Ο διάβολος κουβαλάει μαζί του μία λόγχη,μία κουβέρτα και μία τρομπέτα...

Όσιος Σοφιανός της Μονής Αντίμ ο Ομολογητής

 Ο διάβολος κουβαλάει μαζί του μία λόγχη,μία κουβέρτα και μία τρομπέτα
Την λόγχη για να σε κεντρίζει και να σε σπρώχνει στην αμαρτία,την κουβέρτα για να κρύβεις από κάτω τις αμαρτίες και μία τρομπέτα για να διαλαλεί τις αμαρτίες σου,να σε περιπαίζει,να σε αποθαρρύνει,για να μην έχεις το θάρρος να γυρίσεις στον Θεό.

proskynitis.blogspot

π.Κωνσταντίν Γκαλέριου, «ο κήρυκας του Φωτός»

+10 Αυγούστου 2003

Ο πατήρ Κωνσταντίνος Γκαλέριου γεννήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 1918 στο Răcătău, Bacău και ήταν ένας από τους σπουδαιότερους Ρουμάνους πνευματικούς του 20ου αιώνα.Αποφοίτησε από τη θεολογική Σχολή του Βουκουρεστίου το 1942 και έγινε διδάκτων της Θεολογίας το 1973.Από το 1992 ήταν επισκέπτης καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Βουκουρεστίου και από το 1990 αρχιερατικός επίτροπος της Αρχιεπισκοπής Βουκουρεστίου

Το 1999 ανακήρύχθηκε επίτιμος πολίτης του νομού Μπακάου(η γενέτειρά του)

Το 1950-1953 φυλακίστηκε από το κομμουνιστικό καθεστώς.Από το 194 ήταν εφημέριος στον Ναό του Αγίου Συλβέστρου-Βουκουρέστι.

Έγραψε αμέτρητες μελέτες,άρθρα και κήρυγματα,σπάνιου θεολογικού βάθους.Ήταν έγγαμος και είχε τέσσερις γιούς

Ο πατήρ Κωνσταντίνος με την ευγένεια και την καλοσύνη θεράπευε τις ψυχές που έτρεχαν κοντά του, ήταν σαν σε μια πηγή ατέλειωτης χαράς και ελπίδας, ήταν μια όαση φωτός σε σκοτεινές εποχές.
Ο πατέρας ήξερε να μεταμορφώνει τα βάσανα σε χαρά με τον Χριστό, να αγγίζει με τη σμίλη της υπομονής και της συγχώρεσης τον σκληρό βράχο του μίσους και της αγριότητας, και με το βλέμμα του στραμμένο πέρα από κάθε πόνο διατηρούσε την ειρήνη της καρδιάς του
Στον καθένα αναζητούσε το καλό και το ωραίο, την αρετή του….

Άκουγε τους πάντες με μεγάλη προσοχή και μεγάλη υπομονή σαν να είναι το κέντρο του σύμπαντος, και τους οδηγούσε στην αγάπη του Χριστού. Ξεχείλιζε από μια εξαιρετική φρεσκάδα αγάπης, που τον έκανε να μοιάζει με ένα αιώνιο και σοφό παιδί. Ήταν γνωστός για τον αυθορμητισμό του. Πρότυπό του είχε τον Χριστό. 

Είπε κάποτε στην Ιωάννα Ματέι «Εσύ είσαι η ψυχή μου!». Και αυτή ένιωσε τόσο ζωντανά τη ζεστασιά του Πνεύματος να γεμίζει την καρδιά της και να κατακλύζει όλη της την ύπαρξη!

«ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΠΕΤΡΩΝΙΟΣ ΠΡΟΔΡΟΜΙΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΚΗΣ ΣΚΗΤΗΣ ΑΓ. ΟΡΟΥΣ (1916-2011)»,

Ο Γέροντας Πετρώνιος Προδρομίτης ήταν προσηλωμένος στις παραδόσεις και τα δόγματα της Εκκλησίας μας. Κατεδίκαζε απερίφραστα τον Οικουμενισμό και κάθε απόκλιση από την αγία μας Πίστη.

Άκουσα από τον π. Δανιήλ: «Όταν γινόταν λόγος για την Ορθόδοξη Πίστη, και μάλιστα όταν διαλεγόταν με κάποιο αιρετικό, ήταν πολύ προσεκτικός και δεν πρόδιδε τίποτε από τα Ιερά και Όσια της Ορθοδοξίας μας. Γνώριζε πολύ καλά τους Κανόνες της Εκκλησίας και τους λόγους των Αγίων Πατέρων και τους τηρούσε με ακρίβεια και διάκριση.

»Όταν μάθαινε ότι παραβιάζονται οι ιεροί Κανόνες της Εκκλησίας, ελυπείτο πολύ και καταδίκαζε με τον λόγο του τις παρεκτροπές αυτές. Όταν όμως τον παρακαλούσαν κάποιοι να γράψει κάτι γι’ αυτές, απαντούσε ότι αυτό είναι έργο της Ιεράς Συνόδου. Είχε βαθειά πίστη ότι το Άγιο Πνεύμα θα μείνει στην Εκκλησία του Χριστού μέχρι το τέλος του κόσμου και θα εργάζεται δια των Ιερών Συνόδων και ότι δεν θα αφήσει την Εκκλησία να την εξουσιάσει ο άρχοντας του κόσμου τούτου».
Την ακλινή προσήλωσή του στην Αγία μας Ορθόδοξη Πίστη μαρτυρούσε και η αγία ζωή του.

Κάποιος λαϊκός θεολόγος, πνευματικό τέκνο του Γέροντα, μου είπε: 

«Μέγα χάρισμα του Γέροντα ήταν η ανεξικακία του. Κάποτε ένας αδελφός από τους παλαιοτέρους, σε έκρηξη θυμού, σήκωσε το χέρι του και ράπισε τον Γέροντα. Εκείνος, όχι μόνο σιώπησε, αλλά και τον συγχώρησε από καρδίας και ποτέ δεν τον κακολόγησε.

»Ένας άλλος αδελφός τον ύβρισε ενώπιον και άλλων αδελφών. Αυτοί θέλησαν να εκδιώξουν τον υβριστή από την Σκήτη. Όμως ο Γέροντας τους είπε: “Μη διώξετε τον αδελφό μας. Τι θα γίνει με την ψυχή του; Εγώ είμαι υπεύθυνος και τι απολογία θα δώσω γι’ αυτόν στον Δικαιοκρίτη Θεό, την ημέρα της Κρίσεως;” Μάλιστα πήγε ο ίδιος ο Γέροντας και του ζήτησε συγνώμη, διότι φοβήθηκε μήπως είχε φταίξει απέναντί του σε κάτι και είχε ευθύνη ενώπιον του Θεού.

»Άλλη φορά μερικοί αδελφοί της Σκήτης, υποκινούμενοι από τον πειρασμό, πήγαν και κατήγγειλαν τον Γέροντα στην κυρίαρχη Μονή, προκειμένου να τον κατεβάσουν από το αξίωμά του. Όταν το έμαθε αυτό ο Γέροντας, τους παρακάλεσε να κάνουν επί μία εβδομάδα προσευχή με νηστεία, και θα γίνει το θέλημα του Θεού. Πράγματι, απεσοβήθη κάθε αντίθετη ενέργεια και επικράτησε η ειρήνη και η αγάπη μεταξύ όλων των αδελφών, χάρις στην προσευχή και την ανεκτικότητα του Γέροντα. Οι αδελφοί που τον κατήγγειλαν, του ζήτησαν συγνώμη. Του έβαλαν μετάνοια και του ασπάσθηκαν το χέρι.

«Συχνά εγκωμίαζε τους παλαιοτέρους ησυχαστές του Όρους και τόνιζε την απλότητα στην περιβολή, στο βάδισμα, στην ψαλμωδία και στη συμπεριφορά. Αγωνιζόταν χωρίς την παραμικρή συγκατάβαση για την πιστή εφαρμογή του τυπικού της Σκήτης και των πνευματικών του καθηκόντων».

Υπάρχει τυπικό στην Ρουμανική Σκήτη οι εφημέριοι ιερείς, που διακονούν ο καθένας ανά μία εβδομάδα, να εξομολογούνται τα βράδυα, για να λειτουργήσουν την άλλη ημέρα. Αυτό έκανε από το βράδυ και ο Γέροντας, όταν την επομένη επρόκειτο να λειτουργήσει.

Όταν οι εφημέριοι περνούσαν θυμιάζοντας τους Αγίους και τους μοναχούς, αυτός δεν ήθελε να τον θυμιάζουν πολλές φορές, όπως είναι η τάξη. Μάλιστα γύριζε το κεφάλι του αλλού. Σαν ηγούμενος της Σκήτης, που είναι κοινοβιακή, ποτέ δεν κάθησε στο ηγουμενικό στασίδι. Πάντοτε καθόταν απέναντι, στα άλλα στασίδια του χορού, και μάλιστα στο τρίτο κατά σειρά από την απέναντι αρχή, όπου παλαιότερα καθόταν ο πρωτοψάλτης του Αγίου Όρους Νεκτάριος . Ποτέ δεν κράτησε το ηγουμενικό του μπαστούνι, ούτε και στις μεγάλες εορτές και πανηγύρεις.

Μισούσε τη δόξα και την τιμή. Ενώ από τη Ρουμανία ήταν αρχιμανδρίτης, ποτέ δεν φόρεσε επιστήθιο σταυρό. Δεν έβαλε ποτέ μανδύα σε αγρυπνία ή σε πανήγυρη. Δεν έδινε να του ασπασθούν το χέρι, αλλά ευχόταν: “Να έχεις την ευλογία του Θεού”. Δεν δεχόταν υποδοχές, ούτε περίμενε να του ανοίξουν τις πόρτες να περάσει πρώτος. Δεν δεχόταν να του βάζουν μετάνοιες. Δίδασκε την αγία ταπείνωση με τα έργα του και όχι με τα λόγια του.

Η αμαρτία είναι σαν το δηλητήριο, παραλύει την ψυχή!

«Μην κρατάς την αμαρτία ανομολόγητη για πολύ, γιατί η αμαρτία είναι σαν το δηλητήριο, παραλύει την ψυχή! Γι' αυτό ο σημερινός κόσμος είναι τόσο βυθισμένος στην ανικανότητα, γιατί δεν ομολογεί τον εαυτό του».

Γέροντας Πετρώνιος  Tănase 

«Όσο και να με βασανίσετε,δεν πρόκειται να απαρνηθώ τον Χριστό»

Μου έκαψαν με πυρωμένο σίδερο τις πατούσες,μου ξερίζωσαν τα γένια,με χτύπησαν αλύπητα,τους είπα όμως:«Όσο και να με βασανίσετε,δεν πρόκειται να απαρνηθώ τον Χριστό»

π.Κωνσταντίνος Σίρμπου(1905-1975)o ομολογητής και μάρτυρας

Διαβάστε και- Έρχεται η εποχή που δεν θα υπάρχουν ιερείς,οι πόρτες θα είναι κλειδωμένες....

-Παιδί μου,εργάσου τις εντολές του Χριστού και θα αποξενωθεί ο κόσμος από εσένα

'Ενας μοναχός είπε στον γέροντα:

-Πάτερ,θέλω να αποξενωθώ από τον κόσμο

Και ο γέροντας του απάντησε:

-Παιδί μου,εργάσου τις εντολές του Χριστού και θα αποξενωθεί ο κόσμος από εσένα

ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ

Στην φωτογραφία ο γέροντας Διονύσιος της Κολιτσού στον δρόμο προς το κελί του κάποιον βαρύ χειμώνα.Ο γέροντας Διονύσιος( ΕΔΩ ) +11 Μαΐου 2004

Θέλουμε Θαβώρ χωρίς Γολγοθά, θέλουμε Μεταμόρφωση χωρίς Σταύρωση.

Θέλουμε Θαβώρ χωρίς Γολγοθά, θέλουμε Μεταμόρφωση χωρίς Σταύρωση. ''Καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι'' αλλά χωρίς ''ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι''. Εμ, δεν γίνεται!

Μοναχός Νικολάε Στάινχαρντ

πηγή

Τρείς μεγάλες μορφές της περίφημης Μονής της Σιχαστρίας

Τρείς μεγάλες μορφές της περίφημης Μονής της Σιχαστρίας
Οι γέροντες Παΐσιος Ολάρου (†18.10.1990) ΕΔΩ  ,Κλεόπας Ιλίε(†02.12.1998) ΕΔΩ  και Ιωαννίκιος Μπαλάν(†22.11.2007) ΕΔΩ..

Σύντομα αναμένεται η αγιοκατάταξη των δύο πρώτων.

Δεν είναι δύσκολο να είσαι ευλαβής και γεμάτος πίστη όταν δεν σε βρίσκουν δυστυχίες...

«Δεν είναι δύσκολο να είσαι ευλαβής και γεμάτος πίστη όταν δεν σε βρίσκουν δυστυχίες.Να θυμάσαι πως όποιος είναι υπομονετικός σε καιρούς δύσκολους,αυτός τείνει γοργά προς την τελειότητα»

Γέροντας Δομέτιος (Μανολάκε) 

15 Οκτωβρίου 1924 +1975

Ο πιο φριχτός διωγμός εναντίον της Εκκλησίας είναι η αναξιότητα των ίδιων της των λειτουργών

''Ο πιο φριχτός διωγμός εναντίον της Εκκλησίας είναι η αναξιότητα των ίδιων της των λειτουργών ''

"Cea mai cumplită persecuție împotriva Bisericii este nevrednicia propriilor ei slujitori"
π.Βενέδικτος Γκιούς

***Μαρτυρίες για τον γέροντα Βενέδικτο Γκιούς***

Γέροντας Ιλαρίωνας Αργάτου-16 χρόνια κρυβόνταν από τους κομμουνιστές!

Ο πατήρρ Ιλαρίων Αργάτου, γνωστός στην χώρα και στο εξωτερικό ως ένας από τους μεγάλους πνευματικούς και εξορκιστές, καταγόνταν από μια οικογένεια χωρικών από το χωριό Κοιλάδα Γκλόντουλουι , νομός Σουτσεάβα. 

 Στην αρχή της διακονίας του ήταν ιερέας, στην ενορία Μποροάϊα, μετά δε τον θάνατο της συζύγου του, της διακεκριμένης πρεσβυτέρας Τζωρτζέτας, έγινε μοναχός στην Μονή Άντιμ στο Βουκουρέστι. Έπειτα μετακινήθηκε στην Μονή Καλνταρουσάνι, πλησίον του Σναγκόβ και  το τελευταίο μέρος της ζωής του, το πέρασε  ως  άξιος λειτουργός της Μονής Τσέρνικα  κοντά στο Βουκουρέστι.

           Ασπάσθηκε την πνευματική ζωή  και πήρε παράδειγμα προσφοράς και ιερατικής ζωής από τον θείο του από την μεριά της μητέρας του Επιφάνιo Κρατσιούν, ηγούμενο της Μονής Κουκόσουλ στην Ντόμπροτζα.

      Ο πατήρ Ιλαρίων γεννήθηκε στην Βάλεα Γκλόντουλουι, στις 2 Αυγούστου του 1913. Ο πατέρας του ονομαζόταν Αλέξανδρος  και η μητέρα του Μαρία (το γένος Κρατσιούν). Ο πατέρας του, Αλέξανδρος Αργάτου (μετα τον γάμο των εννέα παιδιών του και τον θάνατο της συζύγου του, έγινε γνωστός με το όνομα Αθανάσιος Αργάτου, καθώς ασπάσθηκε τον μοναχισμό ως καλόγερος στην Μονή Νεάμτς), ήταν ένας από τους υπεύθυνους για τα κοινά του χωριού. Πολέμησε στο μέτωπο κατά την διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν πρόεδρος του χωριού Βάλεα Γκλόντουλουι, για αρκετό διάστημα.

     Ο πατήρ Ιλαρίων ήταν ο μεγαλύτερος από τους γιούς του Αλέξανδρου Αργάτου. Το βαπτιστικό του ήταν Ιοάν. Η ηθική και εκκλησιαστική εκπαίδευση που έλαβαν και έζησαν μέσα στο οικογενειακό πλαίσιο, καθοδήγησαν τον μεγαλύτερο γιό Ιοάν και τον μικρότερο Βασίλε, να ακολουθήσουν τον δρόμο της ιερωσύνης.

      Από μικρό παιδί είχε εμπειρίες οι οποίες, τον ενδυνάμωσαν και τον ώθησαν να ακολουθήσει την πνευματική οδό και να λάβει το χάρισμα του εξορκισμού. Η εμπειρία του γέροντος Ιλαρίωνα στον αγώνα του εναντίον «του κακού» άρχισε όταν συνάντησε τον διάβολο στο μέσο της νύχτας και ενώ όταν ήταν μόνος, σε ηλικία εννέα ετών στον κήπο με τα ζαρζαβατικά, έξω από το χωριό, κάπου στον κάμπο. Το θάρρος και την τόλμη τα κέρδισε τότε και τα ενίσχυσε με κάθε εμπειρία που έζησε κατά την διάρκεια της ζωής του. 

      Πήγε στο πεντατάξιο σχολείο στην Βάλεα Γκλόντουλουι, και έπειτα από υπόδειξη του θείου του, στο Θεολογικό Λύκειο του Τσερναούτσι και στην συνέχεια στην Θεολογική Σχολή του Τσερναούτσι. Παράλληλα με την Θεολογία φοίτησε και στην Στρατιωτική Σχολή του Μπακάου. Αφού απεφοίτησε από την Θεολογική Σχολή και την Στρατιωτική Σχολή με τον βαθμό του υπολοχαγού, εντάχθηκε στον στρατό. Στάλθηκε ως αξιωματικός στο Μεγάλο Καρέι κοντά στα σύνορα με την Ουγγαρία. Παρακολούθησε επίσης και τα μαθήματα της σχολής «Κοινωνικού Λειτουγού» που ιδρύθηκε από το Υπουργείο Παιδείας εκείνη την εποχή, της σχολής Ντιμίτριε Γκούστι(1933-1934).

    Στις 10 Νοεμβρίου του 1940 παντρεύτηκε την κόρη του ιερέως Σεμπάστιαν Μιχαηλέσκου από το Οτιτσένι του νομού Σουτσεάβα. Μετά τον γάμο του εγκατάλειψε την στρατιωτική του καριέρα και κατέθεσε αίτηση στην Μητρόπολη της Μολδαβίας για να χειροτονηθεί ιερέας στην ενορία Ονιτσένι, όντας βοηθός ιερέας του πεθερού του. Αργότερα, μεταφέρθηκε από την ενορία Ονιτσένι στην ενορία Ιονεάσα και από εκεί στην ενορία Μποροάϊα, όπου έθεσε τα θεμέλια μια νέας εκκλησίας, την οποία θα ανεγείρει αργότερα εξ’ αιτίας κάποιων γεγονότων που συνέβησαν στην οικογένειά του και στον ίδιο τον γέροντα.

           Από τον γάμο του απέκτησε πέντε παιδιά (τον Στεφάν, την Γκαμπριέλα, τον Αλεξάνδρο, τον  Ιοάν, και την  Άννα) όλοι ιερείς και πρεσβυτέρες. Με αυτόν τον τρόπο ο Θεός του εκπλήρωσε μία από τις τρείς επιθυμίες που είχε στην ζωή του: Να ανεγείρει μια Εκκλησία, να γίνουν όλα τα παιδιά του ιερείς και πρεσβυτέρες  και μετά τον θάνατό του να ταφεί στην Ιερουσαλήμ. Η τρίτη του επιθυμία έμεινε ανεκπλήρωτη. Όλα του τα παιδιά σπούδασαν, και ήταν πολύ φρόνιμα, παρόλο που δοκιμάστηκαν από την μοίρα, καθώς ο γέροντας ήταν διωκόμενος και τον παρακολουθούσαν οι αρχές. Τα αγόρια προκειμένου να γίνουν δεκτά στο Θεολογικό Λύκειο έπρεπε να εγγραφούν στο μητρώο της οικογένειας  του μικρότερου αδερφού του γέροντα, στην οικογένεια του ιερέως Αργάτου Βασίλε.

        Τα πρώτα του χρόνια ως ιερέας τα πέρασε σε καιρούς δύσκολους, την κομμουνιστική εποχή, την εποχή που οι ιερείς διώκονταν, φυλακίζονταν, πήγαιναν εξορία στο Κανάλι του Δούναβη – Μαύρη Θάλασσα.Οι ιερείς που δεν ήσαν αρεστοί στο καθεστώς συκοφαντούνταν και με βάση τις ψεύτικες κατηγορίες συλλαμβάνονταν, φυλακίζονταν και στην συνέχεια τους έστελναν στο Κανάλι. 

Και ο γέροντας Ιλαρίων έγινε ανεπιθύμητος, καθώς προσευχόταν πολύ, ο κόσμος τον αναζητούσε και ήθελε να ανεγείρει μια Εκκλησία, κάτι που δεν άρεσε στο καθεστώς. Έτσι του απαγορεύτηκε να δέχεται κόσμο στο σπίτι του,υποχρεώθηκε να συντομεύει την Θεία Λειτουργία έτσι που την Κυριακή το πρωί στις εννέα να έχει τελειώσει και να παρουσιάζεται στις συνεδριάσεις του κόμματος που διοργανώνονταν στο Δημαρχείο και να παροτρύνει τον κόσμο να πάει στους αγρούς. Είναι αντιληπτό το ότι ο γέροντας δεν υπάκουε σε αυτά, γεγονός που έκανε τις αρχές να τον ανακηρύξουν εχθρό του καθεστώτος και εχθρό του λαού.  Για να μπορέσουν να τον συλλάβουν, ανάγκασαν 39 άτομα να κάνουν δήλωση από την οποία να προκύπτει ότι ο ιερέας Αργάτου Ιοάν διατάρασσε την δημόσια τάξη. Βρέθηκαν ανάμεσα στους κατήγορους και κάποιοι πιο ένθερμοι , οι οποίοι υπεδείκνυαν και το πώς να τιμωρηθεί « ο παπά-Αργάτου»:

  Ένας ζήτησε «να του βγάλουν τα μάτια με μια μικρή πένα»  ( ο Ταλβάρ, αρχηγός της Αστυνομίας της Μποροάϊα – ο οποίος πέθανε στο Μπακάου, επαίτης, τυφλός, με πόνους και βάσανα, λέγοντας σε όλους πως « ο παπάς Αργάτου μου έβγαλε τα μάτια με την μικρή πένα»).

Άλλος έγραψε:«Να του συμβεί(σκηνοθετηθεί)ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα», και ο οποίος μετά από λίγο καιρό πέθανε σε ένα φρικτό αυτοκινητιστικό ατύχημα.Άλλοι έγραψαν: να απαγχονιστεί, άλλοι να εκτελεστεί, να μαχαιρωθεί, κ.α. Όλοι αυτοί που ζήτησαν την θανάτωση του γέροντα, πέθαναν με θάνατο παρόμοιο   με αυτόν που ζήτησαν για τον γέροντα.

        Έτσι στις 18 Ιουλίου του 1948, το αυτοκίνητο του Δημάρχου ακολουθούμενο από ένα στρατό αστυνομικών, πήγαν στο Δημαρχείο, στην Εκκλησία της Μποροάϊα και στο σπίτι του γέροντα για να τον συλλάβουν. Εκείνη την ώρα ο γέροντας είχε πάει σε μια γριά άρρωστη για να την κοινωνήσει. Από εκείνη έμαθε ο πατήρ Ιλαρίωνας για την δήλωση εκείνων των 39 ατόμων και τι έγραψε ο καθένας τους. Κατά την επιστροφή του προς το σπίτι, ο Θεός δεν τον άφησε να πάει προς το χωριό αλλά τον οδήγησε προς μια παράκαμψη. Εκεί συνάντησε τον γέρο Τοντιρίκα, ο οποίος του είπε:

 «Πάτερ, μην πάτε προς το σπίτι γιατί είναι γεμάτο με αστυνομικούς και στο Δημαρχείο και στην Εκκλησία και θα σας συλλάβουν».

 Τότε ο γέροντας  είπε στον Τοντιρίκα: «Πήγαινε και πες στην σύζυγό μου να είναι ήσυχη, να μην φοβάται καθώς εγώ ξέρω να φυλαχθώ». Από εκείνη την στιγμή ο γέροντας πήρε τον δρόμο της περιπλάνησης και της εξορίας για 16 έτη. Ήξερε ότι άμα τον συνελάμβαναν δεν θα γλύτωνε τον θάνατο και ότι ήθελαν να τον σκοτώσουν. Για ενδυνάμωση του ήρθαν στην σκέψη τα λόγια του Σωτήρα : «πρὸ δὲ τούτων πάντων ἐπιβαλοῦσιν ἐφ᾿ ὑμᾶς τὰς χεῖρας αὐτῶν καὶ διώξουσι, παραδιδόντες εἰς συναγωγὰς καὶ φυλακάς, ἀγομένους ἐπὶ βασιλεῖς καὶ ἡγεμόνας ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου· (Λουκάς 21,12).

     Αυτό ήταν χειρότερο από την φυλακή. Στην φυλακή έχεις ένα κατάλυμα, λίγο φαγητό, ένα κρεβάτι, προφυλάγεσαι από το κρύο και τον πάγο, και εκεί λίγες είναι οι ευκολίες, αλλά υπάρχουν, ενώ η αυτοεξορία του γέροντα ήταν απερίγραπτη. Παντού δόθηκε η φωτογραφία του γέροντος Ιλαρίωνα και ορίστηκε αμοιβή επί της κεφαλής του για εκείνον που θα τον καταδώσει. Με αυτά που φορούσε όταν έφυγε, με αυτά έμεινε όλον τον καιρό τόσο το καλοκαίρι όσο και τον χειμώνα . Κανένας δεν ήξερε που κρυβόταν. Έναν ολόκληρο χειμώνα τον πέρασε στο πατάρι της Εκκλησίας και πότε πότε κατέβαινε κάτω στην Εκκλησία για να ζεσταθεί, καθώς κάτω δεν έκανε τόσο κρύο. Έμεινε στην αποθήκη με τα δημητριακά, στους στάβλους, στο πατάρι με τα άχυρα των πεθερικών του στο Ονιτσένι; Ανάμεσα σε δυο τοίχους στο πατρικό σπίτι στην Βάλεα Κάλντουλουι, χωρίς σόμπα, χωρίς κρεβάτι, χωρίς αέρα και χωρίς να βλέπει το φως της ημέρας για χρόνια ολόκληρα, στριμωγμένος σε ενάμιση μέτρο (ούτε στην φυλακή δεν βρίσκεις τέτοιο μέρος)

 Επίσης στο υπόγειο του σπιτιού στην Μποροάϊα, στο καλάθι της καρότσας με το καλαμπόκι, στον στάβλο των ζώων, κ.τ.λ. Τοποθετήθηκαν 2-3 φρουρές αστυνομικών στο σπίτι στην Μποροάϊα, στους γονείς στην Βάλεα Γκλόντουλουι και στους πεθερούς του στο Ονιτσένι , για να φυλάνε και να παρακολουθούν μήπως εμφανιστεί ο γέροντας. 

 Όλον αυτόν τον καιρό, ο γέροντας είχε πολλές θείες εμπειρίες και την προστασία του Θεού.  Εκείνη η περίοδος αποτέλεσε για τον γέροντα την πιο υψηλή σχολή για την εν Θεώ ζωή. Τότε ανακάλυψε ο γέροντας πολλά έργα που κάνει ο Θεός με τον άνθρωπο. Βρήκε ο γέροντας πολλές απαντήσεις σε ένα πλήθος προβλημάτων που  απασχολούν την ζωή ενός ανθρώπου. Τότε είχε ο γέροντας την εμπειρία της κόλασης και των αληθινών βασάνων που υπάρχουν εκεί και ποιού είδους είναι. Την ίδια ώρα του δόθηκε το χάρισμα να βλέπει το πρόσωπο των αγγέλων και των διαβόλων και το πώς ενεργούν; Τότε ανακάλυψε τον κόσμο, το πρόσωπο του κόσμου και πως αυτός λειτουργεί. Όλα αυτά είναι σημειωμένα από τον γέροντα. Όλα αυτά συνέθεσαν την πλούσια εμπειρία του ως εξορκιστή, για την οποία υπήρξε ζήλια από μέρους ορισμένων και μη κατανόηση από άλλους.

      Στις 13 Φεβρουαρίου του 1964, τα αστυνομικά όργανα βρήκαν τον γέροντα, τον οποίο κατέδωσε η γειτόνισσα   του,η Νιστορεάσα  Φρασίνα που είχε το τζάμι του σπιτιού προς την αυλή του γέροντα και η οποία ειδοποίησε τις αρχές ότι ο γέροντας είναι στο σπίτι και ότι βγαίνει έξω στην αυλή μετά τα μεσάνυχτα, για να πάρει αέρα.  Και επειδή είχε βγει πριν δύο χρόνια διάταγμα για την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων, αφού ανακρίθηκε στην Αστυνομία της Σουτσεάβα, ο γέροντας αφέθηκε ελεύθερος. Με αυτόν τον τρόπο ανέλαβε ξανά την Ενορία της Μποροάϊα, την οποία είχε αναλάβει ο ιερέας Μίρτσεα Ντιακονέσκου ο οποίος έφυγε στην συνέχεια για την ενορία από την οποία είχε έρθει. Αλλά η δίωξη κατά του γέροντα δεν τελείωσε. Ήταν σε έναν συνεχή ψυχρό πόλεμο με τις αρχές, πάντα τον παρακολουθούσαν και τον κακολογούσαν. Στην συνέχεια συνάντησε μεγάλες δυσκολίες με τις αρχές προκειμένου να ανεγείρει την Εκκλησία της Μποροάϊα. Το κομμουνιστικό καθεστώς δεν επέτρεπε την ανέγερση εκκλησιών και  για τον λόγο αυτό δεν έδιναν οικοδομικές άδειες. Με μεγάλες ηθικές και υλικές προσπάθειες ανεγέρθηκε η Εκκλησία και έγινε ο αγιασμός της, λειτουργώντας σε αυτήν συνέχώς.

        Μετά τον γάμο των παιδιών και τον θάνατο της πρεσβυτέρας Τζωρτζέτας, η επιθυμία του γέροντος Ιλαρίωνα ήταν να αποσυρθεί στην Ιερουσαλήμ, για να ζήσει και να πεθάνει εκεί. Αλλά ήταν αντίθετες σε αυτό τόσο οι Κρατικές αρχές όσο και οι εκκλησιαστικές. Του δόθηκαν οδηγίες να   μονάσει και να πάει σε ένα Μοναστήρι  και μόνο τότε θα μπορούσε να πάει στην Ιερουσαλήμ, ως ιερομόναχος. Αλλά δεν έμελλε να συμβεί έτσι. Την Ιερουσαλήμ και το Άγιο Όρος τα είδε, αλλά ως επισκέπτης. Έτσι μπήκε στο κοινόβιο ως ιερομόναχος στην Μονή Άντιμ στο Βουκουρέστι. Εδώ από την ζήλεια των ιερέων, επειδή ερχόταν πολύς κόσμος και αναζητούσε τις προσευχές του γέροντα, μεταφέρθηκε σε μία Μονή που θεωρείτο εξορία για τους ιερείς, την Μονή Καλνταρουσάνι, όπου παρέμεινε μερικά χρόνια Και εδώ τον ανακάλυψε ο κόσμος  παρόλο ότι δεν υπήρχαν πολλά μεταφορικά μέσα, καθώς η περιοχή ήταν απομονωμένη από τον κόσμο και  οι συνθήκες ήταν ιδιαίτερα δύσκολες. Από εδώ, μετακόμισε και σταθεροποιήθηκε μέχρι την τελευταία του πνοή στην Μονή Τσέρνικα την οποία ονόμαζε «η παραδεισένια μου γωνιά».

       Στις 11 Μαϊου του 1999 έφυγε από την ζωή στην Μονή Τσέρνικα (κοντά στο Βουκουρέστι). Το πρωί εκείνης της ημέρας έλεγε στον κόσμο που ήταν στην προσευχή: «Παρακαλέστε την Παναγία, με το έλεος του Θεού, το βράδυ θα φύγω» γνωρίζοντας την ημέρα που θα έφευγε προς την αιωνιότητα.

      Ετάφη με την φροντίδα του γιού του Αλεξάνδρου Αργάτου, στην Εκκλησία της Μποροάϊα (Γυναικείο Μοναστήρι), κοντά στην πρεσβυτέρα Τζωρτζέτα στην εκκλησία που είχε ο ίδιος ανεγείρει. Στην ταφή του παρέστησαν τρείς ιεράρχες: ο Σεβασμιώτατος αρχιεπίσκοπος Ποιμήν Σουτσεάβας και Περιχώρων, ο Θεοφιλέστατος επίσκοπος Γεράσιμος των Περιχώρων και ο Σεβασμιώτατος Θεοδόσιος Αρχιεπίσκοπος Τόμις ως εκπρόσωπος του Πατριαρχείου, ακολουθούμενοι από εκατόν πενήντα ιερείς, διακόνους, μοναχούς και μοναχές από τα μοναστήρια της χώρας  και πλήθος κόσμου, πάνω από πέντε χιλιάδες πιστοί που είχαν έρθει από όλες τις γωνιές της χώρας.

       Μετά από επτά έτη, εκταφιάστηκε σε άγια κατάσταση, άφθαρτος και με το σώμα του να ευωδιάζει. Τοποθετήθηκε σε μια λάρνακα πάνω από τον τάφο του στον νάρθηκα της εκκλησίας, γεγονός για το οποίο έγινε εκτενής αναφορά στον τοπικής και  εθνικής εμβέλειας τύπο καθώς και στην κρατική τηλεόραση.

π. Ιοάν Αργάτου  

proskynitis.blogspot

  Διαβάστε και       Έρχονται δύσκολοι καιροί επειδή λιγόστεψε η πίστη      

Ακόμη και αν πέθανα,να ξέρεις ότι είμαι ζωντανός(Γέροντας Ιωάννης ο Κολιτσιώτης)

Θαυμαστό γεγονός μετά την κοίμησή του γέροντα Ιωάννη του Κολιτσιώτου

(Ο βίος του ΕΔΩ

 Οπως τα λείψανά του ευωδιάζουν και δείχνουν ότι είναι ζωντανός,έτσι και η ψυχή του,βρίσκεται σε επικοινωνία σε αυτούς που έχουν ευλάβεια και προσεύχονται προς τον Θεό και τους Αγίους Του.

 Το 2007,ένας Ρουμάνος ιερέας επισκέφτηκε το Αγιον Όρος.Επιθυμούσε με όλη του την ψυχή να προσκυνήσει τον τάφο του γέροντα Ιωάννη,στον οποίο είχε ξεχωριστή ευλάβεια.Φτάνοντας ένα απόγευμα στην Κολιτσού,στον τάφο του γέροντα,για να προσκυνήσει,είδε κοντά στον τάφο έναν γεροντάκο με γαλήνια μορφή.Ο Ρουμάνος ιερέας τον ρώτησε:

-Εσείς ποιος είστε;

-Εγώ είμαι ο Ιωάννης Γκούτσου,στον τάφο του οποίου ήλθες για να προσκυνήσεις.
 Γεμάτος έκπληξη τον ρωτάει:

-Η αγιοσύνη σας είστε ζωντανός;! Όλοι ξέρουν ότι έχετε πεθάνει και σας μνημονεύουν στους κεκοιμημένους.

-Ακόμη και αν πέθανα,να ξέρεις ότι είμαι ζωντανός.

  Μοναχός Νικόδημος-Ieroschimonahul Ioan – O viata daruita lui Hristos. Simplitatea pe care a pierdut-o lumea civilizata, Editura Egumenita, 2013)

Απόδοση στα ελληνικά proskynitis.blogspot

Φανούριος μοναχός Καψαλιώτης (1898 - 1986)

Ο κατά κόσμον Βασίλειος Μαντρέας γεννήθηκε στο Τεκόστι της Ρουμανίας το 1898. Ηλθε από τη Ρουμανία στο Άγιον Όρος το 1913. Ο πατέρας του φεύγοντας του είπε: «Παιδί μου Βασίλη, σε αφιερώνουμε στην Παναγία, να ζήσεις με υπακοή και υπομονή, να ευα­ρεστήσεις τον Θεό, για να σώσει κι εμάς τους γονείς σου ο Θεός, με την αγία σου ζωή». Πήγε πρώτα στη ρουμανική σκήτη του Τιμίου Προ­δρόμου, όπου έζησε τριάντα χρόνια. Κατόπιν στη ρουμανική σκήτη του Αγίου Δημητρίου-Λάκκου. Επέστρεψε στη σκήτη του Τιμίου Προδρό­μου. 
Το 1915 εκάρη μεγαλόσχημος μοναχός.
  Στη συνέχεια πήγε στην Καψάλα.
Τελικά εγκαταστάθηκε στο Κελλί του Αγίου Βασιλείου στην Καψά­λα. Τον άγιο Βασίλειο τον είχε από μικρός μεγάλη ευλάβεια. Στο Κελλί αυτό είχαν κατοικήσει παλαιότερα άγιοι. Έμεινε σε αυτό το αγιοτρόφο Κελλί επί μία τεσσαρακονταετία. Επισκευάζοντας το Κελλί είχε φαί­νεται παραμελήσει τα μοναχικά του καθήκοντα. Του παρουσιάσθηκαν τότε στον ύπνο οι άγιοι Βασίλειος και Θεόφιλος. Ο δεύτερος αυστηρά του είπε, καθώς διηγείτο ο ίδιος:
«Να μην αφήνεις τα μοναχικά σου καθήκοντα, εμείς θα φροντίσουμε το Κελί».
Ήταν λίαν ασκητικός. Θύμιζε παλαιούς ασκητές. Πολλά ημερόνυχτα προσευχόταν ακατάπαυστα. Άκρος νηστευτής, δεν έτρωγε σχεδόν τί­ποτε. Μελετηρός πολύ. Ιδιαίτερα αγαπούσε τον όσιο Ισαάκ τον Σύρο. Κοιμόταν ελάχιστα πάνω στις σανίδες με μαξιλάρι μία πέτρα. Τις χει­μωνιάτικες νύχτες θεωρούσε ατελείωτες. Ήταν καλογερικός και φιλακόλουθος. Μόλις έδυε ο ήλιος, άρχιζε την ακολουθία του. Συνέχιζε με κομποσχοίνι ως το πρωί. Προσευχόταν για όλο τον κόσμο. Όσους είχε γνωρίσει έστω και για λίγο. Για όσους του το είχαν ζητήσει. Προσ­ευχόταν με θερμά δάκρυα, εκζητώντας το έλεος του Θεού για όλο το ανθρώπινο γένος. Χαιρόταν να μνημονεύει ονόματα και να μαθαίνει για την πρόοδό τους.
  Δεν είχε καμία ιδέα περί του εαυτού του. Δεν ήθελε κανείς να τον θεωρεί κάτι. Γι’ αυτό συχνά προσποιόταν μωρία. Μερικοί τον παρεξηγούσαν και τον θεωρούσαν λειψό. Αυτός όμως ήξερε καλά τί έκανε. Ζούσε ταλαιπωρώντας το σαρκίο του, δίχως καμιά ανάπαυση. Τον χει­μώνα δίχως θέρμανση και το Κελί να βάζει από παντού κρύο και νερά. Το καλοκαίρι να κουβαλά νερό από μακριά. Λάτρευε την ησυχία και για χάρη της αδιαφορούσε πραγματικά για κάθε περιποίηση, διευκό­λυνση και άνεση. Τήρησε με ακρίβεια τις υποσχέσεις της κουράς του. Δεν έδωσε ποτέ μεγάλη άνεση στο ταλαίπωρο σαρκίο του.
Όσοι πήγαιναν να τον δουν έβλεπαν μία εικόνα πραότητος, αγαθότητος και απλότητος. Ήταν ένα μεγάλο παιδί. Απέπνεε την ευωδία ενός ταπεινού ασκητού. 
Μιλώντας για τον όσιο Θεόφιλο δάκρυζε. «Αν έχει ευλάβεια ο προσκυνητής», έλεγε, «αισθάνεται την ευωδία του οσίου». 
Τα λόγια του ήταν απλά και μεστά θείας σοφίας. Οι άγγελοι του χάριζαν γαλήνη και οι δαίμονες ανέδιδαν δυσωδία. 
Κάποτε τον επισκέφθηκαν οι Τρεις Ιεράρχες. Συνομίλησε άλλοτε με τον Μέγα Βασίλειο και τον όσιο Θεόφιλο. Είχε αγωνία για τη σωτηρία του. Η μεγάλη του άσκηση συνυπήρχε με τη μεγάλη αγάπη της αγαθής και αθώας καρδιάς του. Ηλικιωμένος πολύ έτρεχε να φροντίζει άλλα γεροντάκια.
Είχε πλήρη εμπιστοσύνη στον Θεό. Ζούσε με τα ελάχιστα. Με λί­γες ρόγες σταφύλι όλη την ημέρα, λίγα μούρα ή λίγα μανιτάρια. Αγα­πούσε τη φύση. Περπατούσε ανάμεσα στα δένδρα δοξολογώντας κι ευχαριστώντας τον Θεό για τις τόσες δωρεές του. Έριχνε ψωμιά στα πουλάκια και χαιρόταν αφάνταστα, σαν μικρό παιδί, να τα βλέπει να τρώνε.

  Ένας μοναχός που τον επισκέφθηκε γράφει περί αυτού: «Ήταν ένα κοντό, αδύνατο γεροντάκι. Το πρόσωπό του ήταν φωτεινό, σαν τον ήλιο. Ήταν αληθινά πρόσωπο μικρού παιδιού, πράο, ροδοκόκκινο, νεανικό, καθάριο, ιλαρό, αγνό, άγιο. Δεν είχε τίποτε να μας κεράσει, μόνο λίγο νερό. Όταν τον ρωτήσαμε πώς περνάει, απάντησε: “Περνάω πολύ καλά. Με φροντίζει ο Χριστός και η Παναγία. Τρώγω παξιμάδι και χόρτα. Τη νύχτα κάνω κομβοσχοίνι, λέγοντας την ευχή. Δεν τα μετρώ. Λέγω το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με» μέχρι να έλθουν τα δάκρυα. Προ­σεύχομαι και κλαίω για όλο τον κόσμο. Σταματώ όταν θέλει ο Κύριος. Όταν σταματήσουν τα δάκρυά μου για τον κόσμο …”».
Προείδε το τέλος του. Του το είπε ο «φίλος» του ο Μέγας Βασίλειος. Πήγε στους

Όταν ο Alain Durel συνάντησε τον Γέροντα Πετρώνιο Προδρομίτη

  Πολλά είχα ακούσει για τον πατέρα Πετρώνιο, τον ηγούμενο της Ρουμανικής Σκήτης του Προδρόμου.
  Έτσι αποφάσισα να πάω διά θαλάσσης μέχρι τη Μεγίστη Λαύρα και από κει να συνεχίσω με τα πόδια. Εκείνη την όμορφη φθινοπωρινή μέρα, στα πλάγια του μονοπατιού οι μουριές και οι κουμαριές έγερναν γεμάτες καρπό, αλλά και οι βελανιδιές και τα πεύκα, λουσμένα στο φως, έλαμπαν με μια βαθιά και μυστηριώδη χαρά. Την ίδια κιόλας μέρα, μπόρεσα να μιλήσω με τον Πετρώνιο, άνθρωπο πολύ προχωρημένης ηλικίας, με αριστοκρατικό παράστημα. Κατάγεται άραγε από οικογένεια ευγενών;Δε θα το μάθω ποτέ, αλλά οι κινήσεις του και η ευφράδειά του, τα θαυμάσια γαλλικά του μου έδιναν την εντύπωση ότι είχα μπροστά μου ένα μέλος της βασιλικής οικογένειας.

  Ο άγιος μοναχός στεκόταν ενώπιον μου, με το σκούφο στο χέρι. Το σαλόνι, δίπλα στην τράπεζα, ήταν γεμάτο φωτογραφίες από ρουμανικά μοναστήρια και τοπία. Ήταν η χρονιά των μεγάλων ανατροπών: η Ανατολική Ευρώπη άλλαζε, η Ρουμανία ήταν σε αναβρασμό. Περίμενα ότι θα μιλούσε για τα πολιτικά γεγονότα που συγκλόνιζαν την πατρίδα του. Δεν το έκανε. Σαν του αετού που ίπταται πάνω απ’ τη γη, το βλέμμα του παρέμενε αταλάντευτα προσηλωμένο στο γαλάζιο, εκεί που θριαμβεύει ο Αμνός ο άμωμος, ο άδυτος ήλιος.

  - Οι άνθρωποι παθιάζονται με το επάγγελμα τους, βάζουν τά δυνατά τους, για να

Μοναχός Φανούριος Καψαλιώτης (1898 - 18 Δεκεμβρίου 1986)

 Ο κατά κόσμον Βασίλειος Μαντρέας γεννήθηκε στο Τεκόστι της Ρουμανίας το 1898. Ηλθε από τη Ρουμανία στο Άγιον Όρος το 1913. Ο πατέρας του φεύγοντας του είπε: «Παιδί μου Βασίλη, σε αφιερώνουμε στην Παναγία, να ζήσεις με υπακοή και υπομονή, να ευα­ρεστήσεις τον Θεό, για να σώσει κι εμάς τους γονείς σου ο Θεός, με την αγία σου ζωή». 

Πήγε πρώτα στη ρουμανική σκήτη του Τιμίου Προ­δρόμου, όπου έζησε τριάντα χρόνια. Κατόπιν στη ρουμανική σκήτη του Αγίου Δημητρίου-Λάκκου. Επέστρεψε στη σκήτη του Τιμίου Προδρό­μου. Το 1915 εκάρη μεγαλόσχημος μοναχός. Στη συνέχεια πήγε στην Καψάλα.
Τελικά εγκαταστάθηκε στο Κελλί του Αγίου Βασιλείου στην Καψά­λα. Τον άγιο Βασίλειο τον είχε από μικρός μεγάλη ευλάβεια. Στο Κελλί αυτό είχαν κατοικήσει παλαιότερα άγιοι. Έμεινε σε αυτό το αγιοτρόφο Κελλί επί μία τεσσαρακονταετία. Επισκευάζοντας το Κελλί είχε φαί­νεται παραμελήσει τα μοναχικά του καθήκοντα. Του παρουσιάσθηκαν τότε στον ύπνο οι άγιοι Βασίλειος και Θεόφιλος. Ο δεύτερος αυστηρά του είπε, καθώς διηγείτο ο ίδιος:«Να μην αφήνεις τα μοναχικά σου καθήκοντα, εμείς θα φροντίσουμε το Κελλί».

Ήταν λίαν ασκητικός. Θύμιζε παλαιούς ασκητές. Πολλά ημερόνυχτα

Ιερομόναχος Ιωάννης Κολιτσιώτης (1906 - 5 Δεκεμβρίου 1996)

Ο κατά κόσμον Γεώργιος Γκούτσου του Ανδρέα και της Ακυλίνας γεννήθηκε στο Ποπέστι Σοράκα τής Ρουμανίας στις 18.8.1906. Πήγε στο σχολείο του χωριού του στις τέσσερις βασικές τάξεις.
Προσήλθε στο Άγιον Όρος ποθώντας διακαώς τον βίο της ασκήσεως. Εγκαταστάθηκε το 1925 στο Κελλί του Τιμίου Προδρόμου στην περιοχή της ησυχαστικής Κολιτσούς, που ανήκει στη μονή Βατοπεδί­ου. Γέροντας του Κελλιού ήταν ο λίαν ενάρετος ιερομόναχος Ηλίας (†1928). 

Ο νεαρός Γεώργιος συγκαταριθμήθηκε ως πέμπτο μέλος της ευλογημένης συνοδείας. Μετά διετή δοκιμή εκάρη μοναχός, λαμβάνοντας τ’ όνομα του μεγάλου αγίου του Κελλιού, του Ιωάννου Προδρό­μου, του Βαπτιστού του Κυρίου. Το 1929 χειροτονήθηκε διάκονος και το 1931 πρεσβύτερος. Υπήρξε ευλαβέστατος λειτουργός. Αισθανόταν ανάξιος να γίνει Πνευματικός και δεν έγινε ποτέ. Λειτουργούσε μόνο για τις ανάγκες του Κελλιού. Από το 1951 έως το 1990 έμεινε μόνος στο Κελλί του.

Σ’ έναν προσκυνητή που του ζήτησε λόγο ωφελείας, του απάντησε: «Αν δεν μπορείς να ωφεληθείς από τη σιωπή μου, δεν θα ωφεληθείς και από τα λόγια μου». 
Σ’ έναν άλλον είπε: «Είμαι ένας απλός άνθρωπος και δεν έχω λόγον ωφελείας. Εγώ ζητώ από άλλους μεγαλύτερους και καλύτερους λόγον ωφελείας. Αν εφαρμόσουμε τους λόγους του Ευαγγελίου, θα σωθούμε …». 
Ήταν λίαν φιλάκολουθος και ταπεινός εργάτης της νοεράς προσευχής. Οι δαίμονες τον ενοχλούσαν στην προσ­ευχή του, αλλά τους αγνοούσε περιφρονητικά.

'Οταν η Ορθοδοξία δεν θα στέκεται πια στο ύψος της,τότε θα έλθει ο Αντίχριστος

Γέροντας Διονύσιος της Κολιτσού(+2004)

Τώρα που φτάσαμε στον 8ο αιώνα,έχουμε ανάγκη από προσευχή.Μέρα-νύχτα προσευχή στο Θεό για να μας φωτίσει το μυαλό και να μην δεχτούμε όπως οι εχθροί της Ορθοδοξίας να μας γκρεμίσουν.

Αυτά που ξέρουμε,με τη βοήθεια του Θεού να προσπαθούμε να τα εφαρμόζουμε.Θα έλθουν δύσκολοι καιροί και μεγάλες αλλαγές.Οι άνθρωποι θέλουν να διαμορφώσουν την Ορθοδοξία σύμφωνα με τα πάθη τους.Τα πάθη δηλαδή των ανθρώπων να είναι ελύθερα(ανθρώπινα δικαιώματα).Αυτή είναι η πιο δόλια επινόηση του σατανά για να κυριαρχήσει στους ανθρώπους,δηλαδή να προστατεύει τα πάθη δια νόμου.

Η Αλήθεια είναι η Εκκλησία.Η Αλήθεια είναι η Ορθοδοξία.Η Αλήθεια είναι ο Ιησούς Χριστός,ο Θεός που κατέβηκε από τους ουρανούς.

 'Οταν η Ορθοδοξία δεν θα στέκεται πια στο ύψος της,τότε θα έλθει ο Αντίχριστος,μέχρι τότε δεν θα μπορεί να βασιλεύσει.Εμείς κρατιόμαστε από την Αλήθεια, που είναι η Ορθοδοξία,και από τις αποφάσεις των επτά Οικουμενικών Συνόδων

Γέροντας Διονύσιος Ιγνάτ -Ο πνευματικός του Αγίου Όρους

εκδ. Prodromos, 2009, σελ.297-298

απόδοση στα ελληνικά π.Γεώργιος Κ.proskynitis.blogspot

Διαβάστε και-Ο οσιώτατος γέροντας Διονύσιος ο Κολιτσιώτης όπως τον γνώρισα

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΊΣΙΟΣ ΟΛΑΡΟΥ(+18 Οκτ 1990), Ο πνευματικός της αγάπης και της παραδείσιας χαράς(ΑΦΙΕΡΩΜΑ)

Ο π. Παΐσιος είναι ο Πνευματικός της καρδίας. 
Η φήμη του γέροντα Ιερομόναχου π. Παϊσίου είναι παντού διαδεδομένη στα μέρη της Μολδαβίας, όπως και του μαθητού του, αρχιμ. π. Κλεόπα Ιλίε
Έχουν και οι δύο τον ίδιο ζήλο για τον Χριστό, για την προστασία της ορθοδόξου πίστεως, για την προσευχή, την νηστεία, την αγάπη, για την ησυχία.
Αποτελούν σήμερα τα μεγαλύτερα πνευματικά αναστήματα, λόγω της ασκητικής των ζωής και των πολλών προσωπικών εμπειριών που γεύθηκαν εξ αυτής της πολιτείας τους (δηλ. της ζωής τους).
Έτσι με τον αγιασμένο βίο τους, το κήρυγμά των, τις σοφές συμβουλές των αναπαύουν πάσης τάξεως και ηλικίας χριστιανούς που πρόθυμα καταφθάνουν στα κελιά των για ένα λόγο σωτηρίας...

Ξεκινά πρώτα με την προσευχή, μετά εξομολογεί και πατρικά συμβουλεύει ό,τι ο λόγος πηγάσει μέσα από την καρδιά του. Γι' αυτό κλαίει στις εξομολογήσεις των άλλων, που και αυτοί, βλέποντάς τον, ταπεινώνονται και αρχίζουν τα κλάματα για τις αμαρτίες τους.
Σπανίως ομιλεί περί κολάσεως. Ο παρήγορος λόγος του στρέφεται περισσότερο στο έλεος του Θεού και την μακαριότητα των δικαίων. Γι' αυτό ο αποχαιρετισμός του προς τα πνευματικά του παιδιά γίνεται με τα λόγια:
"Καλή αντάμωση στην θύρα του παραδείσου!".
Είναι ο πατήρ της συγχωρήσεως, της αγάπης και της παραδείσιας χαράς.-pigizois

''Μη λες όσα ξέρεις ,μη πιστεύεις όλα όσα ακούς'' 

''Μη λες όσα ξέρεις ,μη πιστεύεις όλα όσα ακούς'' …Αυτή τη παροιμία τη πήρε τη συμπλήρωσε και την ανάπτυξε ένας μεγάλος ορθόδοξος πνευματικός ο γέροντας Παϊσιος Ολάρου (+18-10-1990). Ο γέροντας Παϊσιος δεν άφησε γραπτά κείμενα έτσι υπάρχει ηχογραφημένο με δύο διαφορετικές μορφές :
1.«Μην κάνεις ότι μπορείς
Μην πιστεύεις ότι ακούς
και μη λες ότι ξέρεις .

2.Μην πιστεύεις ότι ακούς
Να μην κάνεις ότι μπορείς
Να μη λες όσα ξέρεις
Να μη δίνεις όσα έχεις
Αυτή τη δεύτερη μορφή τη βρίσκουμε στο βιβλίο Parintele Paisie Olaru de la Sihla ( Ο γέροντας Παϊσιος Ολαρου από τη Σίχλα) αλλά πουθενά δεν τη βρίσκουμε με την εξήγηση. Για αυτό θα τολμήσω να πω εγώ μερικά λόγια .

«Να μη πιστεύεις ότι ακούς»
Οι Άγιοι Πατέρες λένε ότι μόνο όταν βάλουμε τα λόγια κάποιου σε εισαγωγικά να τα επαναλαμβάνουμε , δηλαδή να τα επαναλαμβάνουμε τα λόγια του ακριβώς. Στη πράξη όμως τα λόγια των ανθρώπων περνάνε από στόμα σε στόμα και χωρίς να το θέλουν πολλές φορές παραμορφώνονται. 

Για αυτό ο γέροντας Παϊσιος λέει: «Να μη πιστεύεις ότι ακούς»ενώ οι Πατέρες συμπληρώνουν: «Να μη θέλεις καν να ακούς πράγματα για τους άλλους». Ενώ αν κάποιος πει μπροστά σου κακό για κάποιον άλλον, εσύ να πεις κάτι καλό για αυτόν τον άλλον, ενώ αν επιμένει να τον κακολογεί εσύ να αλλάξεις συζήτηση και αν και με αυτόν τον τρόπο δεν καταφέρεις να σταματήσεις το κουτσομπολιό, τότε να διακόψεις τη συζήτηση λέγοντας π.χ ότι πρέπει να πας στην τουαλέτα. Αλλιώς γινόμαστε συμμέτοχοι στην αμαρτία.

«Να μη κάνεις ότι μπορείς»
Υπάρχει ένα είδος άσκησης για τη δύναμή μας. Αν και μερικές φορές πιστεύουμε ότι τη δύναμη την έχουν οι δυνατοί , οι «μεγάλοι», οι πλούσιοι κ.τ..λ ωστόσο αυτός ο πειρασμός μας περιτριγυρίζει όλους μας. Αυτό εκδηλώνεται κυρίως όταν έχουμε κάποιο είδος δύναμης και εξουσίας επί κάποιου.
Εμένα ως ιερέα ,αυτός ο πειρασμός με περιτριγυρίζει όταν διαπιστώνω ότι οι άνθρωποι με ακούν και πιστεύουν αυτά που λέω. Τότε εγώ πρέπει να πω στον εαυτό μου ότι έχω μεγάλη ευθύνη, ότι θα απολογηθώ, να ακούω και εγώ τους ανθρώπους και να μη καταστρατηγώ την ελευθερία τους. Και αν μαθαίνουν κάτι από εμένα, αυτό γίνετε με τη χάρη του Θεού, την οποία παραδόξως παρά την αναξιότητά μου, έλαβα από τα χέρια του αρχιερέα.
Κάποιον που έχει υπό τις διαταγές του κάποιους ανθρώπους, τον περιτριγυρίζει ο πειρασμός της τυρρανίας. Πρέπει να αγρυπνεί βέβαια εάν κάνουν σωστά τη δουλεία τους, αλλά πρέπει και να φέρεται ανθρώπινα. Όταν η αλαζονεία ή ο πειρασμός της δύναμης τον νικάει ,τότε κινδυνεύει να πέσει στη τυρρανία η οποία είναι μισητή από το Θεό.
Υπάρχει μια ακόμη μορφή δύναμης ,που την έχουν πολλοί , το να γνωρίζεις διάφορα για τον πλησίον.


Μη λες όσα ξέρεις
Συχνά ακούμε κάποια πράγματα για τον πλησίον μας - ηθελημένα ή όχι – ή με κάποιον τρόπο τα μαθαίνουμε. Αυτή η «γνώση» εκδηλώνεται σα να έχουμε μια δυνητική δύναμη επί αυτού. Νομίζουμε ότι αν ξέρουμε κάτι για κάποιον ότι τον έχουμε στο χέρι. Αντί να μη θέλουμε να μάθουμε διάφορα για τους άλλους ή να μη θέλουμε να τα πιστέψουμε, συλλέγουμε τη πληροφορία σαν θησαυρό. Αυτή δεν είναι μια στάση χριστιανική, αντιθέτως είναι μια ροπή του κόσμου τούτου, κυρίως τώρα που βρισκόμαστε στη εποχή του Ιντερνετ.

Πώς λοιπόν, να περιφρονήσουμε το σώμα με το οποίο θα αναστηθούμε;

 Οι Χριστιανοί ομολογούν και πιστεύουν στην Ανάσταση των νεκρών. Πώς λοιπόν, να περιφρονήσουμε το σώμα με το οποίο θα αναστηθούμε;
 Κάποιοι μαθητές μου, ομολόγησαν ότι παράτησαν το πάθος του καπνίσματος όταν πηγαίνοντας σε κάποιο Μοναστήρι άκουσαν έναν δαιμονισμένο να φωνάζει: ''Δεν θέλω λιβάνι,θέλω καπνό από τσιγάρο''!

Γέροντας Θεόφιλος Παραϊάν(1929-2009)

Γέροντας Διονύσιος της Κολιτσού (Α΄)

Χαράλαμπος Μπούσιας, Μέγας Υμνογράφος της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας

Ο Οσιώτατος Γέροντας Διονύσιος, ο Κολιτσιώτης, ως πνευματικός καθοδηγητής, όπως τον γνώρισα

  Ο οσιώτατος Γέροντας Διονύσιος, ο Κολιτσιώτης, όπως όλοι οι Άγιοί μας, δεν υπήρξε υπερφυσικό ον αν και πολιτεύθηκε ξεπερνώντας την ανθρώπινη φύση. Ήταν άνθρωπος «ομοιοπαθής ημίν» (Ιακ. ε΄ 17), που φορούσε το ίδιο με εμάς χοϊκό σαρκίο και ζούσε, όπως και εμείς, τη μεταπτωτική κατάσταση των πόνων, των θλίψεων και των αγώνων για την επιβίωση. Ενώ δεν διέφερε από εμάς στο χρόνο, αφού είναι σύγχρονός μας, διέφερε στον τρόπο που πολιτεύθηκε.
 Κουβαλούσε, όπως όλοι οι άνθρωποι μέσα στους αιώνες το ίδιο ψυχικό άλγος με εμάς, τα ίδια προβλήματα, τις ίδιες θλίψεις, την ίδια αγωνία του θανάτου, όπως μας λέει και ο μεγάλος διηγηματογράφος, ο Άγιος των Ελληνικών γραμμάτων, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, «Σαν νάχαν ποτέ τελειωμό τα πάθια κι οι καϋμοί του κόσμου».
 Τα ξεπερνούσε όμως όλα με απαράμιλλο ψυχικό σθένος, με το σθένος της αγιότητος που δεν μετριέται με το στρέμμα, αλλά «με της καρδιάς το πύρωμα και με το αίμα» ταυτίζοντάς την με τη μεγαλοσύνη του εθνικού μας ποιητή Κωστή Παλαμά.

 Ο Γέροντας Διονύσιος ήταν αγωνιστής της ζωής, αγωνιστής της αρετής, αγωνιστής νόμιμος στο στίβο του ήθους, της ομολογίας, των πατρικών παραδόσεων και της ψυχικής κενώσεως στην υπηρεσία του πλησίον. Και φυσικά δεν πέτυχε του προσωπικού του αγιασμού με τις ιδικές τους δυνάμεις, αφού χωρίς τη θεία δύναμη δεν επιτυγχάνει κανείς τίποτα, όπως και ο ίδιος ο Κύριος μας βεβαιώνει «Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν» (Ιωάν. ιε΄ 5). Ούτε, επίσης, επέτυχε της ολοκληρώσεως της αρετής με τα έργα του, αφού «εξ έργων νόμου ου δικαιωθήσεται πάσα σαρξ» (Ρωμ. γ΄ 20), αλλά ο δίκαιος «εκ πίστεως ζήσεται» (Ρωμ. α΄ 17).