«Είμαι απλά ένα φύλλο, κάποτε όμως στάθηκα δίπλα σε ένα τριαντάφυλλο»

Πολλές φορές στη ζωή του ο Γέροντας Αρσένιος[ΕΔΩ] έλεγε την εξής παραβολή. Ρώτησαν κάποτε ένα φύλλο: 

«Είσαι τριαντάφυλλο»; 

«Όχι, δεν είμαι», είπε το φύλλο.

 «Γιατί τότε μυρίζεις σαν τριαντάφυλλο»; 

«Είμαι απλά ένα φύλλο, κάποτε όμως στάθηκα δίπλα σε ένα τριαντάφυλλο».

 Όλοι εκείνοι οι άνθρωποι, τους οποίους τόσο πολύ μνημόνευε ο Γέροντας στις προσευχές του, επρόκειτο να διατηρήσουν και να μεταδώσουν το «άρωμά» του, επειδή και αυτοί κάποια στιγμή, σαν το φύλλο, στάθηκαν με τη χάρη του Θεού δίπλα σε ένα τριαντάφυλλο.

 Δεν χρειαζόμαστε μια τυπική προσευχή. Χρειαζόμαστε συνεχή παρουσία της καρδιάς, αυτής της αέναης κατάστασης της αγάπης, της σχέσης με τον Θεό, αυτή είναι η ουσία της προσευχής. Γιατί και μια βαθιά σιωπή σημαίνει βαθιά προσευχή. Και βαθιά προσευχή σημαίνει βαθιά σιωπή.

  Κάθε στιγμή μπορεί να είναι χρήσιμος χρόνος και κάθε αναστεναγμός μπορεί να γίνει προσευχή. Αναστεναγμός δεν είναι το: Ουφ!, αλλά μια ανάσα που πηγάζει από τα βάθη της καρδιάς και κατευθύνεται προς τον Θεό. Έτσι θα μας εμφανιστεί. Γιατί Εκείνος δεν εμφανίζεται σε ένα ακονισμένο μυαλό, αλλά μόνο σ'αυτόν που έχει καθαρή καρδιά, σ'αυτόν που έχει την καρδιά στραμμένη συνεχώς προς Εκείνον..

Από το βιβλίο:Γέροντας Αρσένιος Παπατσιόκ-Μεταξύ στιγμής και αιωνιότητας

Τότε κατάλαβα γιατί ο Θεός κρατάει τον διάβολο,για να μπορείς να έχεις με έναν αόρατο τρόπο το σπαθί στο χέρι!

 Γέροντας Αρσένιος Παπατσιόκ

Συμπερασματικά τώρα, επειδή δεν έχουμε άλλον χρόνο,ειλικρινά σας λέω, σαν ένας αδελφός που σε λίγο συμπληρώνει τα εκατό του χρόνια:
Δεν ωφείλω τόσα στα σχολεία που πήγα και μάζεψα γνώσεις και στα λόγια που άκουσα εκεί που εγώ πήγα,όσο μου χρησίμευσε ο πόνος!
Τότε κατάλαβα γιατί ο Θεός κρατάει τον διάβολο,για να μπορείς να έχεις με έναν αόρατο τρόπο το σπαθί στο χέρι!
Δεν είσαι καλός αγωνιστής εαν τρέμει το χέρι σου όταν κρατάς το σπαθί στο χέρι!
Δεν επιτρέπεται αυτό, με το σπαθί στο χέρι.
Είναι δυνατόν οτιδήποτε εν Χριστώ,οτιδήποτε...Δεν επιτρέπω όμως να είναι κάποιος λυπημένος.Αυτή είναι η μεγαλύτερη νίκη του διαβόλου.
Να έχουμε χαρά και εμπιστοσύνη!Πρώτα όμως να έχουμε ταπείνωση

https://proskynitis.blogspot.com/2010/10/96.html

Ο γέροντας Αρσένιος προαισθάνεται την σύλληψή του...

Γέροντας Αρσένιος Παπατσιόκ(+19 Ιουλίου 2011)

«Όποιος αποφεύγει τον διωγμό,αποφεύγει τον Θεό,λέει ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης. Η Εκκλησία έχει ανάγκη τους διωγμούς,επειδή σε ξυπνούν,σε κρατούν σε επαγρύπνηση»

 ''...Όντας στην έρημο με τον γέροντα Κλεόπα,τους έπιασε μια δυνατή καταιγίδα. Ο γέροντας Κλεόπας κοιμόνταν κάτω από ένα έλατο,ενώ ο γέροντας Αρσένιος κοιμόνταν κάτω από ένα άλλο έλατο,σε απόσταση δύο περίπου μέτρων όταν το πρωί ένα φίδι βγήκε από τον τόπο όπου είχε πλαγιάσει ο πατήρ Αρσένιος. Μόλις μετακινήθηκε,ένας κεραυνός έπεσε πάνω στο έλατο και το καρβούνιασε.

«Είχα το προαίσθημα ότι θα με συλλάβουν οι κομμουνιστές. Πραγματικά με συνέλαβαν.»

Τον έψαχναν 89 αξιωματικοί και 3 καμιόνια. Τον συνέλαβαν στην Σλάτινα μετά την αγρυπνία στην οποία ελειτούργησε ο ίδιος.

Τότε τους είπα: «ώδινεν όρος και έτεκε μυν ! Μπορούσατε να μου τηλεφωνήσετε και θα ερχόμουν μόνος μου. Τι χρειαζόνταν όλο αυτό το θέατρο;» Και με πήγαν στο τμήμα,στην Σουτσεάβα...''

Δεν είναι μικρό πράγμα να έχεις την αίσθηση της αιωνιότητος μέσα σου(π.Αρσένιος Παπατσιόκ)

Γέροντας Αρσένιος Παπατσιόκ

  Όπως έχω ξαναπεί η Γέννηση του Χριστού είναι το μεγαλύτερο γεγονός στην ιστορία του Χριστιανισμού,αφού ο Χριστός έγινε άνθρωπος για να σώσει την ανθρωπότητα.Ο Ιησούς Χριστός μας διαβεβαίωσε ότι είμαστε αιώνιοι,όχι υλικά,αλλά πνευματικά.Και ότι οι ψυχές μας έχουν τις θύρες του Παραδείσου ανοιχτές,μόνο να κάνουμε τον κόπο να φτάσουμε σε αυτές.Με την νηστεία,την προσευχή,την άσκηση,τις καλέ πράξεις...

  Αγαπητοί μου,δεν είναι μικρό πράγμα να έχεις την αίσθηση της αιωνιότητος μέσα σου.Πόσοι όμως το συνειδητοποιούν;Εαν θα ήμασταν πεπεισμένοι και συνειδητοποιούσαμε ότι είμαστε αιώνιοι και ότι με τις πράξεις μας ορίζουμε ποιάν θέση θα έχουμε στην αιωνιότητα- στα βάσανα της κολάσεως ή στην γλυκήτητα του Παραδείσου,δηλαδή στην πλήρη ένωση με τον Θεό-τότε θα ήμασταν πιο συνετοί.

Δεν μπορείς να κλέψεις,να μισήσεις,να σκοτώσεις,εαν ξέρεις ότι μετά το κατώφλι του θανάτου θα υπάρχει μόνο πόνος και δάκρυα.Και ούτε μπορείς να φοβάσαι τον θάνατο εαν ξέρεις ότι είναι μόνο ένας ύπνος,για την επιστροφή της ψυχής στους Κόλπους του Θεού.Ο χριστιανός πρέπει να πράτει αυτά που τον σώζουν και όχι αυτά που τον καταδικάζουν.

 Μπορείτε να σκεφτείτε πώς θα ήταν ο κόσμος χωρίς τον Χριστό;Χαρείτε που γεννήθηκε και να Τον γεννάται πάντοτε μέσα στις καρδιές σας.Με εκείνον μπορούμε τα πάντα,χωρίς Χριστό δεν μπορούμε τίποτα.Να το έχετε αυτό στο μυαλό σας και θα κάνετε λιγότερα λάθη,δεν θα φοβάστε πια και θα νικήσετε

 Ζήστε τον Χριστό οποιαδήποτε στιγμή.Πριν απ'όλα να δοξολογήσετε το έλεος και την άρρητη αγαθότητα του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού και της Υπεργίας Θεοτόκου,που μας αξίωσε για μία ακόμη φορά να γιορτάσουμε την γέννησή Του και την ανακαίνιση του ανθρωπίνου γένους μέσα από το μυστήριο της εναθρωπίσεως του Θεού Λόγου.Αμήν.

π.Γεώργιος/proskynitis.blogspot

''Γιατί δεν έδωσα περισσότερη προσοχή στους συνανθρώπους μου'';(Γέροντας Αρσένιος)

Γέροντας Αρσένιος Παπατσιόκ.

 Ελεημοσύνη δεν είναι μόνο να δίνης από το σακουλάκι σου. Ελεημοσύνη είναι να δέχεσαι τον άνθρωπο να καθίσει δίπλα σου, χωρίς να τον απομακρύνεις με τον λογισμό σου. 
Έχεις κάποιο συνάδελφο, ο οποίος διέρχεται μια συμφορά στην ζωή του. Πρέπει να ξέρης πώς να τον παρηγόρησης, πώς να καταπραΰνεις το πρόσωπό του. Για τους φτωχούς μπορείς να κάνης μια σύντομη προσευχή: ''Κύριε ελέησε τον τάδε'', εάν δεν μπορείς κάτι να του δώσεις, γιατί είσαι μέσα στο λεωφορείο κι εκείνος στο πεζοδρόμιο. 
Το ερώτημα είναι σε ποιά κατάσταση ευρίσκεται η καρδιά μας όσον αφορά τον πόνο, που επικρατεί γύρω μας; 
Το μεγαλύτερο έργο για το οποίο θα απολογηθούμε στην Μέλλουσα Κρίση, θα είναι αυτό: ''Γιατί δεν έδωσα περισσότερη προσοχή στους συνανθρώπους μου'';

πηγή

...εάν ή καρδιά σου δεν γίνει ένας μικρός ουρανός της Αγάπης

Τί συμβουλές αφήνετε ώς διαθήκη στους απογόνους σας, Γέροντα Αρσένιε;

- Ν’ αγαπούμε ό ένας τον άλλον. Να προσπαθούμε ν’ αγαπούμε όλο τον κόσμο αδιακρίτως τάξης και πολιτείας  του  καθενός. Ν’ αγαπούμε την πληγή και αυτόν πού μάς την προκάλεσε. Να μάθουμε να κερδίζουμε τον Χριστό, μέσω τών εχθρών μας. Αυτός μένει κρυμμένος ανάμεσα σ’  αυτούς πού μάς μισούν. Δεν μπορείς να γίνεις κατοικητήριο τού Χριστού, εάν δεν αγαπήσεις αυτούς, πού Τον κρατούν μυστικά και εάν ή καρδιά σου δεν γίνει ένας μικρός ουρανός της Αγάπης. Στον Ιησού Χριστό ανήκουν οι πρώτοι καρποί όλων τών έργων, αναμφίβολα δέ οι πρώτοι καρποί της αγάπης!

Από το βιβλίο«Ψυχωφελείς διάλογοι με τον Ρουμάνο γέροντα Αρσένιο Παπατσιόκ»

πηγή

Δύο Ρουμάνοι γέροντες συζητούν για τη βεβαιότητα της σωτηρίας

Π. Αρσένιος (Papacioc)

Δύο σύγχρονοι γέροντες συναντήθηκαν στο ΜοναστήριTechirghiol στη Ρουμανία το 1996. 

Ηταν ο γέροντας Θεόφιλος Paraian και ο Γέροντας Αρσένιος Papacioc(ΕΔΩ), πνευματικό παιδί του γέροντα Κλεόπα Ιλίε. Ο γέροντας Αρσένιος είχε φυλακιστεί πολλές φορές από το κομμουνιστικό καθεστώς και συχνά κρυβόταν στα δάση για να αποφύγει την σύλληψη. Παρόλο που ο ίδιος είναι ασκητής είναι γνωστός για τις συμβουλές που δίνει για αγώνα με μέτρο σε συνδυασμό με την συνεχή επαγρύπνηση.

Ο π.Θεόφιλος

Ο γέροντας Θεόφιλος ήταν ιερομόναχος στο μοναστήρι της περιοχής της Τρανσυλβανίας Σιμπάτα Ντε Σους. Γεννήθηκε τυφλός αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να σπουδάσει θεολογία και να μάθει τρείς ξένες γλώσσες. Μελετούσε Πατερικά κείμενα ακούγοντάς τα σε μαγνητοφωνημένες ταινίες. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους φωτιστές της Ρουμανικής Εκκλησίας του εικοστού αιώνα. Κοιμήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2009 αφού είχε χειροτονηθεί Αρχιμανδρίτης.

Το Μοναστήρι Techirghiol στη Ρουμανία

Ακολουθεί ένα μέρος της συνομιλίας τους.

Π. Θ: Είστε βέβαιος ότι όλα θα πάνε καλά με σάς στην αιωνιότητα;

Π. Α: Δεν μπορώ να πώ τέτοιο πράγμα , άγιε πάτερ! Παρακαλώ να με πιστέψετε όταν σας λέω ότι «Θα είμαι ο μόνος που δεν θα σωθώ!»

Π.Θ: Ετσι πιστεύετε;

Π.Α: Ναι! Αλλά έχω μεγάλη ελπίδα!

Π.Θ: Αφού ελπίζετε γιατί εκφράζεστε μ’ αυτόν τον τρόπο;

Π.Α: Το μυαλό στον Αδη και η ελπίδα στο Θεό! Χωρίς τη χάρη του Θεού τα έργα μας δεν μάς σώζουν έτσι κι’ αλλοιώς.

Π.Θ: Ναί … αλλά είναι αδύνατο για το Θεό να μη θέλει να μάς σώσει!

Π.Α: Ναι, αλλά δεν μπορούμε να Του θέσουμε όρους!

Π.Θ: Ναι, χωρίς να του θέτουμε όρους, αλλά αφού ο Θεός είναι αγάπη…

Π.Α: Αγιε Πάτερ, με όλη μου την ειλικρίνεια μπροστα σε σάς που είστε πνευματικός λέω: Θα σωθώ γιατί έχω υποφέρει…

Π.Θ: Σάς λέω ειλικρινά ότι έχω τη βεβαιότητα ότι θα πάω σε καλό τόπο, αλλά όχι για τα έργα μου!

Π.Α: Εγώ μόνο ελπίζω!

Π.Θ: Λοιπόν, μπορώ να πώ ότι έχω τη βεβαιότητα ότι εάν ελπίζω…

Π.Α.: Αυτή δεν είναι Ορθόδοξη θέση!

Π.Θ: Ισως να μην είμαι Ορθοδοξος;

Π.Α: Η πραγματικότητα είναι ότι τα έργα μας δεν μάς σώζουν με κανένα τρόπο χωρίς τη Χάρη του Θεού!

Π.Θ: Ξέρεις τι θα πώ στο Θεό όταν σταθώ μπροστά Του; «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό!» Δεν θα Του πώ τίποτε άλλο!

Π.Α: Εχω ετοιμάσει ένα τάφο στο μοναστήρι Zamfira που πηγαίνω για εξομολόγηση στον π. Γαβριήλ Stoica και έγραψα πάνω στο σταυρό: Ιησού, Ιησού, Ιησού συγχώρεσαί με!

Π.Θ: Δεν μπορώ να φανταστώ το Θεό να μού λέει «Δεν σε θέλω» αφού έχω ζήσει μαζί Του όλη μου τη ζωή.

Π.Α: Μάς αγαπά τόσο πολύ και αυτό μου δίνει ελπίδα!

Π.Θ: Πάτερ, αν το αφήσουμε στο Θεό, δεν πρεπει να διστάζουμε!

Π.Α: Δεν θέλω να τ’ αφήσουμε στο έλεος του Θεού χωρίς να νοιαζόμαστε για τη ζωή και τα έργα μας. Η υπόθεση της σωτηρίας μας περιλαμβάνει και τα έργα μας και όχι μόνο τη χάρη του Θεού. Μόνο να μάς βρεί να είμαστε στο δρόμο Του. Ο αγώνας μας είναι να βρεθούμε στο δρόμο Του και να είμαστε ειλικρινείς με τον αγώνα μας!

Π.Θ: Εγώ δεν ανησυχώ γιατί έχω εμπιστοσύνη στην αγαθότητα του Θεού!

Π.Α.: Εγώ ανησυχώ αλλά ταυτόχρονα έχω και ελπίδα!

Π.Θ: Είναι εξαιρετικό να το λές αυτό γιατί ο Θεός είναι Πατέρας μας!

Π.Α: Ναι, αλλά δεν μπορώ να πώ ότι έχω τη βεβαιότητα της σωτηρίας μου!

Π.Θ: Μα γιατί δεν μπορείς να το πείς;

Π.Α: Αν μου επιτρέψει ο Θεός αυτό είναι που θα του πώ την ώρα που θα βγαίνει η ψυχή μου: «Θεε μου, σ’ ευχαριστώ που πεθαίνω μοναχός!» Αλλά έχω το λογισμό ότι τα έργα μου με οδηγούν στην Κόλαση. Αν θέλει ο Θεός να με σώσει, μπορεί να το κάνει! Αλλά δεν μπορώ να πώ με βεβαιότητα ότι θα με συγχωρέσει.

Π.Θ: Μα εγώ είμαι βέβαιος ότι μάς συγχωρεί!

Π.Α: Και εγώ ελπίζω στο Θεό: Είναι Αυτός που είπε στον Αγιο Σιλουανό: «Κράτα το νου σου στον Αδη και μην απελπίζεσαι!» Ο κόσμος δεν γνωρίζει ακόμα πόσο μάς αγαπά ο Θεός, πόσο ‘παθιασμένα’ μάς αγαπά!

Π.Θ: Βλέπεις πόσο ωραία το θέτεις.

Π.Α: Ναί, αλλά δεν μπορώ να πώ ότι έχω τη βεβαιότητα. Μόνο οι Προτεστάντες λένε ότι έχουν τη βεβαιότητα της σωτηρίας. Τα έργα μας δεν μάς σώζουν χωρίς τη χάρη του Θεού. Και η χάρις του Θεού δεν έρχεται εκτός αν υπάρχει πραγματική ταπείνωση. Μήπως μπορώ να πώ ότι είμαι ταπεινός;

ΠΗΓΗ

Μετάφραση από το Αγγλικό: Φιλοθέη/diakonima

π.Αρσένιος Παπατσιόκ.Ο γέροντας του πόνου και της ταπείνωσης

-Παρακαλώ να μας εξηγήσετε αυτό που λέει ο άββας Αμμωνάς στο γεροντικό:«Πρέπει να ''γκρεμίσεις'' τον εαυτό σου για να τον φτιάξεις από την αρχή»
π.Αρσένιος:Να γκρεμίσεις δηλαδή τον παλαιό ανθρωπο για να βάλεις τα νέα θεμέλια.Να γκρεμίσεις δηλαδή τον παλαιό άνθρωπο,την πτώση του Αδάμ που έχει αποτυπωθεί σ'εμάς και που φεύγει με τη βάπτιση.Εαν έπινες να μην ξαναπιείς,να γκρεμίσεις  το παλιό που σε είχε κυριεύσει και να γίνεις ένας εν Χριστώ νέος άνθρωπος,κατά τη χριστιανική διδασκαλία.Αυτό μας ενδιαφέρει όχι αν σου εμφανίστηκαν άγγελοι ή κάτι παρόμοιο.Εμένα,επειδή έμεινα στη φυλακή πολλά χρόνια,αλλά και στην έρημο με τον γέροντα Κλεόπα,με ρωτάει ο κόσμος:''Εγιναν θαύματα στη φυλακή;''Εγώ τους απαντάω:''Ναι,έγιναν''

-Τί θαύμα;
π.Α.-΄΄Κανένα!''
-Αυτό ήταν το μεγάλο θαύμα ότι δεν έγινε κανένα θαύμα;
π.Α-.Ναι!Στο Αιούντ που ήμουν φυλακισμένος,ήθελαν να με σκοτώσουν.Μ'έβαλαν σ'ένα μέρος παγωμένο σαν ψυγείο.Τρομερό ήταν,τρομερό.Αυτοί είχαν υπολογίσει ότι σε τρεις μέρες θα πεθάνω.Μ'έβαλαν για 3 μέρες,τίποτα.Μ'έβαλαν για 5 μέρες τίποτα.Μέβαλαν για επτά μέρες αλλά δεν πέθανα ούτε τότε.Αυτό δεν ήταν ένα θαύμα;Ημουν εκεί μέσα γυμνός,τελως πάντων,τρομερό.τρομερό.
Ωστόσο ήμουν ζωντανός και -ζητώ συγνώμη-είχα μια παιδική αφέλεια και περιέργεια,να δω πως βγαίνει η ψυχή,πως είναι αυτό το πέρασμα στον άλλο κόσμο.Αλλά δεν πέθανα...Και,αλοίμονο μου, με κράτησαν εκεί 14 χρόνια.Με είχαν καταδικάσει σε 40 χρόνια φυλάκιση...
-Τόση ήταν η καταδίκη;
Ναι και μου κόστισε.Σε όποια φυλακή πήγαινα με ρωτούσαν οι κομμουνιστές τι έκανα.''Τίποτα,απαντούσα εγώ''-''Εαν δεν είχες κάνει τίποτα θα σου έριχναν 10-15 χρόνια'';μου έλεγαν.
Τέλως πάντων, μας ελευθέρωσαν το 1964 όταν δόθηκε γενική αμνηστία.Και σήμερα θα πήγαινα εκεί αν το ήθελε ο καλός Θεός.Θέλω να πω ότι έζησα τη ζωή τόσο έντονα εκεί,οπου έμεινε βαθιά χαραγμένο επάνω μου ένα ίχνος χριστιανικό
-Ζήσατε εκεί σαν σε μοναστήρι;
π.Α-Τι μοναστήρι;!Εκει λίγο ψωμί,όσο ένα νύχι ήταν τεράστια ποσότητα!
-Η άσκησή σας ήταν πιο σκληρή από των πατέρων της ερήμου;
π.Α.-Δε μπορώ να κάνω σύγκριση.Εγώ σας λέω τι συνέβαινε εκεί.Δεν μας έβγαλαν τα νύχια αλλά οποιαδηποτε στιγμή μπορούσαν να το κάνουν.Είναι τρομερά δύσκολο να τα διηγείσαι όλα αυτά εαν τα έχεις ζήσει.Τότε εκπλησόμουν. Αναρωτιόμουν.''Θεέ μου υπάρχω;''Υπήρχα.Όταν με έβγαλαν από τη μεγάλη δοκιμασία-τα κατεψυγμένα δωμάτια-μ'έβαλαν στην απομόνωση.Δεν υπήρχε εκεί τίποτα,τίποτα.Το πάτωμα ήταν καταβρώμικο και τα τζάμια είχαν εκείνα τα κάγκελα.Δίπλα μου υπήρχε ένα κομμάτι μαμαλίγκα(σ.σ πουλέντα)πράσινη,μουχλιασμένη.Το έφαγα και μου φάνηκε σαν να ήταν παντεσπάνι!Δεν είχα τίποτα.Δεν έκανα υπολογισμούς,ζούσα τη ζωή έντονα.
Μια φορά με ρώτησαν πού ηταν πιο δύσκολα στην έρημο ή στην φυλακή;Εγώ τα είχα ζήσει και τα δύο.Εγώ λέω ότι στην έρημο παλεύεις με τον διάβολο και ο διάβολος φοβάται το Θεό.Δεν του επιτρέπεται το παν,έχουμε και έναν φύλακα άγγελο.Τη σχέση με τον άγγελό σου δεν μπορείς να την περιγράψεις ,την ζείς.Το ίδιο και τη σχέση σου με το Θεό.Εκεί λοιπόν στην έρημο πάλευα κατά διαστήματα.
Στη φυλακή όμως αυτοί ήταν άθεοι,σε σκότωναν,δεν υπολόγιζαν τίποτα.Σε μισούσαν σαν τον μεγαλύτερο εχθρό τους,επειδή έτσι τους μάθαιναν.Είχα την ατυχία ο πρώτος μου φύλακας να είναι ένας Ούγγρος.Πολύ κακός.Εγώ γενικά με τους Ουγγρους δεν τα πήγαινα καλά.Μια μέρα μου λέει:«Θα σε κάνουν πατριάρχη»

 -Προσπαθούσε να σας δελεάσει
 π.Α.-Nαι,βέβαια προσπαούσε να με δελεάσει.Λες και εγώ τον πίστεψα.Αλλά εμένα με θεωρούσαν αρχηγό,είχα ένα όνομα εκεί στη φυλακή.Μια φορά μας μάζεψαν για να μας μιλήσουν οι συγκρατούμενοι που είχαν πουληθεί.Άρχισαν να μας μιλάνε για τον Μεσαίωνα.Τότε εγώ,έτσι κοντούλης όπως με βλέπετε σηκώθηκα και φώναξα:«Άκουσε βρε,τι ξέρεις εσύ για τον Μεσαίωνα;Ο Μεσαίωνας ήταν θεοκεντρικός.Τι μας λες και εσύ.Μετά χάθηκα μέσα στο πλήθος.Ήμασταν χιλιάδες.Βέβαια είχαν ανάμεσά μας τους πληροφοριοδότες τους.Ήταν ένα θαύμα που δεν μου έκαναν τίποτα
(Σε αυτό το σημείο κάνουν μια συζήτηση για τους φακέλους τησ περιφημης Σεκουριτάτε,που ανοίχθηκαν το 2008 όπου βρέθηκαν και ονόματα επισκόπων και έπειτα συνεχίζεται ο διάλογος ως εξής)
-Και τι πρέπει να κάνουμε γέροντα;
π.Α.-Φτιάξε τον εαυτό σου!Αυτη είναι η καλύτερη απάντηση στην ερώτηση αυτή που βάζει κάθε άνθρωπος με λίγη συνείδηση.Φτιάξε την ζωή σου.Γίνε ξανά άνθρωπος
-Χωρίς να ψάχνεις στα λάθη του άλλου
π.Α.-Κυρίως αν δεν έχεις αγάπη.Και εαν ακολουθείς την αυθεντική ορθόδοξη γραμμή βλέπεις ότι και εκείνον τον κρατάει ο Θεός.Ο Χριστός λέει''δεν κουνιέται τρίχα χωρίς τη θέλησή μου''Εκείνος ξέρει τι σκέφτεσαι,ξέρει ότι κάνεις.Γι'αυτό λέω φτιάξε τη ζωή σου!Και εαν είσαι ένας ήλιος κρυφός από τον κόσμο,ζέστανε τον κόσμο,πες ότι χρειάζεται.Επειδή ο κόσμος με ρωτάει να του πω έναν λόγο και τους λέω:«Να ξέρεις να πεθαίνεις και να ανασταίνεσαι κάθε μέρα»
-Πως δηλαδή;
 π.Α.-Να είσαι νεκρός για την αμαρτία!Δεν το δέχομαι αυτό!Καλύτερα να πεθάνω,σου λένε:'΄΄Εγώ κοίταξα ε΄ναν νεκρό και δεν γίνεται''μου είπαν.Ρώτησε κάποτε έναν γέροντα κάποιο πνευματικό του τέκνο:«Πάτερ,τι είναι η ταπεινοφροσύνη»;«Να βλέπεις τον εαυτό σου κατώτερο από κάθε πλάσμα παιδί μου».«Από κάθε πλάσμα;...και το σκουλίκι πλάσμα είναι»«Και από το σκουλίκι παιδί μου»!
-Πως μπορείς όμως να φτάσεις σ'ένα τέτοιο μέτρο;
π.Α.-Κοίτα να δεις γιατί είπε έτσι εκείνος ο γέροντας:επειδή το σκουλίκι κινείται συνεχώς,ψάχνει τη ζωή.Την ψάχνει για να ζήσει,να δοκιμάσει.Λέει ο Χριστος να είμαστε σοφοί όπως ένα φίδι.Γιατί όπως ένα φίδι.Γιατί μας έδωσε αυτό ακριβώς ως παράδειγμα σοφίας;
-Επειδή εμείς περιφρονούμε τα φίδια ...το θεωρούμε κάτι που σέρνεται!
-Ναι,αλλά γιατί;.Επειδή το φίδι εαν το κόψεις δέκα κομμάτια δεν πεθαίνει.Εαν όμως το χτυπήσεις στο κεφάλι πεθαίνει.Η κεφαλή μας είναι ο Χριστός,να προστατέψουμε την Κεφαλή μας.
Γι'αυτό ο Χριστός είπε«γένεσθε σοφοί όπως οι όφεις»,επειδή εαν ''χτυπήσεις τον Χριστό τότε η χάρη του Θεού φεύγει από εσένα και βρίσκεσαι στη διάθεση των πονηρών πνευμάτων''
(...)Το κεράκι για να φωτίσει πρέπει να κάψει το φυτίλι και το κερί.Συνεπώς για να φωτίσει πρέπει να θυσιαστεί!Αφησε τη γνώμη σου,ξέχνα την κούραση!Δε γίνεται χωρίς θυσία!Ο κόσμος αυτό δεν το βλέπει και δεν τον νοιάζει.Ο σατανάς όμως εαν το δει θα κάνει το παν να σε προκαλέσει ο άλλος.Τον νικάς και σε νικαέι Μην ξεχνάτε ότι ο σατανάς είναι ελεύθερος!Του επιτρέπει βέβαια ο Θεός αλλά είναι ελεύθερος.Με ρωτούν πολλές φόρες ''πώς να γλυτώσω από τον σατανά''και τους απαντώ''τι θα απογίνουμε χωρίς αυτόν.Αυτός μας προσκαλεί στη μάχη,στον αγώνα χωρίς να το καταλάβει.Με ρώτησαν σε κάποιο βιβλίο ''τι είναι ο διάβολος''; και απάντησα:'' ολοι οι διαβολοι...ειναι του διαβόλου''!

Συμπερασματικά τώρα, επειδή δεν έχουμε άλλον χρόνο,ειλικρινά σας λέω, σαν ένας αδελφός που σε λίγο συμπληρώνει τα εκατό του χρόνια:δεν ωφείλω τόσα στα σχολεία που πήγα και μάζεψα γνώσεις και στα λόγια που άκουσα εκεί που εγώ πήγα,όσο μου χρησίμευσε ο πόνος!Τότε κατάλαβα γιατί ο Θεός κρατάει τον διάβολο,για να μπορείς να έχεις με έναν αόρατο τρόπο το σπαθί στο χέρι!Δεν είσαι καλός αγωνιστής εαν τρέμει το χέρι σου όταν κρατάς το σπαθί στο χέρι!Δεν επιτρέπεται αυτό, με το σπαθί στο χέρι.Είναι δυνατόν οτιδήποτε εν Χριστώ,οτιδήποτε...Δεν επιτρέπω όμως να είναι κάποιος λυπημένος.Αυτή είναι η μεγαλύτερη νίκη του διαβόλου.Να έχουμε χαρά και εμπιστοσύνη!Πρώτα όμως να έχουμε ταπείνωση

Πόνος,ναι πόνος.Και αν έφυγες από τον κόσμο(στο μοναστήρι),αρνήσου και τον εαυτό σου!Αλλά λέγει:«Αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολούθειτω μοι»Να λοιπόν ο πόνος, δεν γίνεται χωρίς πόνο.Στον μοναχισμό ειδικά,η υποταγή της θελήσεως σου,η υπακοή,είναι η μεγαλύτερη νίκη.Δεν γίνεται όμως χωρίς θυσία,χωρίς Σταυρό.Μη το κυνηγάς αλλά εαν έρθει μην το αρνηθείς.Ο Χριστός δεν ήθελε τον Σταυρό,αλλά αφού ήρθε,τον δέχτηκε.Δεν τον αρνήθηκε!Να κάνεις και εσύ αυτό κατά τη δύναμή σου,γιατί ο Θεός δεν σου δίνει σταυρό πέρα από τις δυνάμεις σου
Ειλικρινά υπέφερα!Ο πόνος μου άνοιξε πολλές μυστικές πορτίτσες.Και τότε έχεις μια σχέση ζωντανη με τον Ουρανό ,με την Παναγία η οποία να ξέρατε πόσο κοντά μας βρίσκεται,πόσο πολύ μας αγαπάει και πόσο λυπημένη είναι όταν δεν της ζητάμε τίποτα!Μεγάλο λάθος.Συνεπώς ο πόνος ηρέμησε τη ψυχή μου.Όμως στην κορυφή βρίσκεται η ταπείνωση,στην οικογένεια και στο μοναστήρι.

Cristian Curte
πηγή-''Lumea Monahilor''Ιαν.2008
μετάφραση-proskynitis.blogspot.com/

Ο γέροντας Αρσένιος Παπατσιόκ

Ο γέροντας Αρσένιος Παπατσιόκ γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1914 στην Γιαλόμιτσα.Τον Ιανουάριο του 1947 έγινε δεκτός ως δόκιμος στην μονή Κόζια,ενώ τον Ιανουάριο του 1949 πήγε στην Σιχαστρία όπου ηγούμενος ήταν ο γέροντας Κλεόπας Ιλίε.Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους τον έστειλαν στη Μονή Κόζια όπου και εκάρη μοναχός,έχοντας ως πνευματικό ανάδοχο τον γέροντα Πετρώνιο Τανάσε(νυν ηγούμενος της Σκήτης Τιμίου Προδρόμου –Αγίου Όρους).Το 1950 μετά από επιθυμία του πατριάρχη Ιουστινιανού ο οποίος ήθελε να μετατρέψει τη μονή σε λάυρα του ρουμανικού μοναχισμού,στάλθηκε στη Μονή Σλάτινα.Στις 26 Σεπτεμβρίου 1950 χειροτονήθηκε ιερέας και για 8 χρόνια ήταν υποτακτικός του γέροντα Κλεόπα Ιλίε.Την 14^η Ιουνίου 1958 συνελήφθη από τους κομμουνιστές και καταδικάστηκε σε 20ετή κάθειρξη περνώντας από τις πιο σκληρές φυλακές.Από το 1976 είναι πνευματικός στη Μονή της Υπεραγίας Θεοτόκου στο Τερκιγκιόλ-Κονστάντσα.