Theodora Toleva, Η επιρροή της Αυστροουγγαρίας στη διαμόρφωση του αλβανικού έθνους 1896-1908

Η συγκεκριμένη μελέτη είναι η διδακτορική διατριβή της Δρ Theodora Toleva που υποβλήθηκε στο πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης τον Σεπτεμβριο του 2008. Η συγγραφέας μελέτησε το αρχειακό υλικό της Βιέννης, προπάντων το Αρχείο του Οίκου, της Αυλής και του Κράτους (Haus-, Hof-, Staatsarchiv). Τα ντοκουμέντα για τον ρόλο της Αυστροουγγαρίας στη δημιουργία της Αλβανίας είναι συγκλονιστικά. Η μελέτη της Δρ Toleva εκδόθηκε στα ελληνικά το 2018 από την Ελληνική Επιτροπή Σπουδών Νοτιοανατολικής Ευρώπης, Αθήνα, τηλ. επικοιν/νίας: 2103626101.

Απόσπασμα από τον πρόλογο της συγγραφέως:

''Έμεινα πιστή στον στόχο που είχα θέσει και απομακρυνόμουν μόνο περιστασιακά σε θέματα τα οποία είχαν ''σχέση'' με το θέμα μου, ώσπου μια ημέρα έπεσα σε ένα χαρτοκιβώτιο, στο οποίο βρήκα για πρώτη φορά έγγραφα, τα οποία είχαν αναφορές για τις μυστικές συνεδρίες του έτους 1896 για το Αλβανικό Ζήτημα.

Η έκπληξη μου ήταν πελώρια, όταν συνειδητοποίησα ότι όλα όσα είχα διαβάσει για το αλβανικό έθνος έως τότε δεν επιβεβαιώνονταν από τα έγγραφα, πολλώ μάλλον ετίθεντο εν αμφιβόλω και αμφισβητούνταν σοβαρά. Αναφέρομαι, για να μην αφήσω καμία αμφιβολία, στις έξοχες εργασίες και τις ανεκτίμητες συνεισφορές του Stavro Skendi, του Peter Bartl, του Georges Castellan, του Hans Dieter Schanderl κ.α., καθώς και όλων εκείνων οι οποίοι χρησιμοποίησαν τα παραπάνω έγγραφα ως βάση για τα δικά τους κείμενα.

Όλες αυτές οι εργασίες εκκινούσαν από τη θεμελιώδη προϋπόθεση ότι η Αλβανία υπήρχε ως σταθερό και αμετάβλητο έθνος κατά τον 19ο αι. -και ίσως ήδη αρκετά ενωρίτερα-, γι' αυτό όλα τα γεγονότα ερμηνεύονταν ως έκφραση της βούλησης αυτού του έθνους.

Οι μυστικές συνεδρίες έδειξαν, ωστόσο, ότι το αλβανικό έθνος δεν υφίστατο ως τέτοιο και ότι η Βιέννη προσπάθησε για την πραγμάτωση των δικών της στρατηγικών συμφερόντων να προωθήσει το εθνικό αίσθημα ανάμεσα στους Αλβανούς, το οποίο σε εκείνη τη χρονική στιγμή, σύμφωνα με τις παρατηρήσεις και τις επανειλημμένες εξηγήσεις των αυστροούγγρων διπλωματών, δεν υπήρχε.

Δεν ήταν εύκολο να γεφυρωθεί η τεράστια αναντιστοιχία ανάμεσα στην ''επίσημη εκδοχή'' της Αλβανολογίας -την οποία πάντοτε δεχόμουν- και την αποκαλυπτόμενη από τα έγγραφα ιστορική πραγματικότητα. Αυτό το αρχειακό λάθος θα μου κόστιζε ακριβά. Καταρχάς, έπρεπε να πεισθώ η ίδια ότι όλα όσα είχα γνωρίσει ως δευτερογενείς πηγές δεν ανταποκρίνονταν τόσο στα γεγονότα, όσο έδειχναν. Κατόπιν έπρεπε να το αποδείξω διεξοδικά και να το υπερασπιστώ. 

Στη μνήμη του καθηγητή Αντώνιου Αιμίλιου Ταχιάου

Eνας αυτοβιογραφικός περίπατος του καθηγητή του ΑΠΘ, που έζησε (αλλά και πέρασε) πολλά 

Αρθρο «δημοκρατίας» Β. Ελλάδος,  

12.04.2017

Από την

Ελένη Σκάρπου

Ανάκληση αναμνήσεων»: Δεν είναι ακόμη ένα σύγγραμμα που γράφτηκε απλά για να γραφτεί... Είναι μια σειρά από προσωπικές μαρτυρίες, ένας αυτοβιογραφικός περίπατος που ξεκινά από το οικογενειακό παρελθόν του συγγραφέα Αντώνιου - Αιμίλιου Ταχιάου και τον Mακεδονικό Aγώνα, για να περάσει από την προπολεμική εποχή, τον Eλληνοϊταλικό Πόλεμο, τη γερμανική κατοχή, τον Εμφύλιο, τη δικτατορία και να καταλήξει λίγο πριν από το σήμερα.

Είναι σίγουρα πολλοί οι λόγοι που ένα τέτοιο λογοτεχνικό δημιούργημα πρέπει να βρει θέση στα ράφια μιας σύγχρονης βιβλιοθήκης, αλλά ο κυριότερος είναι η επαφή με πτυχές της Ιστορίας που δεν γνωρίσαμε από πρώτο χέρι και τις οποίες κάποιοι είχαν την τύχη -και την ατυχία μαζί- να βιώσουν, ώστε να μας τις παραδώσουν ατόφιες και αυθεντικές, σαν φυλαχτό, για τα επόμενα χρόνια.

Στα σημερινά Σκόπια

Εχοντας κλείσει τα 85 χρόνια του, ο κ. Ταχιάος εξιστορεί με λεπτομέρεια τα πάντα: «Ο πατέρας μου γεννήθηκε στο Κρούσοβο, στα σημερινά Σκόπια. Εκεί ζούσαν Ελληνες βλαχόφωνοι. Ο πατέρας μου και ο αδερφός του υπήρξαν αντιπρόσωποι για όλη την ευρωπαϊκή Τουρκία της εταιρίας που είχε και τον “Τιτανικό”, και έστελναν μετανάστες στην Αμερική, για τους οποίους λογοδοτούσαν... αν έχουν προσηλυτιστεί από τους Βουλγάρους. Η μητέρα μου γεννήθηκε στους Πύργους Εορδαίας, στην Κοζάνη. Ο αδερφός της, ο Γρηγόρης Νικολαΐδης, είχε μεγάλη δράση. Στη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα είχαν φιλοξενήσει τον καπετάν Γαρέφη με 12 αντάρτες στο σπίτι τους. Επειτα μετακόμισαν στο Αμύνταιο, όπου το 1912 ο Ελευθέριος Βενιζέλος τον διόρισε δήμαρχο Αμυνταίου» αναφέρει ο συγγραφέας, περιγράφοντας το πρώτο κεφάλαιο, στο οποίο γίνεται αναφορά και στη σύζυγό του, ο προπάππους της οποίας ονομαζόταν Γενναίος Σκούρας και ήταν βαφτισμένος από τον γιο του Κολοκοτρώνη.

“Αθέατες πλευρές του μακεδονικού αγώνα – Το παράδειγμα της Καστοριάς” της Σόνιας Ευθυμιάδου – Παπασταύρου

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ζούμε σε μία συγκεχυμένη εποχή· στην εποχή της πληροφόρησης κι όχι της ενημέρωσης· στην εποχή της αμφισβήτησης που δε στηρίζεται στη γνώση, αλλά στην ημιμάθεια ή και την αμάθεια· στην εποχή όπου ίσως και να φυσάει ακόμα ο άνεμος του “προοδευτισμού”, που βασικό χαρακτηριστικό του υπήρξε η παραγνώριση και η αποσιώπηση ολόκληρων περιόδων της Ιστορίας μας, γιατί κάποιοι πίστευαν πώς πρέπει ως λαός να διαθέτουμε μνήμη επιλεκτική, να θυμόμαστε μόνον όσα ήθελαν αυτοί οι κάποιοι, τίποτε πέρα από αυτά.

Έτσι, επί πολλά χρόνια αποφεύγαμε να μιλήσουμε για τον Μακεδονικό Αγώνα, αυτόν, που κατά τον Ελευθέριο Βενιζέλο, θα ‘πρεπε να είναι το Ευαγγέλιο της φυλής μας. Κι έτσι σκεπάστηκαν -αθέλητα ή επίτηδες, ποιος να το ξέρει- πτυχές της Ιστορίας μας που λένε πολλά, που τα λένε όλα: ο ρόλος των γυναικών, των παιδιών, των δασκάλων, των ξενόφωνων, των Ποντίων που πολέμησαν στη Μακεδονία πριν από το 1922, το πόσο υμνήθηκαν από τον λαό μας οι καπετάνιοι του Αγώνα, το τι ακριβώς ήταν η Πελαγονία, πόσο αγωνίστηκε αλλά και πόσο αδικήθηκε από τις συγκυρίες…

Το βιβλίο αυτό έρχεται να ρίξει λίγο φως στο σκοτάδι όπου είμαστε βυθισμένοι οι σημερινοί Έλληνες που τόσο εύκολα ξεχνάμε. Ή που έχουμε πεισθεί από κάποιους πως δεν πρέπει να θυμόμαστε από ποιους ακριβώς προερχόμαστε κι από πού ερχόμαστε…

Περιεχόμενα:

– Η γυναίκα στη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα

– Κριτήριο εθνότητας η συνείδηση, όχι η γλώσσα

– Τα παιδιά στο Μακεδονικό Αγώνα

– Μακεδονικός Αγώνας – Εύξεινος Πόντος: Δυο τόποι σε μίαν εκπληκτική συνάντηση

– Μακεδονομάχοι καπετάνιοι της περιοχής Καστοριάς: Μία άλλη γνωριμία μαζί τους

– Φόρος τιμής και ταπεινό προσκύνημα στο ηρωικό και ένδοξο και “πολύκλαυστο” Μοναστήρι (Βιτώλια)

– Δάσκαλοι του νομού Καστοριάς στην περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα – Αφιέρωμα στον Βασίλειο Μαλεγκάνο, 110 χρόνια μετά τον μαρτυρικό θάνατό του

Αχ. Γ. Λαζάρου, Ελληνισμός & Λαοί Νοτιοανατολικής (ΝΑ) Ευρώπης, 4τομο έργο

Η σελίδα του facebook: Ελληνισμός & Λαοί ΝΑ Ευρώπης αφορά το τετράτομο σύγγραμμα του Ρωμανιστή-Βαλκανολόγου Αχιλλέως Γ. Λαζάρου, ενός ανθρώπου που αφιέρωσε τη ζωή του στην επιστημονική απόδειξη της Ελληνικότητας των Βλάχων. Δεν δημιουργήθηκε με σκοπό την αύξηση των πωλήσεων ενός συγγράμματος που εκδόθηκε το 2009-2010, αλλά με σκοπό την προβολή και τη διάδοση της επιστημονικής αλήθειας. 

Για ελεύθερη πρόσβαση στο περιεχόμενο του 4τομου έργου σε μορφή pdf:

~ Αχ. Γ. Λαζάρου, Ελληνισμός & Λαοί Νοτιοανατολικής (ΝΑ) Ευρώπης, Τόμος Α'

Ο Ελληνισμός της Ρωσίας και η προσφορά του στο Έθνος

Το βιβλίο «Ο Ελληνισμός της Ρωσίας και η προσφορά του στο Έθνος», που αναφέρεται στις τέσσερις ελληνικές εστίες σε Νίζνα, Μόσχα, Πετρούπολη και Οδησσό, και τη συμβολή των Ηπειρωτών εμπόρων-ευεργετών και δασκάλων του γένους, παρουσιάστηκε την Τετάρτη 30 Νοεμβρίου, στις 7 το απόγευμα, στην αίθουσα διαλέξεων της Εταιρίας Ηπειρωτικών Μελετών.

Την εκδήλωση διοργάνωσαν η περιφέρεια Ηπείρου, οι δήμοι Ζίτσας, Μετσόβου και Ζαγορίου, και ο Σύνδεσμος Αποφοίτων Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων.

Πρόκειται για έναν αναμνηστικό τόμο, συνέχεια του συγγραφικού και εκδοτικού έργου του Συνδέσμου Αποφοίτων Ζωσιμαίας Σχολής, που επισημαίνει πως έχει ως βασικό σκοπό την «ανάδειξη της δράσης και της προσφοράς των εθνικών ευεργετών και δασκάλων του γένους, με επίκεντρο τους Ηπειρώτες, οι οποίοι ανέδειξαν την Ήπειρο, ως «πατρίδα των ευεργετών και δασκάλων του γένους», πρόσφεραν πολύτιμες υπηρεσίες προς το έθνος, κατά τα δύσκολα χρόνια της σκλαβιάς, στόλισαν, μετά την απελευθέρωση, την πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους με μεγαλοπρεπή οικοδομήματα και ιδρύματα, που αποτελούν στολίδια της πόλης των Αθηνών μέχρι σήμερα, και συνέβαλαν αποφασιστικά στην εδραίωση του νεοσύστατου ελληνικού κράτους».

Η απόφαση για τη συγγραφή και έκδοση αυτού του αναμνηστικού τόμου, με βάση το πολύτιμο αρχειακό και μνημειακό υλικό, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου βλέπει για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας, ελήφθη με αφορμή τις εκδηλώσεις στο πλαίσιο του έτους Ελλάδας-Ρωσίας, όπως επισημαίνουν τα μέλη του Συνδέσμου.

Γ. Θ. Μόδη - Περί Μακεδονίας, Χειρόγραφα της περιόδου 1926-1948 για πρώτη φορά στην δημοσιότητα

Γεώργιος Θ. Μόδης

Περί Μακεδονίας

Χειρόγραφα της περιόδου 1926-1948 

για πρώτη φορά στην δημοσιότητα

Copyright © 2014, Αγλαΐα Μόδη και Θεόδωρος Μόδης

EAN 978-2970021650

ΕΚΔΟΣΕΙΣ GROWTH DYNAMICS

~ Ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο:

εδώ

Κυκλοφόρησε σε 2η έκδοση το βιβλίο του Β. Σταματόπουλου με θέμα τους Μακεδονοβλάχους

Kυκλοφόρησε σε δεύτερη έκδοση το βιβλίο με τίτλο:

ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΟΒΛΑΧΟΙ (17ος-19ος αι.)

ΕΛΛΗΝΕΣ ΒΛΑΧΟΙ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΟΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ. Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

A MAKEDONOVLACHOK (17. - 19. sz.)

GÖRÖG VLACHOK KÖZÉP-KELET-EURÖPÁBAN. AZ IGAZSÁG FELTÁRÁSA

Συγγραφέας: Βασίλειος Α. Σταματόπουλος

Πρόεδρος του ''Ελληνικού-Κυπριακού-Ουγγρικού Συλλόγου Φιλίας'', Γραμματέας της ''Υπό Ελλήνων Ιδρυθείσης Ορθόδοξου Ουγγρικής Εκκλησιαστικής Κοινότητος Βουδαπέστης'' και του Διαπολιτιστικού ''Μακεδονικού'' Συλλόγου Βουδαπέστης.

Δεύτερη Έκδοση - Második Kiadás

Βουδαπέστη 2016

Την καλαίσθητη έκδοση πλαισιώνει πλούσιο φωτογραφικό υλικό. Το βιβλίο είναι γραμμένο στα ελληνικά και ουγγρικά.

Απ. Ι. Παπαδημητρίου, Σελίδες Ιστορίας Γρεβενών, Τόμος Γ'

Απόστολος Ι. Παπαδημητρίου
Σελίδες Ιστορίας Γρεβενών
Τόμος Γ'
Γρεβενά 2016

~ Ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο
και κατεβάστε τον Τόμο Γ' :
εδώ

Κυκλοφόρησε ο Γ' Τόμος του βιβλίου «Σελίδες ιστορίας των Γρεβενών» του Αποστόλου Παπαδημητρίου

Ετέθη σε κυκλοφορία ο Γ΄ τόμος του βιβλίου «Σελίδες ιστορίας των Γρεβενών» του Αποστόλου Ιωάννου Παπαδημητρίου. Ο τόμος περιλαμβάνει εννιά κεφάλαια, στα οποία αναπτύσσονται τα θέματα: Ασχολίες των κατοίκων, οικογενειακή ζωή και περιβάλλον, η ρουμανική προπαγάνδα, τα πολεμικά γεγονότα της περιόδου 1896-1897, ο Μακεδονικός αγώνας, τα συμβάντα από το κίνημα των Νεοτούρκων ως την απελευθέρωση. 

Η δαπάνη της έκδοσης καλύφθηκε από χορηγίες νομικών και φυσικών προσώπων, τα οποία θα λάβουν ευχαριστήρια επιστολή και αριθμό αντιτύπων του τόμου.

Ο Απόστολος Παπαδημητρίου είναι διπλωματούχος ηλεκτρολόγος-μηχανολόγος μηχανικός του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου και συνταξιούχος της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού. Είναι εγκατεστημένος στην Κοζάνη και πατέρας τεσσάρων τέκνων.

Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την επιστημολογία. Καρπός της μελέτης του υπήρξαν τρεις τόμοι με τίτλους «Επιστήμη, υλισμός και πίστη» οι δύο πρώτοι (1984 και 1990) και «Ο κόσμος του λογικού όντος» ο τρίτος (1999).

Από του 1980 άρχισε να αρθρογραφεί επί ποικίλων θεμάτων σε εφημερίδες και περιοδικά. Από του 1992 το ενδιαφέρον του εστράφη στην ιστορία του τόπου μας και το 2002 εξεδόθη ο πρώτος τόμος της εργασίας του με τίτλο «Σελίδες ιστορίας των Γρεβενών» και το 2014 ο δεύτερος. Μικρή είναι η ενασχόλησή του και με τη λογοτεχνία, καρπός της οποίας είναι διήγημα με τίτλο «Η καλή αλλοίωσις» (2004) με θέμα προσκύνημα στο Άγιον Όρος.

Από του 1999 διευθύνει ωριαία κατά εβδομάδα εκπομπή σε τηλεοπτικό σταθμό της Κοζάνης με τίτλο «Μαρτυρία».

Από τις όχθες του Υδραγώρα, στην προκυμαία του Θερμαϊκού. Ένα ταξίδι 100 χρόνων - Παρουσίαση στην Αθήνα

Ο ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΩΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΕΡΙΞ «Η ΚΑΡΤΕΡΙΑ» ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

σας προσκαλεί στην παρουσίαση 

του Λευκώματος

"Από τις όχθες του Υδραγώρα στην προκυμαία του Θερμαϊκού-

Ένα ταξίδι 100 χρόνων", 

την Κυριακή, 5 Ιουνίου 2016 και ώρα 11:30 στο Εθνικό και Ιστορικό Μουσείο, 

Σταδίου 13, ΑΘΗΝΑ (κτίριο παλαιάς Βουλής)

Χαιρετισμό θα απευθύνει

ο κ. Ανδρέας Ζαΐμης, Πρόεδρος του Συλλόγου προς διάδοσιν των Ελληνικών Γραμμάτων

με ομιλητές:

την κ. Μιράντα Ξαφά, Οικονομολόγο και

τον κ. Κωνσταντίνο Ζέρβα, Πολιτικό Μηχανικό - Δημοτικό Σύμβουλο Δήμου Θεσσαλονίκης

Η παρουσία σας είναι τιμή

Το Διοικητικό Συμβούλιο

Αναστάσιος Ν. Τσικώτης - Μιλώντας για τον Βλαχόφωνο Ελληνισμό

Ο Αναστάσιος Ν. Τσικώτης, από το βλάχικο χωριό Νυμφαίο Φλώρινας, γεννήθηκε στη Φλώρινα, όπου και έζησε τα πρώτα 18 χρόνια της ζωής του. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και μετά την τριετή υπηρεσία του ως αγροτικός γιατρός στην παραμεθόρια περιοχή της Φλώρινας, συνέχισε τις μεταπτυχιακές σπουδές του επί μία τετραετία στις Ιατρικές Σχολές των Πανεπιστημίων Στρασβούργου και Λωζάννης, όπου και εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή. Πραγματοποίησε πρόσθετα μετεκπαιδευτικά stages στην αιμοδυναμική και στην ηλεκτροφυσιολογία στα Πανεπιστήμια Γενεύης, Ουτρέχτης και Μάαστριχτ.

Από το 1970 και επί μία περίπου δεκαετία εργάστηκε στο αιμοδυναμικό εργαστήριο του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Από το 1967 ως το 1995 συμμετείχε με επιστημονικές ανακοινώσεις σε πολλά ελληνικά και διεθνή ιατρικά συνέδρια, που πραγματοποιήθηκαν στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Δημοσίευσε τρεις επιστημονικές μονογραφίες και περισσότερες από εβδομήντα εργασίες σε ελληνικά και ξένα ιατρικά περιοδικά.

Μετά την αναγόρευσή του σε υφηγητή της παθολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης διέκοψε την πανεπιστημιακή του σταδιοδρομία για να αφιερωθεί επί μία δεκαετία με τη σύζυγό του, με εθελοντές καρδιολόγους και με τη βοήθεια των μελών των φιλανθρωπικών σωματείων Θεσσαλονίκης «Μέγας Αλέξανδρος» και «Φίλοι των Καρδιοπαθών Βορείου Ελλάδος» στο συντονισμό των κοινωφελών προγραμμάτων του Καρδιολογικού Ινστιτούτου Βορείου Ελλάδος.

Διετέλεσε αιρετό μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιατρικού Συλλόγου και Ειδικός Γραμματέας της Ιατρικής Εταιρείας Θεσσαλονίκης, μέλος των Δ.Σ. αρκετών φιλανθρωπικών ιδρυμάτων και του Κοινοτικού Συμβουλίου της ιδιαίτερης πατρίδας του, του Νυμφαίου.

Την Πέμπτη 10 Νοεμβρίου 2011 πρωτοπαρουσίασε το βιβλίο «ΜΙΛΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΛΑΧΟΦΩΝΟ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ» στο αμφιθέατρο της Κεντρικής Βιβλιοθήκης του Δήμου Θεσσαλονίκης (Εθνικής Αμύνης 27).

Το βιβλίο ανέλυσε ο κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ., καθηγητής Μιχαήλ Τρίτος, ο καθηγητής Γλωσσολογίας της Ελληνικής Γλώσσας και Διδακτικής του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας Κώστας Ντίνας και ο συγγραφέας – κριτικός Περικλής Σφυρίδης.

Την έκδοση του βιβλίου επιμελήθηκε ο εκδοτικός οίκος «ΜΙΛΗΤΟΣ» και η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με τον Σύνδεσμο Απανταχού Νυμφαιωτών «Ο Άγιος Νικόλαος» και τον Σύλλογο Φλωρινιωτών Θεσσαλονίκης.

Για την καταγωγή, τη γλώσσα, τα ήθη, τα έθιμα και τις γενναιόδωρες προσφορές των Βλαχόφωνων Ελλήνων προς την πατρίδα μας, έχουν δημοσιευθεί τα τελευταία σαράντα χρόνια αξιόλογες μελέτες από διακεκριμένους Έλληνες και ξένους ιστορικούς, εθνολόγους, γλωσσολόγους και λαογράφους.

Δεν σπανίζουν και τα καλογραμμένα κείμενα των λογίων βλάχικης καταγωγής, που αναφέρονται στην ιστορία των ιδιαιτέρων πατρίδων τους, όπως και τα καλαίσθητα λευκώματα που αναδεικνύουν το λαϊκό πολιτισμό και τις φυσικές ομορφιές των βλαχοχωριών μας.

Από τις όχθες του Υδραγώρα, στην προκυμαία του Θερμαϊκού. Ένα ταξίδι 100 χρόνων - Παρουσίαση στο Ι.Μ.Χ.Α

Στις 26 Μαΐου ημέρα Πέμπτη και ώρα 19.00 (7.00 μμ) στην αίθουσα διαλέξεων της Σχολής Βαλκανικών Γλωσσών, 3ος όροφος στο Ι.Μ.Χ.Α (Μεγ. Αλεξάνδρου 31Α Θεσσαλονίκη), θα πραγματοποιηθεί διάλεξη από την κ. Σμυρνιού - Παπαθανασίου Βιολέτα, Πρόεδρο του Συνδέσμου Μοναστηριωτών και των Πέριξ "Η Καρτερία", με θέμα "Η Ιστορία του Μοναστηρίου".

Θα γίνει επίσης η παρουσίαση του Λευκώματος με τίτλο "Από τις όχθες του Υδραγώρα, στην προκυμαία του Θερμαϊκού. Ένα ταξίδι 100 χρόνων".

Για την προσωπικότητα και το έργο του Georg Ostrogorsky

Το βιβλίο αυτό δημοσιεύεται ενάμιση χρόνο μετά τον θάνατο του συγγραφέα του και αγαπημένου συζύγου μου Γεωργίου Ostrogorsky. Πιστεύω ότι θα χαιρόταν πολύ με την έκδοση αυτή, γιατί η ελληνική γλώσσα και το ελληνικό κοινό του ήταν οικεία και αγαπητά, όχι μόνο εξ αιτίας της ειδικότητάς του ως βυζαντινολόγου, αλλά και από τη δική μου προσωπική σχέση μ' αυτά. Αυτός είναι ο λόγος που, βαθιά συγκινημένη από το ενδιαφέρον που έδειξε ο επόπτης της εκδόσεως, δέχθηκα την παράκλησή του να γράψω τις λίγες αυτές εισαγωγικές γραμμές, αν και η ειδικότητά μου δεν είναι το Βυζάντιο. Βέβαια, ακόμη και να το ήθελα, δε θα μπορούσα να κρίνω τις επιστημονικές απόψεις του Ostrogorsky και την αξία των ερευνητικών του συμπερασμάτων. Φυσικά το έργο του, που εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από τους πιο αρμόδιους εκπροσώπους της ειδικότητάς του όσο ακόμη ζούσε ο ίδιος, θα το κρίνει οριστικά ο χρόνος, ώστε οι επόμενες γενιές να μπορέσουν να δουν από μεγαλύτερη απόσταση τον πραγματικό ρόλο του στην ανάπτυξη των βυζαντινών σπουδών.

Εγώ θα επιθυμούσα να παρουσιάσω εδώ μερικές φάσεις της ζωής και του έργου του, φέρνοντας κοντά στον αναγνώστη που δεν τον γνώρισε προσωπικά τη μορφή του επιστήμονα, του οποίου το έργο παρακολούθησα από κοντά γύρω στα τριάντα χρόνια, δηλαδή την εποχή που ήταν στην ακμή της δημιουργικότητάς του, και όταν τον κατάκλυζαν από παντού έπαινοι και τιμητικές διακρίσεις2. Γιατί πολλές φορές μπροστά στο μέγεθος των επιτυχιών του αναρωτήθηκα και η ίδια σε ποια άραγε γνωρίσματα του χαρακτήρα και του νου του πρέπει να αποδοθεί το γεγονός ότι πέτυχε να δημιουργήσει ένα τόσο πλήρες και ολοκληρωμένο έργο, αυτός που ποτέ δεν βιαζόταν και ποτέ δεν έλεγε «δεν έχω καιρό», λέξεις που έγιναν η κατάρα της γενιάς μας.

Νομίζω ότι μπορεί να λεχθεί χωρίς δισταγμό, ότι η σταδιοδρομία του Γεωργίου Ostrogorsky, παρά τα χτυπήματα της τύχης, που δεν του έλειψαν, ήταν εξαιρετικά ευθεία, χωρίς ταλαντεύσεις, παρεκκλίσεις και μεταπτώσεις και η επιστημονική του πορεία γεμάτη από ικανοποίηση. Γεννήθηκε το 1902 στην Πετρούπολη της Ρωσίας, όπου και μεγάλωσε μέσα σε οικογενειακό περιβάλλον που διαπνεόταν από την αγάπη για τις βασικές αξίες του ρωσικού πολιτισμού. Στα νιάτα του ήταν τόσο συνεπαρμένος από τη ρωσική λογοτεχνία, ώστε σίγουρα θα γινόταν ιστορικός της λογοτεχνίας αν παρέμενε στη Ρωσία. Ο Ντοστογιέφσκυ, ο Πούσκιν, ο Τολστόι, ο Τσέχωφ και άλλες μεγάλες μορφές της ρωσικής λογοτεχνίας, υπήρξαν αχώριστοι σύντροφοί του ως το τέλος της ζωής του, και δεν έπαψαν ποτέ να προκαλούν τον θαυμασμό του και να του προσφέρουν πνευματική απόλαυση και έμπνευση. Ζωντανή έμεινε ως το τέλος κι η αγάπη του για τη γενέτειρά του. Ένιωθε περήφανος για την πατρίδα του, τη δοξασμένη Πετρούπολη, το Λένινγκραντ, ένιωθε επίσης περήφανος και για τον ένδοξο ρόλο της Σοβιετικής Ενώσεως στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Ο άνθρωπος σε ένα ψυχρό, αδιάφορο και εχθρικό κόσμο - Πέτρος Α. Γέμτος

Η ζωή είναι δυστυχία και πόνος είπαν μεγάλοι σοφοί. Ο Θαλής αρνήθηκε να κάνει παιδιά δια φιλοτεκνείαν, από αγάπη στα παιδιά, ο Δημόκριτος έβγαλε τα μάτια του για να μη βλέπει την ανθρώπινη δυστυχία και ο Βούδας στήριξε τη σοφή διδασκαλία του στη θέση ότι η ανθρώπινη οδύνη βρίσκει οριστικό τέλος στην ανυπαρξία του νιρβάνα. Ο αγώνας για τη γνώση του κόσμου ξεπέρασε κάποτε τις ανθρωπομορφικές ερμηνείες του και θεμελίωσε την πελανθρώπινη μοναξιά και ευθύνη. 

Ξέρουμε σήμερα τη βιολογική μας πορεία μέσα από μια μακρόχρονη εξέλιξη που οδήγησε σε μια εγωκεντρική διαμόρφωση της γονιδιακής μας βάσης. Η ανυπαρξία βιολογικού ντετερμινισμού αφήνει ωστόσο ευρύ χώρο ελευθερίας επιλογών. Τα μέσα που στην ανθρώπινη ιστορία χρησιμοποιήθηκαν ως τώρα για να στηρίξουν και βελτιώσουν την ανθρώπινη ζωή ήταν παιδεία ως γνώση, τεχνολογία, ρύθμιση, αισθητική πνευματικότητα και θεσμοί ως συντονιστικοί μηχανισμοί της κοινωνικής ζωής . 

Τι περιεχόμενο πρέπει να έχουν η παιδεία και οι θεσμοί; Είναι επαρκείς ή πρέπει να ανακαλύψουμε και άλλες λύσεις; Ποια είναι η απολογία του σύγχρονου ανθρώπου για τον πόνο και τη δυστυχία της ανθρώπινης ιστορίας; 

Η κριτική ανάλυση των πνευματικών προσεγγίσεων της πραγματικότητας με θρησκείες και τελεολογικά φιλοσοφικά συστήματα χωρίς μοναξιά οδηγεί στη σύγχρονη επιστημονική γνώση ενός αδιάφορου και εχθρικού κόσμου που δεν έγινε για μας και στη μεγάλη ευθύνη της ανθρωπότητας να διαμορφώσει μόνη της, με αγώνα και θυσίες, κοινωνίες ελευθερίας και ευημερίας με το λιγότερο δυνατό πόνο.

Περί Λεξικών της Κουτσοβλαχικής - Αντώνη Μ. Κολτσίδα

4. Τα μοναδικά λεξικά της κουτσοβλαχικής γλώσσας στην ελληνική βιβλιο­γραφία —του Κωνσταντίνου Νικολαΐδη (1909) και του Αντώνη Μιχ. Κολτσίδα (1978, 1993)— παρουσιάζουν διαχρονικά το γλωσσικό θησαυρό-πλούτο της γλώσσας στον αιώνα μας.

Περιορίζομαι σ’ αυτά και δεν αναφέρομαι στην ξένη βιβλιογραφία για δυο λόγους: πρώτον, γιατί αυτή υπακούει συνή­θως στο στρατευμένο προπαγανδισμό της ρουμανικής ιστοριογραφίας, και δεύτερον, ειδικά για το λεξικό του T. Papahagi, γιατί —αναμφισβήτητα, πέρα από την επιστημονική του σπουδαιότητα— φωτογραφίζει ακαδημαϊκά την υποτιθέμενη «ιδεατή» και «ιδανική» μορφή του κουτσοβλαχικού γλωσσικού κώδικα και —πάντως— πέρα από την αμφισβητούμενη πρόθεση του συγγρα­φέα και των εκδοτών του, δεν δίνει παρά μια γνωστή εικόνα της γλώσσας μέχρι το 1963 ή έστω μέχρι το 1974 (β ' έκδοση). Μετά από κει δεν παρα­κολουθεί την πορεία της πτώσης της κουτσοβλαχικής γλώσσας, η οποία ρα­γδαία επήλθε στα χρόνια 1966-1996. 

Έτσι, από τα πράγματα, το μεν λεξικό του Κ. Νικολαΐδη εμφανίζει την πρώτη εικόνα της κουτσοβλαχικής γλώσσας στις αρχές του αιώνα μας (1909), ενώ του Αντ. Κολτσίδα την τελευταία του αιώνα (1993). 

Συγκρίνοντας τώρα αυτά τα λεξικά, διαπιστώνουμε το κοινό και βασικό τους γνώρισμα, ότι και στα δύο το μεγαλύτερο ποσοστό των λέξεων είναι ελ­ληνικής καταγωγής. 

Συγκεκριμένα ο Κ. Νικολαΐδης καταγράφει στο λεξικό του 6.657 λέξεις, από τις οποίες οι 3.460, δηλαδή το 52% του συνόλου, είναι ελληνικές (ελληνικής καταγωγής)[40]. 

Στο λεξικό τώρα του υπογράφοντος καταγράφονται γύρω στις 2.800 λέξεις —αλλά μόνο αυτές που ακούγονταν στα χρόνια της σχετικής έρευνας 1966-1996— από τις οποίες οι περισσότερες, σε ποσοστό περίπου 70%, είναι ελληνικής καταγωγής. Έτσι, τα δάνεια από τη λατινική —βασικά— και αντίστοιχα από άλλες γλώσσες, με το πέρασμα των χρόνων μπαίνουν σε αχρηστία και η κουτσοβλαχική προσαρμόζεται τόσο στο λεξικολογικό, όσο και στο γραμματικό σύστημα της Νεοελληνικής, από την οποία πλέον αφομοιώνεται στο μεγαλύτερο βαθμό, με αποτέλεσμα να χάνει καθημερινά την αυτοτέλειά της. 

Η χρησιμότητα, αλλά και η πρωτοτυπία του λεξικού μου, στην έκδοση του 1993 —πλην της «φωτογράφησης» των «υπαρκτών» και μόνο λέξεων, έτσι όπως επιζούσαν στα τελευταία χρόνια της κουτσοβλαχικής γλώσσας— έγκειται στην πληθώρα των παραδειγμάτων από τη ζωντανή κουτσοβλαχική γλωσσική παράδοση με σχετικές έννοιες, θυμοσοφίες, αινίγματα, παροιμίες κ.ά., που ακολουθούν σχεδόν κάθε λεξικογραφούμενη λέξη[41]. Έτσι, η εργα­σία αυτή καταγράφεται ανάμεσα στις τελευταίες γύρω από τη μελέτη της κουτσοβλαχικής γλώσσας και μπορεί να χαρακτηριστεί ως «προσφορά» στην επιστημονική «αποτύπωση» μιας γλώσσας που δεν μιλιέται πλέον σήμερα. 

Ο κ. Βασίλειος Σταματόπουλος στην ΡΗΡ: Ο Ελληνισμός της Ουγγαρίας

Συνέντευξη στον Χρήστο Μαλασπίνα

Ο Βασίλης Σταματόπουλος είναι Γραμματέας του «Ελληνικού Κυπριακού Ουγγρικού Συλλόγου Φιλίας, της υπό Ελλήνων ιδρυθείσης «Ορθοδόξου Ουγγρικής Εκκλησιαστικής Κοινότητας Βουδαπέστης» και του Διαπολιτισμικού «Μακεδονικού Συλλόγου Βουδαπέστης».

Ένας, ακόμη, Έλληνας, από τους αναρίθμητους, που αναζήτησαν την τύχη τους στην ξενιτιά; Όχι, ακριβώς. Ο Βασίλης Σταματόπουλος δεν ανήκει στις φουρνιές μεταναστών που πήραν το δρόμο της φυγής, τα «πέτρινα χρόνια».

Πολύ αργότερα, το 1989 αποφάσισε να «μεταναστεύσει». Αρχικά ο τουρισμός και, αργότερα, το εμπόριο τον τράβηξε στην Ουγγαρία.

Τον συναντήσαμε πρόσφατα στην Αθήνα, στην Ελληνοαμερικανική Ένωση. Μας εντυπωσίασαν οι γνώσεις του γύρω από το θέμα των Ελληνοβλάχων, ένα θέμα με ιδιαίτερο εθνολογικό ενδιαφέρον για την Ελλάδα.

Είχε, μάλιστα, μαζί του και ένα βιβλίο που συνέγραψε και εξέδωσε για το θέμα, με τίτλο «Οι Μακεδονοβλάχοι (17ος-19ος αιώνας, Έλληνες Βλάχοι στην ΚεντροΑνατολική Ευρώπη –η Αποκατάσταση της αλήθειας».

Το βιβλίο γραμμένο στα ελληνικά και ουγγρικά, απαντά με πραγματικά στοιχεία σε όσους επιχειρούν να αλλοιώσουν την ιστορική πραγματικότητα .

Για τον ελληνισμό της Ουγγαρίας λίγα πράγματα είναι γνωστά. Έτσι, η συνάντησή μας στάθηκε αφορμή για τη συνέντευξη που ακολουθεί.

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ 

ΡΗΡ: Κύριε Σταματόπουλε, πείτε μας, παρακαλώ, πως αποφασίσατε να εγκατασταθείτε στην Ουγγαρία;

Βασ. Σταματόπουλος: Το 1982 πρωτοπήγα στην Ουγγαρία για εκδρομή. Εκεί γνωρίστηκα με το εργοστάσιο HEREND που παράγει την ξακουστή χειροποίητη ουγγρική πορσελάνη. Αποφασίσαμε να πάρω την αντιπροσωπεία για την Ελλάδα και, συγκεκριμένα, αποκλειστική αντιπρόσωπος ανέλαβε η μητέρα μου Ευαγγελία Σταματοπούλου.

Δ. Νανόπουλος: Το επώνυμό μου δεν είναι Νανόπουλος αλλά Νάκας

Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στη Μυρτώ. Τη γυναίκα του...

Έχει τίτλο «Στον τρίτο βράχο από τον Ήλιο» και υπότιτλο «Μια ζωή, η Επιστήμη και άλλα σύμπαντα» (εκδόσεις Πατάκη).

Και επί της ουσίας συμπυκνώνει τη ζωή, τη δράση, την περιπέτεια στην επιστήμη της Φυσικής, τις σκέψεις του.

Όπως ο ίδιος αναρωτιέται «Μια ζωή σε ένα βιβλίο; Δεν είναι δυνατό… Τι να πρωτοπείς, τι να αφήσεις έξω, πώς να δώσεις στον άλλο να καταλάβει την απερίγραπτη χαρά και στιγμιαία ευτυχία μιας μεγάλης επιτυχίας, αλλά και τη βαθιά στεναχώρια και θλίψη μιας αποτυχίας, ιδιωτικής ή επαγγελματικής;

Και στο κάτω κάτω, γιατί να το κάνεις; Όλα αυτά σκεφτόμουν όσο δουλεύαμε σ’ αυτό το βιβλίο με τον Μάκη Προβατά (σ.σ. το βιβλίο είναι το απόσταγμα 43 δίωρων, πολλές φορές και τρίωρων συναντήσεων του Νανόπουλου με τον Μάκη Προβατά) που η συνεργασία του ήταν sinequanon. Σιγά σιγά έπεισα τον εαυτό μου για τη χρησιμότητα ενός τέτοιου εγχειρήματος. Είχα την τύχη να ζήσω σε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα περίοδο για την ιστορία της Φυσικής Στοιχειωδών Σωματιδίων και της Κοσμολογίας και με σκληρή δουλειά κατόρθωσα να συνεισφέρω στην πρόοδο της επιστήμης και να βάλω ένα λιθαράκι για την καλύτερη κατανόηση του Σύμπαντος. Η τροχιά μου ήταν «επιστημονικά κοσμοπολίτικη»…

Ο Δημήτρης Νανόπουλος ο διακεκριμένος Έλληνας φυσικός και πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών (μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2015), είναι διευθυντής του Κέντρου Αστροσωματιδιακής Φυσικής του Κέντρου Προχωρημένων Ερευνών (HARC), στο Χιούστον του Τέξας, όπου διευθύνει ερευνητικό τμήμα του World Laboratory, που εδρεύει στη Λωζάνη.

Διετέλεσε ερευνητής στο Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών Ευρώπης (CERN) στη Γενεύη της Ελβετίας και επί σειρά ετών ανήκε στο ανώτερο ερευνητικό προσωπικό του Κέντρου. Διετέλεσε ερευνητής στην École Normale Supérieure, στο Παρίσι, στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ όπως και στο Cambridge.

Η ''Ντουλμπέρα'' της Χριστίνας Ρούσσου

«Και έφτασα τώρα στα τελευταία της ζωής μου να νοσταλγώ, να θυμάμαι, να θυμώνω, να λυπάμαι και να εξακολουθώ να ζω. Η πλάτη μου γεμάτη απ' το φορτίο που κουβαλάει χρόνια. Δεν ξέρω πώς θα ήμουν με λιγότερο βάρος στην πλάτη μου. Λένε πως σου έρχονται τόσα όσα μπορείς να σηκώσεις. Και ποιος το κρίνει αυτό;»

Μέσα απ’ τα ημερολόγια της Αορίκας Ζιώππα-Κωνσταντίνου ξεδιπλώνεται η πολυτάραχη ιστορία δύο οικογενειών απ’ τις αρχές του 19ου μέχρι το ξημέρωμα του 21ου αιώνα. Η Αορίκα, η ντουλμπέρα, όπως την αποκαλούσαν στα βλάχικα, μια γυναίκα έξυπνη, όμορφη και δυναμική, κατορθώνει να επιβληθεί και να κατακτήσει τον σεβασμό και την αποδοχή του ανδροκρατούμενου κόσμου του εμπορίου. Η κοσμοπολίτικη διαδρομή της ξετυλίγεται με σταθμούς τη Νέβεσκα (Νυμφαίο Φλώρινας), τη Βιέννη, την Αλεξάνδρεια και την πολυεθνική Θεσσαλονίκη, σημεία όπου ανθούν οι επιχειρηματικές δραστηριότητες των Βλάχων, ενώ ο έρωτας, δυνατός, καθοριστικός, πολλές φορές παράνομος ή απαγορευμένος, είναι πάντοτε παρών.

Χριστίνα Ρούσσου

Ντουλμπέρα

ISBN: 978-618-03-0360-5

Σελίδες: 520

Ημερομηνία έκδοσης: 26/11/2015

Περισσότερα: Metaixmio

Απόσπασμα από την παρουσίαση του ιστορικού μυθιστορήματος της 

Χριστίνας Ρούσσου ''Ντουλμπέρα'' με ομιλητή τον εθνολόγο-συγγραφέα 

Δημήτρη Ευαγγελίδη που πραγματοποιήθηκε στην Έδεσσα:

Ο ΒΑΛΚΑΝΙΟΣ ΠΡΑΜΑΤΕΥΤΗΣ Του Χρίστου Ζαφείρη - Αχ. Γ. Λαζάρου

Ο σ. γεννήθηκε το 1945. Την εγκύκλια παιδεία έλαβε στο δημοτικό σχολείο της γενέτειρας του Κρανιάς και στο εξατάξιο γυμνάσιο της πρωτεύουσας της επαρχίας, της Ελασσόνος, της ομηρικής Ολοσσόνος, πόλης φυσικά οχυρής και άπαρτης, προπυργίου της παρολύμπιας, παραπιέριας, παρακαμβούνιας, παραχάσιας περιοχής, η οποία περικλείει τον ξακουστό κάμπο του Γιάννου και της Παγώνας, ζείδωρο και σωστικό για την επιβίωση και την προκοπή των κατοίκων, οι οποίοι κατά την εφηβεία του σ. δικαιωματικά, ιστορικά -οικονομικά- εκτατικά - δημογραφικά, διεκδικούσαν την αναβάθμιση της σε νομαρχιακό επίπεδο. Όμως οι αγώνες τους απέβησαν ατελέσφοροι εξ' αιτίας της παρεμβολής ''διαπλεκομένων συμφερόντων'' κάποιων παραγόντων της έδρας του νομού και της ευπιστίας των Πανελασσονιτών, Περραιβών, κατά το γνώριμο των Πανελλήνων, σε παραπλανητικά κελεύσματα κομματικών κέντρων, που ιδιοποιήθηκαν τον πανεπαρχιακό παλμό και διέσπασαν την ενότητα έναντι ''πινακίου φακής'', του επαρχείου, πράγματι ανεπαρκούς προς ικανοποίηση των αρχικών προσδοκιών. 

Πάντως η όλη αγωνιστική ατμόσφαιρα δεν αφήνει ανεπηρέαστο τον σ., εφηβικής ηλικίας. Επιδρά δυναμικά και τον παρωθεί ενωρίς στην ενεργό δημοσιογραφία, της οποίας επάξια αναδεικνύεται ένας από τους πλέον ενδεδειγμένους εκπροσώπους και θεράποντες. Διότι είναι ευφυής, επιμελής, εύτολμος. Επιπρόσθετα διαθέτει εξαιρετικό ήθος, προσιδιάζουσα αξιοπρέπεια, προσήκουσα παρρησία, περισσή περίσκεψη και βαθειά γνώση των θεμάτων επιλογής του, συνάμα δε θαυμαστή ελληνομάθεια, την οποία καθιστά τελειότερη με τις σπουδές του στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, οπότε εύλογα διαπρέπει στον επαγγελματικό δημοσιογραφικό στίβο της συμπρωτεύουσας ως μέλος της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας-Θράκης (ΕΣΗΕΜΘ), τόσο στον έντυπο όσο και στον ήδη ισχυρότερο των ηλεκτρικών κυμάτων.

Των τελευταίων απότοκο είναι το προκείμενο βιβλίο. Συνίσταται δε από σειρά εκπομπών του πολιτιστικού, προφανέστατα με την πραγματική έννοια του όρου, Β' Προγράμματος του Ραδιοφωνικού Σταθμού της ΕΡΤ3, του 9,58, του οποίου η διευθύντρια Βάνα Χαραλαμπίδου μας προϊδεάζει αριστοτεχνικά στη γένεση της συγγραφής: ''Σε μια εποχή που έχει πιά σχεδόν ποινικοποιηθεί ο όρος εθνικός, ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Χρίστος Ζαφείρης οδηγεί τα βήματα μας στην ιστορία της τόσο μακρινής και ξένης και ταυτοχρόνως τόσο κοντινής και δικής μας -και τελικά τόσο ελληνικής- Βαλκανικής. Για να ακολουθήσουμε τις περιπλανήσεις του Βαλκάνιου πραματευτή, για να μάθουμε όσα έπρεπε να είχαμε διδαχθεί στο σχολείο, για να αναζητήσουμε τον τρόπο να γνωρίσουμε περισσότερα, για να μας γεννηθεί η επιθυμία να ταξιδέψουμε στις άγνωστες μας γειτονιές, [...] στις οποίες μας ξεναγεί με την αντικειμενικότητα του επαγγελματία, τη διεισδυτικότητα του δημοσιογράφου, την προσεγμένη γραφή του συγγραφέα, την αφοσίωση του μελετητή, αλλά και την έξαρση του περιηγητή...''.

Η άγνωστη ζωή του Αβέρωφ μέσα από τα μάτια της κόρης του

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ «ΞΑΝΑΓΡΑΦΕΙ» ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

«Είκοσι χρόνια πέρασαν που προσπαθώ με πείσμα να σε γνωρίσω, εσένα τον άνθρωπο, όχι τις πολλές εικόνες σου. Είκοσι χρόνια που ψάχνω, διαβάζω, ερευνώ... ό,τι ρετάλι του χρόνου, του κουτσομπολιού ή της Ιστορίας βρεθεί στον δρόμο μου και το αποθηκεύω καρτερικά, μπας και μπορέσω μια μέρα να γράψω για σένα.

Μήπως ήρθε επιτέλους ο καιρός;», αναρωτήθηκε στον πρόλογο του βιβλίου της η κ. Τατιάνα Αβέρωφ, έχοντας δώσει ήδη την απάντησή στο ρητορικό ερώτημά της με την κυκλοφορία του νέου της βιβλίου «Δέκα ζωές σε μία».

Είναι το δικό της αφιέρωμα, στον πατέρα Ευάγγελο Αβέρωφ, από την κόρη του.

Η άγνωστη ζωή του κορυφαίου πολιτικού Αβέρωφ-Τοσίτσα, από τη γέννησή του μέχρι και τα 40 του χρόνια, απλώνεται λέξη προς λέξη, συναίσθημα προς συναίσθημα, στις σελίδες του βιβλίου. Στην ουσία πρόκειται για ένα ιστορικό μυθιστόρημα-βιογραφία, με ήρωες υπαρκτούς και γεγονότα πραγματικά, που ζωντανεύει την ταραγμένη ατμόσφαιρα και τα ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν την Ελλάδα, από το 1908 μέχρι τις αρχές του Εμφυλίου, κι αναλύει την ιστορική αυτή πολιτική μορφή της Κεντροδεξιάς.

~ Επιστροφή από το Περτούλι, το 1910. Ο Λόλης Αβέρωφ μικρός, είναι δεμένος πάνω στο άλογο για να μην πέσει.

«Ο πατέρας μου ο Λόλης, όπως γράφω στο βιβλίο, γιατί έτσι τον φώναζαν οι γονείς του όταν ήταν παιδί -συνήθιζαν στην οικογένεια να δίνουν χαϊδευτικά ας τα πούμε ονόματα-, έζησε μια γεμάτη ζωή. Ηταν μια πολυσχιδής προσωπικότητα. Ηταν σαν να έζησε δέκα ζωές σε μία. Στο βιβλίο φτάνω μέχρι το 1947. Στην ουσία περιγράφω τις πέντε πρώτες ζωές του. Τα πρώτα αυτά χρόνια εξηγούν τον άνθρωπο και την πορεία του», λέει στο «Εθνος της Κυριακής» η συγγραφέας Τατιάνα Αβέρωφ.