Δος μου απ’τις αρετές σου.Προσευχή - Ύμνος του Αγ. Νεκταρίου προς την Παναγία

Πηγή Φώτο

Δέσποινα παντευλόγητε, Υπέραγνε Παρθένε,
Παράδεισε πανθαύμαστε, κήπε καλλωπισμένε,
Σε δυσωπώ, Πανάχραντε, χαρίτωσον τον νουν μου,
κατεύθυνον τας σκέψεις μου, φώτισον την ψυχήν μου.

Κόρη με ποίησον αγνόν, πράον, σεμνόν, ανδρείον,
ησύχιον και κόσμιον, ευθύν, όσιον, θείον,
επιεική, μακρόθυμον, των αρετών δοχείον,
άμεμπτον, ανεπίληπτον, των αγαθών ταμείον.

Δος μοι σοφίαν, σύνεσιν και μετριοφροσύνην,
φρόνησιν και απλότητα και ταπεινοφροσύνην.
Δος μοι νηφαλιότητα, όμμα πεφωτισμένον,
διάνοιαν ολόφωτον, πνεύμα εξηγνισμένον.

Απέλασον την οίησιν, την υπερηφανίαν,
τον τύφον, την φυσίωσιν, και την αλαζονείαν,
την ύβριν, το αγέρωχον, την υψηλοφροσύνην,
γλώσσα μεγαλορρήμονα, ισχυρογνωμοσύνην.

Την αστασία την φρικτήν, την περιττολογίαν,
την πονηρία την πολλήν, και την αισχρολογίαν.
Χάρισαί μοι, Πανάχραντε, την ηθικήν ανδρείαν,
το θάρρος, την ευστάθειαν, δος μοι την καρτερίαν.

Δος μοι την αυταπάρνησιν, την αφιλαργυρίαν,
ζήλον μετ’επιγνώσεως και αμνησικακίαν.
Δος μοι ακεραιότητα, ευγένειαν καρδίας,
πνεύμα ευθές, ειρηνικόν, και πνεύμα αληθείας.

Φυγάδευσον, Πανάχραντε, τα πάθη της καρδίας,
τα πολυώνυμα, Αγνή, της ηθικής δειλίας.
Την αναδρίαν την αισχράν, το θράσος, την δειλίαν,
την ατολμίαν την δεινήν και την απελπισίαν.

Ο Αγιος Γέροντας Εφραιμ ο Κατουνακιώτης είχε ιδιαίτερη ευλάβεια στον Αγιο Νεκτάριο

πηγή

Ο Αγιος Γέροντας Εφραιμ ο Κατουνακιώτης είχε ιδιαίτερη ευλάβεια στον Αγιο Νεκτάριο. Συχνά τον έβαζε στην Θεία Λειτουργία, ανάβοντας κεράκια στην εικόνα του.
Πήγαινε και προσκυνούσε το ευωδιάζον λείψανό του στην συνοδία του π. Γεράσιμου του Υμνογράφου στην Μικρή Αγία Άννα και όταν είχε μεγάλη ανάγκη, παρακαλούσε τους Πατέρες και του τό ’φερναν στα Κατουνάκια για ευλογία.
Όταν τον ρωτούσαν γιατί είναι τόσο μεγάλος άγιος, ο άγιος Νεκτάριος,απαντούσε :
"Διότι ακόμη και σήμερα συκοφαντείται".

Κάποτε, παρατήρησε ότι το σιτάρι που είχε αποθηκευμένο, επρόκειτο να καταστραφεί εξαιτίας της πολλής ψείρας που έπιασε.
Τότε, ήταν μόνος του με άρρωστο τον Γέροντά του, τον παπα–Νικηφόρο, και ήταν πολύ δύσκολο να το αντικαταστήσει.
Προσευχήθηκε στον Αγιο Νεκτάριο, σταύρωσε ένα βαμβάκι πάνω στο λείψανό του, το έβαλε μέσα στο σιτάρι και αμερίμνησε. Μετά από καιρό, όταν χρειάστηκε σιτάρι για να ζυμώσει ψωμί, το σιτάρι ήταν πεντακάθαρο.Ο Αγιος Νεκτάριος, είχε κάνει το θαύμα του!

«Ξύπνα, παιδί μου, είναι ώρα να πας στην εκκλησία»!(Θαύμα Αγ.Νεκταρίου)

Το 1969 κάποιος νέος, δικηγόρος 25-30 ετών, ήρθε στην Αίγινα για να πάει στον Άγιο. Ο νέος αυτός υπέφερε σοβαρά από την καρδιά του. Ήταν πολύ βαρειά άρρωστος. Ερχόμενος στο Μοναστήρι, το βρήκε κλειστό. Είχε δύσει ο ήλιος. Δεν μπορούσε να μπει.
Κατέβηκε εδώ που βρισκόμαστε τώρα (σ.σ. η συνέντευξη πάρθηκε στο εξοχικό της κ. Πετρούλας Γιαννακοπούλου, που βρίσκεται απέναντι από τη στάση «Μονή Αγίου Νεκταρίου» του αστικού λεωφορείου, δίπλα στο καφεστιατόριο. Τότε ήταν να μικρό σπιτάκι όπου κατοικούσε η μητέρα της κυρίας Πετρούλας, αείμνηστη Μαρία Βότση). Ήταν ένα κέντρο απέναντι, του Ρόδη.
Πήγε το παλληκάρι εκεί και ρώτησε μήπως υπάρχει κανένα διαθέσιμο δωμάτιο γιατί ήθελε να εκκλησιαστεί από την αρχή-αρχή του Όρθρου, την επομένη στο Μοναστήρι.
Το αντιλήφθηκε η μητέρα μου.
– Παιδί μου, του λέει, εδώ μένω εγώ. Θα σ’ αφήσω το κλειδί κι εγώ θα πάω να μείνω στην κόρη μου την Ευφημία. Θα κοιμηθείς στο κρεβάτι μου.
– Ευχαριστώ πολύ. Μήπως υπάρχει κανένα ρολόι; Πώς θα ξυπνήσω στις 4 το πρωί για να πάω στον Όρθρο;
– Αυτό, παιδί μου, δεν το ‘χω.

Όλα όμως έγιναν μια χαρά. Το παλληκάρι ξύπνησε κι ανέβηκε στον Άγιο. Το πρωί που ήρθε η μητέρα μου δεν το βρήκε. Ήταν στο Μοναστήρι.

Πέρασε κανένας χρόνος. Ταξιδεύαμε με τον «Πορτοκαλή Ήλιο» [πλοίο της γραμμής] για τον Πειραιά. Το προηγούμενο βράδυ κατά τις 2, ακούσαμε ωραιότατους ύμνους να ψέλνονται από καμιά δεκαπενταριά παλληκάρια και κοπέλες. Τι ομορφιά ήταν αυτή! Στάθηκαν εδώ έξω από το καμαράκι που λέμε κι έψελναν.

Όσο ο κόσμος θα κυνηγάει τα παιδιά του Θεού, τόσο Εκείνος θα γεμίζει με αγίους τον ουρανό...

Ἡ κακία τοῦ κόσμου, πῆγε νά ἐξαφανίσει τόν Ἅγιο Νεκτάριο ἀπό τήν ἱστορία καί ὁ Θεός τόν ἔγραψε στήν αἰωνιότητα
Και μόνο ένα στοιχείο ήταν ικανό να φανερώσει την αγιότητα του αγίου Νεκταρίου...

Ποιο; Ότι ο κόσμος αυτός τον συκοφάντησε, τον αδίκησε, τον δίωξε, τον περιθωριοποίησε. Και όταν ο κόσμος δεν σε αγαπά ή δεν σε τιμά, αναλαμβάνει ο Θεός.
Όταν μικραίνει η αγκαλιά των ανθρώπων πλαταίνει του Θεού. Κι όταν η γλώσσα των κατηγόρων σπιλώνει και αμαυρώνει το όνομα σου, ο Θεός σε δοξάζει. Αργά η γρήγορα ο Θεός απαντάει στο κακό.
Όσο ο κόσμος θα κυνηγάει τα παιδιά του Θεού, τόσο Εκείνος θα γεμίζει με αγίους τον ουρανό. Έτσι για να σπάει πλάκα με την «ηθική» καί τήν «δικαιοσύνη» μας.
Ότι δέν μάς αρέσει ό Θεός τό αγαπάει καί ότι πετάμε Αυτός τό μαζεύει.

πηγή

«Η ελπίδα στην αιώνια ζωή καθιστά ανώδυνο το θάνατο εκείνου που βαδίζει προς αυτόν.

Άγιος Νεκτάριος

«Η ελπίδα στην αιώνια ζωή καθιστά ανώδυνο το θάνατο εκείνου που βαδίζει προς αυτόν.Αυτή και τον απογοητευμένο που καταρρέει παρηγορεί και τον ανδρείως μαχόμενο ενισχύει και αυτόν που έχει καταδικαστεί σε θάνατο, καταπραΰνει και εκείνον που ζει σε ελεεινή κατάσταση στηρίζει και τον αγωνιζόμενο για την αρετή, την αλήθεια, το δίκαιο, το καλό και το αγαθό, τον καθιστά ανυποχώρητο και ανίκητο.

Η ελπίδα είναι πρόοδος, ανάπτυξη και εξέλιξη.
Αν αποσύρεις την ελπίδα από τον κόσμο, ο κόσμος θα αφανιστεί.
Η ελπίδα είναι η αρχική δημιουργική δύναμη όλων των αγαθών.
Η ελπίδα καθοδηγεί τον σοφό και επιστήμονα στις έρευνές του και του δίνει δύναμη να αντέχει χίλιους κόπους και αγώνες.
Η ελπίδα επιβιβάζει τους ναυτικούς πάνω σε ξύλινη σχεδία για να πλεύσουν στη σκοτεινιασμένη θάλασσα.
Η ελπίδα παρακινεί τους πάντες στις κάθε είδους ενέργειες τους.
Η ελπίδα τρέφει και ζωογονεί.
Αυτή αναγεννά τον άνθρωπο που έχει διαφθαρεί από την αμαρτία και τον αναδεικνύει αληθινά ενάρετο και χρήσιμο άνθρωπο.
Μεγάλο πράγματι και θείο δώρο ελπίδα!»

Μόνο ο Θεός

''Ένας μόνο ξέρει τί έχεις περάσει και μόνο Αυτός, μπορεί να σου δώσει δύναμη. Μόνο ο Θεός''.

Άγιος Νεκτάριος

πηγή

Η υπερβολική λύπη κρύβει μέσα της υπερηφάνεια

 

Το θαύμα του Αγίου Νεκταρίου με τον οικοδόμο!

                    

Η Γερόντισσα Τιμοθέη, ηγουμένη της Ιεράς Μονής Αγίου Νεκταρίου, περιγράφει το θαύμα του Αγίου Νεκταρίου με τον οικοδόμο, που έπεσε από τον πέμπτο όροφο.

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως: Ο Διευθυντής της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής, ο Παιδαγωγός, ο Θεολόγος

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ἡ Ριζάρειος Ἐκκλησιαστική Σχολή, ἡ ἱδρυθεῖσα ὑπό τῶν ἀοιδίμων εὐεργετῶν ἀδελφῶν Μάνθου καί Γεωργίου Ριζάρη μέ σκοπό – διατυπωμένο εἰς τό 72 ἄρθρο τῆς διαθήκης τοῦ Γεωργίου Ριζάρη – νά χορηγῇ εἰς Ἕλληνας «ἔχοντας τάς ἀπαιτουμένας προπαιδευτικάς γνώσεις τά αὐτά διδακτικά μέσα, ὥστε νά εἶναι εἰς θέσιν νά ἐνδυθοῦν τό τῆς ἱερωσύνης σχῆμα μετά τήν ἀποπεράτωσιν τῆς πενταετοῦς ἐν αὐτῇ σπουδῆς», ἑορτάζει διττή ἑορτή: Τήν συμπλήρωσι ἑκατόν πενήντα ἐτῶν (1844 – 1994) ἀπό τῆς ἱδρύσεώς της καί ἑκατόν ἐτῶν (1894 – 1994) ἀπό τῆς ἀναλήψεως τῆς διευθύνσεως αὐτῆς ὑπό τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως.

Ἡ ἱερά αὐτή Σχολή διά τήν προσφοράν της εἰς τήν Ἐκκλησία καί τόν Ἑλληνισμό – τόν ἐλεύθερο καί τόν ὑπόδουλο – ἐχαρακτηρίσθη ὡς «τό ἄριστον καί ὠφελιμώτατον πάντων τῶν ἐν Ἑλλάδι ἐκπαιδευτηρίων, ὅπερ πολυειδώς καὶ πολυτρόπως, ἀμέσως τε καί ἐμμέσως εὐηργέτησε καί εὐεργετεῖ τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καί τό Ἑλληνικόν Ἔθνος»[1]. Ἀνεγνωρίσθη καί ἐτιμήθη ὑπό τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν διά χρυσοῦ μεταλλίου εἰς πανηγυρική συνεδρία τῆς 29-12-1966 ὡς «ἑστία ἀληθοῦς Χριστιανικῆς καί κλασσικῆς παιδείας, ἐκ τῶν κόλπων τῆς ὁποίας προῆλθον καί ἀνεδείχθησαν ἐξαίρετοι κληρικοί καί ἱεράρχαι, ὡς ἐπίσης καὶ ἐπιφανεῖς ἐπιστήμονες εἰς ὅλους τούς τομεῖς τῆς ἐπιστήμης, τῆς ἀκτινοβολίας τῆς Σχολῆς ταύτης ἐπεκταθείσης καί πέρα τῶν ὁρίων τοῦ ἑλληνικοῦ βασιλείου»[2]. Πρό πάντων δέ σεμνύνεται διά τόν ἔφορον αὐτῆς, τόν Ἅγιον Νεκτάριον Πενταπόλεως, ὁ ὁποῖος τήν ἐλάμπρυνε ἐπί δέκα τέσσαρα ἔτη (1894-1908) ὡς ἄριστος καί ἱεροπρεπής Διευθυντής, ὡς ἔξοχος Παιδαγωγός, ὡς κορυφαῖος Θεολόγος καί Συγγραφεύς πολλῶν καί περισπουδάστων συγγραμμάτων, ὡς Ὅσιος.

Πολλές καί ἀνεκτίμητες ὑπηρεσίες προσέφερε ὁ Ἅγιος Νεκτάριος καί ἐκ τῆς θέσεως ταύτης, ὡς ὁμοφώνως μαρτυρεῖ ἡ σεπτή χορεία τῶν μαθητῶν καί πνευματικῶν τέκνων του, τούς ὁποίους ἐπαιδαγώγησε σοφῶς, ἐξέθρεψε πνευματικῶς καί καθωδήγησε ἀπλανῶς καί οἱ ὁποῖοι ἀνεδείχθησαν οἱ φωτεινότερες, πνευματικές μορφές τοῦ αἰῶνος μας.

Ἔδωκεν ὁ Θεός εἰς μέν τήν οἰκουμενικήν Ὀρθοδοξία τόν νεοφανῆ Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας, εἰς δέ τήν ἐκκλησιαστική παιδεία τό πρότυπο τοῦ παιδαγωγοῦ, τόν μύστη καί ὁραματιστή τῆς ἀληθοῦς παιδείας καί Διδάσκαλο, πού θά διδάσκει πάντοτε διδάσκοντας καί διδασκόμενους.

Α. Ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΗΣ ΡΙΖΑΡΕΙΟΥ ΕΚΚΛ. ΣΧΟΛΗΣ

Τῆς διευθύνσεως τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου προηγήθησαν γεγονότα, πού συνετάραξαν τήν εὔρυθμο λειτουργία τῆς Σχολῆς.

Η θαυμαστή μεταστροφή ενός Γερμανού Προτεστάντη στην Ορθοδοξία μέσω του Αγίου Νεκταρίου

                         

"Πνευματικός αγώνας.."Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως

  Σκοπός της ζωής μας είναι να γίνουμε τέλειοι και άγιοι. Να αναδειχθούμε παιδιά του Θεού και κληρονόμοι της βασιλείας των ουρανών. Ας προσέξουμε μήπως, για χάρη της παρούσας ζωής, στερηθούμε τη μέλλουσα. Μήπως, από τις βιοτικές φροντίδες και μέριμνες, αμελήσουμε το σκοπό της ζωής μας.

Η νηστεία, η αγρυπνία και η προσευχή από μόνες τους δεν φέρνουν τους επιθυμητούς καρπούς, γιατί αυτές δεν είναι ο σκοπός της ζωής μας· αποτελούν τα μέσα για να πετύχουμε το σκοπό.

Στολίστε τις λαμπάδες σας με αρετές. Αγωνιστείτε ν' αποβάλετε τα πάθη της ψυχής. Καθαρίστε την καρδιά σας από κάθε ρύπο και διατηρήστε την αγνή, για να έρθει και να κατοικήσει μέσα σας ο Κύριος, για να σας πλημμυρίσει το Άγιο Πνεύμα με τις θείες Του δωρεές.

Παιδιά μου αγαπητά, όλη σας η ασχολία και η φροντίδα σ' αυτά να είναι. Αυτά ν' αποτελούν σκοπό και πόθο ασταμάτητο. Γι' αυτά όλη σας η προσευχή προς το Θεό.
Να ζητάτε καθημερινά τον Κύριο· αλλά μέσα στην καρδιά σας και όχι έξω απ’ αυτήν. Και όταν Τον βρείτε, σταθείτε με φόβο και τρόμο όπως τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ, γιατί η καρδιά σας έγινε θρόνος του Θεού.

Η ανέκδοτη ληξιαρχική πράξη θανάτου του Αγίου Νεκταρίου

Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς

«Ένας Άγιος ανάμεσά μας» ήταν το κοινό αίσθημα και η συνήθης φράση των πιστών, όταν αγιοποιήθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο (1961) ο Μητροπολίτης Πενταπόλεως Νεκτάριος, κατά κόσμον Αναστάσιος Κεφαλάς (1 Οκτωβρίου 1846-9 Νοεμβρίου 1920). Δικαιολογημένα αφού ζούσαν πολλοί που τον είχαν γνωρίσει, είχαν συνομιλήσει μαζί του, είχαν ακούσει τις διδαχές του ή τις πνευματικές συμβουλές του. Εξάλλου, το γεγονός ότι η εικόνα ενός Αγίου σωζόταν σε φωτογραφίες ήταν επιπρόσθετος λόγος για την δημιουργία περίεργων συναισθημάτων.

Ωστόσο, πολύ πριν την απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου το χριστεπώνυμο πλήρωμα ήταν εκείνο που του είχε αποδώσει τιμές αγίου. Εκτός από την Αίγινα, όπου εξεμέτρησε το ζην και κατέλειπε αγαθές μνήμες, η φήμη του είχε εξαπλωθεί σε όλη τη χώρα. Γι’ αυτό, με πρωτοβουλία των Αιγινητών, εορτάζετο ως Άγιος ήδη τις δεκαετίες 1940-50. Στην Αθήνα, ανήμερα της εκδημίας του, ετελείτο λειτουργία στον Ναό των Αγίων Ασωμάτων στο Θησείο και στον Ναό του Αγίου Ελευθερίου του Πεδίου Άρεως.

Επίσης, ειδικά δρομολόγια, με φθηνό εισιτήριο, μετέφεραν τους πιστούς στην Αίγινα για να προσκυνήσουν τα λείψανα του αγίου, τα οποία είχαν αρχίσει να εκτίθενται στην Μονή της Αγίας Τριάδος. Πάντως, επιβεβαιώνοντας την άποψη όσων υποστήριζαν το «ένας Άγιος μεταξύ μας», προσθέτουμε έναν κρίκο στη μακρά αλυσίδα των πληροφοριών περί του αγίου Νεκταρίου, παρουσιάζοντας τα στοιχεία της ληξιαρχικής πράξεως θανάτου του! Ως γνωστόν, εγκατέλειψε τα γήινα στο Αρεταίειο Νοσοκομείο, όπου ανηγέρθη και ναΐσκος προς τιμήν του.

Τα τυπικά στο Ληξιαρχείο ανέλαβε να τακτοποιήσει ο «εκ Σηλυβρίας» ανιψιός του, 38χρονος μεσίτης και χρηματιστής Θεμιστοκλής Κεφαλάς, γιός του αδελφού του, Χαράλαμπου. Η ληξιαρχική πράξη συντάχθηκε την επομένη του θανάτου του, στις 9 Νοεμβρίου 1920, ημέρα Δευτέρα και στα στοιχεία αναφέρεται ως «Μητροπολίτης Πενταπόλεως (Αιγύπτου) ετών 75 (εβδομήκοντα πέντε), εκ Σηλυβρίας, κάτοικος Αιγίνης, άγαμος ένεκεν χρονίας κυστίτιδος και υπερτροφίας του προστάτου».

Θα πρέπει παιδιά μου, να πηγαίνετε στον Θεό, πριν σας έρθει το πρόβλημα ή η δοκιμασία

ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΆΡΙΟΣ

"Θα πρέπει παιδιά μου, να πηγαίνετε στον Θεό, πριν σας έρθει το πρόβλημα ή η δοκιμασία, και όχι μόνον κατά την διάρκεια τής δοκιμασίας ή του προβλήματος.
Ο Θεός δεν είναι ασθενοφόρο πού καλείς όταν τα πράγματα πάνε άσχημα. Ο Θεός είναι απαραίτητος στον άνθρωπο κάθε μέρα όπως το φως όπως ο αέρας."

πηγή

Ο Αγ.Νεκτάριος διώχνει το ακάθαρτο πνεύμα από ένα δεκαπεντάχρονο αγόρι που προέβλεπε το μέλλον.

Στις 10 Σεπτεμβρίου 1904, όταν ο Άγιος Νεκτάριος και οι τρεις πνευματικές του κόρες είχαν ήδη επιβιβαστεί σε ένα κανονικό πλοίο στον Πειραιά και απέπλευσαν για την Αίγινα, ήταν μια συνηθισμένη μέρα στο νησί. Ψαράδες πουλούσαν τα φρέσκα αλιεύματά τους στο λιμάνι, οι επιβάτες περίμεναν τους αγαπημένους τους και παραγγελίες από την πρωτεύουσα ή ετοιμάζονταν να επιστρέψουν στην Αθήνα. Παιδιά έτρεχαν στην πλατεία μπροστά από το μικρό λιμάνι, ατμόπλοια και ψαρόβαρκες ξεφόρτωναν, αστυνομικοί κρατούσαν την τάξη, νοικοκυρές παζάρεψαν με μανάβηδες και παντοπωλεία, οι άμαξες με άλογα δεν μπορούσαν να προσπεράσουν η μία την άλλη στα στενά σοκάκια και οι άνθρωποι διάβαζαν εφημερίδες και συζητούσαν τα νέα στα καφενεία.

Μεταξύ άλλων, ένας δεκαπεντάχρονος έφηβος ονόματι Σπύρος Αλιφαντής περιπλανιόταν στην πλατεία του λιμανιού. Όλο το νησί τον γνώριζε καλά. Αυτός, όπως σχεδόν όλοι στο νησί, καταγόταν από μια φτωχή, μεγάλη οικογένεια, πολύ χλωμός και αδύνατος. Φυσικά, δεν πήγαινε σε κανένα σχολείο και περνούσε όλο τον ελεύθερο χρόνο του στο λιμάνι. Κατά καιρούς, κάτι συνέβαινε στον νεαρό, έπεφτε στο έδαφος, γύριζε τα μάτια του, στριφογύριζε σε σπασμούς και άρχιζε να προβλέπει ορισμένα γεγονότα.

Έτσι, όταν το πλοίο με τον άγιο δεν είχε καν εμφανιστεί στον ορίζοντα, ο Σπύρος, που φυσικά δεν γνώριζε τίποτα για τον άγιο, ούτε για το μοναστήρι και τα σχέδια αναστήλωσής του, έπεσε ξαφνικά στο κατώφλι του φαρμακείου, άρχισε να κυλιέται και να φωνάζει:
- Έρχεται!.. Ο Κύριος έρχεται! Τρέξτε να τον προϋπαντήσετε όλοι!.. Ο άγιος που θα σώσει το νησί μας έρχεται!

Μαζεύτηκε πλήθος, προσπάθησαν να ηρεμήσουν τον Σπύρο, τον χαστούκισαν στα μάγουλα, τον πιτσίλισαν με νερό, αλλά εκείνος συνέχισε να έχει σπασμούς και να φωνάζει:
- Τρέξτε!.. Ο Κύριος κολυμπάει προς τα πάνω! Ο Κύριος κολυμπάει προς τα πάνω - ο άνθρωπος του Θεού!..

Εκείνη την ώρα, περνούσε από εκεί ένας ηλικιωμένος τοπικός ιερέας, ο πατήρ Μιχαήλ. Οι άνθρωποι έτρεξαν κοντά του και είπαν ότι ο Σπύρος είχε «πέσει ξανά σε προβλέψεις» - αυτή τη φορά προέβλεπε ότι κάποιος άγιος άρχοντας έπλεε. Ο πατήρ Μιχαήλ πλησίασε, άκουσε τις κραυγές του άτυχου άνδρα, κούνησε το κεφάλι του και πήγε στην προβλήτα. Όταν το ατμόπλοιο από τον Πειραιά έδεσε, ο πατήρ Μιχαήλ είδε έναν άγνωστο επίσκοπο (ο άγιος δεν φορούσε παναγία, αλλά αυτή τη φορά, επειδή επρόκειτο για επίσημες συναντήσεις, πήρε μαζί του την επισκοπική ράβδο του) να κατεβαίνει την πασαρέλα ανάμεσα σε άλλους επιβάτες, και μαζί του - τρία σεμνά ντυμένα κορίτσια.

Ο πατήρ Μιχαήλ πλησίασε τον άγιο και πήρε την ευλογία του. Γνωρίστηκαν. Αφού έμαθε για τα σχέδια αναστήλωσης του μοναστηριού, ο ιερέας κάλεσε με χαρά τον άγιο και τους συντρόφους του στο σπίτι του, αλλά ο άγιος αρνήθηκε ευγενικά, επειδή είχε προηγουμένως συμφωνήσει με τον ηγούμενο ενός τοπικού μοναστηριού να περάσει τη νύχτα στο αγρόκτημά τους στο χωριό.

Τότε ο πατήρ Μιχαήλ είπε:
- Άγιος Κύριε, έχουμε έναν νεαρό άνδρα εδώ, έναν έφηβο ή λίγο μεγαλύτερο. Μερικές φορές πέφτει στο έδαφος και αρχίζει να προβλέπει κάτι. Και μερικές ώρες πριν από την άφιξή σας, έπεσε κάτω και άρχισε να φωνάζει ότι θα έρθετε σύντομα και θα σώσετε το νησί μας. Φώναξε επίσης ότι είστε άγιος και άνθρωπος του Θεού. Είναι ακόμα εκεί, βλέπετε;

Ο Θεός εκπληρώνει τους πόθους σας με τρόπο που δεν γνωρίζετε...

 πηγή

Περί τοῦ μυστηρίου τῆς μετανοίας καί Ἐξομολογήσεως ( Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως)

 

Τί ἐστι Μετάνοια;

- Μυστήριον δι' οὗ, ὡς λουτροῦ νέου, καθαρίζεται ὁ μετανοῶν καὶ ἐξομολογούμενος τὰς ἑαυτοῦ ἁμαρτίας τῷ τεταγμένῳ ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας πνευματικῷ ἀπὸ τοῦ ρύπου τῆς ἁμαρτίας καὶ ἐπικοινωνεῖ.τῷ Θεῷ.

Τίς ἐστιν ἡ ουσία τοῦ μυστηρίου;

- α) Ἡ συναίσθησις τοῦ μετανοοῦντος ὡς παραβάτου τῶν θείων ἐντολῶν καὶ β) ή διάθεσις πρὸς ἐπιστροφὴν πρὸς τὸν Θεὸν καὶ τήρησιν τῶν θείων ἐντολῶν.

Ποῖον τὸ ἀποτέλεσμα τῆς τοιαύτης μετανοίας καὶ ἐξομολογήσεως;

- α) Η συγγνώμη παρά Θεοῦ, β) ἡ ἄφεσις τῶν ἁμαρτιῶν, καὶ γ) ἡ ἕνωσις μετὰ τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ μετάληψις τῶν θείων μυστηρίων.

Πῶς πρέπει νὰ θεωρῶμεν ἑαυτοὺς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ;

- Ὡς ἁμαρτωλούς· ὁ ᾿Απόστολος Ἰωάννης λέγει· «Ἐὰν εἴπωμεν, ὅτι ἁμαρτίαν οὐκ ἔχομεν, ἑαυτοὺς πλανῶμεν καὶ ἀλήθεια οὐκ ἔστιν ἐν ἡμῖν». ( Ἰωάν. Επιστολ. Α'.α'.)

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Ὀρθόδοξος Ἱερὰ Κατήχησις, σελ. 186,187 ἐκδ. Ῥηγόπουλου.

πηγή

Φιλοξενῶ στό σπίτι μου ἕναν Ἅγιο

  Ἀθήνα 1893 .Διωκόμενος. Ἄσιτος. Κατασυκοφαντημένος. Ἄστεγος. Ὑπῆρχε μεγάλη ἀνεργία στήν Ἀθήνα τότε. Ἡ πολυπληθής ἐργατική τάξη τῆς ἀνέχειας καί τῆς βιοπάλης ζοῦσε σέ χαμόσπιτα, σέ καλύβες καί παράγκες γύρω ἀπό τό Γκαζοχώρι. Ὅσοι δέν ἔβρισκαν δουλειά, κατέληγαν ζητιάνοι στούς δρόμους τῆς πρωτεύουσας, ἐνῶ τά ἀνήλικα παιδιά ἦταν σκλάβοι σέ σπίτια ἤ μαγαζιά γιά ἕνα κομμάτι ψωμί.
Συχνά ἔβλεπε κανείς ἡλικιωμένους ἀνθρώπους νά πεθαίνουν στό δρόμο εἴτε ἀπό ἀσιτία εἴτε ἀπό ψῦχος καί νά κάνουν ἔρανο γιά νά τούς θάψουν.

 Ὁ Ἅγιος νοίκιασε ἕνα χαμόσπιτο στήν περιοχή τοῦ Ρέντη ,στό σπίτι μιᾶς ἀπλοϊκῆς κυρίας ,τῆς κυρίας Ἀνδρομάχης .Πήγαινε στήν Εὔβοια, στήν Λαμία ὡς ἱεροκήρυκας..Ὑπέμεινε σιωπηρά..Προσευχόταν ἀτελείωτες ὧρες. Ἡ πείνα τόν βασάνιζε πολύ. Εἶχε μέρες νά φάει καί μῆνες νά πληρώσει τό ἐνοίκιο .Ἔγραφε κάποια βιβλία καί ἥλπιζε σέ αὐτά.

 Ἡ σπιτονοικοκυρά του κάποια στιγμή συνειδητοποίησε πῶς ἐπί τρεῖς ἡμέρες ἦταν κλεισμένος στό δωμάτιό του. Ἀνησύχησε . Χτύπησε τήν πόρτα καί βλέπει τόν Ἅγιο νά κάθεται μπροστά στόν Ἐσταυρωμένο καί νά προσεύχεται ὑπερυψούμενος.
Πάνω ἀπό τό ἔδαφος . Στόν ἀέρα!!!
Μόνο ὅταν ἄνοιξε ἡ πόρτα κατάλαβε ὁ Ἅγιος ὅτι κάποιος μπῆκε μέσα καί τότε προσγειώθηκε στά γήϊνα μέτρα.Τόν κοίταξε ἔντρομη ἡ εὐσεβής γυναῖκα. 

Τοῦ λέει: Εἶστε Ἅγιος ἄνθρωπος ,ξεχᾶστε τά ἐνοίκια, ξεχᾶστε τα ὅλα, σᾶς τά χαρίζω. Φιλοξενῶ στό σπίτι μου ἕναν Ἅγιο.

Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως , ὁ Μέγας καί Θαυματουργός Ἰεράρχης .

πηγή

«Οἱ Πάπες καί ἁμαρτάνουν καί κολάζονται για τίς ἀσεβεῖς καί ἀντιχριστιανικές διατάξεις» ~ Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

 «Οἱ πάπες καί ἁμαρτάνουν καί κολάζονται καί θά κολάζονται μέχρι τήν Δευτέρα Παρουσία˙ ἴσως καί αἰωνίως γιά τά πρός τήν Ἑλληνική Ἐκκλησία κακά καί τίς ψευδενώσεις καί τίς ἀσεβεῖς καί ἀντιχριστιανικές διατάξεις».

«Τι κατάπτωση! Πῶς, ὦ Ἰγνάτιε [ο Πατριάρχης Κων/πόλεως που χρησιμοποιούσε φράσεις αναγνωριστικές του πρωτείου του Πάπα], τόσο πολύ ξέχασες την ἱστορία τῆς ἐκκλησίας σου; 

Πῶς αρνήθηκες τήν ἀλήθειαν; 

Πῶς πρόδωσες τήν ὀρθοδοξίαν σου; 

Πῶς ἠσέβησας πρός τάς οἰκουμενικάς συνόδους; 

Πῶς ἐτόλμησας νά προσβάλης τούς 1000 πατέρας τῆς ἀνατολικῆς ἐκκλησίας, οι οποίοι πριν από ένα έτος [Σύνοδος του 880 στην Κων/πολη] καταδίκασαν τον Πάπα Νικόλαο για αίρεση; (Μελέτη Α..., 262).

«Τι προς ταύτα να είπη τις; Να κλαύση ή να μυκτηρίση (=κοροϊδέψει) τας τοιαύτας των παπών της Δύσεως αξιώσεις; Φρονώ ότι δέον να κλαύση, διότι πολλά το Ελληνικόν Έθνος έχυσε δάκρυα δια τους τοιούτους πάπας, οίτινες εγένοντο οι κακοί δαίμονες της Ανατολικής Εκκλησίας και του Ελληνικού Έθνους» (Μελέτη Α..., 293).

~ Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, στό δίτομο ἔργο του «Μελέτη ἱστορική περί τῶν αἰτιῶν τοῦ σχίσματος»

ΠΗΓΗ

"Προσέχετε τόν ἐγωισμό, πού κρύβεται κάτω ἀπό τή μορφή τοῦ δικαιώματος.."

Δέν θέλω νά θλίβεστε καί νά συγχύζεστε γιά ὅσα συμβαίνουν ἀντίθετα στή θέλησή σας, ὅσο δίκαιη κι ἄν εἶναι αὐτή. Μία τέτοια θλίψη μαρτυρεῖ τήν ὕπαρξη ἐγωισμοῦ.
Προσέχετε τόν ἐγωισμό, πού κρύβεται κάτω ἀπό τή μορφή τοῦ δικαιώματος.
Προσέχετε καί τήν ἄκαιρη λύπη, δημιουργεῖται ὕστερ’ ἀπό ἕναν δίκαιο ἔλεγχο. 

Ἡ ὑπερβολική θλίψη γιά ὅλα αὐτά εἶναι τοῦ πειρασμοῦ. 

Μία εἶναι ἡ ἀληθινή θλίψη.Αὐτή πού δημιουργεῖται, ὅταν γνωρίσουμε καλά τήν ἄθλια κατάσταση τῆς ψυχῆς μας. Ὅλες οἱ ἄλλες θλίψεις δέν ἔχουν καμιά σχέση μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ.

Φροντίζετε νά περιφρουρεῖτε στήν καρδιά σᾶς τή χαρά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί νά μήν ἐπιτρέπετε στόν πονηρό νά χύνει τό φαρμάκι του. προσέχετε! Προσέχετε, μήπως ὁ παράδεισος, πού ὑπάρχει μέσα σας, μετατραπεῖ σέ κόλαση.

Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως

Ἡ ΑΥΣΤΗΡΟΤΗΣ τοῦ ΑΓΙΟΥ ΣΑΒΒΑ τοῦ Καλυμνίου καί ἡ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ τοῦ κεκοιμημένου ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ!

Παραθέτουμε, Φίλες καί Φίλοι, ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίον "Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ὁ Ἅγιός μας" (σελίδες 257-261), στά πλαίσια τῶν ὁποίων πληροφορούμεθα τήν συγκινητικήν φιλίαν τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου καί τοῦ Ἁγίου Σάββα τοῦ Νέου, στήν Αἴγιναν:

"Ἡ Καθηγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίων Πάντων, Γερόντισσα Φιλοθέη, ἀνέφερε γιά τήν σχέση τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου μέ τόν Ἅγιον Σάββαν τῆς Καλύμνου –ὁ ὁποῖος, τό διάστημα πού ἐκοιμήθη ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ὁ Ἅγιός μας, ἱερουργοῦσε στό Μοναστήρι του, στήν Αἴγιναν- τά ἀκόλουθα:

Ὅταν ἐκοιμήθη ὁ Ἅγιος Νεκτάριος, τόν ἔθαψεν ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος Σάββας, διότι ἦτο Ἱερεύς. Ἐπί τρία μερόνυκτα παρέμεινεν εἰς τόν τάφον του καί συνωμιλοῦσε μέ τόν Ἅγιον Νεκτάριον!.. Αἱ Μοναχαί, ἐπειδή ἤκουον ψιθύρους ἐπί τοῦ τάφου, ἀνεζήτησαν τόν π. Σάββαν εἰς τό κελλίον του, τόν ὁποῖον εὕρον –κατελθοῦσαι ὅλαι μαζί- εἰς τόν τάφον τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου.
Ἐζήτησε τότε, ὁ Ἅγιος Σάββας, ἀπό τήν Γερόντισσαν νά μή τόν ἐνοχλήσουν ἐπί τεσσαράκοντα ἡμέρας, κατά τάς ὁποίας θά εὑρίσκετο ἔγκλειστος εἰς τό κελλίον του. Μετά τάς τεσσαράκοντα ἡμέρας, ἐπῆγε εἰς τήν Γερόντισσαν καί τῆς δίδει τήν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου καί τῆς λέγει:

 «Πάρε τήν εἰκόνα νά τήν βάλῃς εἰς τό προσκυνητάρι»!

Εἶπεν ἡ Γερόντισσα: «Πῶς μπορῶ νά βάλω τόν Ἅγιον εἰς τό προσκυνητάρι, ἀφοῦ δέν ξεύρομεν ἀκόμη ἄν εἶναι Ἅγιος καί ξεύρετε ὅτι ὑπάρχουν ἐπιτροπαί καί Μητροπολίται πού κάνουν ἔλεγχον. Μή θέλετε, πάτερ Σάββα, νά μᾶς κλείσουν τό μοναστήρι».

 Εἶπεν αὐτῇ ὁ π. Σάββας: «Ὀφείλεις νά κάμῃς ὑπακοήν. Νά πάρῃς τήν εἰκόνα νά τήν βάλῃς εἰς τό προσκυνητάρι καί τάς βουλάς τοῦ Θεοῦ νά μή τάς περιεργάζεσαι»!..

Κατά δέ τήν προφορικήν ἀφήγηση τῆς Μαρίας Μπιζάνη, ἀπό τήν Κάλυμνον:
«Ὅταν ἐκοιμήθη ὁ Ἅγιος Νεκτάριος, ἡ νέα Μοναχή Νεκταρία πῆγε καί τράβηξε λίγο τό ξύλινο μνῆμα, γιά νά δῇ τόν Γέροντα, ἀπό τήν λαχτάρα πού εἶχε. Λοιπόν, τήν ἔφθασεν ἡ Ἡγουμένη:
-῾῾Τί κάνεις ἐδῶ, Νεκταρία᾿᾿;
-῾῾Θέλω νά ἰδῶ τόν Γέροντά μου᾿᾿.

 -῾῾Εἶναι κακό πράγμα. Τώρα θά σέ πάω στόν Γέροντα, τόν πατέρα Σάββαν᾿᾿.
Ἦταν ὁ πατήρ Σάββας εἰς τό κελλίον του. Κτυπᾶ τήν πόρτα τοῦ κελλίου ἡ Ἡγουμένη καί τοῦ λέγει:
-῾῾Εἶδες τί ἔκαμεν ἡ μικρή μας᾿᾿;
-῾῾Τί ἔκαμε᾿᾿;