Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΜΕ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΣΙΜΩΝ ΑΡΒΑΝΙΤΗ..

 Μαρτυρία Αντωνίου του Κυπρίου

Όπως κάθε χρόνο έτσι και το καλοκαίρι του 1974 ανέβηκα στο Μοναστήρι,να πάρω την ευχή του Γέροντα π.Σίμωνα,για να πάω στο χωριό,στους γονείς μου.

Μόλις άκουσε ο παππούλης ότι θα πάω στην Κύπρο γυρίζει και μου λέει :
-Που θα πας;
-Στην Κύπρο παππούλη,στους γονείς μου.
-Θα γίνει πόλεμος!είπε.

Εγώ τα έχασα και ρωτώ με απορία τον Γέροντα:
-Με ποιούς παππούλη,με τους Άγγλους;Ο πόλεμος τελείωσε.Η Κύπρος είναι τώρα ανεξάρτητο κράτος.

Ο Γέροντας με σοβαρό και αυστηρό ύφος,μου λέει :
-Με τους Τούρκους.

Στην αρχή πήγα να γελάσω,και είπα από μέσα μου,ο παππούλης γέρασεκαι άρχισε να χάνει τα λογικά του.
Ξαναρωτάω:Με συγχωρείς παππούλη,με ποιούς θα έχουμε πόλεμο;

Μου απάντησε με ποιό αυστηρό τόνο φωνής
- Με τους Τούρκους.

Του λέω πάλι:
-Ο αδελφός μου πρόλαβε και πήγε στρατιώτης.

Η απάντησή του ήταν :
Ο Θεός είναι μεγάλος θα τον προστατέψει αυτόν και τους γονείς σου.

Παιδί μου, δεν έχεις εξομολογηθεί όλες τις αμαρτίες· γι αυτό δεν ανοίγει.

Κάποια μοναχή πήγε στην Κηφισιά και πήρε ένα ταξί, για να ανέβει στο Μοναστήρι (στην Ιερά Μονή Άγιο Παντελεήμονα Ν. Πεντέλης). Ο ταξιτζής, που την μετέφερε, είχε ακούσει για τον πάτερα Σίμωνα (Ιερομόναχος Σίμων Αρβανίτης) και ρώτησε την μοναχή γιατί ανεβαίνει επάνω.
Εκείνη του είπε ότι πηγαίνει, για να εξομολογηθεί. Όταν άκουσε αυτό ο ταξιτζής, την ρώτησε με έκπληξη:
– Τι αμαρτίες έχεις εσύ που είσαι μοναχή;
Εκείνη του απάντησε πως όλοι έχουμε αμαρτίες. Όταν έφτασε κοντά στο μοναστήρι, η άσφαλτος τελείωνε και άρχιζε ο χωματόδρομος, που ήταν χαλασμένος, και είπε η μοναχή να την αφήσει εκεί, αλλά ο ταξιτζής της είπε:
-Θα σε πάω μέχρι το Μοναστήρι.
Όταν έφτασαν, η μοναχή του είπε να περάσει στην κουζίνα να πάρει έναν καφέ. Μόλις τελείωσε η μοναχή την εξομολόγησή της, είπε στον ταξιτζή:
– Θέλεις να πας μέσα να πεις καμιά λέξη να εξομολογηθείς και να πάρεις την ευχή του;
Ο ταξιτζής δέχτηκε, μπήκε μέσα, πήρε την ευχή του και άρχισε να εξομολογείται.
Σηκώθηκε να φύγει, αλλά η πόρτα του κελιού δεν άνοιγε. Ο ταξιτζής λέει στον Γέροντα:
– Πάτερ Σίμων, η πόρτα του κελιού δεν ανοίγει.

Ολοζώντανη επίσκεψη της Παναγίας «Άξιον Εστιν» στον Γέροντα Σίμωνα

Ολοζώντανη επίσκεψη της Παναγίας «Άξιον Εστιν» στον Γέροντα Σίμωνα παρουσία του Μοναχού Ζωσιμά
Για την επίσκεψη της Παναγίας «Άξιον Εστιν» στον πατέρα Σίμωνα [Γέροντας, Ιερομόναχος, π. Σίμων Αρβανίτης] ο π. Ζωσιμάς αναφερόταν με μεγάλη συγκίνηση και χαρά που και αυτός αξιώθηκε να είναι παρών και να ακούσει όλα τα καλά που η Παναγία του έλεγε.
Κάθε φορά που μας μιλούσε γι’ αυτό πάντα συγκινιόταν και ευχαριστούσε την Παναγία για την μεγάλη τιμή που αξιώθηκε.

 Μας έλεγε λοιπόν:
– Το έτος 1987 τον Νοέμβριο μήνα είχαν φέρει την εικόνα της Παναγίας «Άξιον Εστιν» από το Πρωτάτο του Αγίου Όρους, όπου και φυλάσσεται, στην Μητρόπολη Αθηνών για να εκτεθεί σε προσκύνημα.
Ένα μεσημέρι δύο η ώρα μ.μ πήγα στο δωμάτιο του Γέροντα που βρισκόταν στον ανηψιό του για να του κάνω παρέα. Την ώρα που μπήκα μέσα στο δωμάτιο του, βλέπω μια γυναίκα στα χρόνια της Παναγίας μας να είναι όρθια δίπλα στον Γέροντα με μεγάλη σεμνότητα.
Κρατούσε στα χέρια της ένα μεγάλο ύψωμα του οποίου η σφραγίδα ήταν ολοζώντανη σαν ζωγραφιά!

Ο Γέροντας ήταν στο κρεββάτι του ανασηκωμένος και ακουμπούσε την πλάτη του προς τα πίσω. Είχε σταυρωμένα τα χέρια του στο στήθος και με μεγάλη προσοχή άκουγε όλο το εγκώμιο, τα καλά έργα που είχε κάνει στην ζωή του. Την άσκηση του, την προσευχή του, την φιλοξενία του κλπ.
Τα ρούχα, που φορούσε η γυναίκα, ήταν αυτά που βλέπουμε στην εικόνα της Παναγίας. Σαν να έβλεπα μια εικόνα της. Ήταν λεπτή, γλυκιά, το πρόσωπό της έλαμπε, ήταν φωτεινό και μίλαγε στον Γέροντα όχι γρήγορα αλλά αργά-αργά και σκεπτικά.
Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν πώς σε κάθε λέξη, που του έλεγε, κοιτούσε πρώτα εμένα και ύστερα γύριζε το κεφάλι της προς τον Γέροντα και του μιλούσε.
Πέρασαν είκοσι λεπτά.
Εγώ για μια στιγμή πήγα στην κουζίνα και γύρισα ξανά μέσα, αλλά η γυναίκα δεν ήταν, εξαφανίστηκε. Τα έχασα. Έψαχνα να την βρω.
Κοιτούσα δεξιά και αριστερά και αναρωτιόμουν που πήγε και πώς χάθηκε εν ριπή οφθαλμού.
Ο Γέροντας κρατούσε στο χέρι του το ύψωμα και το έτρωγε. Τον ρώτησα τι έγινε η γυναίκα και που πήγε; Και ποια ήταν αυτή; Δεν μου έδωσε καμιά απάντηση.
Του ζήτησα λίγο ύψωμα και μου έδωσε και έφαγα και εγώ μαζί του και ήταν πολύ νόστιμο και γλυκό.

Νηστεύεις παιδί μου ;

Μιά φορά πού άνέβηκα , στό μοναστήρι μέ ρώτησε ό πατέρας Σίμωνας.Ήταν Μεγάλη Σαρακοστή
~Νηστεύεις , παιδί μου ;
~ Τού λέω , ναί πάτερ Σίμων
~ Τί τρώς ;
~Τού λέω , λαδερά όλη τήν Μεγάλη Σαρακοστή. 

Γυρίζει καί μού λέει :
~ Παιδί μου, τότε τί νηστεία κάνεις ;
~Γιατί , πατέρα Σίμωνα ;
Μού λέει, δέν θά τρώς λάδι παιδί μου , θά νηστεύεις πέντε μέρες τήν έβδομάδα
καί θά τρώς λάδι τό Σαββατοκύριακο , άλλά δέν θά άφήνεις τό στομάχι σου νηστικό.
Θά τρώς χορτόσουπες , ταχινόσουπες καί ό Θεός θα στά εύλογεί καί θά χορταίνεις τίποτα άλλο στή ζωή σου..
Καί όντως έτσι καί έγινε.Μέχρι σήμερα συνεχίζω τή νηστεία.Μάλιστα μού είπε κάτι πού μού άρεσε πάρα πολύ!
Μού λέει : παιδί μου , αύτή τήν έποχή τό αίμα τού άνθρώπου περιστρέφεται 400 στροφές περισσότερο άπό τίς άλλες έποχές καί αύτές τίς 49 ήμέρες νηστεία , όταν κάνει ό άνθρωπος , ό όργανισμός πετάει όλες τίς άσθένειες.

Γέροντος Σίμωνος Άρβανίτη-Νουθεσίες

Μαρτυρία για τον άγιο γέροντα Σίμωνα Αρβανίτη

Άγιος Γέροντας Σίμων Αρβανίτης-1/1/1901 - 4/3/1988
Σχόλιο  σε ομάδα στο Facebook, που Τιμά τον Άγιο Παππούλη μου Σίμων, με ανάρτηση τους:
Να προσθέσω κάτι αν μου επιτρέπεται!
Ο Άγιος πια Ιάκωβος Τσαλίκης, όχι μόνο τον εκτιμούσε, αλλά τον είχε και Πνευματικό μετά την Κοίμηση του γέροντος του Νικοδήμου Θωμά, αλλά και ο π. Νικόδημος Θωμάς, είχε Πνευματικό του τον παππούλη μου και Άγιο Γέροντα Σίμων! Ο παλαιότερος όλων των Σύγχρονων Αγίων, τον οποίο οι νεότεροι δεν γνωρίζουν!
Πολλές φορές με Θαυμαστό Πνευματικά τρόπο, Επικοινωνούσαν και βρισκόντουσαν ταυτόχρονα όπου ήθελαν, όποτε ήθελαν, αλλά και μέσα στο δικό του κελάκι, οι Άγιοι και Γέροντες, Παΐσιος, Πορφύριος, Ιάκωβος, Εφραίμ της Αριζόνα, Σωφρόνιος του Έσσεξ και πλήθος άλλων Αγίων! 

Πνευματικό επίσης τον είχε ο γέροντας Νεκτάριος Βιτάλης και ο Αγωνιστής της Κύπρου κατ’ εμέ, Βοηθός ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΠΑΤΑΡΩΝ ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ, όπου για όσους δεν γνωρίζουν ήταν αυτός ο οποίος έκρυβε τον ΓΡΗΓΟΡΗ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ και άλλους αγωνιστές, κάτι για το οποίο πέρασε Φρικτά μαρτύρια από Άγγλους και Τουρκοκύπριους Βασανιστές, μετά την Προδοσία ότι τον έκρυβε φορώντας του μάλιστα και μοναχικά ράσα και ο Επίσκοπος Ειρηναίος δεν άνοιξε το στόμα του να πει λέξη για τους Αγωνιστές και πως τους Φυγάδευε.
Μέχρι που ο παππούλης Σίμων τον έστειλε στον γέροντα Σωφρόνιο του Έσσεξ, εφόσον τότε ο Αείμνηστος Ειρηναίος είχε αναχωρήσει για Αγγλία μετά την εγκαθίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την ρήξη του με συγκεκριμένους ανθρώπους της, λέγοντας του, «Έχετε έναν Άγιο εκεί, γιατί συνεχίζεις να έρχεσαι σε εμένα διανύοντας τόσες χιλιάδες χιλιόμετρα για εξομολόγηση; Είναι Άγιος! Ένα Διαμάντι που έπεσε στη γη από το Στέμμα του Θεού»!

Αξίζει να αναφέρω πιστεύω και την Εθνική Συνεισφορά του Αγίου Γέροντα Άγιος Γέροντας Σίμων Αρβανίτης (1901-1988) όπου εκτός των άλλων, χωρίς αυτόν δεν θα είχε ανατιναχθεί η γέφυρα ΓΟΡΓΟΠΟΤΑΜΟΥ.
Παιδάκι ακόμα τον Θυμάμαι να ΑΙΩΡΕΙΤΑΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΕΝΩ ΗΤΑΝ ΚΑΤΑΚΟΙΤΟΣ ΚΑΙ ΤΥΦΛΟΣ με αυτά τα Ανοιχτόχρωμα ΤΥΡΚΟΥΑΖ ΜΑΤΙΑ και του ζήταγα να με παίρνει και εμένα μαζί του.
Στην εφηβεία ακόμα, του έπλενα τα ποδαράκια που ήταν κατάματωμένα από βάτα και ποιός ξέρει τι άλλα και του έλεγα:

 «Παππούλη μου; Πως γίνεται αυτό; Αφού δεν σηκώνεσαι από το κρεββάτι»; 

Φωνάξαμε δυνατά το όνομα του Αγίου Παντελεήμονος και κατόπιν του πατρός Σίμωνος.

 Μία ημέρα είχα πάει στον πατέρα Ζωσιμά [Μοναχός Ζωσιμάς, υποτακτικός του Γέροντα, π. Σίμωνος Αρβανίτη], που έμενε τότε στο μικρό εκκλησάκι του Αγίου Ευαγγελιστού Λουκά, πίσω από το Μοναστήρι του Αγίου Μεγαλομάρτυρος και Ιαματικού Παντελεήμονος [στην Πεντέλη].

Την Κυριακή, όταν γύριζα από το βουνό, σε μία στροφή βλέπω κάτω ένα αυτοκίνητο μάρκας «Τoyota», εγκαταλειμμένο. Με σταμάτησε ο οδηγός και με παρακάλεσε να τον βοηθήσω· ήταν αδύνατο να το βγάλουμε οι δυο μας.

Του είπα:
– Θα πάω εδώ κάτω στη διασταύρωση, στο εικονοστάσι του Αγίου Παντελεήμονος να φωνάξω τους μαστόρους να μας βοηθήσουν.

Δυστυχώς, γύρισα άπρακτος. Του είπα ότι οι εργάτες είχαν σχολάσει και δε γίνεται τίποτα.
– Θα πάω κάτω στην Αθήνα και θα φέρω ένα γερανό να μας το βγάλει.

Όταν άκουσε αυτό ο βοσκός:
– Όχι, όχι!» μου λέει, εγώ είμαι τσοπάνος στο κοπάδι του Μαγκίνα και θα με διώξει το αφεντικό, όταν το μάθει.

Άγιος Νεκτάριος, Τα προφητικά λόγια στον δεκαεξάχρονο Παναγιώτη τον μετέπειτα Γέροντα π. Σίμωνα!

                    

Ο Παναγιώτης (Παναγιώτης Αρβανίτης ο μετέπειτα Γέροντας, Ιερομόναχος, π. Σίμων Αρβανίτης) επισκέφθηκε μερικές φορές το Άγιον Όρος. Όταν ήταν νέος του άρεσε να κάνει μεγάλες πορείες.
Μια φορά ξεκίνησε από την Αθήνα και πήγε με τα πόδια στην Ουρανούπολη. Εκεί έβαλε τα ρούχα του στην πλάτη του και πήγε στο Άγιον Όρος κολυμπώντας!

Στον μαστρο-Γιώργο τον Πανταζή διηγήθηκε αργότερα ο Γέροντας πως σε ηλικία 16 ετών πήγε μαζί με έναν φίλο του στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους.

Εκεί οι Πατέρες ήταν συγκεντρωμένοι και περίμεναν τον Μητροπολίτη Νεκτάριο Κεφαλά, τον γνωστό μας Άγιο Νεκτάριο (Επίσκοπο Πενταπόλεως τον θαυματουργό), που θα τους επισκεπτόταν.

Ένας-ένας οι Πατέρες πήγαιναν με ευλάβεια και έπαιρναν την ευχή του. Μετά τους Πατέρες ακολούθησαν και οι προσκυνητές.

Με τη σειρά του πήγε και ο Παναγιώτης να πάρει την ευχή του Αγίου. Ο Άγιος Νεκτάριος τον κράτησε από το χέρι και του είπε προφητικά:
– Εσύ, παιδί μου, θα γίνεις Πνευματικός και θα σώσεις ψυχές. Στον άνθρωπο που θα έρχεται και θα λέει για πρώτη φορά την αμαρτία του, αλλά δεν ήξερε πως αυτό που έκανε ήταν αμαρτία, να είσαι επιεικής και να μην τον αφήνεις να φύγει. Αν όμως έρθει και συνεχίζει την αμαρτία του, να του φανείς αυστηρός και να τον ελέγξεις.

Η πρόρρηση του Αγίου Νεκταρίου πραγματοποιήθηκε, όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Ο Παναγιώτης έγινε αργότερα Πατήρ Σίμων, που πραγματικά έσωσε πολλές ψυχές.

Από το βιβλίο του Μοναχού Ζωσιμά, «Ιερομόναχος Σίμων Αρβανίτης, (1901-1988), Η ζωή και το έργο του».

πηγή

Γέροντας Σίμων.Η αγία Βαρβάρα τον διαβεβαιώνει πως αυτή θα κτίσει τον Ναό της και αμέσως τον συνδράμει

Μαρτυρία: Θ. Τσ.*
Η Θ.Τσ. ήταν πνευματικό τέκνο του π. Σίμωνος Αρβανίτη.
Πολλές φορές, λέει η κ. Τσ., ο Πατερούλης ερχόταν στο σπίτι στην Κάτω Κηφισιά, Αθανασίου Διάκου …, και έμενε.
Εξομολογούσε τον κόσμο και, όταν τελείωνε την εξομολόγηση, έσκαβε τους κήπους τους.
Επίσης ο Γέροντας βοηθούσε πολλούς και οικονομικά, μέχρι που έδινε και αρκετά μεγάλα ποσά, σ’ αυτούς που βέβαια είχαν πολύ μεγάλη ανάγκη, για να χτίσουν το σπίτι τους.
Στο τέλος κάποιας εβδομάδας ο εργολάβος που έχτιζε την εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας (στη Λυκόβρυση Αττικής) πήγε στενοχωρημένος στο κελλί του π. Σίμωνος και του ανάφερε πως σώθηκαν τα υλικά και οι μαστόροι δεν μπορούσαν να συνεχίσουν τη δουλειά.
Επί πλέον έπρεπε και να πληρωθούν.
Ο Γέροντας δεν είχε χρήματα. Και δεν είχε βέβαια και προσωπικά του χρήματα για να συνεχισθεί η δουλειά και λύση δεν φαινόνταν για την ώρα καμιά. Το πράγμα έμεινε έτσι εκκρεμές. Ο εργολάβος έφυγε το ίδιο στενοχωρημένος.

Και βέβαια όχι λιγότερο ο π. Σίμων. Κατάκοπος ο π. Σίμων από τον κόπο της η μέρας και την καινούργια στενοχώρια, γιατί υπήρχε έλλειψη υλικού και χρημάτων για τα μεροκάματα ξάπλωσε στο κρεβάτι του. Έτσι όπως ήταν τον πήρε ο ύπνος και βλέπει ένα όνειρο που μάλλον δεν ήταν όνειρο, αλλά οπτασία ή κάτι τέτοιο, όπως μου το διηγήθηκε αργότερα.

«Είδα, λέει ο π. Σίμων, μια γυναίκα που προφανώς ήταν η Αγία  Βαρβάρα, αλλά δεν μου είπε ποια ήταν. Όμως κατόπιν κατάλαβα την ταυτότητά της.
– Γιατί στενοχωριέσαι, Γέροντα; Εγώ θα χτίσω το Ναό!

Εσύ, παιδί μου θα γίνεις Πνευματικός και θα σώσεις ψυχές!(Αγ.Νεκτάριος και γέροντας Σίμωνας)

[....]Ξεχωριστό ενδιαφέρον έχει η συνάντησή του γέροντα Σίμωνα Αρβανίτη με τον άγιο Νεκτάριο στο Άγιον Όρος σε ηλικία 16 ετών. Η συνάντηση αυτή έγινε στα Καυσοκαλύβια κατά την μοναδική επίσκεψη του Μητροπολίτη Πενταπόλεως στον Άθωνα.
Όταν ο νεαρός Παναγιώτης, λοιπόν, πήγε να πάρει την ευχή του Σεβασμιοτάτου, αυτός αφού του κράτησε το χέρι του είπε:
– Εσύ, παιδί μου θα γίνεις Πνευματικός και θα σώσεις ψυχές!

πηγή

Αυτή είναι η κατάντια του ανθρώπου από την αμαρτία

-Ποιο είναι το φάρμακο γέροντα;
-Η Αγία Κοινωνία με την ιερά Εξομολόγηση και μετάνοια παιδί μου. Θα έρθει μέρα που δε θα έχετε μέρος να θάβετε τους νεκρούς και θα τους θάβετε ομαδικά σε λάκκους από τα ατυχήματα και τις αρρώστιες. Αυτή είναι η κατάντια του ανθρώπου από την αμαρτία. Ξέχασε το Θεό, τις νηστείες. Δεν προσέχει τίποτα ιερό.

Ιερομόναχος Σίμων Αρβανίτης

«Ἡ ἁγιασμένη προσωπικότητα τοῦ πατρός Σίμωνος Ἀρβανίτη».

Tοῦ Μητροπολίτου Βερατίου, Αὐλῶνος καί Κανίνης Ἰγνατίου

 «Ὁ Κύριος εἶπε: Ποιός ἆραγε εἶναι ὁ ἔμπιστος καί φρόνιμος οἰκονόμος, τόν ὁποῖον ὁ κύριος θά τοποθετήσῃ ἐπί κεφαλῆς τῶν ὑπηρετῶν του, διά νά τούς δίνῃ τήν κανονισμένην μερίδα τροφῆς εἰς τήν κατάλληλη ὥρα; Μακάριος εἶναι ὁ δοῦλος ἐκεῖνος πού, ὅταν ἔλθῃ ὁ κύριος, θά τόν βρῇ νά κάνῃ τό ἔργον του. Ἀληθῶς σᾶς λέγω, ὅτι θά τόν καταστήσῃ διαχειριστήν εἰς ὅλα τά ὑπάρχοντά του.» (Λουκ. ιβ’ 42-44)

 Μία σύντομη ἀναφορά εἰς τήν ζωή καί τό ἔργο τοῦ αεἰμνήστου Γέροντα πατρός Σίμωνα θά ἐπιχειρήση ἡ παροῦσα εἰσήγηση, εἰς τιμήν καί μνήμην αὐτοῦ, πρός οἰκοδομήν τής σεμνῆς ἀποψινῆς ὀμήγυρης, εἰς δόξαν τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ, τοῦ εἰς πᾶσαν γενεάν ἀναδεικνύοντος ἄνδρας ἱερούς, Ποιμένας καί Διδασκάλους, οἱ ὁποῖοι σάν ἄλλοι «φωστῆρες» -κατά τόν θεῖον Παῦλον- «φαίνοντες καί λόγον ζωῆς ἐπέχοντες» (Φιλιπ. β’ 16) μέ τίς φωτοειδεῖς ἀκτῖνες τῶν ἀρετῶν των καί τήν ἀκραιφνῆ ὀρθόδοξη διδασκαλία τους, οἰκοδομοῦν τήν Ἁγίαν Ἐκκλησίαν, τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ πατήρ Σίμων, κατά κόσμον Παναγιώτης Ἀρβανίτης, υἱός τοῦ Ἀθανασίου καί τής Κυριακῆς, γεννήθηκε τό ἔτος 1901 εἰς τήν Μεταμόρφωση Ἀττικῆς, κοινῶς Κουκουβάουνες, τοῦ πατρός του προερχομένου ἀπό τήν Ἁγία Ἄννα τῆς Εὐβοίας καί τῆς μητρός του καταγομένης ἀπό τήν Μεταμόρφωση.
Τά πρῶτα νάματα τῆς εὐσεβείας διδάχθηκε ἀπό τούς ἁπλοῦς καί ἐναρέτους γονεῖς του καί σάν φύσις θρησκευτική πού ἦταν, ἔντονη, ἀπό τήν νεότητά του, αἰσθάνθηκε τήν κλίση πρός τόν μοναχικό βίο.

Ὁ δέ Κύριος, «ὁ ποιῶν τό θέλημα τῶν φοβουμένων Αὐτόν», «ἔδωκεν αὐτῷ» συμφώνως πρός «τά αἰτήματα τῆς καρδίας του» καί τόν ἀξίωσε τοῦ Ἁγίου καί Ἀγγελικοῦ σχήματος, εἰς τήν σεβασμίαν Μονῆν τῆς Θείας Μεταμορφώσεως Κύμης,ἐπί ἀρχιερατίας τοῦ ἀειμνήστου Μητροπολίτου Καρυστίας καί Σκύρου Παντελεήμονος Φωστίνη.
 Ποθῶντας διακαῶς τήν ἡσυχαστική ζωή πρός περισσότερους πνευματικούς ἀγῶνες, σάν ἔλαφος διψῶσα ἔρχεται εἰς τό Ἁγιώνυμον Ὄρος τοῦ Ἄθω καί σάν φιλόπονος μέλισσα περιοδεύει τίς Ἱερές Μονές καί τίς Σκῆτες, μέ σκοπό, τήν χάρη τῶν ἱερῶν Λειψάνων εἰς τήν καρδίαν του θησαυρίση καί ἀπό τήν ἱερά συναναστροφή μέ τούς θεοφιλεῖς ἄνδρες, ἐμπειρίες πνευματικές νά ἀποκτήση καί ψυχικά νά ὡφεληθῆ.
 Εἰς τήν ἔρημο τοῦ Ἁγίου Βασιλείου κάποιο διάστημα διαμένει ἔχοντας συνασκητή τόν μακαριστό Γέροντα Γεράσιμο Μενάγια Μοναχό, τόν Χημικό καί ἄλλους «βιαστές» πατέρες.
 Ἐπιθυμία του εἶναι νά μείνη κατά μόνας εἰς τό ἱερό Σπήλαιο τοῦ ὁσίου Ἀθανασίου, πλησίον τής Μεγίστης Λαύρας, ἀλλά, γιά τό νεαρόν τῆς ἡλικίας, δέν στέργουν οἱ πατέρες νά τοῦ δώσουν εὐλογία.
  Οἱ ἀσκητικοί του ἀγῶνες καί αἱ πάννυχοι στάσεις κάμπτουν τήν ὑγείαν του καί τοῦ κληροδοτοῦν τόν φλεβίτην στό δεξιό πόδι του, σάν μόνιμο «σκόλοπα» εἰς τήν ζωήν του.
 Μέ τίς εὐχές τῶν πατέρων καί κατάφορτος ἀπό ὡφέλειες πνευματικές ὁ μοναχός Σίμων ἐπιστρέφει ἀπό τό «Περιβόλι τῆς Παναγίας», διά νά διακονήση τούς ἀδελφούς εἰς τόν κόσμον σάν λειτουργός καί κατόπιν σάν πνευματικός πατέρας, σύμφωνα πρός τήν πατερική διδαχή: «Αὐτός πού ζῆ καί μεριμνᾶ γιά τόν ἑαυτόν του, μόνο γιά τόν ἑαυτόν του περιορίζει τήν ὡφέλεια. Αὐτός δέ πού ἐνδιαφέρεται καί γιά τήν πνευματική ὠφέλεια καί τῶν ἄλλων καί τοῦ ἔχει ἐμπιστευθεῖ ἡ ἐπιμέλεια τῶν ψυχῶν, ἔχει μεγάλο τό κέρδος, πού εἶναι δεῖγμα τῆς ἀγάπης του πρός τόν Θεόν καί ἔχει μάρτυρα τόν ἴδιον τόν Χριστόν ὁ ὁποῖος λέγει: Ἑάν μέ ἀγαπᾶς Πέτρε, ποίμαινε τά πρόβατά μου (Ἰω. 21, 17)» (Συμεών τοῦ μεταφραστοῦ, Βίος καί Πολιτεία τοῦ Ὁσίου Ἀβραμίου, Migne P.G. 115, στίχ. 53).Κατ’ αὐτόν τόν τρόπον, εἰς τό θεῖον θέλημα ὑπακούων, τήν ἱερωσύνη λαμβάνει καί τήν ἡγουμενία ἀναδέχεται καί, ἡ ἐπιμέλεια καί φροντίδα τοῦ λογικοῦ ποιμνίου τοῦ ἐμπιστεύεται.

Εἰς τήν ἐκκλησιαστικήν του διακονίᾳ ἄφησε νά ἐκδηλωθοῦν ὁ πλοῦτος τῆς ψυχῆς του καί τά πνευματικά χαρίσματα, τά ὁποῖα τόν διέκριναν.
 Κατ’ ἀρχήν, εἶναι ἡ πίστις του ἡ σταθερή καί ἀκλόνητη πρός τόν Θεόν, ἡ σύμφωνη