ΛΟΓΙΑ Αναστάσιμα Αγίων..!

Ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ :

 «Χαρά μου, Χριστὸς Ἀνέστη. Δὲν ὑπάρχει τόπος γιὰ θλίψη στὴν καρδιὰ τοῦ χριστιανοῦ, γιατί ὁ Χριστὸς νίκησε τὰ πάντα, ἀκόμη καὶ τὸν ἔσχατο ἐχθρό, τὸν θάνατο. Ὅλα τώρα πλημμυρίζουν ἀπὸ τὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως.»

 Ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης : 

«Γιὰ τὸν χριστιανὸ δὲν ὑπάρχει θάνατος. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ δική μας ἀνάσταση ἀπὸ τώρα. Ὅταν ἀγαπήσεις τὸν Χριστό, ζεῖς τὴν Ἀνάσταση μέσα στὴν καθημερινότητά σου. Ὁ θάνατος γίνεται μία γέφυρα γιὰ νὰ περάσουμε στὸ φῶς.»

 Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς :

 «Μὲ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ὁ ἄνθρωπος ἔπαψε νὰ εἶναι ἕνα θνητὸ ὄν. Ἡ Ἀνάσταση εἶναι ἡ μόνη ἐπανάσταση ποὺ πέτυχε ποτὲ στὸν κόσμο, γιατί νίκησε τὴν πηγὴ κάθε κακοῦ, τὴν ἁμαρτία καὶ τὸν θάνατο.»

Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης :

 «Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἀπάντηση στὴν ἀπελπισία τοῦ κόσμου. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος πιστεύει στὴν Ἀνάσταση, βλέπει τὰ πάντα μὲ ἄλλο μάτι. Τὰ προβλήματα γίνονται μικρά, γιατί μπροστά μας ἔχουμε τὴν αἰωνιότητα. Νὰ χαίρεστε, γιατί ὁ Χριστὸς νίκησε τὸν θάνατο»

 Ἅγιος Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ (Σαχάρωφ) : 

«Ἡ χαρὰ τῆς Ἀναστάσεως δὲν εἶναι ἕνα συναίσθημα παροδικό, ἀλλὰ ἡ βεβαιότητα τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ μέσα στὴν ὕπαρξή μας. Τὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως διαλύει τὰ σκοτάδια τοῦ νοῦ καὶ μᾶς κάνει νὰ βλέπουμε τὸν κάθε ἄνθρωπο ὡς ἀδελφό, ὡς εἰκόνα τοῦ ἀναστάντος Κυρίου.»

''Κατεβαίνοντας ο Θεός στον Άδη σώζει όλους χωρίς εξαίρεση;;;

''Κατεβαίνοντας ο Θεός στον Άδη σώζει όλους χωρίς εξαίρεση;

 Όχι βέβαια, αλλά κι' εκεί σώζει όσους πίστεψαν.

 Χθες είδαμε το έργο της σωτηρίας, σήμερα την εκδήλωση της εξουσίας. 

Χθες είδαμε την αδυναμία, σήμερα την κυριαρχία Του. 

Χθες φάνηκαν τα σημάδια της ανθρώπινης φύσης Του, σήμερα της θεϊκής φύσης. 

Χθες Τον ράπιζαν, σήμερα ραπίζει με την αστραπή της θεότητος τον χώρο του Άδη. 

Χθες Του έβαζαν δεσμά, σήμερα Αυτός δένει τον τύραννο - διάβολο με άλυτα δεσμά. 

Χθες καταδικαζόταν, σήμερα χαρίζει ελευθερία στους κατάδικους. 

Χθες Τον περιγελούσαν οι υπηρέτες του Πιλάτου, σήμερα οι θυρωροί του Άδη όταν Τον είδαν γέμισαν φρίκη.''

 Ἁγίος Ἐπιφανίος Κύπρου

Ἐδῶ, στό θάνατο τοῦ Θεανθρώπου, συνέβη τό ἀντίθετο...

«Και κλίνας την κεφαλήν, παρέδωκεν το πνεύμα». 

Πρᾶγμα παράδοξο, διότι οἱ ἄνθρωποι πρῶτα πεθαίνουν καὶ μετὰ πέφτει τὸ κεφάλι τους.Ἐδῶ, στὸ θάνατο τοῦ Θεανθρώπου, συνέβη τὸ ἀντίθετο.
Γιατί;Διότι ὡς Κύριος καὶ τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου, πλαγιάζει τὸ κεφάλι Του Κάνοντας νεύμα στον θάνατο: «ἔλα πάρε με τώρα ποὺ ἐγὼ σὲ διατάζω».
Ἐκεῖνος ὑπακούοντας, Τὸν παίρνει ἀπὸ τὴ ζωή. Δόξα σοι Κύριε!

 Μέγας Αθανάσιος

ΠΟΤΕ ΙΣΧΥΕΙ ΤΟ «ΟΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΥΟ Η ΤΡΕΙΣ ΣΥΝΗΓΜΕΝΟΙ ΕΙΣ ΤΟ ΕΜΟΝ ΟΝΟΜΑ»;

ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

  Ἡ παρερμηνεία τῶν Γραφῶν ἀποτελεῖ διαχρονικὸ χαρακτηριστικὸ τῶν αἱρετικῶν ὁμάδων, οἱ ὁποῖες ἀπομονώνουν χωρία γιὰ νὰ στηρίξουν τὴν ἀτομική τους πλάνη. Μία ἀπὸ τὶς πλέον διαδεδομένες παρεξηγήσεις ἀφορᾶ τὴν ὑπόσχεση τοῦ Κυρίου γιὰ τὴν παρουσία Του ἀνάμεσα σὲ «δύο ἢ τρεῖς».

  Ἐνῶ οἱ Προτεστάντες καὶ οἱ Πεντηκοστιανοὶ ἐκλαμβάνουν αὐτὴ τὴν παρουσία ὡς μία αὐτόματη, σχεδὸν μηχανικὴ συνέπεια κάθε συνάθροισης, ἡ πατερικὴ σοφία θέτει ὡς ἀπαράβατο ὅρο τὴν πνευματικὴ προϋπόθεση καὶ τὴν ἐκκλησιολογικὴ συνέπεια. 

Ὁ Μέγας Βασίλειος, ξεκαθαρίζει ὅτι ἡ ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι μαγικὴ πράξη, ἀλλὰ καρπὸς ὑπακοῆς στὸ θέλημά Του.
Ἐπειδὴ ὁ Κύριος εἶπεν· «ὅπου εἶναι δύο ἢ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα, ἐκεῖ εἶμαι ἐν μέσῳ αὐτῶν», πῶς θὰ ἀξιωθῶμεν τούτου;

ΑΠΟΚΡΙΣΗ
 Οἱ συναχθέντες εἰς τὸ ὄνομα κάποιου ὀφείλουν ὁπωσδήποτε νὰ γνωρίζουν τὸν σκοπὸν αὐτοῦ ποὺ τοὺς συνήγαγε καὶ νὰ ἑτοιμάζωνται πρὸς αὐτὸν τὸν σκοπόν, διὰ νὰ ἀξιωθοῦν τῆς χάριτος τῆς πρὸς αὐτὸν εὐαρεστήσεως καὶ διὰ νὰ μὴ ὑποπέσουν εἰς τὴν κρίσιν ποὺ προκαλεῖ ἡ κακία ἢ ἡ ἀμέλεια. 

Ἡ μεγάλη αντίπαλος τῆς ἀλήθειας,...

 Ἡ μεγάλη αντίπαλος τῆς ἀλήθειας, αὐτὴ ποὺ τραβᾶ σήμερα τοὺς ἀνθρώπους στὴν ἀπώλεια, εἶναι ἡ πλάνη. Ἐξαιτίας τῆς κυριάρχησε στὶς ψυχὲς τῶν ραθύμων ἡ σκοτεινὴ ἄγνοια καὶ τοὺς ἀποξένωσε ἀπὸ τὸ Θεό. 

 Αὐτοὶ δὲν ἀναγνωρίζουν ὡς Θεὸ τὸ Χριστό, ὁ ὁποῖος μᾶς ἀναγέννησε καὶ μᾶς φώτισε, ἢ τὸν πιστεύουν καὶ τὸν ἀναγνωρίζουν ἁπλῶς καὶ μόνο στὰ λόγια καὶ ὄχι στὴν πράξη. Πιστεύουν ὅτι μόνο στοὺς παλιούς φανερωνόταν ὁ Θεός, ὄχι ὅμως καὶ σ’ ἐμᾶς.

 Νομίζουν πὼς οἱ μαρτυρίες τῆς Γραφῆς περὶ Θεοῦ δὲν ἀφοροῦν αὐτούς, ἀλλὰ ἄλλους ἢ ἐκείνους ποὺ τὶς ἔγραψαν, καὶ βλασφημοῦν τὴν περὶ Θεοῦ διδασκαλία, ἀφοῦ ἀπαρνοῦνται τὴν ἀληθινὴ καὶ μὲ ἐπίγνωση εὐσέβεια.

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Σιναΐτης (ρλζ΄[137] ὠφέλιμα κεφάλαια.Φιλοκαλία τῶν Ἱερῶν Νηπτικῶν, Τόμος Δ΄).

πηγή

Ὁ ξεπεσμός τῆς «εἰκόνος τοῦ Θεοῦ»!…

 Στὸν 48ο Ψαλμὸ τονίζεται ἡ μεγάλη τιμὴ μὲ τὴν ὁποία ὁ Δημιουργὸς περιέβαλε τὸ λογικό Του δημιούργημα, τὸν ἄνθρωπο, καὶ ταυτόχρονα διατυπώνεται θρῆνος γιὰ τὸν ξεπεσμό του. 

Ἀναφωνεῖ ὁ ἱερὸς Ψαλμωδὸς στὸν τελευταῖο στίχο τοῦ Ψαλμοῦ: 

«Καὶ ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς» (Ψαλ. μη΄ [48] 21). Ὤ! τὸν ταλαίπωρο ἄνθρωπο! Ἐνῶ εἶχε τιμὴ καὶ ἀξία, ἀφοῦ φέρει τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ μέσα του, δὲν τὸ κατενόησε. Ἐξισώθηκε πρὸς τὰ ἀνόητα καὶ ἄλογα κτήνη καὶ ἔγινε ὅμοιος μὲ αὐτά!

Δὲν εἶναι τυχαῖο πλάσμα ὁ ἄνθρωπος. Σὲ κανένα ἄλλο δημιούργημα δὲν δόθηκε τὸ λογικό, ἡ ἐλευθερία καὶ ἡ αἰωνιότητα. Σὲ κανένα δημιούργημα δὲν δόθηκε ἡ ἐξουσία καὶ ἡ κυριότητα σ’ ὅλη τὴν κτίση. Εἶναι λίγο κατώτερος ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους λόγῳ τῆς σχέσεως ποὺ ἔχει μὲ τὸ γήινο σῶμα του. Ὡστόσο κανένα δημιούργημα δὲν λέγεται «εἰκὼν τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου». Κανένα δημιούργημα δὲν ἐπικοινωνεῖ μὲ τὸν Θεὸ διὰ τῆς προσευχῆς, κανένα δὲν ἀπήλαυσε ἀποκαλύψεις. Γιὰ τὸν ἄνθρωπο ἔχουν σταλεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ Προφῆτες, ἀκόμη καὶ Ἄγγελοι! Γι’ αὐτὸν ὁ μονογενὴς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἄνθρωπος, ἐσταυρώθη, ἐτάφη καὶ ἀνεστήθη! Γιὰ τὸν θεόπλαστο ἄνθρωπο ἐδόθη ὁ νόμος, πρὸς χάριν του ἔγινε ὁ παράδεισος, ὅπου ὁ Θεὸς τοῦ ἑτοιμάζει ἀγαθὰ ἀμέτρητα καὶ αἰώνια.

 Ἐνῶ ὅμως ὁ δημιουργὸς Θεὸς τὸν ἐτίμησε τόσο πολύ, ὁ ἴδιος ἀντὶ ν’ ἀκολουθεῖ τὸν Πλάστη του, ποὺ τοῦ ὑπόσχεται ὅτι θὰ τὸν κάνει «θεὸν κατὰ χάριν», γίνεται δοῦλος στὰ πάθη, ἐξισώνεται πρὸς τὰ ἀνόητα καὶ ἄλογα κτήνη καὶ γίνεται ὅμοιος μὲ αὐτά. Ἀνάλογα μὲ τὴν ἁμαρτωλότητα καὶ τὴν κακία του, μεταμορφώνεται σὲ ἄγριο θηρίο, γίνεται «ἵππος θηλυμανής, ἢ λύκος ἁρπακτικός, ἢ ὄφις, ἢ γέννημα ἐχιδνῶν», ἢ κάτι ἄλλο «παραπλήσιον» μὲ αὐτά [1]. Ὁ ἄνθρωπος δουλώθηκε στὰ πάθη τῆς σαρκός, λέει ὁ προφήτης Ἱερεμίας (βλ. Ἱερ. ε΄ Κατάντησε λύκος ἁρπακτικὸς ποὺ ἐνεδρεύει νὰ ἁρπάξει τὰ ξένα πράγματα χύνοντας αἵματα (βλ. Ἰεζ. κβ΄ [22] 27). 

Η θεολογία του θαύματος στην ορθόδοξη παράδοση

Η ερμηνευτική προσέγγιση των Πατέρων της Εκκλησίας και των εκκλησιαστικών συγγραφέων των δέκα πρώτων αιώνων στα θεραπευτικά θαύματα του Χριστού

https://ikee.lib.auth.gr/record/327832/files/GRI-2021-29844.pdf

Βλέπω βρέφος, καί ἀναγνωρίζω τόν Θεό μου...

ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

«Ὅλα τὰ ἔθνη χειροκροτεῖστε»· ὅλα τὰ πέρατα τῆς γῆς, «ἐλᾶτε καὶ δέστε τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ»· κάθε τί πού ἀναπνέει ἂς αἰνέσει τὸν Κύριο»· «ὅλη ἡ γῆ ἂς προσκυνήσει»· 

κάθε γλώσσα ἂς τραγουδήσει· κάθε γλώσσα ἂς ψάλλει·

 κάθε γλώσσα ἂς δοξολογήσει παιδὶ-Θεόν, καὶ προαιώνιο· 

παιδὶ μικρὸ καὶ Πανάρχαιο· παιδὶ πού θηλάζει, καὶ δημιουργὸ τῶν ὅλων. 

Βλέπω βρέφος, καὶ ἀναγνωρίζω τὸν Θεό μου·

 βρέφος πού θηλάζει καὶ διατρέφει τὸν κόσμο·

 βρέφος πού κλαίει, καὶ χαρίζει στὸν κόσμο ζωὴ καὶ χαρὰ·

 βρέφος πού σπαργανώνεται, καὶ μὲ λυτρώνει ἀπὸ τὰ σπάργανα τῆς ἁμαρτίας· 

βρέφος στὴν ἀγκαλιά τῆς μητέρας, μὲ σάρκα πραγματικὰ μέ συνεχή παρουσία πάνω στὴ γῆ, καὶ ταυτόχρονα ὁ ἴδιος καὶ στοὺς κόλπους τοῦ Πατέρα, πραγματικὰ καὶ συνεχῶς στοὺς οὐρανούς.

Γίνεσθε φρόνιμοι ως οι όφεις και ακέραιοι ως οι περιστερές.

Θέλετε να μάθετε και αυτό το πράγμα, τι σημαίνει δηλαδή η συμβουλή που διαβάστηκε σήμερα στο Ευαγγέλιο του Κυρίου, σ’ εκείνους που τους στέλνει μέσα στους λύκους. «Γίνεσθε φρόνιμοι ως οι όφεις και ακέραιοι ως οι περιστερές»(Μτ 10,16)
«Να γίνετε επιφυλακτικοί σαν τα φίδια και αγνοί σαν περιστέρια».

Το φίδι φυλάγει τον εαυτό του, αλλά και καταστρέφει τους άλλους διαθέτοντας συνάμα ορμή και δύναμη και για άμυνα και για καταστροφή, ενώ το περιστέρι είναι και άκακο και ούτε παίρνει μέτρα προφύλαξη.

Συμβουλεύει λοιπόν του μαθητές του ο Κύριος να μην προξενούν κακό σαν τα φίδια, ούτε όμως να μην φυλάγονται σαν τα περιστέρια, αλλά να συνδυάζουν με σύνεση την επιφυλακτικότητα με την ανεξικακία και να αντιστέκονται για τη διαφύλαξη και της ευσέβειας και της αρετής τους, και σ’ αυτούς που τους προσβάλλουν να φέρονται με τέτοια ανεξικακία, με αποτέλεσμα ακόμη και να προσεύχονται γι’ αυτούς.

Με αυτόν τον τρόπο λοιπόν θα δημιουργηθεί φάρμακο για να ζήσουν, εκείνοι που θανατώθηκαν από το νοητό φίδι.

Όπως ακριβώς, λοιπόν, οι νεαροί μαθητές των γιατρών παίρνουν τη σάρκα του φιδιού, την καθαρίζουν από το δηλητήριο, την ανακατεύουν με ορισμένες τροφές και με αυτήν την ίδια θεραπεύουν, όσους έχουν δαγκώσει τα φίδια, με τον ίδιο τρόπο και όποιος αναμείξει σε εποχή πειρασμών την επιφυλακτικότητα και τη φρονιμάδα του φιδιού με την αθωότητα του περιστεριού, δεν έκανε μόνο απρόσβλητο τον εαυτό του από τη φθορά του φιδιού, δηλαδή από την απάτη του διαβόλου, αλλά και όσους δαγκώνει το φίδι, δηλαδή τους πλανημένους, τους θεραπεύει, καταργώντας την κακία του φιδιού, που είναι η αμαρτία και η ασέβεια.

Απόσπασμα από την Ομιλία ΜΘ’, του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά, “Εις τον εν Αγίοις Μεγαλομάρτυρα και Θαυματουργόν και Μυροβλήτην Δημήτριον”, όπως δημοσιεύεται στο βιβλίο, “Άγιος Δημήτριος, Εγκωμιαστικοί Λόγοι επιφανών βυζαντινών λογίων”. Εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια Πέτρος Βλαχάκος. Εκδόσεις Ζήτρος.

«Πάτερ, έλεγε κάποιος η Αγία Γραφή μας συνιστά να είμαστε «φρόνιμοι ως οι όφεις». Εξηγήστε μας την σημασία αυτής της φράσης.

Υπάρχουν διάφοροι τρόποι προσέγγισης των Πατέρων της Εκκλησίας...

Υπάρχουν,γράφει ο Μάρκελλος Πιράρ (Περιοδικό "Άνθρωπος",
τεύχος 3),διάφοροι τρόποι προσέγγισης των Πατέρων της Εκκλησίας.

-Η ευσεβιστική προσέγγιση: Τους μελετάμε,τους χρησιμοποιούμε,παραθέτουμε αποσπάσματα,αλλά με τρόπο απρόσωπο,χωρίς να εργαζόμαστε στον εαυτό μας.

-Η ιστορική προσέγγιση:Τους εγκλωβίζουμε σε μία συγκεκριμένη περίοδο σαν να είναι "πεπερασμένοι"("πώς μπορώ εγώ,μοντέρνος άνθρωπος,να βρώ κοινό έδαφος με τους Πατέρες,που ανήκουν σε μία άλλη εποχή και νοοτροπία;" είναι σαν να λέμε)

-Η ακαδημαϊκή προσέγγιση: Παρελαύνουν ορολογίες και επιμερίζεται η σκέψη των Πατέρων σε ξεχωριστά κεφάλαια, όπως Τριαδολογία,Χριστολογία κλπ.

-Προσέγγιση ζωντανή -ερωτώσα: Στους Πατέρες και ειδικά της ερήμου,το κλειδί του πνευματικού και βιωματικού τους κόσμου ήταν (και είναι) ο τρόπος του ερωτάν:"Πάτερ,πές μου ένα λόγο ίνα ζήσει η ψυχή μου".

Οι Πατέρες δεν γίνονται επίκαιροι με το να τους υποχρεώνουμε να απαντήσουν εκείνοι στις ερωτήσεις μας,αλλά με το να υιοθετούμε εμείς τις ερωτήσεις τους:"Πές μου λόγο όχι για την περιέργεια μου,αλλά για να σωθεί η ψυχή μου!

πηγή

Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού - Ομιλία στην Γέννηση της Θεοτόκου

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ

[...]Ἂς γιορτάσουμε γιὰ τὴ γέννηση τῆς Θεοτόκου. Χαμογέλασε Ἄννα, «στείρα ποὺ δὲν γεννοῦσες, ξέσπασε σὲ κραυγὲς χαρᾶς, ξεφώνισε, σὺ ποὺ δὲν δοκίμαζες τῆς γέννας πόνους». Πήδησε ἀπ᾿ τὴ χαρά σου Ἰωακείμ, ἀπὸ τὴ θυγατέρα σου «γεννήθηκε τὸ παιδί μας», ὁ υἱὸς ποὺ μᾶς δόθηκε δῶρο καὶ τ᾿ ὄνομά του λέγεται «Μεγάλης Βουλῆς Ἄγγελος, δηλ. ἀγγελιοφόρος ποὺ φέρνει τὸ μεγάλο θέλημα τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου, Θεὸς δυνατός», ἡ σωτηρία ὅλου του κόσμου. Ἂς ντροπιαστεῖ ὁ Νεστόριος, κι ἂς κλείσει μὲ τὸ χέρι του τὸ στόμα. Τὸ παιδὶ εἶναι Θεός, πῶς δὲν θάναι Θεοτόκος αὐτὴ ποὺ τὸ γέννησε; «Ἂν κάποιος δὲν ἀναγνωρίζει τὴν ἁγία Παρθένο ὡς Θεοτόκο, βρίσκεται χωρισμένος ἀπ᾿ τὸν Θεό». Αὐτὰ δὲν εἶναι δικά μου λόγια, ἂν καὶ τὰ λέω ἐγώ. Τὰ πῆρα, θεολογικὴ κληρονομιά, ἀπὸ τὸν πατέρα τῆς Ἐκκλησίας μας, τὸν Θεολόγο Γρηγόριο.

Η ΣΤΑΣΗ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΚΑΙ ΤΗ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ ΖΩΗ ΩΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΑΣ ΖΩΗΣ

https://ikee.lib.auth.gr/record/349787/files/GRI-2023-40376.pdf

Όταν σκέπτομαι το μεγαλείο της μεταστάσεώς σου, Παρθένε, τρομάζει από δέος το πνεύμα μου.

Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης.

Όταν σκέπτομαι το μεγαλείο της μεταστάσεώς σου, Παρθένε, τρομάζει από δέος το πνεύμα μου.

Όταν αναλογίζομαι το θαύμα της κοιμήσεώς σου, απορεί το μυαλό μου.

Όταν διηγείται το μυστήριο της εκ νέου ζωής σου, δένεται η γλώσσα μου.

Γιατί ποιός είναι εκείνος που θα μπορούσε να κάνει ώστε να ακουστούν επάξια όλοι οι έπαινοί σου, να περιγράψει όλα τα θαύματά σου;

Ποιός νους υψιπέτης θα τα διακηρύξει;

Ποιά γλώσσα γλαφυρή θα πει τα σχετικά μ’εσένα, θα παραστήσει τα δικά σου, θα προβάλλει τα λόγια σου, ή θα περιγράψει τις θαυμάσιες τελετές, πανηγύρεις, εορτές, διηγήσεις, εγκώμια, αφού και για το παρόν μυστήριο (της κοιμήσεώς σου) αδυνατεί να το πράξει, αποτυχαίνει, επικρίνεται;

Διότι ακριβώς υπερέχεις, υπερτερείς, είσαι ασύγκριτα ανώτερη στο ύψος και το μέγεθος από τον ανώτατο πόλο, στην αγνότητα από τη λάμψη του φωτός του ήλιου, στην οικείωση της παρρησίας από την αγγελική τάξη και γενικά από όλη την άϋλη και λογική ουσία των νοητών και νοερών δυνάμεων.

Πῶς πρέπει νά ἐννοοῦμε τό «Μη κρίνετε, γιά νά μή κριθεῖτε»;

ΕΡΩΤΗΣΗ 70ή:Πῶς πρέπει νὰ ἐννοοῦμε τό «Μη κρίνετε, γιὰ νὰ μὴ κριθεῖτε»; (Ματθ. 7,1).

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ὅταν ὁ Κύριος λέγει, ἄλλοτε «Μὴ κρίνετε, γιὰ νὰ μὴ κριθεῖτε», καὶ ἄλλοτε, «Να κρίνετε δίκαια», ( Ἰω. 7,24) δέν μᾶς ἀπαγορεύει γενικά να κρίνουμε, ἀλλὰ μᾶς διδάσκει νὰ γνωρίζουμε τὴ διαφορὰ τῆς κρίσης. Ὥστε, ἐὰν κάτι δὲν εἶναι φανερό, νὰ μὴ κατακρίνουμε τὸν ἀδελφό, ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος γι' αὐτούς·
«Νὰ μὴ βιάζεστε νὰ κρίνετε καὶ να βγάζετε ἀποφάσεις, μέχρι νὰ ἔρθει ὁ Κύριος ποὺ θὰ φωτίσει ὅ,τι εἶναι κρυμμένο στο σκοτάδι καὶ θὰ φανερώσει τις προθέσεις τῶν καρδιῶν». (Α' Κορ.4,5) 

Εἶναι ὅμως ἀπαραίτητο νὰ ὑπερασπίζεσαι τις κρίσεις τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ μὴν ἀπολαύσεις μαζί μ' αὐτὲς τὴν ὀργή του. Γιατί λέγει· «Αὐτόν πού ἁμαρτάνει νά τόν ἐλέγχεις μπροστὰ σὲ ὅλους, (Α' Τιμ.5,20) ἐκτὸς ἐὰν κάποιος κάνει τὰ ἴδια με τον κατηγορούμενο καὶ δὲν ἔχει το θάρρος να κρίνει τον αδελφό του. Γιατί λέγει ὁ Κύριος: «Βγάλε πρῶτα τὸ δοκάρι ἀπό τό μάτι σου, καὶ τότε θὰ δεῖς καθαρὰ καὶ θὰ μπορέσεις να βγάλεις το καρφὶ ἀπὸ τὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου» (Ματθ. 7,5).

Ἅγιος Ἀναστάσιος ὁ Σιναΐτης

( Ἅπαντα τά Ἔργα σειρά ΕΠΕ

Φιλοκαλία των νηπτικών και ασκητικών Τόμος 13Γ', σελ. 67

Πατερικαί εκδόσεις Γρηγόριος Παλαμάς Θεσσαλονίκη 1998).

πηγή

ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ... Άγίου Γρηγορίου Νύσσης

Aν δεν υπάρχει Ανάσταση, αλλά το τέλος της ζωής μας είναι ο θάνατος, διέγραψε κατηγορίες και ψεγάδια, δώσε απεριόριστη εξουσία στο φονιά, άφησε τον μοιχό να επιβουλεύεται φανερά τους γάμους, ας διασκεδάζει ο πλεονέκτης με τα ξένα, ας μη διακόπτει κανένας τον υβριστή, ας καταπατεί συνεχώς τον όρκο του ο επίορκος, γιατί και τον πιστό στον όρκο του τον περιμένει θάνατος. O άλλος ας λέει όσα ψέματα θέλει, γιατί δεν υπάρχει κανένα κέρδος από  την αλήθεια, κανένας να μην ελεεί το φτωχό, γιατί η ευσπλαχνία δεν έχει αμοιβή!

Aν δεν υπάρχει Ανάσταση, δεν υπάρχει ούτε κρίση, κι αν δεν υπάρχει κρίση, χάνεται μαζί κι ο φόβος του Θεού. Kι όπου ο φόβος δεν σωφρονίζει, εκεί χορεύει ο διάβολος μαζί με την αμαρτία. Πολύ κατάλληλο γι’ αυτούς έγραψε ο Δαβίδ εκείνο τον ψαλμό: «Είπε μέσα του ο ανόητος· δεν υπάρχει Θεός· έχουν διαφθαρεί και μισήθηκαν για τις πράξεις τους» (Ψαλμ. 13,1).

Γιά τήν ἐγκράτεια τῆς κοιλίας (ἀπόσπασμα)

Λένε, ἐκεῖνος ποὺ ἐπεκτείνεται ὑπέρμετρα στὴ νηστεία, ὑπέρμετρα κατόπιν τρώει.
Καὶ ἀπὸ αὐτό, ἄλλοτε ἐξαιτίας τῆς ὑπερβολῆς τῆς ἀποχῆς ἀπὸ τὴν τροφὴ ἀτονεῖ τὸ σῶμα καὶ γίνεται πιὸ ἀπρόθυμο γιὰ τὶς πνευματικὲς ἐργασίες,καὶ ἄλλοτε ὅταν γεμίσει ἀπὸ τὸ βάρος τῶν τροφῶν προκαλεῖ ἀμέλεια καὶ ἐξασθένηση τῆς ψυχῆς.

Καὶ πάλι οἱ ἅγιοι Πατέρες δοκίμασαν καὶ εἶδαν ὅτι δὲν εἶναι γιὰ ὅλους κατάλληλη
ἡ διατροφὴ μὲ χόρτα,οὔτε μὲ ὄσπρια,οὔτε ὅλοι μποροῦν νὰ τρέφονται μόνο μὲ ξερὸ ψωμί.
Καὶ ἄλλος, καθὼς εἶπαν,ἐνῷ τρώει δύο λίτρες ψωμί,πεινᾶ ἀκόμη,ἐνῷ ἄλλος τρώει μία λίτρα ἢ ἓξ οὐγγιὲς καὶ χορταίνει.

Ἁγίου Κασσιανοῦ τοῦ Ρωμαίου

Γιὰ τὴν ἐγκράτεια τῆς κοιλίας (ἀπόσπασμα)

Πειραϊκή Εκκλησία Ἀφιέρωμα "Βρώση καὶ πόση", τεῦχος 376, Μάρτιος 2025

Άν θελήσης, θά έχεις και τον Παύλο και τον Πέτρο και τον Ιωάννη κι όλη τη χορεία των προφητών μαζί με τους αποστόλους, να σου μιλάνε συνεχώς....

 Άν θελήσης, θά έχεις και τον Παύλο και τον Πέτρο και τον Ιωάννη κι όλη τη χορεία των προφητών μαζί με τους αποστόλους, να σου μιλάνε συνεχώς. Πάρε, λοιπόν, στο χέρι τα βιβλία των μακαρίων αυτών ανδρών και διάβαζε συνεχώς όσα εκείνοι έγραψαν...

Ἄγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος

( Ἅπαντα τά Ἔργα σειρά ΕΠΕτ. 17 σελ. 683).

πηγή

Τι μεγάλη η δυστυχία, που παθαίνει η ψυχή σου, όταν βρίσκεται μακριά από την χάρη του Θεού.

Ποια επιστροφή έδειξε ο Άσωτος υιός; (Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου)

  Σκέψου, αγαπητέ, την επιστροφή του δυστυχισμένου νέου στο πατρικό σπίτι και τα αίτια, που τον παρακίνησαν, τα οποία ήταν τρία· 

 το πρώτο ήταν διότι στοχάστηκε με προσοχή την αθλιότητα της καταστάσεώς του· το δεύτερο διότι σύγκρινε την αθλιότητά του με την ευτυχία εκείνων, που κατοικούσαν στον πατρικό του οίκο και τρίτο, διότι έλαβε μία ζωντανή ελπίδα, ότι θα τον συγχωρήσει ο πατέρας του, όπως τόσες άλλες φορές τον συγχώρησε· και έτσι επιστρέφοντας επέτυχε την ποθούμενη συγχώρηση· «Τον είδε ο πατέρας του και τον σπλαχνίσθηκε, έτρεξε και τον αγκάλιασε σφικτά και τον καταφιλούσε» (Λουκ. 15, 20). 

  Όλα αυτά είναι ανάγκη να τα κάνεις και εσύ, αδελφέ, με πολλή φροντίδα και να έλθεις στον εαυτό σου, όπως λέει ο Προφήτης: «Μετανοήστε οι αποστάτες και επιστρέψτε με όλη σας την καρδιά στον Θεό» (Ησ. 46), , συλλογιζόμενος με προσοχή τη μεγάλη δυστυχία, που παθαίνει η ψυχή σου, όταν βρίσκεται μακριά από την χάρη του Θεού. Μη θελήσεις να κάνεις και εσύ σαν εκείνους τους δούλους, οι οποίοι, αφού σκληρύνει το δέρμα τους, δεν αισθάνονται το ραβδί του αφέντη τους· ούτε να φθάσεις και εσύ να ονομάζεις ειρήνη το αποκορύφωμα όλων των κακών, που δοκιμάζεις, όπως έχει γραφτεί: «Έπειτα, σαν να μην ήταν αρκετό γι’ αυτούς να πλανώνται στην περί του αληθινού Θεού γνώση, περιέπεσαν και σε άλλα κακά. Ζώντας εξ αιτίας της αγνοίας τους αυτής σε διαρκή πόλεμο με τον εαυτό τους και με τους άλλους, ονομάζουν ειρήνη τις τόσες και τέτοιες συμφορές τους». [Σοφ. Σολ. 14, 22].

 Δεν ξέρεις πόσες ενοχλήσεις δοκιμάζουν οι ταλαίπωροι αμαρτωλοί, που είναι μακριά από τον Θεό; Δε ξέρεις πόσες δυσκολίες έχουν; Πόσες στενοχώριες; Πόση λύπη και πόνο στην καρδιά; Γιατί έχουν στερηθεί τη θεία χάρη; Γιατί δεν κοινωνούν τα άχραντα μυστήρια; Και γιατί δεν απολαμβάνουν αοράτως τις βοήθειες από τον Θεό; Και εσύ γιατί μένεις αναίσθητος σε όλες αυτές τις ζημιές; Δε γνωρίζεις πως μία μόνο ζημιά από αυτές και μάλιστα η στέρηση των μυστηρίων, είναι μία ανυπόφορη ζημιά και ένας αληθινός θάνατος της ψυχής; Γι’ αυτό και ο μέγας Βασίλειος στον νέο Κανόνα του «θάνατο» και «μάχαιρα» ονομάζει τη στέρηση της Θείας Κοινωνίας και την καθαίρεση. 

 Είναι φανερό, λοιπόν, ότι δεν ήλθες ακόμα στον εαυτό σου, αλλά βρίσκεσαι ακόμη έξω από τον εαυτό σου· και γι’ αυτό και έλεγε: «Πόσοι εργάτες του πατέρα μου έχουν περίσσιο ψωμί και εγώ πεθαίνω από την πείνα;» (Λουκ. 15, 17), όπως βεβαιώνει και ο μέγας της Θεσσαλονίκης Γρηγόριος λέγοντας: 

«Εκείνος αν και στερήθηκε, αφού απομακρύνθηκε από τον κοινό Πατέρα και τροφέα και Δεσπότη, όταν έπεσε σε λιμό ισχυρό και αισθάνθηκε καλά τη στέρηση, μετανόησε και επέστρεψε και ζήτησε και πάλι έτυχε της θείας και ακήρατης τροφής»(Λόγος εις την αυτήν παραβολή). 

«Ὁ δοκῶν ἑστάναι βλεπέτω μή πέσῃ»

«Ὁ δοκῶν ἑστάναι βλεπέτω μή πέσῃ»

Εκείνος που νομίζει ότι στέκεται ας προσέχει μήπως πέσει (Α΄ Κορ. ι΄ 12)

Να μη υπερηφανευθείς όταν πλέεις καλά πριν δέσεις το πλοίο. Διότι, πολλές φορές πολλών ανθρώπων το πλοίο, ενώ έπλεε προς το λιμάνι καλά, βυθίστηκε το σκάφος, ενώ πολλοί άλλοι οδήγησαν το πλοίο τους στο λιμάνι παρ’ όλο που υπήρχε τρικυμία”.

Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου

"Μη ο πίπτων ουκ ανίσταται; ή ο αποστρέφων ουκ επιστρέφει;"
Για τούτο και ο Παύλος έλεγε· ο δοκών εστάναι βλεπέτω μη πέση.
Κι ο προφήτης παλαιότερα φώναξε· μη ο πίπτων ουκ ανίσταται; ή ο αποστρέφων ουκ επιστρέφει;
Για να μη θαρρεύει εκείνος που στέκεται, αλλά πάντα νάχει αγωνία, μηδέ κείνος που έπεσε ν’ απελπίζεται.
Γιατί τόση είναι η δύναμη του Κυρίου, που και πόρνες και τελώνες να τραβήξει και να βάλει κάτω από το ζυγό του.
Τι γίνεται, λοιπόν;
Αυτός που τράβηξε κοντά του τις πόρνες, δεν μπόρεσε να κρατήσει τον μαθητή;
Ναι, μπορούσε να κρατήσει και τον μαθητή· αλλά δεν ήθελε να τον κάνει καλόν με την ανάγκη, μηδέ με τη βία να τον κρατήσει κοντά του.

Για τούτο ο ευαγγελιστής, ιστορώντας μας για τον αχάριστο μαθητή, λέγει·
τότε πορευθείς, ήγουν δίχως να τον καλέσει κανένας, δίχως να τον αναγκάσει ή να τον σπρώξει άλλος, αλλά από μονάχος του κινήθηκε σ’ εκείνη την πράξη, από δική του γνώμη σ’ εκείνο το παράνομο τόλμημα ώρμησε, δίχως να κινηθεί από άλλη αιτία, αλλά από την κακία που ερχότανε από μέσα του πήγε να πέσει στην προδοσία του Δεσπότη.
Τότε πορευθείς εις των δώδεκα. Και τούτο είναι όχι μικρό βάρος που λέγει εις των δώδεκα. Γιατί ήτανε κι άλλοι εβδομήντα μαθητάδες, για δαύτο είπε εις των δώδεκα, ήγουν ένας από τους διαλεχτούς, από εκείνους που κάθε μέρα συναναστρεφόντανε μ’ αυτόν, που είχανε πολύ το θάρρος μαζί του.

Λόγος εις τους αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ [Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης]

 O Μιχαήλ και ο Γαβριήλ είναι οι δύο φωτεινότατοι οφθαλμοί του παντεπόπτου Θεού, με τους οποίους βλέπει και φωτίζει όλον τον ορατόν και αόρατον κόσμον.

 Μιχαήλ και Γαβριήλ είναι αι δύο κραταιόταται χείρες του Παντοκράτορος, με τας οποίας διοικεί όλα τα πάντα, ουράνια και επίγεια. 

Μιχαήλ και Γαβριήλ είναι οι δύο ταχύτατοι και μυριόπτεροι πόδες του πανταχού παρόντος Κυρίου, με τους οποίους περιέρχεται και εμπεριπατεί όχι μόνον την οικουμένη όλην, αλλ’ έως και αυτάς τας αΰλους ψυχάς των ανθρώπων, έως και αυτάς τας σκοτεινοτάτας αβύσσους. Διά τούτο εις μίαν στιγμήν βλέπεις αυτούς να ευρίσκωνται εις το ένα άκρον του κόσμου, και εις την άλλην στιγμήν να ευρίσκωνται εις το άλλο άκρον, τώρα να θαυματουργούσιν εις την στεριά και τώρα να αρπάζωσιν από τα βάθη της αβύσσου τους καταβυθισθέντας.

Μιχαήλ, ο Άγγελος του θείου φόβου. Γαβριήλ, ο Άγγελος της θείας χαράς. 

Μιχαήλ, η παιδευτική δεξιά του Δικαίου. Γαβριήλ, η ελεημονητική δεξιά του Φιλάνθρωπου. 

Μιχαήλ, ο επί των δυνάμεων, Γαβριήλ, ο εξ απορρήτων. 

Μιχαήλ, το βλοσυρό όμμα του Κριτού. Γαβριήλ, το ήμερον βλέμμα του Προνοητού.

 Μιχαήλ, αι φοβεραί φωναί και βρονταί και αστραπαί και σάλπιγγες της καταβάσεως του Θεού εν τω Όρει Σινά. Γαβριήλ, αι γαληναί αύραι, οι ήμεροι ασπασμοί, τα ιλαρά φώτα και αι αψοφητί επί πόκον ερχόμενε σταγόνες της καταβάσεως του Θεού Λόγου εις την κοιλίαν της Μαριάμ.

 Μιχαήλ, ο έξοχος διάκονος του Παλαιού Νόμου. Γαβριήλ, ο εκλεκτός υπηρέτης της νέας χάριτος του Ευαγγελίου.

Ο Μιχαήλ είχε λόγον της εισαγωγικής πράξεως, διότι υπηρετεί εις τον Νόμον, όστις κατά Παύλον παιδαγωγός γέγονεν ημίν εις Χριστόν. 

Ο Γαβριήλ είχε λόγον τελειωτικής θεωρίας, διότι υπηρετήσεν εις το μυστήριον του Χριστού, όστις ήτο το τέλος του Νόμου και το συμπέρασμα.

 Ο Μιχαήλ ήταν αρχή και ο Γαβριήλ τέλος.

 Ο Μιχαήλ προπαιδευτής και ο Γαβριήλ τελειωτής. 

Ο Μιχαήλ Άλφα και ο Γαβριήλ Ωμέγα.

Καθώς ο Νόμος περιέχεται εν τω Ευαγγελίω και το Εύαγγέλιον εν τω Νόμω,