Σύναξη της Παναγίας της Σπηλαιώτισσας στα Άγραφα της Πίνδου

 Στην πανέμορφη οροσειρά των Αγράφων της Πίνδου, κοντά στο χωριό Κουμπουριανά, μέσα σε δύσβατο τόπο, διακρίνουμε την Ι. Μονή Παναγίας Σπηλαιωτίσσης, αφιερωμένη στη Ζωοδόχο Πηγή.

 Είναι κτισμένη επάνω στην προεξοχή ενός βράχου, κάτω από τον οποίο υπάρχει το σπήλαιο ευρέσεως της θαυματουργού εικόνος της Παναγίας, στο οποίο οφείλει και την επωνυμία της. Στη θέα του απότομου γκρεμού που υπάρχει γύρω της, ο επισκέπτης νιώθει δέος και ίλιγγο. Στο βάθος του γκρεμού διέρχεται παραπόταμος του Αχελώου, ενώ στα ανατολικά της Μονής υπάρχουν απότομοι και απροσπέλαστοι βράχοι.

 Η Μονή περιβάλλεται από οχυρωματικό τείχος. Εντός αυτού σώζεται το Καθολικό, ο μεγαλοπρεπής Ναός της Ζωοδόχου Πηγής, Βυζαντινού ρυθμού, καθώς και μικρό παρεκκλήσιο αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου. 

Η εικόνα της ΠΑΝΑΓΙΑΣ της Μονής Σισσίων-Κεφαλλονιά

Στην περιοχή Εικοσιµιάς, στον όρµο Λουρδά στην Κεφαλονιά, βρίσκεται η Ιερά Μονή της Υπεραγίας Θεοτόκου Σισσιών. 

Η παράδοση την θέλει να είναι αρχικά αφιερωµένη στον Άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης, κατά κόσµον Φραγκίσκο Μπερναντόνε(1181– 1228).
Ιδρύθηκε κατά πάσα πιθανότητα το 13ο αιώνα κατά την 5η Σταυροφορία και αρχικά αφιερώθηκε στη Λατινική Επισκοπή της Κεφαλονιάς.
Η ονοµασία «Σίσσια» αποτελεί µάλλον παραφθορά της λέξης Ασίζη(Assizi), γενέτειρα του Αγίου Φραγκίσκου. Εικάζεται δηλαδή ότι η λέξη «Σίσσια» προέρχεται από την λέξη «Ασσίζη».
Η µονή έγινε ορθόδοξη τον 16ο αιώνα και σήμερα δεν έχει την αρχική της µορφή µιας και καταστράφηκε το 1953 εξ' αιτίας καταστροφικών σεισµών.
Ανοικοδοµήθηκε αργότερα στην ίδια θέση νέα εκκλησία, η οποία αποτελεί και την «καρδιά» της Ιεράς Μονής.

Κάποτε ήταν πολύ πλούσια µονή, ιδιαίτερα γνωστή και για αυτό προσέλκυσε αρκετούς σηµαντικούς ανθρώπους στους κόλπους της και στο µοναχισµό.

Οι πιο γνωστές εικόνες της µονής είναι η «Παναγία του Ακάθιστου Ύµνου» (φυλάσσεται στο µουσείο του Αγίου Ανδρέα στα Περατάτα), που φιλοτέχνησε ο Κρητικός ζωγράφος Στέφανος Τσαγκαρόλα (17ος αιώνας) καθώς και η εικόνα του θρόνου που ονοµάζεται «Παναγία των Σισσίων», και χρονολογείται τον 15ο αιώνα.

Η Παναγία η Βουλκανιώτισσα παύει το θανατικό

  «Όταν ήσαντε ακόμη εδώ οι Τούρκοι κι ερχόσαντε τα καράβια από την Αραπιά στα Μοθωκόρωνα, φέρανε μαζί τους και μια χρονιά και την πανούκλα και πέθαινε ο γέρμος ο κοσμάκης αραδαριά. Ερήμωσαν τα χωριά κι οι κάμποι κι ο κόσμος δεν ήξευρε τι να κάμει. Λιτανείες και παράκλησες Ρωμνιοί και Τούρκοι μαζί, βλέπεις δεν ξετάζει θρησκεία ο Χάρος κι η αρρώστια!

Όταν έφτασε ο κόμπος στο χτένι και ξεκληρίστηκε σχεδόν το μισό Νησί, μια βραδιά κάτι γριές που ‘περετούσανε στις Νησιώτικες εκκλησίες, είδανε κι οι τρεις μαζί στον ύπνο τους μια μαυροφόρα γυναίκα να τους λέει να παραγγείλουν στο Δεσπότη να κατεβάσει την Εικόνα της Παναγιάς απ’ το Βουρκάνο για να πάψει το θανατικό. 

Τρομαγμένες τρέξανε η καθεμιά στο Δεσπότη που έμενε τότενες πάνωθε απ’ τ’ Αγιανιώτικο λάι, ‘κει που ‘ναι σήμερα τα Πολυδουρέϊκα σπίτια και του ‘πανε τα ονείρατά τους.

 Θαύμασε ο Δεσπότης με το όνειρο που ‘δανε κι οι τρεις γριές κι έχοντας βαθιά πίστη στη δύναμη της Παναγιάς, έστειλε τους παπάδες και τους προεστούς πάνω στο Μαναστήρι να φέρουν την Εικόνα. Και την κατεβάσανε ολονυχτίς με λαμπάδες και κεριά κι αποπίσω ο πικραμένος ο κοσμάκης κλαίγοντας και παρακαλιώντας το Θεό και την Παναγιά να τους λυπηθεί και να πάψει το θανατικό.

Περνούσανε κι απ’ τα χωργιά ούλα που βάρεσε η πανούκλα κι ακολουθούσε ο κοσμάκης και φτάσανε και στο Νησί το πρωΐ και την πήρε στα χέρια ο Δεσπότης και σταύρωσε τον τόπο να σηκωθεί να φύγει η πανούκλα να πάει στο καλό! 

Η Παναγία τῆς Λύσης ή Λυσιώτισσα

Η Παναγία τῆς Λύσης ἢ Λυσιώτισσα στὸ χωριὸ Λύση τῆς Ἀμμοχώστου στὴν Κύπρο

 Ἡ Παναγία αὐτὴ εἶναι ὁ ναὸς τοῦ ὁμωνύμου χωριοῦ τῆς Ἀμμοχώστου. Ἡ Λύση ὅπως καὶ ὁλόκληρη ἡ ἐπαρχία κατέχεται ἀπὸ τοὺς Τούρκους, ἀπὸ τὸν Αὔγουστο τοῦ 1974.
Εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ Λύση εἶναι κτισμένη στὸν πλατὺ κάμπο τῆς Μεσαορίας, τῆς πιὸ ξακουστῆς πεδιάδας τῆς Κύπρου. Ὡς ἐκ τούτου οἱ κάτοικοι ἀσχολοῦνταν μὲ τὴν κτηνοτροφία. Οἱ βοσκοὶ τοῦ χωριοῦ ὅταν ἀρρωστοῦσε κάποιο ζῶο τους, ἔκοβαν λίγες τοῦφες ἀπ’ τὸ τρίχωμα του καὶ τὶς ἀπέθεταν μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας. Αὐτὸ τὸ γεγονὸς στάθηκε ἀφορμὴ νὰ ὀνομαστεῖ ἡ Παναγία τῆς Λύσης «Βοσκοπούλα» ἢ «Βόσκαινα» στὴν κυπριακὴ διάλεκτο. 

Σκλαβωμένος ὁ ναὸς γιὰ εἴκοσι ἕξι καὶ πλέον χρόνια ἀλλὰ οἱ ξεριζωμένοι Λυσιῶτες δὲν ξεχνοῦν. Ἀπρίλιο τοῦ 2000, μὲ πρωτοβουλία ἀνδρογύνου ἀπὸ τὴ Λύση ἱδρύθηκε κοινωφελὲς ἵδρυμα μὲ τὴν ὀνομασία «Παναγία τῆς Λύσης». 

ΠΑΝΑΓΙΑ Παλαιολογίνα – Ιερά Μονή Γρηγορίου

 Το όνομα της Παλαιολογίνας ήταν Οδηγήτρια Παντάνασσα. 

Αργότερα σε αντιδιαστολή από άλλες ομώνυμες, επονομάστηκε Παλαιολογίνα, από το όνομα της δωρήτριας της, της “ευσεβέστατης Κυρά Μαρίας Ασανίνας Παλαιολογίνας, κυράς της Μολδαβλαχίας”, όπως είναι χαραγμένο σε μικρή χρυσή επιγραφή επικολλημένη επάνω στο αργυρό επένδυμα της εικόνας.

  Εδώ η Θεοτόκος χαρακτηρίζεται από ένα γλυκό και συνάμα πένθιμο ύφος, ενώ κρατά τον Χριστό τριετή. 

 Η παράδοση αποδίδει πολλά θαύματα στην εν λόγω εικόνα, καθώς αναφέρουν παλαιότεροι πατέρες της μονής. Το σπουδαιότερο είναι το γεγονός ότι κατά την πυρκαγιά του 1762, τότε που ολόκληρο το Καθολικό της μονής έγινε παρανάλωμα του πυρός χωρίς να διασωθεί τίποτε, μόνο η εικόνα αυτή έμεινε αβλαβής μέσα στη φωτιά και βρέθηκε επάνω στη στάχτη στον τόπο που είναι τοποθετημένη σήμερα, δηλαδή στον πρώτο από αριστερά κίονα του κυρίως ναού, στραμμένη προς Νότο.

Η ιστορία της Θαυματουργής Εικόνας της Παναγίας της Μηλιώτισσας

Στην Ιερά Μητρόπολη Εδέσσης Πέλλης και Αλμωπίας και στον Δήμο Αλμωπίας του Ν.Πέλλας, βρίσκεται η ενορία Μηλιάς.
Η Εκκλησία της είναι αφιερωμένη στο Γενέθλιο της Θεοτόκου λόγω της θαυματουργής εικόνας της ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΜΗΛΙΩΤΙΣΣΑΣ και εγκαινιάσθηκε από τον Μακαριστό Μητροπολίτη Εδέσσης Πέλλης και Αλμωπίας κυρό Καλλίνικο το 1967.
Την Αγία Εικόνα της ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΗΛΙΩΤΙΣΣΑΣ, που ανήκει στον εικονογραφικό τύπο της «ΟΔΗΓΗΤΡΙΑΣ» ,μαζί με άλλα Ιερά Κειμήλια έφεραν το 1922 οι παππούδες μας στην Ελλάδα από την Μ.Ασία με πρωτοστάτη το παπα Παύλο Τσαουσάκη ,από ένα χωριό της Μ.Ασίας που λεγόταν Ελμαλίκ του Νομού Νικομήδειας.
Στην αρχή περίπου για δυο χρόνια εγκαταστάθηκαν στον Βόλο και στη συνέχεια στο χωριό Μηλιά στο Ν. Πέλλας.
Το χωριό Ελμαλίκ στα Ελληνικά σημαίνει Μηλιά ή Μήλοι. Την «Παναγία του Ελμαλίκ» ο Μακαριστός Μητροπολίτης Εδέσσης Πέλλης Και Αλμωπίας κυρός Καλλίνικος την ονόμασε «Η Παναγιά της Μηλιάς» και αναφερόταν από το 1967 και για πολλά χρόνια στα Δίπτυχα της Εκκλησίας της Ελλάδος. 

 Σύμφωνα με την αρχαιολόγο καθηγήτρια του ΑΠΘ κ.Μαυροπούλου, έχει Αγιογραφηθεί τον 7ο - 8ο αιώνα μ.Χ. Συντηρήθηκε πριν την Άλωση της Κωνσταντινούπολης περίπου το 1400 – 1450, δεύτερη συντήρηση έγινε το 1650 – 1700 στην Κωνσταντινούπολη.
Σύμφωνα με την προφορική παράδοση αγιογραφήθηκε στην Ιερουσαλήμ από καλογέρους ερημίτες και Ευλογήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Κατόπιν δόθηκε ως Ευλογία στους «Ελμαλικιώτες-Μηλιώτες». Η πρώτη Αγιογραφία φαίνεται μέχρι και σήμερα καθαρά στο δεξί άνω μέρος της εικόνας και στα πρόσωπα του Χριστού και της Παναγίας. Χαρακτηριστικό της Εικόνας είναι Τα χαρακτηριστικά και έντονα Μάτια της Παναγίας που σε παρακολουθούν από κάθε γωνία. Έχει διαστάσεις 105 X 70 cm.

Η ιστορία της ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΜΗΛΙΩΤΙΣΣΑΣ θαυματουργούσε και θαυματουργεί εδώ και πολλούς αιώνες ως «Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΣ ΕΥΤΕΚΝΙΑΣ». Την ευλαβούνταν Έλληνες και Τούρκοι. Ακόμα και σήμερα έρχονται Τούρκοι και πολλοί ξένοι προσκυνητές για να τους χαρίσει ευτεκνία.
Το 1940 όταν άρχισε ο πόλεμος με τους Γερμανούς και στην συνέχεια ο εμφύλιος πόλεμος, οι στρατιώτες μας από πολλά μέρη της Αλμωπίας ερχόντουσαν και έκοβαν ένα κομματάκι από την Εικόνα της Παναγίας της Μηλιώτισσας για φυλαχτό. Αυτό φαίνεται μέχρι και σήμερα. Οι Γερμανοί δεν μπορούσαν να μπούν στην Μηλιά για να την κάψουν. Έξω από το χωριό έβλεπαν την Παναγία να πλέκει ιστό και να προστατεύει το χωριό. Υπήρχαν πολλές μαρτυρίες όπου Γερμανοί έγιναν Χριστιανοί, από τους Μηλιώτες και τον Μακαριστό Ιερομόναχο Πατέρα Γερβάσιο που διακονούσε στην Μηλιά.

Η ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΜΗΛΙΩΤΙΣΣΑ από την εποχή του 1930 και μέχρι σήμερα ακούστηκε σε όλη την Ελλάδα και στο εξωτερικό για τα θαύματά Της και ιδιαίτερα της ευτεκνίας.
Κάποια μέρα περίπου το 1965 ήρθε ο Στρατηγός της Έδεσσας, ο Διοικητής της Αστυνομίας και ο Εισαγγελέας στην εκκλησία να διαπιστώσουν ότι δεν υπάρχει κάτι άλλο στην Παναγία (ηλεκτρικό ή μαγνητικό φαινόμενο…) πέρα από την Δύναμή Της. Είδαν το εξής: κάποια γυναίκα πήρε την Παναγία στα χέρια της και ο Ιερέας άρχισε να ψάλλει την Παράκληση. Η Παναγία άρχισε να κινείται και να χτυπά την γυναίκα παντού. Τότε ο Διοικητής πήγε να πιάσει την Εικόνα και να την σταματήσει. Τότε τον χτύπησε στο χέρι η Παναγία και τον έριξε κάτω. Αμέσως ο Διοικητής έκανε τον Σταυρό του και πίστεψε πιο πολύ στην Δύναμή Της.

Σας αναφέρουμε τι ακριβώς συνέβαινε από το 1938 μέχρι το 1975. Ο «Αγιασμός» προς την Παναγία την Μηλιώτισσα γινόταν ως εξής:

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΜΟΥΡΤΑΤΙΑΝΗ

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Μουρτατιανής είναι το πολυτιμότερο θησαύρισμα που φυλάσσεται στον Ιερό Ναό του Αγίου Θεοδώρου του Στρατηλάτου, στο Νέο Σιδηροχώρι του νομού Ροδόπης.

Το Νέο Σιδηροχώρι ανήκει στον Δήμο Κομοτηνής και βρίσκεται 13 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της πόλης. Οι πρώτοι οικιστές του Νέου Σιδηροχωρίου ήταν Έλληνες πρόσφυγες από το Σιδηροχώρι (Σαμμάκοβο) της Ανατολικής Θράκης, που ανήκε διοικητικά στην επαρχία Σαράντα Εκκλησιών.Μετά τον ξεριζωμό του 1922, οι Σαμμακοβίτες έφεραν μαζί τους πολύτιμα ιερά κειμήλια και εικόνες, που φυλάσσονται μέχρι σήμερα στον ναό του χωριού.

Η είδηση έτρεξε πιο γρήγορα από τον άνεμο: «Βρέθηκε!»

Είναι 30 Ιανουαρίου του 1823. Το κρύο του Αιγαίου τρυπάει τα κόκαλα, αλλά στην Τήνο η νύχτα έχει γίνει μέρα. Η είδηση έτρεξε πιο γρήγορα από τον άνεμο: «Βρέθηκε!»

Οι άνθρωποι βγαίνουν από τα σπίτια τους με την ανάσα τους να αχνίζει στο σκοτάδι. Δεν περιμένουν το ξημέρωμα. Αρπάζουν ό,τι βρουν – ένα φανάρι, ένα κερί, μια δάδα – και αρχίζουν να περπατούν. Από τα ψηλά χωριά, από τα στενά σοκάκια, μια αργή, φωτεινή ποτάμια ροή κατηφορίζει προς τη Χώρα.

​Κάθε φανάρι που ανάβει εκείνη τη νύχτα δεν φωτίζει μόνο το μονοπάτι. Φωτίζει την ελπίδα ενός ολόκληρου έθνους που παλεύει να γεννηθεί. Είναι το φως που νικάει το σκοτάδι της σκλαβιάς, η πίστη που γίνεται ζεστασιά μέσα στο καταχείμωνο. Οι Τηνιακοί τρέχουν να δουν το «σημάδι», να ακουμπήσουν την εικόνα που έμεινε θαμμένη στη γη για αιώνες, περιμένοντας τη στιγμή της.

1675-Η Παναγία του Ποτσάεβ αποκρούει έναν στρατό 50.000 Τουρκοτατάρων!

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Ποτσάεβ ...[ΕΔΩ]

Στις 2 Αυγούστου 1675, ένας στρατός πενήντα χιλιάδων Τουρκοτατάρων με επικεφαλής τον Χαν Νουρεντίν πλησίασε το Μοναστήρι του Ποτσάεβ. Οι κάτοικοι των γειτονικών οικισμών συνέρρευσαν στο μοναστήρι, το οποίο τότε περιβαλλόταν μόνο από ένα πρόχειρο ξύλινο περίφραγμα. 

Το μοναστήρι του Ποτσάεβ

Όλοι όσοι μπορούσαν να φέρουν όπλα, τόσο μοναχοί όσο και λαϊκοί, σηκώθηκαν για να υπερασπιστούν το μοναστήρι.

«Ἦλθε ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας ἀπό τή Σίψα....»

 Μία κυρία από τον Ξηροπόταμο Δράμας, πού έμενε στή Γερμανία, εἶχε ἕνα ἀντίτυπο τοῦ βιβλίου μέ τή βιογραφία τοῦ ὁσίου στό σπίτι της, πού τῆς τό εἶχε προσφέρει ἡ ἀδελφή της. Τότε εἶχε καί τόν υἱό της ἀσθενῆ ἐπί ἕξη μῆνες στό νοσοκομεῖο. Στόν ὕπνο της ἄκουσε μία φωνή πού ἔλεγε: 

«Ἦλθε ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας ἀπό τή Σίψα». 

Τήν εἰκόνα αὐτή ὁ ὅσιος τήν εἶχε στό τέμπλο. Ὅταν ἡ μητέρα διάβασε τό βιβλίο ζήτησε στό μοναστήρι νά κάνουν μία παράκληση. Τό παιδί της ἔγινε καλά. Ὅταν πῆγε στό μοναστήρι νά προσκυνήσει τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Ἐλεούσας, δάκρυσε ἀπό συγκίνηση κι εὐχαρίστησε τήν Παναγία γιά τό πολύτιμο δῶρο τῆς ὑγείας τοῦ παιδιοῦ της καί τόν πιστό της θεράποντα, ὅσιο Γεώργιο.

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης

Η Εικόνα της Παναγίας της Οδηγήτριας της ΜΥΡΟΒΛΥΤΙΣΣΑΣ στον Βοτανικό

Ο Ιερός Ναός Αγίας Μαρκέλλης Βοτανικού εορτάζει την Εφέστιο Εικόνα της Παναγίας της Οδηγήτριας, της Μυροβλύτισσας η οποία τευθησαύρισται στον Ναό μας. Πως όμως έφτασε αυτή η Εικόνα στον Βοτανικό; Ποιος ήταν ο άνθρωπος που την έφερε;

Ο άνθρωπος αυτός ονομάζονταν Στρατής Σπυρίδων του Παναγιώτου και γεννήθηκε στο χωριό Ιωκάς στην Πρέβεζα στις 6/12/1884. Κατατάχθηκε στον Ελληνικό στρατό. Γρήγορα ανελίχθηκε στην Ιεραρχία και στις 25/03/1917 προήχθη στον βαθμό του Λοχαγού και μετατίθεται στο Ε’ Σώμα Στρατού. Υπάχθηκε στην 30η Μεραρχία που είχε αναλάβει την φύλαξη του τομέα των Πρεσπών έναντι των Βούλγαρων.

Στην μάχη της Δοϊράνης οι Βούλγαροι για αντίποινα λόγω την ήττα τους χτύπησαν με οβίδες τον τομέα των Πρεσπών και το σημείο που βρίσκονταν ο Λοχαγός και οι άνδρες του με αποτέλεσμα να πέσουν όλοι νεκροί εκτός από τον ίδιο. Μόλις συνειδητοποίησε τι συνέβη και πήγε να σηκωθεί, αντιλήφθηκε ότι κάτω από το σώμα του βρισκόταν ένα μεγάλο ξύλο με σημάδια φωτιάς. Γυρίζοντας το είδε το πρόσωπο της Παναγίας και κατάλαβε ότι αυτή ήταν η σωτηρία του. Πως βρέθηκε στο σημείο το Εικόνισμα και από ποια Εκκλησία ή Μοναστήρι προήλθε κανείς δεν ξέρει. Η μόνη επιγραφή που φέρει είναι η εξής <<ΔΕΞΑΙ ΔΕΗΣΙΝ ΜΗΤΗΡ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΩΝ ΔΟΥΛΩΝ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΙΕΡΕΩΣ ΣΥΜΒΙΑΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΕΚΝΩΝ ΑΥΤΩΝ>>.

Από εκείνη την στιγμή η Θαυματουργή Εικόνα περιήλθε στην κατοχή του Λοχαγού και την είχε πάντα μαζί του σε όποια μετάθεση και αν πήρε.

Ιερά Μονή Αντινίτσης Φθιώτιδας

  Τό Μοναστήρι της Παναγίας της Αντίνιτσας βρίσκεται στίς πλαγιές του όρους Όθρυς. Κατά τήν επικρατούσα άποψη τό προσωνύμιό της έχει σχέση μέ τήν αρχαία πόλη Αντινοίτισσα πού ίδρυσε στήν Όθρυ ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Αδριανός τόν Β΄ μ.Χ. αιώνα.

   Τό Μοναστήρι καταστράφηκε ολοσχερώς από τίς κατοχικές δυνάμεις τό 1944. Τό καθολικό πού καταστράφηκε ήταν ένα χάρμα οφθαλμών όπως υποστηρίζεται από τούς μελετητές. Ήταν αθωνικού τύπου, τετρακιόνιος σταυροειδής μετά τρούλλου. Ήταν τό αρχαιότερο Καθολικό Μονής μεταβυζαντινών χρόνων πού εμιμείτο τά αγιορείτικα καθολικά εχουν τόν Κωσταντινοπολιτικόν Σταυροειδή τύπον, μέ πλαγίους χορούς καί μικρά τρουλλωτά παρεκκλήσια δεξιά καί αριστερά του Ιερού Βήματος. Αντίγραφο αυτό του παλαιού Ναού ειναι τό σημερινό Καθολικό πού ανηγέρθη τό έτος 2000.

Από τήν καταστροφή διέφυγε η θαυματουργός εικόνα της Παναγίας.

  Κατά τήν επανάσταση η Μονή έλαβε ενεργό μέρος καί απετέλεσε κέντρο αντίστασης καί ορμητήριο των αγωνιστών. Κατά τήν εθνική ανεξαρτησία η Μονή μέ βάση τό διάταγμα του 1833 του Όθωνος διαλύθηκε καί συγχωνεύθηκε μέ τήν Μονή Αγάθωνος. Τό 1834 τήν επισκέφθηκε ο Βασιλιάς Όθων, όπως φαίνεται από τήν διασωθείσα προσφώνηση του ηγουμένου. Τό 1968 από χριστιανούς της περιοχής άρχισε μιά προσπάθεια συγκέντρωσης χρημάτων υπέρ της Μονής. Τό 1969 άρχισε η ανοικοδόμησή της. Μέ τήν φροντίδα του Ηγουμένου κατασκευάσθηκαν νέες πτέρυγες καί κελλιά, τραπεζαρίες, παρεκκλήσια καί χώροι γιά τή φιλοξενία των προσκυνητών. Στή Μονή φυλάσσονται τεμάχια λειψάνων αγίων τά οποία εκτίθενται πρός προσκύνηση.

Περί της Μονής Αντινίτσης έγραψαν οι: Σωτηρίου εις τήν χριστιανική Αρχαιολογία του καί Ορλάνδος εις τήν επετηρίδα Εταιρεία Βυζαντινων Σπουδων.Εορτάζει τήν 8η Σεπτεμβρίου

πηγή

Η θαυματουργή εικόνα της ''Γεννήσεως της Θεοτόκου'' του Γκλίνσκ(16ος αιώνας)

                         

Η εικόνα τιμάται στις 8/21 Σεπτεμβρίου και την ένατη Παρασκευή μετά το Πάσχα.Βρέθηκε από μελισσουργούς σε ένα πεύκο.Προχορώντας στο δάσος είδαν μία λάμψη και πλησιάζοντας είδαν στα κλαδιά ενός τεράστιου πεύκου μία εικόνα.Στις ρίζες του πεύκου ανέβλυζε μία πηγή με ιαματικό νερό.Πολλοί άνθρωποι ερχόνταν να προσευχηθούν σε αυτήν την πηγή θεραπευόμενοι από σωματικές και ψυχικές ασθένειες.

Αυτά συνέβησαν στο πρώτο μισό του 16ου αιώνα.Η εικόνα έχει την ονομασία των πριγκήπων του Γκλίνσκ οι οποίοι βοήθησαν στο να ανεγερθή ένα μοναστήρι στο μέρος που εμφανίστηκε η εικόνα.Στην εικόνα απεικονίζεται το Γενέθλιο της Θεοτόκου.Η Αγία Άννα είναι  ακουμπισμένη σε ένα ανάκλιντρο,ενώ κάτω δεξιά βλέπουμε τη σκηνή του λουτρού του νεογέννητου βρέφους.Ακόμη απεικονίζονται μία παρθένα που φέρνει δώρα και ο Άγιος Ιωακείμ

Σε μία άλλη εκδοχή της εικόνας παρουσιάζεται μεταφερόμενη από αγγέλους στα σύννεφα και από πάνω ο Κύριος Σαβαώθ περιστοιχισμένος από Χερουβείμ.Η ευλογία του Κυρίου Σαβαώθ είναι ένα από τα χαρακτηριστικά της εικόνας του Γκλίνσκ

 Δυστυχώς,το 1922,όταν οι Μπολσεβίκοι έκλεισαν την μονή η πρωτότυπη εικόνα χάθηκε αλλά διασώθηκε το παλαιό αντίγραφο της εικόνας όπου τιμούσαν οι ντόπιοι

Η εικόνα βρίσκεται στον ανακαινισμένο Καθεδρικό Ναό του Γενεθλίου της Θεοτόκου της Σκήτης του Γκλινσκ στην Ουκρανία
 Η Σκήτη του Γενεθλίου της Θεοτόκου,μετά από δεκάδες χρόνια εγκατάλειψης και λεηλασίας,το 1994 επανήλθε στα χέρια της Εκκλησίας.Βρίσκεται σστην Ουκρανία,στο χωριό Σοσνόκοβκα,στην περιοχή Σούμι.Τα θαύματα της εικόνας που έχουν καταγραφεί είναι πάμπολλα

Μετάφραση/επιμέλεια proskynitis.blogspot

Παναγία Γλυκοφιλούσα,αρχες 15ου αιώνα.Αθήνα

Μουσειο Κανελλοπούλου

Παναγία Γλυκοφιλούσα,αρχες 15ου αιώνα.Αθήνα

Οι συμβολισμοί στην εικόνα της Παναγίας

Η Πανάχραντος και Υπερευλογημένη μητέρα όλων μας είναι το πιο αγαπημένο και τιμημένο πρόσωπο της ορθόδοξης θρησκείας μας μετά τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδας. Σύμφωνα με την παράδοση ο Ευαγγελιστής Λουκάς, αν και γιατρός, (φρόντιζε και την ίδια) ήταν ο πρώτος που ασχολήθηκε και αποτύπωσε το γεμάτο ευγένεια και αρχοντιά πρόσωπό Της.

 Όταν αντίκρυσε η Παναγία το έργο του απάντησε ευλογώντάς τον: «η χάρις του εξ εμού τεχθέντος είη, δι’ εμού, μετ’ αυτών». Με αυτόν τον τρόπο καθιερώθηκαν πρότυπα για όλες τις επόμενες εικόνες της που μέσα στο πέρασμα του χρόνου φανερώνουν αναλλοίωτη την Κεχαριτωμένη μορφή Της. Σύμφωνα με τον Διονύσιο εκ Φουρνά, τα χαρακτηριστικά Της φανερώνουν εξαιρετική και διαχρονική ομορφιά μιας και είναι καθαρά πνευματική.

Τα χαρακτηριστικά του προσώπου της Παναγίας
Το χρώμα του προσώπου Της είναι σταρένιο και φωτίζεται από μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια που έχουν οξύ βλέμμα και είναι στεφανωμένα με μακρυά μαύρα φρύδια. Η μύτη Της λεπτή και ίσια δηλώνει την ευθύτητα του χαρακτήρα Της, ενώ το μικρό στόμα Της, καθώς και ο κεκρύφαλος που κρύβει τα ξανθά Της μαλλιά, αφήνοντας ακάλυπτους μόνο τους λοβούς των αυτιών δείχνουν εγκράτεια και σοβαρότητα. Ο λαιμός Της είναι μακρύς, καθώς και τα λεπτοκαμωμένα θεοδόχα χέρια και δάχτυλά Της, το δε ανάστημα Της μέτριο. Όλη η μορφή της Παναγίας είναι γεμάτη συμβολισμούς και δογματικές διδασκαλίες. Τα μεγάλα μάτια της βλέπουν μέσα στην καρδιά μας, η λεπτή της μύτη δείχνει αληθινή αρχοντιά καί ελευθερία από τη δυσωδία του κόσμου, τα καλυμμένα αυτιά και μαλλιά της δείχνουν αληθινή σωφροσύνη και σεμνότητα.

Τι συμβολίζουν τα ρούχα της Παναγίας
Τα ρούχα Της τα είχε υφάνει η ίδια και ήταν βαμμένα με φυσικό τρόπο. Τα παπούτσια Της έχουν ζωηρό χρώμα κόκκινο.

ΠΑΝΑΓΙΑ ΧΟΖΟΒΙΩΤΙΣΣΑ

 

Στην Αμοργό, πάνω σ ένα γκρεμό 300 μέτρων με θέα τη θάλασσα, δεσπόζει σαν λευκό περιστέρι το ιστορικό και ξακουστό μοναστήρι της Παναγίας Χοζοβιώτισσας που τιμάται στα Εισόδια της Θεοτόκου.

Κτίστηκε το 1088 από το βυζαντινό αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό σύμφωνα με επιγραφή της Ιεράς Μονής και με τα πατριαρχικά σιγίλια Ιερεμίου Β΄(1583) και Τιμοθέου Β΄ (1613 ).

Για τον τρόπο άφιξης της εικόνας στην Αμοργό υπάρχουν δύο παραδόσεις: Η πρώτη λεει ότι η εικόνα βρέθηκε μέσα σε μια βάρκα εκεί ακριβώς που είναι κτισμένο το σημερινό μοναστήρι. Λέγεται ότι την εικόνα τοποθέτησε μια ευσεβής κυρία μέσα σε βάρκα από την πόλη Χόζοβα της Παλαιστίνης και την άφησε να ταξιδέψει μόνη της στην θάλασσα, για να γλιτώσει από τα χέρια των εικονομάχων.

Ιερά Μονή ΠΑΝΑΓΙΑΣ Επάνω Χρέπας

Φώτο

Η Ιερά Μονή Επάνω Χρέπας ίσταται σε υψόμετρο 1278 μέτρων σε κατάφυτη πλαγιά του Μαίναλου και φαίνεται από την πόλη της Τρίπολης. Το Μοναστήρι της Επάνω Χρέπας τιμά την Κοίμηση της Θεοτόκου και αγναντεύει όλον τον κάμπο της Μαντινείας έως τον Πάρνωνα και τον Ταΰγετο. Είναι το υψηλότερο μοναστήρι της Πελοποννήσου και λέγεται γι’ αυτό «μπαλκόνι της Τρίπολης». Εδώ φυλάσσεται το Δισκοπότηρο που κοινωνήθηκε ο Γέρος του Μοριά και το Ευαγγέλιο που ασπάστηκε πριν την Απελευθέρωση της Τριπολιτσάς. 

Η θαυματουργή της εικόνα σύμφωνα με την παράδοση διάλεξε η ίδια, με τη χάρη της Παναγίας να εγκατασταθεί στην ελατοβριθή πλαγιά. Η μονή χρίστηκε γύρω στο 1100 μ.Χ. και υπήρξε ιστορικό προπύργιο των αγώνων των Ελλήνων. Η Μονή είναι σταυροπηγιακή. Εορτάζει όχι μόνο στις 15 Αυγούστου αλλά και στις 14 Σεπτεμβρίου, ανήμερα του Σταυρού. Το καθολικό της είναι καμαροσκέπαστη βασιλική, ενώ η αγιογράφηση μαρτυρείται ακόμα παρά τα ίχνη που έχει αφήσει ο χρόνος.

Το μοναστήρι της Παναγίας της Αρχαγγελιώτισσας

Βορειοανατολικά της Ξάνθης, στις παρυφές του ορεινού όγκου της Ροδόπης σε εξαιρετικά θαυμάσια θέση, με θέα πρός τον κάμπο της Ξάνθης, πάνω ακριβώς απο την συνοικία Σαμακώβ, βρίσκεται το τρίτο μοναστήρι της Ξάνθης, η Παναγία η Αρχαγγελιώτισσα.

Το μοναστήρι αυτό καθ’ όλη την διάρκεια του χρόνου και μάλιστα στη δεκαπενταύγουστο – αν και το καθολικό του είναι άφιερωμένο στα Εισόδια της θεοτόκου – γίνεται τύπος πανθρακικού προσκυνήματος. Χιλιάδες πρoσκυνητές όλη την νύκτα της παραμονής της Κοιμήσεως και ανήμερα προσέρχονται σε ατέλειωτες γραμμές για να προσκυνήσουν την Θαυματουργή εικόνα της Παναγίας και να ζητήσουν την μεσιτεία της πρός τον Υιό της και Θεό μας.
Σαν κτίσμα το μοναστήρι αυτό όπως είναι σήμερα κτίσθηκε το 1841 επι της εποχής του αειμνήστου μητροπολίτου Ξάνθης Ευγενίου.
Αλλά τούτο προυπήρχε στην ίδια θέση πολλές εκατοντάδες χρόνια νωρίτερα και καταστράφηκε απο δύο φοβερούς σεισμούς που έπληξαν το μοναστήρι και την πόλη το 1829.
Γι’ αυτή την παλαιότερη ζωή του μοναστηριού δυστυχώς δεν έχουμε πολλές πληροφορίες. Το μόνο ενδεικτικό στοιχείο απο πλευράς κτισμάτων είναι μια κρύπτη του μοναστηριού που βρίσκεται πίσω και κάτω απο το ιερό βήμα του η οποία ανάγεται στα 1000 εώς 1100 μ.Χ.
Αλλά την έλλειψη των πληροφοριών απο επιγραφές ή άλλες πηγές έρχονται να φωτίσουν κάπως ορισμένες σημειώσεις και ενθυμήσεις που καταχωρήθηκαν κατά καιρούς σε διάφορα εκκλησιαστικά βιβλία απο τους μοναχούς του.
Απο αυτούς λοιπόν τους κώδικες και τα εκκλησιασπκά βιβλία πληροφορούμαστε ότι το μοναστήρι υπήρχε και έφερε το ίδιο όνομα ακόμα και κατά το 1559, Έτσι σε ένα κώδικα υπήρχε η ενθύμηση : “Το παρόν μηνιαιον εστίν της υπεραγίας Θεοτόκου της κεκλημένης Αρχαγγελιότισσας, άνωθεν της πόλεως Ξάνθης”.
Απο που ακριβώς πήρε το ονομά το μοναστήρι είναι άγνωστο. Κατά μια εκδοχή το πήρε απο την μικρή θαυματουργή εικόνα του 16ου αιώνα πού παριστάνει την Θεοτόκο να παραστέκεται απο τους αρχαγγέλους Γαβριήλ και Μιχαήλ και η οποία εχει την επιγραφή : Αρχαγγελιώτισσα.

Είναι δυνατό όμως ο ζωγράφος να εμπνεύσθηκε την εικόνα απο την ονομασία του μοναστηριού.
Παράλληλα με την ονομασία Αρχαγγελιώτισσα εκεινα τα χρόνια – ίσως και απο πιό μπροστά – το μοναστήρι αυτό λεγόταν και Παναγία η Χαλκαλιώτισσα.
Έτσι σε ενθυμήσεις που βρέθηκαν σε κώδικες της εποχής εκείνης διαβάζουμε: “Έτσι ζξςω (1558) εν μηνί Ιουλίω κβ’ Νεόφυτος αρχιερεύς. Αφιερώθη το Θείον και ιερόν Ευαγγέλιον εις την σεβασμίου και ιεράν Μονήν της υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου της επικεκλημένης Χαλκαλιοτήσις υπο των τιμιωτάτων και συνετωτάτων αρχόντων κυρου Αργυρου και κυρου Γεωργίου εις μνημόσυνου αυτών και των γονέων αυτών”.

Περίφημο θαύμα της Παναγίας «Φοβερά Προστασία» όταν η Μονή Κουτλουμουσίου κινδύνευσε να καταληφθεί από πειρατές.

Κατά την παράδοση, εμφανίσθηκαν κάποτε εμπρός από την Μονή πειρατές. Οι μοναχοί διέτρεχαν μεγάλο κίνδυνο, διότι δεν είχαν καμμία ασφάλεια ή ενίσχυση. Προσέπεσαν τότε στήν εικόνα τής Παναγίας και ολόθερμα παρακαλούσαν να τους προστατέψει από το κακό που τους απειλούσε. Εκείνη εισάκουσε τις προσευχές τους και κατέστησε τη Μονή αόρατη. 

Οι επιδρομείς μη βλέποντάς την και μη έχοντας τί να κάνουν απομακρύνθηκαν χωρίς να την βλάψουν. Εκείνη η σωτήρια επέμβαση θεωρήθηκε ως ανταπόκριση της Θεοτόκου στις προσευχές των μοναχών. Και έκτοτε η εικόνα της ονομάζεται " Φοβερά Προστασία" .

Από το Βιβλίο «ΜΗΤΗΡ ΘΕΟΥ -ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ-»
ΕΚΔΟΣΙΣ ΙΕΡΟΥ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΥ ΝΑΟΥ ΥΔΡΑΣ
ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ : ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ ΑΒΕΕ

πηγή

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Ελεούσας Ξυνιάδας

Το 1954, στο χωριό Ξυνιάδα της Θεσσαλίας λέγεται πως η Υπεραγία Θεοτόκος εμφανίστηκε στον μικρό Αθανάσιο Σύρο. Συγκεκριμένα, ο Αθανάσιος Σύρος, μόλις 8 ετών τότε, αντίκρισε μία μαυροντυμένη γυναίκα, ξυπόλητη να κάνει μετάνοιες.
Μάλιστα, το σημείο στο οποίο προσκυνούσε η μαυροφόρα γυναίκα, από ξερό μετατράπηκε σε μαλακό, αναδύοντας μια γλυκιά μυρωδιά. Δυστυχώς όμως, τα λόγια του Αθανάσιου για όσα είχε δει, δεν έγιναν πιστευτά από κανέναν.

Η δεύτερη εμφάνιση της Παναγίας έγινε το ίδιο βράδυ στον Αθανάσιο, την ώρα που κοιμόταν στο σπίτι του, με τους γονείς του και τα αδέρφια του. Η γυναίκα όμως φορούσε και ένα φωτεινό στεφάνι στο κεφάλι της αυτή τη φορά.
Τρομαγμένος ο Αθανάσιος, τη ρώτησε ποια είναι και η γυναίκα του απάντησε πως είναι η Μητέρα του Ιησού Χριστού. Μέσα από τα λόγια της του υπέδειξε το σημείο όπου ήταν θαμμένη η θαυματουργή εικόνα για να τη βρούνε. Του είπε επίσης πως θέλημά της είναι να χτιστεί εκεί ένας ναός και να γίνει τόπος λατρείας και προσευχής για τους πιστούς.

«Ποια είσαι εσύ; και τι θέλεις από μένα; Φοβάμαι!».
«Μη φοβάσαι μικρέ μου, εγώ είμαι η μητέρα του Χριστούλη, που τόσο τον αγαπάς, και μ’ έστειλε να αποκαλύψω σε σένα που έχεις καθαρή καρδιά και αγνή ψυχή, ότι στο μεσαίο σημείο που με είδες να προσεύχομαι, εκεί να σκάψετε και θα βρείτε την Εικόνα μου. Εκείνο το σημείο να γίνει τόπος λατρείας, να γίνει ένας ναός, ένας άγιος τόπος»
Ο Αθανάσιος, συγκλονισμένος από το θαύμα που είχε συμβεί, προσπάθησε να διηγηθεί στους γονείς του το περιστατικό και να τους πείσει να σκάψουν στο σημείο που του είχε υποδείξει η Παναγία. Οι προσπάθειες του όμως αποδείχτηκαν ατελέσφορες.
Αποφάσισε λοιπόν να χτίσει μόνος του ένα εκκλησάκι από πέτρα στο μέρος που του είχε δείξει η Υπεραγία Θεοτόκος. Εκεί, τοποθέτησε μία μικρή εικόνα της Παναγίας και το επισκεπτόταν καθημερινά, πρωί και βράδυ, δοξάζοντας τη Μητέρα του Ιησού Χριστού.

Το 1962  έτυχε να γίνονται στο χωριό Ξυνιάδα εργασίες από ένα εκσκαπτικό μηχάνημα. Οι κάτοικοι τότε δεν έχασαν ευκαιρία και παρακάλεσαν τον οδηγό να σκάψει στο σημείο που τους είχε αναφέρει ο Αθανάσιος, προκειμένου να εντοπίσουν την εικόνα της Θεοτόκου.