στὸ Καλάμιο (939-942), στὸ Ἀμπελάκι ὄρους Ζάλτσας (942-945) καὶ ἀπὸ τὸ 945 ὥς τὴν ἡμέρα τῆς ὁσιακῆς κοιμήσεώς του (953) στὸ μέρος ὅπου ἵδρυσε τὴν Μονή.

Κατὰ τὸν Εὐστράτιο Γ. Στίκα, ὁ Ὅσιος Λουκᾶς μετὰ τὸ 14ο ἔτος ἐκάρη μοναχὸς στὴν Μονὴ τῆς Παντανάσσης Ἀθηνῶν -δηλαδὴ τὸ Μοναστηράκι- τὸ 910· ὑπακούοντας σὲ παράκληση τῆς μητέρας του καὶ ἐντολὴ τοῦ ἡγουμένου ἐπέστρεψε στὴν οἰκογένειά του και ἀφοῦ ἔπεισε τὴν μητέρα του, πῆγε καὶ ἔζησε στὸ ὄρος Ἰωαννίτζη Φωκίδος (910-917), ὕστερα κοντὰ σὲ στυλίτη στὸ Ζεμενὸ Κορινθίας (917-927), καὶ πάλι στὸ Ἰωαννίτζη (927-939), κατόπιν στὸ Καλάμιο δυτικὰ τῆς Ἀντικύρας στὸν Κορινθιακὸ κόλπο (939-942), μετὰ στὸ νησάκι Ἀμπελώνα (942-945) καὶ τέλος ἀπὸ τὸ 945 ὥς τὴν κοίμησή του (953) στὸ Στείριο.

Ἔχοντας μόνιμο συνοδὸ τὴν φήμη του ὡς αὐστηροῦ καὶ ἁγίου μοναχοῦ, προσείλκυσε ἐνωρὶς ὄχι μόνον ἄλλους ἀσκητές, ἀλλὰ και ἁπλοὺς χριστιανούς, ὅπως καὶ ἐπιφανεῖς ἀξιωματούχους, σὰν τὸν διοικητὴ τοῦ Θέματος τῆς Ἑλλάδος, τὸν πρωτοσπαθάριο Κρηνίτη Ἀροτρᾶ, μὲ τὸν ὁποῖον συνδέθηκε μὲ θερμὴ καὶ στενὴ φιλία καὶ ὁ ὁποῖος βοήθησε στὴν ἀνέργεση τοῦ ἀρχικοῦ ναοῦ τῆς Ἁγίας Βαρβάρας καὶ τῶν πρώτων κελλιῶν τῆς Μονῆς. Ἡ βοήθεια συνεχίσθηκε καὶ μετὰ τὸν θάνατό του, ὅταν ἐπαληθεύτηκε ἡ πρόβλεψή του γιὰ ἀπελευθέρωση τῆς Κρήτης ἀπὸ τοὺς Σαρακηνούς (961), ὁπότε ὁ βυζαντινὸς αὐτοκράτορας Ῥωμανὸς Β´ Φωκᾶς προίκισε τὴν Μονή, μὲ πλούσιες δωρεὲς καὶ βασιλικὲς χορηγίες.

Το βράδυ της 7ης Φεβρουαρίου του έτους 953 μ.Χ. ο Όσιος, σε ηλικία 56 ετών. Αφησε την τελευταία του πνοή και παρέδωσε με ηρεμία και γαλήνη το πνεύμα του στον Θεό, για να απολαύσει εκεί τους καρπούς των άθλων και καμάτων του επί της γής. Το πρωί της επομένης ημέρας, 8ης Φεβρουαρίου, ο πρεσβύτερος Γρηγόριος με τους λοιπούς μοναχούς, αφού προσκάλεσε και τους γύρω χωρικούς, ενταφίασε το σεπτό σκήνωμα του Οσίου στο δάπεδο του κελιού του, στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο, όπου ακριβώς του είχε υποδείξει ο ίδιος λίγο πριν από την κοίμησή του, προφητεύοντας μάλιστα ότι ο τόπος εκείνος έμελλε να δοξαστεί.

Περί τον Ιούλιο του έτους 953 μ.Χ., έξι μήνες μετά την κοίμηση του Οσίου, ο μοναχός Κοσμάς από την Παφλαγονία, πού ταξίδευε προς την Ιταλία, σταμάτησε μετά από Θεϊκό όνειρο στο Στείρι, στη μονή όπου με ιδιαίτερη φροντίδα και αγάπη επιμελήθηκε και καλλώπισε το νωπό τάφο του Οσίου. Τον ανύψωσε λοιπόν με επιχωμάτωση, τον έντυσε με εγχώριες πλάκες και τον περιέβαλε με κιγκλίδες.

Δύο χρόνια αργότερα, γύρω στα μέσα του έτους 955 μ.Χ., μαθητές και συμμοναστές του Οσίου, σε ένδειξη σεβασμού και αγάπης προς τον πνευματικό τους πατέρα, συμπλήρωσαν και διακόσμησαν το ναό της Αγίας Βαρβάρας, πού είχε ακόμη ορισμένες ατέλειες. Έκτισαν επιπλέον κελιά για τους μοναχούς, των οποίων ο αριθμός είχε αυξηθεί, καθώς και ξενώνες για την υποδοχή και εξυπηρέτηση των προσκυνητών και επισκεπτών. Τέλος, το κελί του Οσίου, όπου βρισκόταν και ο τάφος του, το μετέτρεψαν σε ωραιότατη Εκκλησία σταυρικού σχήματος.

13 Δεκεμβρίου 1986 – Μετά από περιπέτειες 5 και πλέον αιώνων το ιερό λείψανο του Οσίου Λουκά επιστρέφει από τη Βενετία στην Ιερά Μονή Του

Ο τάφος με το ιερό λείψανο του Οσίου έγινε πόλος έλξεως πλήθους πιστών και πηγή ακένωτη θαυματουργικών ιάσεων.Η παράδοση του μοναστηριού βεβαίωνε ότι τα ιερά

Ο βίος της Οσίας Σμαράγδας(Ονιστσένκο)[+10 Ιανουαρίου 1945]

Βιντσέντσιου Ντάσκαλου-Περιοδικό ''Lumea monahilor'', nr. 113, noiembrie 2016, pp. 28-31.

Μετάφραση-επιμέλεια π.Γεώργιος Κονισπολιάτης-proskynitis.blogspot

 Γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 1858 στο χωριό Μαρκόβτσι,περιοχή Τσερνίχιν,στην Βόρεια Ουκρανία, στην οικογένεια του Αβραάμ και της Μαρίας Ονιστσένκο. Μετά τον θάνατο του συζύγου της,και καθώς τα μεγαλύτερα παιδιά είχαν φύγει σε άλλες πόλεις,η Μαρία έμεινε μόνη της με την μικρή Ουλιάνα(την μετέπειτα Αγία Σμαράγδα). 

Η σοβαρή ασθένεια της μικρής Ουλιάνας ήταν μία μεγάλη δοκιμασία για την Μαρία. Είχε ήδη αρχίσει τις προετοιμασίες για την κηδεία. Ο ιερέας που ήλθε να την εξομολογήσει,ζήτησε από την Μαρία όπως όταν η μικρή Ουλιάνα γίνει καλά να την στείλει στο μοναστήρι της Υπαπαντής στο Νιζίν. Από τη στιγμή που οι ελπίδες να ζήσει ήταν ελάχιστες και είχε ήδη αρχίσει να προετοιμάζει τα της κηδείας,η Μαρία συνέναισε στα λεγόμενα του ιερέα. Ωστόσο,πιάστηκε από τα λόγια του ιερέα,και γεμάτη ελπίδα άρχισε να προσεύχεται θερμά. Η Ουλιάνα πραγματικά έγινε καλά.

Στο μοναστήρι του Νιζίν,που βρίσκεται χτισμένο στην αριστερή όχθη του ποταμού Δνείπερου,είχε πολλές μοναχές και φρόντιζαν πολλά ορφανά. Η Ουλιάνα είχε επισκεφτεί πολλές φορές,μαζί με τους γονείς της,το μοναστήρι και κάποιες φορές είχε σκεφτεί ότι και η ίδια ίσως κάποτε θα ζούσε εκεί.

Το 1876 έλαβε το μικρό μοναχικό σχήμα. Το 1914,όταν η Ρωσία μπαίνει στον Α'Παγκόσμιο Πόλεμο,πεθαίνει η ηγουμένη. Η αδελφότητα,λαμβάνοντας υπ'όψιν τις αρετές της,την υπακοή,την άσκησή της,ζητούν να γινέι εκείνη ηγουμένη. Αρνείται την πρόταση θεωρώντας πως δεν είναι άξια.Οι μαναχές επιμένουν.Μετά από πολυήμερες προσευχές και ακούγοντας την συμβολή του πνευματικού της,δέχεται. Το μοναστήρι αντιμετώπιζε καθημερινές προκλήσεις και οι άνθρωποι έτρεχαν να απαλύνουν τον πόνο τους εκεί. Η προσευχή είναι το στήριγμά τους. Τα γεγονότα τρέχουν γρήγορα. Η Αυστροουγγρική κατοχή,η εγκατάσταση του Κόκκινου Στρατού,το τέλος του Α'Παγκοσμίου Πολέμου,ο εμφύλιος...

Το 1922 οι αρχές συλλαμβάνουν την μοναχή Σμαράγδα,ενώ έχει αρχίσει και η κατάσχεση της εκκλησιαστικής περιουσίας από τους μπολσεβίκους. Ανακρίσεις,χτυπήματα,ύβρεις,εκφοβισμοί...Η ηγουμένη απαντάει με ηρεμία και αποκρούει κάθε κατηγορία.

 Την εποχή εκείνη πεθαίνει η ηγουμένη της Μονής της Αναλήψεως στο Νιζίν.Παραδίδουν το σώμα της στην αδελφότητα και μετά από προσευχές και τις φροντίδες τους την επαναφέρουν στην ζωή!

 ''Κλινικός θάνατος'',αυτή είναι η ετυμηγορία όλων.

''Θαύμα!'',είναι η απάντηση εκείνων που βλέπουν στο γεγονός την θεία επέμβαση. Και τα δύο γίνονται ουσιώδη χάρη στην παρρησία εκείνης που για δεύτερη φορά νικάει τον θάνατο και η οποία αγωνίζεται για το δικαιώματα της αδελφότητας που ποιμαίνει. Αυτό φέρνει την δεύτερη σύλληψή της,στις 13 Μαΐου 1922.Καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκισης.Το 1925 βρίσκεται και πάλι κοντά στην αδελφότητα. Παρότι γνωρίζει ότι ο διωγμός πλησιάζει στο ζενίθ του,συνεχίζει την δραστηριότητά της. Επισκέπτεται τα κοντινά χωριά.Στηρίζει τους ιερείς των οποίων τους ναούς έκλεισαν. Φροντίζει τους φτωχούς,τις χήρες,τους γέρους,κυρίως όμως τα ορφανά.

Το 1927,οι μπολσεβίκοι κλείνουν το μοναστήρι. Συνοδεύει τις μοναχές που επιστρέφουν στα σπίτια τους και τους προσφέρει λόγο ελπίδας και ένα συμβολικό δώρο. Έπειτα,η Οσία Σμαράγδα,μαζί με άλλες 28 ηλικιωμένες μοναχές,κατευθύνεται προς το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου στο Κόζελετς. Όπως και στο Νιζίν φροντίζει για την εύρυθμη λειτουργία της μονής και βοηθάει τους εμπερίστατους. Το 1930 συλλαμβάνεται ξανά.Της υπόσχονται ότι θα ανοίξουν πάλι την μονή και θα της προσφέρουν οικονομική βοήθεια εαν θα γίνει πληροφοριοδότρια. Αρνείται επειδή «ο Θεός έδωσε- σε εμένα και στην αδελφότητα-ότι είχαμε ανάγκη».

Όταν απελευθερώνεται ,την αναγκάζουν να μείνει σε ένα διαμέρισμα στο Κοζελέτς. Μετά την επίθεση του Χίτλερ,ο Στάλιν ζητάει την βοήθεια της Εκκλησίας και έτσι τα μοναστήρια ξανανοίγουν.Η Οσία Σμαράγδα βρίσκει το μοναστήρι στο Νιζίν ερειπωμένο αφού είχε μετατραπεί σε αποθήκη πυρομαχικών. Με γυμνά χέρια προσπαθούν να το συνεφέρουν.Κάποιοι την κοιτούν με έκπληξη,φόβο και ειρωνεία. Οι εβδομάδες περνούν αλλά δεν το βάζουν κάτω. Σιγά- σιγά σπεύδουν πολλοί πιστοί από τα γύρω χωριά να βοηθήσουν. Ένας ιερέας που είχε επιβιώσει από τα γκούλαγκ,τελεί καθημερινά την Θεία Λειτουργία σε μία παράγκα που είχε μετατραπεί σε παρεκκλήσι. Γίνεται μία νέα αρχή. Προσωρινά όμως.Το 1943 ξανακλείνουν το μοναστήρι. Η Οσία Σμαράγδα αποσύρεται στην Μονή της Αγίας Τριάδος στο Τσερνίχιβ. Λίγο πριν την κοίμησή της έλεγε ότι το μοναστήρι θα ξανανοίξει και εκεί θα βρεί ανάπαυση .Εκοιμήθη στις 10 Ιανουαρίου 1945.

 Το 1969 έκλεισαν το κοιμητήριο της Μονής της Αγίας Τριάδος στο Τσερνίχιβ. Kατά την εκταφή της το λείψανό της βρέθηκε άφθαρτο. Η αφθαρσία των λειψάνων της διαπιστώνεται και τον Νοέμβριο του 2011. Στις 8 Μαΐου 2012 λαμβάνει μέρος η αγιοκατάταξη της Οσίας Σμαράγδας. Στα τέλη της δεκαετίας του'90 η Μονή της Υπαπαντής στο Νιζίν ξανάνοιξε.Το λείψανό της μεταφέρθηκε στο μοναστήρι στις 3 Μαίου 2014.

Θα φεύγει με πολλὴ χαρά και με ἀνακουφισμένη τη συνείδηση, και μόνο που θα βλέπει το σκήνωμα το Αγίου.''

..Μᾶς ἄφησε ὁ Θεὸς τὰ ἱερὰ Λείψανα τῶν Ἁγίων, γιὰ νὰ μᾶς ὁδηγήσει στὸ ζῆλο ἐκείνων καὶ γιὰ νὰ μᾶς χαρίσει ἕνα λιμάνι καὶ μιὰ δυνατὴ παρηγοριὰ στὶς θλίψεις ποὺ συνέχεια μᾶς βρίσκουν. Γι᾿ αὐτὸ παρακαλῶ ὅλους σας, εἴτε εἶναι κάποιος λυπημένος, εἴτε ἄρρωστος ἢ ἀδικεῖται ἢ ἀντιμετωπίζει ὁποιαδήποτε ἄλλη θλίψη τῆς ζωῆς, ἢ βρίσκεται σὲ βάθος ἁμαρτιῶν, ἄς ἔρχεται ἐδῶ μὲ πίστη καὶ ὅλα αὐτὰ θὰ τὰ ἀποβάλει, θὰ φεύγει μὲ πολλὴ χαρὰ καὶ μὲ ἀνακουφισμένη τὴ συνείδηση, καὶ μόνο ποὺ θὰ βλέπει τὸ σκήνωμα τοῦ Ἁγίου.''

Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος

(PG 50, 595-596)

Για τον Σιναΐτη Μοναχό Γρηγόριο Σκευοφύλακα, τον Ζακύνθιο

Γράφει και παρουσιάζει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας

 Στο βιβλίο μας "Ζακυνθινοί Επίσκοποι στον Κόσμο" (έκδοση Ιεράς Μητροπόλεως Ζακύνθου, 2004), αναφερόμενοι στον Ζακύνθιο Αρχιεπίσκοπο Σινά και Ραϊθώ Πορφύριο Α΄ τον Μαρούδα και την αναστατική προσπάθειά του το 1827 στην περιώνυμη Μονή, γράφαμε τα ακόλουθα (σελ. 135 εξ.) :

Ανάμεσα στους άμεσους συνεργάτες του μνημονεύεται ο Μοναχός Γρηγόριος Σκευοφύλαξ ο Ζακύνθιος, ("δεύτερος κτήτωρ της Μονής", κατά τον Πορφύριο), ο οποίος - σημειωτέον- έζησε όσια βιοτή, στα νεότερα μάλιστα χρόνια βρέθηκε άθικτο το λείψανό του κι έχει φήμη Αγίου.

Πλην των ανωτέρω, συμπληρωματικά σήμερα αναφέρουμε ότι το εν λόγω λείψανο φυλάσσεται σήμερα στο Μετόχι της Μονής στη Ραϊθώ, στο ναό του Αγίου Γεωργίου, παλαιότερα στον γυναικωνίτη και πλέον στον κυρίως ναό. Αξίζει να αναφερθεί ότι στα προπύλαια του εν λόγω ναού υπάρχει η εξής επιγραφή: "Ιερός ναός Αγίου Γεωργίου Ραϊθώ οικοδομήθη εν έτει 1885 υπό Γρηγορίου Σκευοφύλακος του Ζακυνθίου".
 Μια φωτογραφία αυτού του λειψάνου Γρηγορίου του Σκευοφύλακος έφθασε στα χέρια μας όπως υπάρχει και φυλάσσεται στον προαναφερθένα ναό της Ραϊθούς στην Ερυθρά Θάλασσα. 

Σπεύδουμε λοιπόν να την δημοσιοποιήσουμε για πρώτη φορά, ώστε να γνωρίσουν οι διαδικτυακοί αναγνώστες μας έναν ακόμη αξιομνημόνευτο Ζακύνθιο, ο οποίος αφιέρωσε τη ζωή του στην "μοναδική πολιτεία" (δηλαδή, την αυθεντική μοναχική ζωή), κατά την εύστοχη έκφραση του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος. Ας έχουμε την ευχή του!

 Απόσπασμα από μια σελίδα Κώδικα της Μονής Σιναίου, όπου υπάρχει η υπογραφή του Γρηγορίου

nyxthimeron

Δείτε και βίντεο στο facebook.com/ierosolymitistravel/

Raitho and the incorrupt relics of Monk Gregory Skevofylax of Zakynthos

Τρείς μυρωμένες κοιμούνται σέ λάρνακες τόν ύπνο τών αγίων- Η ΕΥΦΗΜΙΑ,Η ΘΕΟΦΑΝΩ,Η ΣΟΛΟΜΩΝΗ

ΟΙ ΛΑΡΝΑΚΕΣ ΜΕ ΤΑ ΙΕΡΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ,ΕΥΦΗΜΙΑΣ ΚΑΙ ΣΟΛΟΜΩΝΗΣ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

Τρείς μυρωμένες κοιμούνται σέ λάρνακες 

τόν ύπνο τών αγίων στό κλίτος τό δεξί

αιώνες κλώθοντας τήν θέωση 

σέ χάρη, σά φώς καί σά ζωή,

η Ευφημία,η Θεοφανώ καί η Σολομωνή . 

Τρείς σφραγισμένες μέ Τόμους καί Σκήπτρα 

από Συνόδων καί Ανάκτων ορισμό 

κρατάνε σέ στάση πρόσκαιρης ταφής 

τού χρόνου καί τού θρόνου τό φανό, 

η Ευφημία,η Σολομωνή και η Θεοφανώ.

Τρείς ορκισμένες γιά σεπτή παρουσία 

τής μνήμης ψάλλουν τούς αιώνες 

τραβώντας τόν Αέρα απ΄τά πρόσωπα 

μιά ρήγισσα,μιά μάνα,μιά αγία,

η Θεοφανώ,η Σολομωνή κι η Ευφημία. 

Μητροπολίτου Πέργης Ευαγγέλου " ΕΚ ΦΑΝΑΡΙΟΥ Β "

πηγή

Βρίσκεσαι ξαφνικά σέ ἕναν ἄλλο Ἁγιάννη Ρῶσο, Ρῶσος καί αὐτός, Ἰωάννης καί αὐτός, ἄφθαρτος καί αὐτός.

Εἴχαμε πρόσφατα τήν εὐλογία νά προσκυνήσουμε τό τίμιο λείψανο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη Μαξίμοβιτς στό Σάν Φρανσίσκο (ΗΠΑ). Ἄφθαρτο,χαριτόβρυτο, «δεσποτικό».

  

 Τά συναισθήματα ἀνάμεικτα, ἀντιδιαμετρικά ἀντίθετα μεταξύ τους. Ἐκεῖ πού περπατᾶς στό πανέμορφο Σάν Φρανσίσκο, ἡ χαρά τῆς φυσικῆς ὀμορφιᾶς του ξεθωριάζει σιγά-σιγά μέ τήν βιωματική μαρτυρία τῆς ἀποστασίας τοῦ ἀνθρώπου πού ἀποτυπώνεται ἔντονα σέ κάθε γωνιά. Ἀπό τήν σεξουαλική ἐπανάσταση τοῦ ’70, μέχρι τήν σημερινή «πολιτισμένη» καί «φυσιολογική» διαστροφή κάθε λογῆς· αἰσθάνεται κανείς μία βαθιά λύπη βλέποντας νά ἀμαυρώνονται τόσες μά τόσες «εἰκόνες» Θεοῦ.

 Ἀγαπᾶ ὅμως ὁ Θεός καί περιμένει τήν ἐπιστροφή ὅλων μας. Ἔτσι καί ἡ ἀγκαλιά τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη, ἀνοικτή καί ἄφθαρτη γιά νά μᾶς θυμίζει τήν Μεγάλη ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ Πατέρα νά δεχθεῖ τόν «ἄσωτο Υἱό» ὧν πρῶτος εἰμί ἐγώ.

Ἔτσι λοιπόν περπατώντας στόν φυσικό «παράδεισο» τῆς πόλης, βιώνεις σύντομα τήν κόλαση, καί ὅταν μπαίνεις στόν Καθεδρικό Ναό τῆς Παναγίας «Πάντων θλιβομένων ἡ Χαρά» πού βρίσκεται τό σκήνωμα τοῦ Ἁγίου … μυρωδιά ἐπουρανίου παραδείσου. 

Βρίσκεσαι ξαφνικά σέ ἕναν ἄλλο Ἁγιάννη Ρῶσο, Ρῶσος καί αὐτός, Ἰωάννης καί αὐτός, ἄφθαρτος καί αὐτός. Ὁ ἕνας στό Προκόπι τῆς Εὐβοίας καί ὁ ἄλλος στό Σάν Φρανσίσκο τῆς Βόρειας Ἀμερικῆς.

 Αὐτός εἶναι ὁ Θεός τῶν Ὀρθοδόξων. Δέν γνωρίζει τόπο καί χρόνο. Ὁ ἴδιος στούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Παντοῦ ἡ Χάρις Του, παντοῦ ἡ ἀγάπη Του. Ὄχι ἡ ψεύτικη ἀγάπη τῆς δῆθεν, καί μάλιστα ἐπιλεκτικῆς ἀνεκτικότητας, ἡ ἀγάπη πού συγχωρεῖ τά πάντα καί ἀναδεικνύει τούς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας Του.

πηγή /αντιγραφή

Αλλαγή των αμφίων Αγίου Στεφάνου Μιλούτιν στον Ιερό Ναό Αγίας Κυριακής Σόφιας

Αλλαγή των αμφίων Αγίου Στεφάνου Μιλούτιν στον Ιερό Ναό Αγίας Κυριακής Σόφιας

*Διάβαστε και  Άγιος Στέφανος Μιλούτιν,βασιλιάς της Σερβίας

Βρέθηκε άφθαρτο το λείψανο του επισκόπου Διονυσίου(Ερχάν)+17 Σεπτεμβρίου 1943

 

Ο επίσκοπος Διονύσιος Ερχάν ήταν μία από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες της Βεσαραβίας και σημάδεψε το πρώτο μισό του περασμένου αιώνα με το ιεραποστολικό και ποιμαντικό του έργο.

  Γεννήθηκε το 1868 στην περιοχή Μπαρντάρ- Ιαλοβένι της Μολδαβίας,15 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Κισινάου.Το κατά κόσμον όνομά του ήταν Δημήτριος.Οι γονείς του τον ανέθρεψαν με φόβο Θεού και δεν είχαν τα υλικά μέσα για να σπουδάσουν τον γιό τους, ο οποίος ήταν προικισμένος με πολλά χαρίσματα όπως φάνηκε αργότερα στην ζωή του.
 Σε ηλικία 15 ετών,στις 28 Νοεμβρίου 1883, έγινε δόκιμος στην Μονή Σουρουτσένι
 Από την αρχή ο νεαρός Δημήτριος έδειξε μεγάλο ζήλο και μόχθησε για να αποκτήσει μία θεολογική κουλτούρα διαβάζοντας την Αγία Γραφή και τα έργα των Αγίων Πατέρων,τα οποία τα είχε ως οδηγούς στις κρίσιμες προσωπικές και εθνικές στιγμές
 Έγινε ρασοφόρος το 1890,μοναχός το1899,παίρνωντας το όνομα Διονύσιος,χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος το 1900 και ιερομόναχος το 1904.

 Ξεχώριζε για τον άμεμπτο βίο του,την ήρεμη φωνή του,την πραότητά του,αλλά και για την αποφασιστικότητά και την αξιοπρέπεια με τις οποίες προστάτεψε το έθνος και την ορθόδοξη πίστη.
 Οι πιστοί τον αναζητούσαν για πνευματική καθοδήγηση αλλα και για τις γνώσεις του,παρότι ήταν αυτοδίδακτος,και το 1908 εκλέχτηκε ηγούμενος της μονής Σουρουτσένι .Ο νέος ηγούμενος έπαιξε κομβικό ρόλο στην ανάδειξη της ρουμανικής ταυτότητας και στην πραγματοποίηση της ένωσης της Βεσαραβίας με την Ρουμανία,πράγμα που συνέβη το 1918.

Στις 22 Ιουλίου 1918 εκλέχτηκε βοηθός επίσκοπος της Αρχιεπισκοπής Κισιναού και Χοτίν και το 1934 επίσκοπος Τσετατε Άλμπα και Ισμαήλ όπου ποίμανε τον λαό εως το 1940.Έχτισε ναούς και ίδρυσε ιερατικές σχολές για την επιμόρφωση του κλήρου.Επίσης το κοινωνικό του έργο ήταν τεράστιο.

Μετά το Σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ η Βεσαραβία πέρασε στα χέρια των Σοβιετικών και κατέφυγε στην Ρουμανία,όπου ποιμανε τον λαό του Άρτζες την περίοδο 1940-1941.Έπειτα επέστρεψε στην μονή της μετανοίας του και εκοιμήθη στις 17 Σεπτεμβρίου 1943.Η ταφή του έγινε στην Μονή Σουρουτσένι.

Ανακάλυψη του Αγίου Λειψάνου
 Διηγείται η ηγουμένη της μονής του Αίου Γεωργίου Σουρουτσένι,  αδελφή Επιστημία:«Τον Ιούλιο του 2018 κατά την διάρκεια εργασιών στην μονή,έσκαψαν κοντά στους τάφους των ηγουμένων της μονής.Οι εργάτες διαπίστωσαν ότι ο ένας τάφος ήταν σπασμένος στο πίσω μέρος.Αργότερα διαπιστώσαμε ότι τον είχαν συλήσει οι Σοβιετικοί.Με την ευλογία του επισκόπου Ορχέι Σιλουανού και με την βοήθεια των μοναχών της Μονής Σιρέτσι που βρίσκεται πλησίον της μονής μας,ανοίξαμε τον τάφο και εκεί βρήκαμε άφθαρτο το λείψανο του επισκόπου Διονυσίου,το οποίο βρίσκεται σε πολύ καλή κατάσταση»

Η ηγουμένη επίσης είπε ότι μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο το μοναστήρι το έκλεισαν και το βεβήλωσαν οι μπολσεβίκοι:«Κάποιος πρέπει να έβγαλε το σώμα του επισκόπου Διονυσίου και προσπάθησε να το κάψει.Αυτό επιβεβαίώθηκε και από έρευνα των ανθρωπολόγων».

Hδη η Μητρόπολη Κισινάου και πάσης Μολδαβίας έχει ξεκινήσει τις διαδικασίες για την αγιοκατάταξή του.

π.Γεώργιος Κονισπολιάτης-proskynitis.blogspot

Ο γενναίος 12χρονος μάρτυρας άγιος Βασίλειος της Μανγκαζέας (23 Μαρτίου) καταγγέλει τους υπηρέτες του διαβόλου και την σημερινή κατάντια του κόσμου

 Ο άγιος Βασίλειος γεννήθηκε το 1587 στην πολύ παλιά πόλη του Yaroslavl. Το Yaroslavl ήταν ένα σημαντικό λιμάνι στο Βόλγα ποταμό. Ο πατέρας του Βασίλειου, Θεόδωρος, ήταν ένας φτωχός έμπορος και η οικογένειά του συχνά είχε πολύ λίγο φαγητό.
Ακόμα και όταν ήταν πολύ μικρό παιδί, ο άγιος Βασίλειος συνήθιζε να πηγαίνει στην εκκλησία κάθε φορά που μπορούσε. Αγαπούσε το σπίτι του Θεού και ήθελε να είναι εκεί περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο μέρος.
Εκείνες τις ημέρες, όταν ένα αγόρι ήταν δώδεκα χρονών, μπορούσε να γίνει παραγιός. Ένας παραγιός είναι κάποιος που εργάζεται για μια επιχείρηση, χωρίς πληρωμή, μόνο για να μάθει την τέχνη. Το αφεντικό πληρώνει τον πατέρα του παιδιού ένα ορισμένο ποσό και στη συνέχεια παρέχει στο παιδί φαγητό και ένα μέρος για να ζει.
Επειδή η οικογένεια του Βασίλειου ήταν πολύ φτωχή, συμφώνησε να γίνει κι αυτός παραγιός. Ο άγιος έγινε παραγιός ενός εμπόρου στην πόλη Mangazeya της Σιβηρίας.

  Η Σιβηρία ήταν ένα πολύ επικίνδυνο μέρος, γεμάτη από άγρια ζώα, πολεμοχαρείς ντόπιες φυλές και άνομους άνδρες. Το ταξίδι για την Mangazeya ήταν μακρυνό, δύσκολο και γεμάτο κινδύνους. Όταν ο άγιος Βασίλειος έφτασε εκεί με ασφάλεια, έσπευσε στην εκκλησία για να ευχαριστήσει τον Θεό για την προστασία του στον δρόμο. Στη συνέχεια πήγε στο γραφείο του εμπόρου, όπου του δόθηκε η δουλειά του γραμματέα. Ο άγιος Βασίλειος ήταν ένας πολύ καλός και επιμελής εργάτης. Σύντομα του δόθηκε μια πιο υπεύθυνη δουλειά στην επιχείρηση.

  Δυστυχώς, εκείνη την εποχή η Σιβηρία ήταν μια ακριτική περιοχή, και δεν υπήρχαν σχεδόν καθόλου γυναίκες εκεί. Με αυτή την αφορμή, ορισμένοι άνδρες που είχαν κτηνώδη πάθη συνήθιζαν να διαπράττουν ομοφυλοφιλικές πράξεις. Το αφεντικό του αγίου Βασιλείου ήταν ένα από αυτά τα διεστραμμένα άτομα. Λίγο μετά την άφιξη του αγίου Βασιλείου στην Mangazeya, το αφεντικό προσπάθησε να παρασύρει τον νέο σε ομοφυλοφιλικές σχέσεις. Προσπάθησε με την κολακεία, προσέφερε στον Βασίλειο χρήματα και, τέλος, κατέφυγε σε απειλές και τιμωρίες.

Ο άγιος Βασίλειος απλώς συνέχισε να νηστεύει και να προσεύχεται και να ζητάει από τον Θεό να τον προστατέψει να παραμείνει καθαρός.

 Το αφεντικό άρχισε να μισεί τον Βασίλειο. Ήταν εξοργισμένος που εκείνος δεν υπέκυπτε στην σατανική επιθυμία του, και μισούσε την προσευχητική, ευσεβή ζωή του Βασίλειου. Μισούσε τον Βασίλειο ιδιαίτερα για την πράη και ταπεινή προσωπικότητά του. Αλλά όσο και αν αυτός καταδίωκε και κακομεταχειριζόταν το αθώο παλικάρι, ο άγιος Βασίλειος συνέχισε να εκτελεί πιστά και και ειλικρινά όλα τα καθήκοντα και τις ευθύνες του.
Τέλος, οι διώξεις και οι συκοφαντίες έφτασαν σε φοβερό σημείο. Κατά τη διάρκεια του όρθρου του Πάσχα, ληστές λήστεψαν το κατάστημα στο οποίο εργαζόταν ο Βασίλειος. Το αφεντικό, ανακαλύπτοντας την κλοπή, πήγε στον διοικητή και κατήγγειλε την κλοπή. Στη συνέχεια, όμως, συνέβη μια τρομερή πράξη: ο έμπορος μισούσε τον Βασίλειο τόσο πολύ και η κακία είχα αποκτήσει τέτοια ισχύ μέσα του, που κατηγόρησε επισήμως τον αθώο ως τον ληστή.

 Έτσι, την ημέρα του λαμπρού Πάσχα του Χριστού, όταν η Εκκλησία καλεί όλους τους ανθρώπους στην ειρήνη και την αγάπη, αυτό το αθώο, θεοφοβούμενο παιδί προδόθηκε από ένα ψευδομάρτυρα, όπως ακριβώς ο Χριστός είχε προδοθεί από ψευδομάρτυρες. Ο διοικητής ούτε που διερεύνησε τις κατηγορίες. Έστειλε αξιωματικούς να συλλάβουν τον άγιο Βασίλειο και να τον σύρουν έξω από την εκκλησία. Ο διοικητής μαζί με το αφεντικό του Βασίλειου άρχισαν να βασανίζουν το αγόρι, προκειμένου να του αποσπάσουν μια ομολογία. Παρά όλα τα άγρια βασανιστήρια, ο μακάριος μόνο απαντούσε με πραότητα: «Είμαι αθώος».

 Ο πόνος των βασανιστηρίων έγινε τόσο αφόρητος που το παλικάρι λιποθύμησε, αλλά όταν συνήλθε, επανέλαβε πάλι ήσυχα, «Είμαι αθώος».
Η γεμάτη πραότητα και ταπεινοφροσύνη χριστοειδής καρτερικότητα και η ειρηνική απόκριση του νεαρού αγίου εξόργισε τον πονηρό έμπορο ακόμη περισσότερο. Τελικά, τον έπιασε μια κρίση δαιμονικής μανίας και κοπάνησε τον αθώο παρθένο στο κεφάλι με μια βαριά αλυσίδα κλειδιών. Ο άγιος Βασίλειος έπεσε στο πάτωμα, αναστέναξε βαριά και παρέδωσε την καθαρή ψυχή του στα χέρια του Κυρίου, την ημέρα του φαεσφόρου Πάσχα του Χριστού, το έτος 1600.

Για να κρύψουν το απεχθές αυτό έγκλημα, ο διοικητής, κ. Πούσκιν, και ο αλλόφρονας από το πάθος έμπορος, έβαλαν το σώμα του αγίου μάρτυρα σε ένα τραχύ φέρετρο και το βύθισαν σε έναν κοντινό βάλτο, βάζοντας πέτρες για βαρίδια.
Φήμες σχετικά με τη στυγνή δολοφονία κυκλοφόρησαν στην πόλη της Mangazeya σχεδόν αμέσως μετά το περιστατικό, αλλά ο Θεός επέλεξε να αποκρύψει τα ιερά λείψανα του αγίου Του για πενήντα δύο χρόνια.

 Το 1652, κατά τη διάρκεια της θητείας του στρατιωτικού διοικητή Ignaty Stepanovich Korsakov, ο Θεός θέλησε να αποκαλύψει την δόξα του παρθενομάρτυρά Του. Το έτος αυτό, πολλά θαυμαστά γεγονότα άρχισαν να συμβαίνουν στην περιοχή γύρω από την Mangazeya. Πολλοί ευσεβείς άνθρωποι έβλεπαν όνειρα στα οποία ένας αγένειος νέος εμφανιζόταν σε αυτούς, και πολλοί άρρωστοι άνθρωποι θεραπεύτηκαν από αυτό το άγιο παιδί. Ένα παράδοξο φως εθεάθη πάνω από τον βάλτο και αόρατες φωνές ακούστηκαν να ψάλλουν εκεί κοντά.

Τότε, το φέρετρο του αγίου ανέβηκε σιγά-σιγά στην επιφάνεια της λάσπης. Ένας ευλαβής τοξότης, ο Στέφανος Shiryaev, παρατήρησε το φέρετρο, αλλά δεν έκανε τίποτα γι’ αυτό. Ο άγιος Βασίλειος τού εμφανίστηκε σε όνειρο και του είπε να ανοίξει το φέρετρο του. Όλη η ιστορία του μαρτυρίου του αγίου Βασιλείου έγινε γνωστή.

Το φέρετρο ανελκύστηκε από τον βάλτο και ανοίχτηκε. Μέσα βρήκαν τα ιερά λείψανα του αγίου, ολόκληρα και αδιάφθορα. Ένα εκκλησάκι χτίστηκε πάνω από τα λείψανα και πολλοί άνθρωποι έλαβαν θεραπεία με τις προσευχές του νεαρού μάρτυρα.

Άγιε μάρτυρα Βασίλειε της Mangazeya, προσευχήσου στον Θεό για μας!

πηγή/Μετάφραση