Ύποπτα παιχνίδια με τα «Βλάχικα»!

- Ποιοι, πώς και γιατί θέλουν να επιβάλλουν μειονότητα Βλάχων στην Ελλάδα

- Η χρήση της Λατινικής για τον εγγραμματισμό της Βλάχικης Γλώσσας ανησυχεί τους θεσμικούς φορείς του Βλάχικου Ελληνισμού

Αποκαλυπτικό άρθρο της Εκπαιδευτικού Λίτσας Αναστασίου και του Υποστρατήγου ε.α. Μιλτιάδη Πιτούλη

• Αν και από πολλών ετών, κάθε απόπειρα δημιουργίας «Βλάχικης Μειονότητος» στην Ελλάδα κατέρρεε σχεδόν εν τη γενέσει της, μερικοί ακόμη ονειρεύονται μια Βλάχικη Εθνότητα (!) ξεχωριστή από τον κορμό του Ελληνικού Έθνους.

Έτσι επιχειρούν με κάθε αφορμή και με διάφορους τρόπους, άμεσα ή έμμεσα, να… επαναφέρουν από το πουθενά (!) ένα ανύπαρκτο θέμα, δημιουργώντας μικρές αλλά επικίνδυνες εθνικιστικές εστίες που κάποιοι -και κυρίως οι Ρουμάνοι- προσπαθούν να εκμεταλλευτούν.

Τελευταία θέλουν να επαναφέρουν το θέμα με την έκδοση βιβλίων για τη «Βλάχικη Γλώσσα», του έως σήμερα προφορικού αυτού ξεχωριστού γλωσσικού ιδιώματος, που αναπαράγεται και διατηρείται με την μεταφορά του από γενιά σε γενιά, αλλά και διαφοροποιείται ανάλογα με την περιοχή.

Το γλωσσικό αυτό ιδίωμα θα έλεγε κανείς ότι πάντα αποτελούσε έναν τρόπο προφορικής «ενδοσυνεννόησης», αφού ούτε είχε ούτε έχει στηριχθεί σε ξεχωριστό, δικό του αλφάβητο, αλλά και για την αποτύπωσή του θα πρέπει να χρησιμοποιεί την Ελληνική Γραφή.

Τώρα έρχονται κάποιοι και χρησιμοποιώντας την Λατινική Γραφή και με την ομογενοποίηση των Βλάχων θέλουν ετσιθελικά να επιβάλουν γραπτή «Βλάχικη Γλώσσα», προκειμένου έτσι να επαναφέρουν από την «πίσω πόρτα» θέμα «Βλάχικης Μειονότητας» στην Ελλάδα!

Bιβλίο για τα Βλάχικα

Γι’ αυτό και αντιδράσεις έχει προκαλέσει η κυκλοφορία του βιβλίου του Θωμά Τάχη με τίτλο «Μαθαίνουμε τη Βλάχικη Γλώσσα» που κυκλοφόρησε πρόσφατα και απευθύνεται -σύμφωνα με το συγγραφέα- σε όσες και όσους επιθυμούν να μάθουν τα βλάχικα καθώς και σε Συλλόγους ή Πανεπιστημιακά Ιδρύματα που υποτίθεται ότι θα αναλάβουν τη διδασκαλία τους!

Στο συγκεκριμένο βιβλίο και στο πλαίσιο του εγγραμματισμού της βλαχικής, γίνεται μάλιστα χρήση του λατινικού αλφαβήτου με παράλληλη προφορά των λέξεων στα Ελληνικά, γεγονός που δημιουργεί αμφιβολίες και πολλά ερωτηματικά, με δεδομένο ότι οι Βλάχοι, από τα προεπαναστατικά χρόνια μέχρι σήμερα, έχουν στηρίξει και αναδείξει τα ελληνικά γράμματα!

Η χρήση της λατινικής για τον εγγραμματισμό της λεγόμενης βλάχικης γλώσσας αποτελεί σημείο τριβής τα τελευταία χρόνια και έχει προκαλέσει την έντονη ανησυχία και τις διαμαρτυρίες των θεσμικών φορέων του βλαχόφωνου ελληνισμού, όπως η Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Βλάχων (Π.Ο.Π.Σ.Β.), ο Σύλλογος Βλάχων Επιστημόνων και η Παγκόσμια Βλάχικη Αμφικτιονία.

Το βλάχικο ζήτημα στον 21ο αιώνα

Οι αυτόκλητοι ακτιβιστές του 

Αρµάνικου / Βλάχικου Ζητήµατος ας 

µη χρησιµοποιούν το πρόσχηµα του γλωσσικού κώδικα για τις 

«περίεργες» επιδιώξεις τους

* Της Λίτσας Αναστασίου

Διάβασα στο ΕΘΝΟΣ της Κυριακής 17/03/2019 ένα  άρθρο του καθηγητή Βασίλη Νιτσιάκου με τίτλο  Υφίσταται «βλάχικο ζήτημα»; με εισαγωγικά τα οποία με ξάφνιασαν διότι δεν κατάλαβα την σημασία τους στον όρο και ερωτηματικό!

Ο κ. Β. Νιτσιάκος αρθρογραφώντας στην στήλη ΓΝΩΜΕΣ της εφημερίδας σας εκφράζει δημόσια την προσωπική του γνώμη και ως τέτοια οφείλουμε να την σεβαστούμε.

Όμως οτιδήποτε εκφράζεται δημόσια υπόκειται σε κριτική και ενίοτε και σε σχολιασμό κάτι που θα κάνω με όλο τον σεβασμό στην ιδιότητά του ως καθηγητή διότι προσωπικά δεν τον γνωρίζω.

Εκ των πραγμάτων κάποιος σε μία εφημερίδα γράφει πυκνά και αφαιρετικά τότε όμως υπάρχουν παραλείψεις, κι έτσι τα ερωτήματα προκύπτουν πιο δυνατά διότι οι όροι, οι λέξεις έχουν τον δικό τους ορίζοντα…

Αναφέρεται στην Ρουμάνικη Προπαγάνδα με εισαγωγικά των οποίων πάλι δεν κατάλαβα την σημασία διότι αναφέρεται σε ένα αδιαμφισβήτητο ιστορικό γεγονός το οποίο επιβεβαιώνεται όχι μόνο από όλους τους Έλληνες ιστορικούς, αλλά κυρίως το επιβεβαιώνουν οι ίδιοι οι Ρουμάνοι, επιστήμονες ιστορικοί κι άλλοι! Η Ρουμανία δεν διεκδικούσε τότε καμιά εθνοτική ομάδα αλλά πληθυσμούς της ΙΔΙΑΣ καταγωγής και γι’ αυτή και ταυτότητας!!! Προσπάθησε τότε να αποδείξει, και το συνεχίζει μέχρι και σήμερα, ότι όλοι οι Βλαχώνυμοι πληθυσμοί στα Βαλκάνια είναι Ρουμάνοι στην καταγωγή!

Και τελευταία, αν δεν κάνω λάθος στον αριθμό, με τον νόμο μάλιστα 299/ 13.11.2007, που τροποποιήθηκε το 2013 στην Βουλή της θεωρεί ότι όσοι στα Βαλκάνια μιλούν λατινογενείς γλώσσες είναι Ρουμάνοι! Το λιγότερο αυτή η θέση είναι ανιστόρητη διότι έρχεται η Ρουμανία, ένα κράτος με ενάμιση αιώνα ζωής να διεκδικεί πληθυσμούς με υπερχιλιετή παρουσία, με βάση την όποια γλωσσική ομοιότητα!

Να θυμίσω επίσης ότι την τελευταία δεκαετία η Ρουμανική Ακαδημία Επιστημών εξέδωσε δύο τόμους πρωτογενούς αρχειακού υλικού με έγγραφα που αναφέρονται στην Ρουμάνικη προπαγάνδα εκπαιδευτική-εκκλησιαστική-διπλωματική, την χρηματοδότησή της από το ρουμανικό Κράτος και τους στόχους της στην Μακεδονία και την Ήπειρο! (1)

Κατά τον ίδιο τρόπο δημοσιεύει και τις υποτροφίες που δίδονται σήμερα στους απανταχού «Ρουμάνους» των Βαλκανίων! 

Ως εκ τούτου το Βλάχικο Ζήτημα είναι υπαρκτό, κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει, είχε πολλές διακυμάνσεις, κι αν σήμερα εμφανίζεται πολύμορφα, δεν έχει αλλάξει στόχους! Και φυσικά δεν το ανακινούμε εμείς για να δικαιολογήσουμε την ύπαρξή μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπως μας κατηγορούν!

Από αλλοτινούς θιασώτες κι υποτρόφους της ρουμανικής προπαγάνδας γεννήθηκε και η σημερινή Μακεδοναρμανική εθνική κίνηση. Αρκεί να διαβάσει κανείς το σχετικό πόνημα του Παπανάτσε και την βιογραφία του Ιάνκου Περιφάν για να καταλάβει.

Το Μακεδοναρμάνικο γεννήθηκε από την απογοήτευση αυτών που παρασύρθηκαν από την προπαγάνδα και πίστεψαν ότι είναι Ρουμάνοι και θα τους δοθούν βοσκοτόπια στην Δοβρουτσά και όταν πήγαν εκεί μετά το 1925 διαπίστωσαν τρία πράγματα: πρώτον ότι τους είπαν ψέματα, δεύτερον ότι είναι διαφορετικοί από τους Ρουμάνους και τρίτον ότι δεν υπήρχε δυνατότητα επιστροφής στην Ελλάδα διότι έφυγαν ΟΙΚΕΙΟΘΕΛΩΣ δηλώνοντας Ρουμάνοι! Δεν μπορεί λοιπόν σήμερα να έρχονται οι απόγονοί τους και στην ουσία να ζητάνε και τα ρέστα κατά την λαϊκή έκφραση από τους Βλάχους που έμειναν και αγωνίστηκαν για την πατρίδα τους! (2)

Ο αντίκτυπος των Γερμανών στην Ανατολή

Ο νυν Πρόεδρος της Ρουμανίας

Klaus Johannis

Το παρακάτω άρθρο γράφτηκε από το «German Foreign Policy» το 2009. Σήμερα, ο εν λόγω Παν-Γερμανιστής πολιτικός, μέλος της FUEN και συνδαιτημόνας του Βόλφγκαν Σόιμπλε, από απλός δήμαρχος έχει πλέον ανέλθει στο ύπατο Αξίωμα της Ρουμανίας, εκείνο του Προέδρου της χώρας. 

2009/10/16 
Σιμπίου / Βουκουρέστι (Ίδια έκθεση) –

Ο πρόεδρος μιας εκ των οργανώσεων υπέρ του Παν-Γερμανισμού (“Germandom") του γερμανικού δικτύου εξωτερικής πολιτικής είναι το επίκεντρο της μίας ρουμανικής κυβερνητικής κρίσης. Η ρουμανική αντιπολίτευση προορίζει τον δήμαρχο του Σιμπίου, Klaus Johannis, ώστε να αναπληρώσει το κενό που άφησε ο πρωθυπουργός, ο οποίος ανατράπηκε από την αντιπολίτευση στην αρχή της εβδομάδος. Ο Ρουμάνος πρόεδρος, Traian Basescu, απέρριψε αυτό το σχέδιο και όρισε έναν οικονομικό εμπειρογνώμονα για την πρωθυπουργία. Ο Johannis, είναι ο επικεφαλής του ''Δημοκρατικού Φόρουμ των Γερμανών στη Ρουμανία'' (DFDR) και συνδεδεμένο μέλος της ''Ομοσπονδιακής Ένωσης Ευρωπαϊκών Εθνοτήτων'' (FUEN), η οποία εδρεύει στη Βόρεια Γερμανία και συντονίζει, επίσης, τις γερμανόφωνες μειονότητες ανά την Ευρώπη, με την υποστήριξη της κυβέρνησης. Η FUEN, που ιδρύθηκε από πρώην Ναζί ρατσιστές, με την οποία συνεργάζεται ο Johannis καθώς και με το Γερμανικό ίδρυμα Hermann Niermann, ήταν ο στόχος των μεγάλων διαδηλώσεων στο ανατολικό Βέλγιο λόγω της συγκεκαλυμμένης προσπάθειάς τους για άσκηση πίεσης υπέρ των "Germandom" παν-γερμανικών στόχων. Ο διορισμός του Johannis είναι το δεύτερο σημαντικό βήμα που έγινε για λογαριασμό της ρουμανικής "Germandom" μέσα σε μια βδομάδα. Το πρώτο ήταν η απονομή του βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας σε Γερμανίδα συγγραφέα της Ρουμανίας. Τα ρουμανικά κόμματα της αντιπολίτευσης, τα οποία ανέτρεψαν τον πρωθυπουργό με ψήφο μη εμπιστοσύνης στην αρχή της εβδομάδος, πρότειναν τον σημερινό δήμαρχο του Σιμπίου ("Hermannstadt" στα γερμανικά), Klaus Johannis, ώστε να καλύψει τη θέση του απερχόμενου πρωθυπουργού. Ο Ρουμάνος πρόεδρος, Traian Basescu, απέρριψε αυτή την πρόταση και πρότεινε τον οικονομικό εμπειρογνώμονα Lucian Croitoru για τη θέση του νέου πρωθυπουργού. Η πρόταση αυτή θα πρέπει να επικυρωθεί από το κοινοβούλιο, κάτι που φαίνεται απίθανο, επειδή η αντιπολίτευση έχει την πλειοψηφία και επιμένει στην υποψηφιότητα του Johannis. Το αποτέλεσμα είναι ανοιχτό. 

Εθνοτική Πολιτική 

Ο Klaus Johannis προέρχεται από ένα "Germandom – Πανγερμανιστικό” περιβάλλον, στο οποίο αποδίδει φυλετικές αρετές ''όπως ορθότητα, αξιοπιστία, ρεαλισμό και αποτελεσματικότητα''[1]. Είναι ο πρόεδρος της τοπικής "Germandom" οργάνωσης, του ''Δημοκρατικού Φόρουμ των Γερμανών της Ρουμανίας'' (DFDR), το οποίο όπως πολλές άλλες ενώσεις των γερμανόφωνων μειονοτήτων στην Ανατολική και Νοτιοανατολική Ευρώπη, ιδρύθηκε αμέσως μετά από τις αναταραχές το 1989. Το DFDR, όπως και ο πρόεδρος του Johannis, συνδέονται στενά με τα δίκτυα των "Germandom" οργανώσεων που έχουν εξαπλωθεί σε όλη την Ευρώπη. Το DFDR είναι συνδεδεμένο μέλος της ''Ομοσπονδιακής Ένωσης Ευρωπαϊκών Εθνοτήτων'' (FUEN), ενός οργανισμού, ο οποίος συγκεντρώνει πολλές μειονότητες της Ευρώπης και της Κεντρικής Ασίας, που ιδρύθηκε σύμφωνα με την γραμμή της παραδοσιακής γερμανικής εθνοτικής πολιτικής στον απόηχο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου από πρώην Ναζί ρατσιστές.[2] Στα πλαίσια της FUEN, το DFDR, είναι επίσης μια οργάνωση μέλος της ''Ομάδας Εργασίας των Γερμανικών Μειονοτήτων'' (AGDM), που βρίσκεται σε διαρκή επαφή με το γερμανικό υπουργείο Εσωτερικών.[3] Το κόμμα της ουγγρικής μειονότητας στη Ρουμανία, το ''Uniunea Democrată Maghiară din România'' (UDMR), είναι επίσης μέλος της FUEN. Είναι ένα από τα κοινοβουλευτικά κόμματα που προτείνουν τον Johannis για τη θέση του πρωθυπουργού.

Οι Ναζί συνέχισαν τον πόλεμο και το ’45

Του Richard Clogg*

H Ευρώπη γιόρτασε το 2005 την 60ή επέτειο της λήξης του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Για την Ελλάδα, βέβαια, ο πόλεμος έληξε τον Οκτώβριο του 1944 με τη γερμανική αποχώρηση, παρ' ότι η χώρα έμενε να βιώσει ακόμη τη φρίκη των Δεκεμβριανών και του Εμφυλίου. H γερμανική αποχώρηση δεν σήμανε, όμως, και το τέλος των φιλοδοξιών των ναζί για συνέχιση του πολέμου στη χώρα. Το γεγονός αυτό αποδεικνύεται από περίεργο περιστατικό: τη ρίψη με αλεξίπτωτο, στην Πελοπόννησο του 1945, ομάδας δολιοφθορέων, με στόχο την εκμετάλλευση από τη Γερμανία της πολιτικής κρίσης που ακολούθησε τα Δεκεμβριανά. H αποστολή, θλιβερή και αποτυχημένη εκ προοιμίου, αποτελείτο από ελληνόφωνους Βλάχους, που είχαν στρατολογηθεί από τις τάξεις όσων είχαν μεταναστεύσει στη Ρουμανία μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ρουμανικός φασισμός

Αρκετοί από αυτούς τους νεοαφιχθέντες Βλάχους μετανάστες είχαν συγκινηθεί από τον μυστικιστικό και βασισμένο στη θρησκεία ρουμανικό φασισμό, τον οποίο εξέφραζε η παραστρατιωτική πολιτική οργάνωση Σιδηρά Φρουρά. Αυτό ήταν μακράν το μεγαλύτερο και ισχυρότερο φασιστικό κόμμα των Βαλκανίων, ενώ στα τέλη της δεκαετίας του 1930, η οργάνωση είχε καταστεί υπολογίσιμη δύναμη στα πολιτικά πράγματα της Ρουμανίας. Το 1940, ιδρύεται το «Εθνος των Λεγεωναρίων», με τον αυταρχικό εθνικιστή ηγέτη στρατάρχη Ιον Αντονέσκου να συνεργάζεται δύσκολα με τη Σιδηρά Φρουρά του Χόρια Σίμα, ηγέτη του κινήματος μετά τη δολοφονία του ιδρυτή του, Ζελέα Κοδρεάνου.

Αν και η Σιδηρά Φρουρά αποτελούσε φυσική ιδεολογική συνέχεια του ναζισμού, το κίνημα αποδείχθηκε υπερβολικά απρόβλεπτο για τα γερμανικά σχέδια. H Γερμανία υποστήριξε έτσι ενεργά τον Αντονέσκου στην αντιπαράθεσή του με τη Σιδηρά Φρουρά στις αρχές του 1941. Οι ναζί, όμως, γνωρίζοντας ότι η Φρουρά θα μπορούσε να αποδειχθεί χρήσιμη κάποια στιγμή στο μέλλον, προσέφεραν καταφύγιο στον Σίμα και σε μερικές εκατοντάδες οπαδούς του στη Γερμανία. Μεταξύ των μελών της Φρουράς στη Γερμανία, υπήρχαν και αρκετοί Βλάχοι ελληνικής καταγωγής.

Η προνοητικότητα των Γερμανών ανταμείφθηκε, όταν ο Χόρια Σίμα και οι άνδρες του αξιοποιήθηκαν μετά το πραξικόπημα του βασιλέα Μιχαήλ στις 23 Αυγούστου 1944, κατά του στρατάρχη Αντονέσκου. Το πραξικόπημα οδήγησε τη Ρουμανία στο πλευρό των Συμμάχων. Οι Γερμανοί έσπευσαν τότε να ανακηρύξουν τον Σίμα ηγέτη φιλοναζιστικής εξόριστης κυβέρνησης στη Βιέννη, όπου μεταφέρθηκαν και τα μέλη της Σιδηράς Φρουράς.

ΤΟ ΓΑΛΛΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: Αυτονομιστικά κινήματα, ΤΟΠΙΚΙΣΜΟΙ, Αποσχιστικές Τάσεις και Κεντρική Εξουσία - β' μέρος

~ ΤΟ ΓΑΛΛΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: 

Αυτονομιστικά κινήματα, ΤΟΠΙΚΙΣΜΟΙ, 

Αποσχιστικές Τάσεις και Κεντρική Εξουσία - 

α' μέρος

Του Παναγιώτη Γρηγορίου *

''Δεν είμαστε αντίθετοι στο γαλλικό κράτος. Έτσι κι αλλιώς κατά κάποιον τρόπο η Γαλλία θα εξαφανιστεί. Δεν υπάρχουν πλέον σύνορα, ούτε (εθνικό) νόμισμα, ούτε πιά στρατιωτική θητεία (καταργήθηκε στη Γαλλία από φέτος), άρα δεν υπάρχει πιά κράτος. Οδεύουμε προς μιά Ευρώπη των περιφερειών. Πρέπει να ετοιμαζόμαστε.''

(Ζαν Ιβ Κοζάν, τοπικός άρχοντας, εκλεγμένος στο περιφερειακό συμβούλιο της Βρετάνης ως ανεξάρτητος, δηλώσεις στην εφημερίδα ''Λε Φιγκαρό'', 18/08/2000).

Αρχές Αυγούστου 2000. Η Γαλλία αναστενάζει στις παραλίες και γκρινιάζει ήδη στα πρατήρια υγρών (καυτών)... καυσίμων. Η χώρα δεν βρίσκεται σε περίοδο κρίσης, αυτό εκτιμούν οι ''αναλυτές'' από τις παραλίες, θέλοντας να εξηγήσουν τον υψηλό δείκτη δημοτικότητας του πρωθυπουργού Λιονέλ Ζοσπέν. Εκείνος, από το νησί Ιλ ντε Ρε στον Ατλαντικό όπου παραθέριζε, απέφυγε κάθε σχόλιο των κυβερνητικών σχεδιασμών επί του προβλήματος της Κορσικής, χειρισμοί οι οποίοι μόλις πριν από λίγες μέρες είχαν ανακοινωθεί: Για τη γαλλική μεγαλόνησο προβλέπεται μερική αυτονομία με χρονικό ορίζοντα απόκτησης της το 2003 με 2004. Σταδιακά το τοπικό Κοινοβούλιο θα μπορεί να προσαρμόζει τη νομοθεσία του στους γαλλικούς νόμους κατά τη συμβατότητα με τον υπέρτατο νόμο (Σύνταγμα) της Γαλλικής Δημοκρατίας. Αμέσως επόμενο βήμα, η δυνατότητα να ψηφίζονται στην Αντιπροσωπεία της Κορσικής ανεξάρτητα νομοσχέδια. Το όλο εγχείρημα -και με βαθύ νυστέρι- απαιτεί την αναθεώρηση του γαλλικού συντάγματος, η οποία έχει ήδη αρχίσει στα μουλωχτά λόγω Μάαστριχ και Άμστερνταμ. Αυτή η αναθεώρηση ''είναι αναπόφευκτη'' ισχυρίζονται με δήθεν αθώο ύφος οι Γάλλοι πολιτικοί. ''Χρειάζεται να εκσυγχρονίσουμε τους θεσμούς της δημοκρατίας μας'', προσθέτει συχνά σε δηλώσεις του ο Γάλλος Πρωθυπουργός. Ο δε ''υπερφιλελεύθερος'' πολιτικός ταύρος, Αλέν Μαντελέν (ο Γάλλος... Μάνος και Ανδριανόπουλος μαζί), ζητεί την επέκταση των κυβερνητικών σχεδιασμών επί της Κορσικής σε ολόκληρη την επικράτεια, προτείνει δηλαδή την επί της ουσίας διάλυση του γαλλικού κράτους. Στους αντίποδες των δηλώσεων αυτών, ο τότε υπουργός Εσωτερικών Ζαν Πιέρ Σεβενεμάν έκανε γνωστό στους δημοσιογράφους, από τον τόπο διακοπών του στη Βρετάνη, πως ουδέποτε θα υποστήριζε ένα τέτοιο σχέδιο ''σαλαμοποίησης'' της (κεντρικής) εθνικής κυριαρχίας, απ' ότι άφησαν οι Βρυξέλλες έστω. Ο υπουργός τελικά παραιτήθηκε στην εκπνοή του Αυγούστου. Ας σημειωθεί πως είναι η δεύτερη φορά που ''τα βροντάει'', είχε παραιτηθεί από υπουργός Άμυνας του Μιτεράν όταν δεν συμφώνησε με τον πόλεμο κατά του Ιράκ, λέγοντας το έκτοτε δημοφιλές απόφθεγμα: ''Ένας υπουργός ή το βουλώνει ή φεύγει''. Πιστός στις ιδέες του μικρού του πολιτικού σχηματισμού (''Κίνημα των Πολιτών''), υπέρμαχος της εθνικής ακεραιότητας, παρά τη συμμετοχή του στο γκλαμουράτο ζοσπενικό κυβερνητικό σχήμα, είχε την τιμιότητα να φύγει γιατί θεώρησε πως οι κυβερνητικοί σχεδιασμοί επί του μέλλοντος της Κορσικής είναι ανέντιμοι, άκαιροι και, κυρίως, επικίνδυνοι. Ο Ζαν Πιέρ Σεβενεμάν, βεβαίως, ουδέποτε αμφισβήτησε την ύπαρξη του μεγάλου προβλήματος της Κορσικής. 

Είναι γεγονός πως το όμορφο νησί με τους περίπου τριακόσιες χιλιάδες κατοίκους έχει γίνει θέατρο εκατοντάδων βομβιστικών επιθέσεων και δολοφονιών εδώ και περίπου είκοσι πέντε χρόνια. Είναι επίσης γνωστό πως η τοπική γλώσσα δεν είναι η γαλλική αλλά η κορσικανική, με έντονες πολιτισμικές ιδιαιτερότητες, αναγνωρίσιμες και αναγνωρισμένες. Τα προαναφερόμενα πάντως δεν αρκούν από μόνα τους για να οδηγήσουν σε μια τόσο εκρηκτική κατάσταση. Ούτε τελικά η προοπτική της αυτονομίας φαίνεται να ενθουσιάζει πολύ τους ντόπιους. Αν πιστέψουμε πρόσφατη δημοσκόπηση[1], ένα ποσοστό 80-90% των κατοίκων εκφράζονται κατά της ανεξαρτησίας του νησιού. Υπό αυτούς τους όρους αντιλαμβάνεται κανείς πώς και, κυρίως, γιατί οι αυτονομιστές -τοπικοί εθνικιστές βομβιστές και ενίοτε δολοφόνοι δεν προβάλλουν ποτέ το σύνθημα του δημοψηφίσματος (κατά ή υπέρ της ανεξαρτησίας), καθ' ότι γνωρίζουν πως δεν τους περνά. Άλλες μάλιστα σφυγμομετρήσεις των τελευταίων εβδομάδων στο νησί, φέρουν τους Κορσικανούς να εμπιστεύονται τον Γάλλο πρόεδρο Ζακ Σιράκ σε ποσοστό 61%, ενώ μόνο 38% των ερωτηθέντων δείχνουν να εμπιστεύονται τους τοπικούς άρχοντες του περιφερειακού κοινοβουλευτικού σώματος.

ΤΟ ΓΑΛΛΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: Αυτονομιστικά κινήματα, ΤΟΠΙΚΙΣΜΟΙ, Αποσχιστικές Τάσεις και Κεντρική Εξουσία - α' μέρος

Του Παναγιώτη Γρηγορίου *

''Θα φτιάξουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργώντας έναν πρωτότυπο υπερεθνικό οργανισμό όπου κάθε μέλος θα διατηρεί την αυτονομία του. Τα τελωνειακά σύνορα θα καταργηθούν εφ' όσον απαραίτητος όρος για την πολιτική ένωση της Ευρώπης είναι η οικονομική της ένωση. Με τον τρόπο αυτό οι Ευρωπαίοι θα καταλάβουν πως εργάζονται για όλη την Ευρώπη. Στο μέλλον θα δημιουργηθούν πολλές ομοσπονδίες κρατών και κρατιδίων, στην κορυφή των οποίων θα δεσπόζουν τρεις μεγάλες συνομοσπονδίες: η γερμανική ομάδα, η λατινική ομάδα και η σλαβοανατολικοευρωπαϊκή ομάδα''.

Δηλώσεις του Γκέρινγκ στον Ρομπέρτο Φαρινάτσι το 1943![1]

Γαλλία, 7 Αυγούστου 1932. Επαρχία της Βρετάνης, πόλη Ρεν. Το μνημείο της κεντρικής πλατείας δυναμιτίζεται, προς έκλπηξιν όλων. Σωριάστηκε, γιατί, καθώς λένε οι αυτονομιστές, ''εκεί είναι (Βρετάνη, κελτική χώρα'' προφανώς δεν είναι παίξε-γέλασε). Θα μπορούσε να πει κανείς πως πρόκειται για το πρώτο χτύπημα των αυτονομιστών μετά από πέντε αιώνες. Ήταν και η πρώτη εμφάνιση του ''Εθνικού Κόμματος της Βρετάνης'', με την αρωγή (ήδη) των αυτονομιστών αδελφών (Κέλτες είναι κι αυτοί) από την Ιρλανδία. 

28 Ιουλίου 1939. Επέτειος της μάχης του Σεν Ομπέν ντι Κορνιέ. Εκεί, το 1488, ο Φραγκίσκος Β', δούκας της Βρετάνης, πολέμησε τους Γάλλους και έχασε. Οι τελευταίοι, βεβαίως, βοηθήθηκαν από Γερμανούς και Ναπολιτάνους μισθοφόρους. Έκτοτε, η Βρετάνη, κελτική χώρα πέραν της Μάγχης, πατρίδα με κελτική γλώσσα και πολιτισμό, ενσωματώθηκε στο γαλλικό βασίλειο. Από το 1936, οι γαλλικές αρχές απαγόρευσαν κάθε είδους εκδήλωση μνήμης-διαδήλωση στο πεδίο της μάχης, κοντά στο χωριό Σέν Ομπέν ντι Κορνιέ. Τον Ιούλιο του 1939, όμως, η διαδήλωση πραγματοποιήθηκε, παρά την αντίθεση των γαλλικών αρχών. Ακτιβιστές του ''Εθνικού Κόμματος της Βρετάνης'' μοίρασαν προκηρύξεις προπαγανδίζοντας τις θέσεις τους και την εφημερίδα τους. Ένα μήνα μετά, τον Αύγουστο του 1939, και ενώ η χώρα βρισκόταν στα πρόθυρα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το γαλλικό κράτος διά των μηχανισμών του απάντησε με μαζικές συλλήψεις αυτονομιστών Βρετόνων. Θέλησε με τον τρόπο αυτό να χτυπήσει το ''Εθνικό Κόμμα της Βρετάνης'', αν και το τελευταίο δεν αντιπροσώπευε παρά ένα πολύ μικρό μέρος των κατοίκων της επαρχίας. 

Τους επόμενους μήνες, οι Βρετόνοι (όπως και όλοι οι Γάλλοι) επιστρατεύθηκαν παίζοντας τα φανταράκια άνευ εχθρού, όταν η Γαλλία βρέθηκε επισήμως σε εμπόλεμη κατάσταση με το Γ' Ράιχ, αλλά οι Γερμανοί, όντας αλλού απασχολημένοι, τη σνόμπαραν, αφήνοντας τους Γάλλους να βράζουν στο ζουμί (και στο κρασί) τους! Όσοι (μη συλληφθέντες) αυτονομιστές της Βρετάνης βρέθηκαν λοιπόν στον γαλλικό στρατό, κάποιοι ελάχιστοι όμως κρύφτηκαν στα δάση, βγήκαν δηλαδή στην παρανομία. Τον Ιούνιο του 1940 ήρθαν (τα αναμενόμενα) πάνω-κάτω. Η Γαλλία νικήθηκε από τους εθνικοσοσιαλιστές Γερμανούς και έτριβαν οι Γάλλοι πολίτες τα μάτια τους ρωτώντας το αμίμητο ''γιατί;'' (pourquoi?). Έτσι, λίγες μέρες πριν φτάσουν οι Γερμανοί στρατιώτες στην Βρετάνη, η κατάσταση ήταν πρωτόγνωρη. Καθώς διαλύθηκε ο γαλλικός στρατός, διαλύθηκε η γαλλική (κατασταλτική και μη) κρατική μηχανή. Καθώς, βεβαίως, το κράτος για τους Γάλλους είναι (πλην των άλλων) κάτι σαν αναγραφόμενο παντού επίσημο θρήσκευμα, αντιλαμβάνεται κανείς το κενό ή μάλλον το ρήμγα[2]. 

Στη Βρετάνη έπαψαν ξαφνικά οι συλλήψεις και οι περιορισμοί των αυτονομιστών. Οι τελευταίοι, μάλιστα, άκουγαν εκείνες τις ημέρες με χαρά τον ραδιοφωνικό σταθμό της Στουτγκάρδης (και του ''δόκτορα'' Γκέμπελς) να εκπέμπει και στη δική τους κελτική γλώσσα, απαγορευμένη στα γαλλικά σχολεία από τα τέλη του 19ου αιώνα[3]. Η τεκτονική εθνικοσοσιαλαυτόνομη προπαγανδιστική φωνή έκραζε ήδη: ''Η Γαλλία τιμωρήθηκε, ζήτω η ελεύθερη Βρετάνη''. Κάποιοι αυτονομιστές άρχισαν τότε να κινούνται όλο και πιο φανερά. Άλλοι διαπραγματεύονταν με τραπεζικά παραρτήματα την έκδοση τοπικού εθνικού νομίσματος, άλλοι δε, λιγότερο ονειροπόλοι, πάσχιζαν να πάρουν την τοπική εξουσία στα χέρια τους, πριν σκάσει μύτη η Βέρμαχτ από το μέτωπο να φέρει το...σεφέρι!

Kαι εμείς «λιαζόμαστε»...

Όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν ακόμη Ένωση εθνικών κρατών, για να εξελιχθεί στη συνέχεια σε μια Ένωση δύο ταχυτήτων υπό το Διευθυντήριο των πέντε (Βρετανία, Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία, Ισπανία), που έγινε των τριών (Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία), για να καταλήξει στον Γαλλογερμανικό άξονα κι από ’κει στην ξεδιάντροπη Γερμανική Ηγεμονία,

από τότε λοιπόν έως σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση ευαγγελιζόταν την κατάργηση των εθνικών συνόρων και την αποδυνάμωση των εθνικισμών. Κατάφερε ακριβώς το αντίθετο. Κατήργησε μεν τα εθνικά σύνορα ανάμεσα στις αστικές τάξεις των χωρών – μελών, όπως και τα σύνορα για την διακίνηση των εμπορευμάτων τε και του πλούτου, αλλά ύψωσε ασφυκτικά – ταξικά –οικονομικά τείχη- του- αίσχους ανάμεσα στους λαούς και άγρια εθνικιστικά τείχη σε πολλές (υπερβολικά πολλές) περιοχές της Ευρώπης από τη Βαλτική έως τη Μεσόγειο.

Σήμερα εθνικιστικές αντιθέσεις σπαράσσουν την πρώην Γιουγκοσλαβία, φύονται στην Αλβανία, κυριαρχούν στην εθνική ταυτότητα της Πολωνίας και της Ουγγαρίας, καθορίζουν τα Βαλτικά κράτη, λυμαίνονται την Ουκρανία και σιγοκαίουν παντού εκεί όπου η Ένωση μέσω ΜΚΟ (και άλλων πρακτόρων) υποδαυλίζει εθνοτικές αντιθέσεις (είτε θρησκευτικές είτε εθνικές)

Μόνον η FUEN (Ομοσπονδιακή Ένωση Εθνικοτήτων Ευρώπης) μια ΜΚΟ που χρηματοδοτεί αγρίως η Γερμανία θέτει θέμα Γερμανικών Μειονοτήτων σε εννέα (!) παρακαλώ κράτη μέλη της Ένωσης. Όποιος ενθυμείται την περίπτωση των Σουδητών (γερμανική μειονότητα στην τότε Τσεχοσλοβακία) με των οποίων την «αποκατάσταση των δικαιωμάτων» ο Χίτλερ άρχισε να τρώει κράτη και να επανασυσκευάζει χώρες, καλώς ενθυμείται.

H παταγώδης αποτυχία της πολυπολιτισμικότητας στην Δυτική Ευρώπη

Tου Γιάννη Κολοβού *

Η επικρατούσα κοσμοθεωρία της πολυπολιτισμικότητας -η οποία έχει πάρει την μορφή θρησκευτικής πίστης για τους εγχώριους θιασώτες της - προωθεί την ουτοπική άποψη ότι παρά τις διαφορές σε πολιτισμό, γλώσσα, εθνότητα οι άνθρωποι μπορούν να συνυπάρξουν ειρηνικά σε μία κοινωνία χωρίς να ληφθούν υπ’ όψιν άλλες παράμετροι (π.χ. πληθυσμιακά μεγέθη, πολιτισμική εγγύτητα κ.λπ.). Όλα αυτά βέβαια στην θεωρία, αδιαφορώντας για το ότι στην πράξη έχουν αποδειχθεί ανέφικτα.

Σκοπός του άρθρου δεν είναι να αντικρούσει την «πολυπολιτισμικότητα» ως θεωρητικό κατασκεύασμα καθώς, όπως υπογραμμίζει ο καθηγητής Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Duke Edward Tiryakian: «Δεν υπάρχει επιστημονική μέθοδος που να παρέχει κριτήρια βάσει των οποίων μία κοινωνική φιλοσοφία είναι πιο έγκυρη από μία άλλη» (1). Όμως, μπορεί η εφαρμογή αυτής της κοινωνικής φιλοσοφίας στην πράξη να δείξει αν αυτή λειτουργεί αποτελεσματικά ή όχι. Επιπλέον, τα θεωρητικά κατασκευάσματα έχουν το.... μειονέκτημα ότι μπορεί να φαίνονται σωστά ... στην θεωρία. Το πόσο σωστά είναι επιβεβαιώνεται από την πρακτική εφαρμογή τους. Και το άρθρο αυτό εκεί αποσκοπεί. Να καταδείξει την παταγώδη αποτυχία της πολυπολιτισμικότητας όπου και όπως και αν εφαρμόσθηκε στην Δυτική Ευρώπη. Και η αποτυχία στην πρακτική της εφαρμογή καθιστά άνευ αξίας οποιαδήποτε ανταλλαγή εκατέρωθεν επιχειρημάτων επί θεωρητικού επιπέδου.

Τα 3 μοντέλα υποδοχής μεταναστών και η έννοια της πολυπολιτισμικότητας

Στην Δυτική Ευρώπη έχουν εφαρμοστεί τρεις πολιτικές αναφορικά με την υποδοχή μεταναστών: 

α) η πρώτη αντιμετωπίζει τους μετανάστες ως εργατικό δυναμικό χωρίς να τους διευκολύνει στην απόκτηση υπηκοότητας (Γερμανία)

β) η δεύτερη είναι η αφομοιωτική πολιτική η οποία αποδέχεται την εγκατάσταση των μεταναστών και διευκολύνει την απόκτηση υπηκοότητας αλλά απαιτεί από αυτούς να ασπασθούν το επικρατούν πολιτισμικό πλαίσιο και δεν ενθαρρύνει τις μειονοτικές κουλτούρες (Γαλλία)

γ) η πολιτική της πολυπολιτισμικότητας η οποία εφαρμόζεται στην Ολλανδία, στην Βρετανία και στην Σουηδία

Η "Μεσευρώπη" και η στρατηγική χρήση των μειονοτήτων - του Γιώργου Καραμπελιά

Τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται και πάλι στο προσκήνιο η περιβόητη στρατηγική της "Μεσευρώπης" και του διαίρει και βασίλευε που αυτή προϋποθέτει, ιδιαίτερα από την πλευρά της Γερμανίας και των ελεγχόμενων από αυτή σε μεγάλο βαθμό μηχανισμών των Βρυξελλών.

Η λογική της Μεσευρώπης (Mittel Europa) που οραματίζεται την ανάδειξη του κεντροευρωπαϊκού χώρου, με τη Γερμανία κέντρο βάρους και ηγεμόνα της Ευρώπης, έχει ως προϋπόθεση ή ως συνέπεια τη διάλυση ή την αποδυνάμωση των κρατών των Βαλκανίων και της Κεντρικής Ευρώπης, με βασικό όπλο τις κατά τόπους μειονότητες. Κατά την διάρκεια του τελευταίου πολέμου οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν παντού τις μειονότητες για να συγκροτήσουν τις ταξιαρχίες των Waffen SS, για να διαλύσουν την κεντρική Ευρώπη και να οικοδομήσουν την Μεσευρώπη. Η Μεσευρώπη ως στρατηγικός στόχος έχει δύο πυλώνες, την Γερμανία και την Τουρκία -στο παρελθόν την Οθωμανική αυτοκρατορία ή την Βουλγαρία, κατά περίπτωση, ή και τις δύο μαζί-και στοχεύει στον κατακερματισμό της υπόλοιπης Κεντρικής και Νότιας Ευρώπης. Αυτή η πολιτική ξεκινάει από την εποχή του Βίσμαρκ και ολοκληρώνεται με τον Χίτλερ - διαμελισμός της Γιουγκοσλαβίας, της Τσεχοσλοβακίας, της Πολωνίας, της Ρουμανίας, της Σοβιετικής Ένωσης, της Ελλάδας με βοηθούς τους Βούλγαρους, τους Ιταλούς, κ.λπ. Σήμερα παίρνει τη μορφή της στρατηγικής χρησιμοποίησης των μειονοτήτων. Αυτή η γερμανική πολιτική της μεταβολής της κεντρικής και νότιας Ευρώπης σε έναν εύκολα ελεγχόμενο κονιορτό, στη σημερινή συγκυρία ταυτίζεται -ή συναντάται- με την αμερικανική που, μέσω της χρήσης των μειονοτήτων, προσπαθεί να παγιώσει την αποσύνθεση της Σοβιετικής Ένωσης και να ελέγξει τα αδύναμα κράτη της περιοχής (κλασικό παράδειγμα η χρήση της αλβανικής κοινότητας στην FΥRΟΜ για τον έλεγχο των Σλαβομακεδόνων των Σκοπίων κατά το δοκούν). Γι' αυτό ακόμα και σε χώρες που δεν έχουν ισχυρό μειονοτικό ζήτημα, όπως η Ελλάδα, οι ετήσιες εκθέσεις του Κογκρέσου θα επαναλαμβάνουν στερεότυπα τις αμερικάνικες ανησυχίες για την τύχη των... βλάχων, εκτός βέβαια από τους μουσουλμάνους και την "μακεδονική μειονότητα". Αυτή η γερμανο-αμερικανική στρατηγική οδήγησε σε μια πρώτη φάση στην "εκκαθάριση" των βορείων Βαλκανίων και κυρίως της Γιουγκοσλαβίας.

H «Dzua Natsionala» των ''Μακεδ-α-ρουμάνων'' και οι ιστορικές της καταβολές

Dzua Natsionala a Armanjlor
(Makedon-Armânjiloru / macedo-Românilor)

~ See Here:

 ''National Day'' (Dzua Nationala) of 

''Macedo-aromanians / Macedo-romanians'' and its historical origins

Είναι γνωστό ότι τα τελευταία χρόνια από ορισμένους κύκλους  προωθείται η κατασκευή μίας ανεξάρτητης Βλάχικης εθνότητας, απαλλαγμένης από οποιοδήποτε δεσμό με την Ελλάδα και τον Ελληνισμό γενικότερα.  Στα πλαίσια της πολιτικής αυτής κάποιοι Σύλλογοι -με έδρα κυρίως τη Ρουμανία και τα Σκόπια-  δρώντες με γενναίες κρατικές και ευρωπαϊκές επιχορηγήσεις έχουν ανακηρύξει την 23η Μαϊου ως «Εθνική Επέτειο» των απανταχού Βλάχων την οποία και γιορτάζουν κάθε χρόνο για να αναδείξουν  την ιστορική τους παρουσία ως μία αυτόνομη πολιτική οντότητα της Βαλκανικής. Όμως πόσο «αυτόνομη» είναι τελικά αυτή η παρουσία και ποιες είναι οι ιστορικές της καταβολές;

Οι ρίζες του σημερινού  «αυτόνομου Αρουμανικού κινήματος» βρίσκονται στη Ρουμανία του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα και στην προσπάθεια του ρουμανικού εθνικισμού να αποκτήσει ερείσματα στις νοτίως του Δούναβη περιοχές. Η πρώτη απόπειρα διείσδυσης έγινε από τους Ρουμάνους Ion Rădulescu και Dimitrie Bolintineanu, οι οποίοι το 1853 επισκέφτηκαν τη Μακεδονία και την Ήπειρο και περιόδευσαν τα βλαχοχώρια με την υποστήριξη των Οθωμανικών αρχών. Η Υψηλή Πύλη είχε μάλιστα δώσει εντολές στο Βαλή της Μακεδονίας Ρεσέτ Πασά να βοηθήσει τους δύο Ρουμάνους λογίους κατά την περιοδεία τους «με όλες του τις δυνάμεις». Μετά την επιστροφή τους, ο μεν  Bolintineanu άρχισε να γράφει φλογερά άρθρα στον Τύπο διεγείροντας το ρουμανικό αναγνωστικό κοινό, ο δε Rădulescu εξέδωσε ένα βιβλίο στα γαλλικά με τίτλο «Το όνειρο ενός απόκληρου» (Le rêve d'un proscrit) στο οποίο ισχυριζόταν ότι οι γνήσιοι Έλληνες ήταν περιορισμένοι στο ακρωτήρι Ταίναρο της Πελοποννήσου, ενώ όλοι οι υπόλοιποι ήταν στην πραγματικότητα Ρουμάνοι. Απηύθηνε δε θερμό χαιρετισμό στους ήρωες της Ελληνικής Επανάστασης αποκαλώντας τους «Μακεδο-Ρουμάνους» αδερφούς του. Το επόμενο βήμα ήταν η ίδρυση στο Βουκουρέστι του Μακεδο-Ρουμανικού Κομιτάτου, το οποίο αμέσως ανέπτυξε δράση υπό το μανδύα των πολιτιστικών επαφών αποκρύπτοντας αρχικά τις βαθύτερες επιδιώξεις του. 

Στην προσπάθεια προσεταιρισμού των Βλάχων της Μακεδονίας, της Ηπείρου και της Θεσσαλίας κρίσιμο ρόλο έπαιξε ο Απόστολος Μαργαρίτης, πρώην δάσκαλος των ελληνικών, βοηθούμενος από έναν κύκλο συνεργατών, που είχαν ζήσει ως μετανάστες στη Ρουμανία και είχαν συνδεθεί οικονομικά με το νέο αυτό βαλκανικό κράτος. Οι συνεργάτες αυτοί δεν ήταν πάντοτε βλάχικης καταγωγής, αφού μεταξύ των πιο ένθερμων υποστηρικτών του Μαργαρίτη βρίσκουμε π.χ. την ισχυρή οικογένεια Λαχοβάρη με απώτερη καταγωγή από τις Κυκλάδες(!)[1] 

Η FUEN και οι εθνοτικώς «Μακεδοναρμάνοι» - Μέρος 1ο

Μία σχέση στοργής από τα παλιά αναζωπυρώνεται...

Στο παρόν ιστολόγιο δημοσιεύσαμε μία σειρά άρθρων που αφορούν στη Φεντεραλιστική Ένωση Ευρωπαϊκών Εθνοτήτων, περισσότερο γνωστή με το ακρωνύμιο FUEN.  Πρόκειται για ημιεπίσημο φορέα του Συμβουλίου της Ευρώπης με ρίζες στη Γερμανία του μεσοπολέμου,  με πρώτο μάλιστα πρόεδρο το Hans Joseph Graf Matuschka, πρόξενο της Ναζιστικής Γερμανίας στην Ουγγαρία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου [1]. 

Η FUEN έγινε γνωστή σε εμάς τους Βλάχους της Ελλάδας μετά το Μάιο του 2005, όταν στο επίσημο συνέδριό της στο Βουκουρέστι εξέδωσε διάγγελμα απαιτώντας την αυτονόμηση μας από το ελληνικό κράτος. Στο συγκεκριμένο συνέδριο της FUEN, εννοείται ότι δεν συμμετείχε κανένας ελληνικός φορέας Βλάχων, συμμετείχε όμως ο Παύλος Βοσκόπουλος του Ουράνιου Τόξου  και ο Bojan Brezigar, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Γραφείου Λιγότερο Ομιλουμενων Γλωσσών (EBLUL).  

Aπό τη δημοσίευση των συγκεκριμένων άρθρων και μετά λάβαμε κάποια e-mail από φίλους ότι δεν θα πρέπει να ασχοληθούμε περαιτέρω με το θέμα της FUEN, με το αιτιολογικό ότι πρόκειται για μία ένωση γελοίων και ότι ασχολούμενοι μαζί τους ρίχνουμε νερό στο μύλο της προπαγάνδας.  Με όλο το σεβασμό προς του φίλους αυτούς θα διαφωνήσουμε. Επαναλαμβάνουμε ότι η οργάνωση αυτή συνδέεται διαχρονικά με τη Γερμανική Εξωτερική Πολιτική, η οποία αυτή τη στιγμή «λύνει και δένει» σε όλη την Ευρώπη, προσφάτως δε και στην Ουκρανία. Επιπλέον η FUEN είναι φορέας που συμμετέχει στις δραστηριότητες του Συμβουλίου της Ευρώπης, έχοντας μάλιστα λάβει το στάτους παρατηρητή στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών. 

Κάποιοι άλλοι, επικριτές από την αντίπερα όχθη, διερωτήθηκαν τι σχέση έχουν οι δραστηριότητές τους με τη FUEN και με τι στοιχεία τους συνδέουμε μαζί της. Η επόμενη σειρά άρθρων θα επικεντρωθεί λοιπόν σε αυτό ακριβώς το θέμα: τις διαχρονικές σχέσεις των ρουμανιζόντων και των επιγόνων τους με τη FUEN και τη δράση αυτής στα Βαλκάνια και στην Ανατολική Ευρώπη.

Ένας τ. Λεγεωνάριος μεταξύ φίλων 

Το Μάιο του 1954, λαμβάνει χώρα το τέταρτο συνέδριο της FUEN για τις ευρωπαϊκές «εθνότητες». Παρών μεταξύ άλλων ο Βεροιώτης Constantin Papanace, τέως Λεγεωνάριος της Σιδηράς Φρουράς, τέως αντιπρόεδρος της Ένωσης Μακεδο-Ρουμάνων Σπουδαστών,  και τέως Ρουμάνος υπουργός ο οποίος ως βαλκανολόγος  στην υπηρεσία πλέον της Ιταλίας παραδίδει ομιλία για το Βλάχικο ζήτημα στα Βαλκάνια. Στην ομιλία του ο Papanace θέτει ζήτημα επαναλειτουγίας των μειονοτικών σχολείων και εκκλησιών στην Ελλάδα καθώς και διοικητική αυτονομία στις περιοχές όπου οι Βλάχοι αποτελούν πλειοψηφία. Η ομιλία του Papanace ήταν ουσιαστικά μία επανάληψη των θέσεων που είχε εκφράσει σε δύο προγενέστερα υπομνήματά του προς τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών το 1951 και το 1952. 

Ήδη από τη δεκαετία του ’50 λοιπόν, παρατηρείται μία επαναπροσέγγιση των Γερμανών αξιωματούχων της FUEN με τους Λεγεωνάριους οι οποίοι την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου είχαν  βρει καταφύγιο και προστασία σε χώρες της δυτικής Ευρώπης όπως η Ισπανία του Φράνκο, η Ιταλία, η Γαλλία, και φυσικά η τότε δυτική Γερμανία  [2].

Η Στρατηγική του Ιστορικού και Πολιτικού Αναθεωρητισμού

Αποδόμηση – Εθνομηδενισμός – Νέα Τάξη

Ηλίας Ηλιόπουλος 

Ιστορικός-Διδάκτωρ (Dr. phil) Πανεπιστημίου Μονάχου

Αντίβαρο, Απρίλιος 2007

Στην «νέα» στρατηγική-ιδεολογική γραμμή της Νεοταξικής Παγκόσμιας Ηγεμονίας εξέχουσα θέση κατέχει ο ιστορικός Αναθεωρητισμός. Ο εθνομηδενισμός και η αποδόμηση της εθνικής συνείδησης, ταυτότητας και ιστορίας εξυπηρετεί ευθέως την αποσταθεροποίηση και γεωπολιτική αναδιάταξη της Ευρώπης των Εθνών.

Όπως επισημαίναμε ήδη από πολλών ετών, «ένας κρίσιμος αριθμός των δυτικών δεξαμενών σκέψεως έχει ενστερνισθεί την παλαιά και γνωστή θέση ότι τα πολυεθνικά κράτη, όπως εκείνα των Καρολιδών, των Αψβούργων ή των Οσμανιδών, υπήρξαν λειτουργικώτερα από τα διάδοχά τους εθνικά κράτη. Η «λύση» της ανασυστάσεως των παλαιών αυτοκρατοριών, υπό άλλην βεβαίως μορφή, ως οριζουσών συνιστωσών μιας παγκοσμίου τάξεως πραγμάτων, φαίνεται να έχει προκριθεί από πολλού χρόνου, αφ’ ης στιγμής, μάλιστα, η υπερατλαντική Υπερδύναμις ομολογημένα αδυνατεί να επωμίζεται, μόνη αυτή, το υπέρογκο βάρος της περιφρουρήσεως της διεθνούς τάξεως» (Ηλία Ηλιόπουλου, «Από την υπέρβαση της παλαιάς στην χάραξη της νέας διαχωριστικής γραμμής», περιοδικό «Οίστρος», τ. 9/10, Μόναχο, χειμώνας 1995). Η επιχειρούμενη, όμως, από ορισμένους αναβίωση της αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου (ένα νέο «Ράϊχ» – «Ευρωπαϊκός Πυρήνας») ή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (επάνοδος της Τουρκίας στην ΝΑ. Ευρώπη, 100 χρόνια μετά την εκδίωξή της το 1913, και ανάδειξή της όχι μόνον σε Περιφερειακή αλλά και σε Ευρωπαϊκή Δύναμη) προαπαιτεί οπωσδήποτε την αποδόμηση και διάλυση των ιστορικά διαμορφωμένων και πολιτικά κυριάρχων Εθνών-Κρατών της Βαλκανικής, μέσω της εθνοπολιτισμικής τους μετάλλαξης – και τον συνακόλουθο εθνοφυλετικό κατακερματισμό τους. 

Ακριβώς στο σημείο αυτό, η κυρίαρχη υπερεθνική ελίτ χρησιμοποιεί τις «καλές υπηρεσίες» των νεοφιλελεύθερων διεθνιστών και των «αποδομιστών» που προέρχονται από την «μετα-νεωτερική», μετα-εθνική «Αριστερά», οι οποίοι έχουν αναδειχθεί σε «οργανικούς διανοουμένους» της Νέας Τάξης και της Παγκόσμιας Ηγεμονίας, δοθείσης και της (ιδιαζούσης) ροπής των κύκλων αυτών σε αυτό που ο Paul Gottfried αποκαλεί «Πολιτική Θεολογία», δηλαδή μία σωτηριολογική και ντετερμινιστική, κατ’ ουσίαν θεολογική, θεώρηση του κόσμου – σε εκκοσμικευμένη, όμως, μορφή (secular), και όχι σε θρησκευτική όπως άλλοτε (π.χ. Χιλιαστικός Προτεσταντισμός, Καλβινισμός κ.λ.π.). Πράγματι, η αυτοαποκαλούμενη «προοδευτική διανόηση» και η σημερινή «light» Ευρω-Αριστερά (τύπου «Συνασπισμού», αλλά και μετηλλαγμένου και αλωθέντος «Πασόκ») επιχειρούν, εδώ και χρόνια, να κρύψουν την ιδεολογική χρεωκοπία τους καθώς και την (ιστορική πλέον!) αδυναμία τους να διατυπώσουν μία συγκροτημένη εναλλακτική πρόταση για την πολιτική, την κοινωνία και την οικονομία, δραπετεύοντας σε έναν ολοκληρωτικής υφής (βαθύτατα αντιδημοκρατικό και δημο-φοβικό) εθνομηδενισμό. 

FUEN: Γερμανοί «σπεσιαλίστες» επί των εθνοτήτων που δραστηριοποιούνται για τον κατακερματισμό του Ιράκ εφευρίσκουν «μειονότητα» Βλάχων στην Ελλάδα

Διευθυντήριο με πολλαπλούς παίκτες 19/10/2006 

FLENSBURG -BOZEN (Μπολτσάνο) - ΒΑΓΔΑΤΗ - ΑΘΗΝΑ 

(Ίδια έκθεση) 

Γερμανοί «ειδήμονες επί των εθνοτήτων» συμμετέχουν στην προετοιμασία για την εδαφική κατάτμηση του Ιράκ σε τρία (αυτόνομα) κράτη. Η κατάτμηση προετοιμάζεται από μια «ομάδα μελέτης» του Κογκρέσου των ΗΠΑ, υπό την προεδρία του πρώην υπουργού Εξωτερικών, Τζέιμς Μπέικερ. Σύμφωνα με το σχέδιο τους, το Ιράκ πρέπει να υποδιαιρεθεί σε «αυτόνομες περιφέρειες». Η «Ευρωπαϊκή Ακαδημία του Bozen» παρέχει μαθήματα «αυτονομίας» στους μελλοντικούς «managers» των ιρακινών περιφερειών. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων εβδομάδων παραδίδονται εκπαιδευτικά σεμινάρια στα πλαίσια αυτού του προγράμματος. 

Η «ευρωπαϊκή» ακαδημία είναι ένα ερευνητικό ινστιτούτο μειονοτήτων, που χρηματοδοτείται από την κυβέρνηση της Γερμανόφωνης επαρχίας Bozen (Μπολτσάνο), στην περιφέρεια του νότιου Τιρόλ-Τρεντίνο της Ιταλίας. Η ακαδημία έχει στενούς δεσμούς με τις γνωστές οργανώσεις-βιτρίνες που προωθούν την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης του Βερολίνου, οι δραστηριότητες των οποίων μπορούν να χαρακτηριστούν «εθνοτιστικές» και «ρατσιστικές». Σε διάσκεψη τύπου που θα λάβει χώρα την επόμενη εβδομάδα στο Bozen (Μπολτσάνο) οι «ειδήμονες επί των εθνοτήτων» στοχεύουν να αναλάβουν δράση και σε άλλες περιοχές διεθνούς έντασης. Η εστίαση των υπό γερμανική ηγεσία διαβουλεύσεων «περί των εθνοτικών ομάδων» εντοπίζεται στις συγκρούσεις στη Βόρεια Ιρλανδία και τη Βόρεια Ισπανία (Χώρα των Βάσκων), καθώς επίσης και σε υποτιθέμενα κέντρα σύγκρουσης στην Ελλάδα. 

Την περασμένη εβδομάδα, περίπου 40 αντιπρόσωποι της διοίκησης του πολέμου της Βαγδάτης ήρθαν στο Bozen για καθοδήγηση σε ζητήματα σχετικά με την «αυτονομία». Στο πλαίσιο μαθήματος μάστερ με θέμα «Ομοσπονδιακό σύστημα στα πλουραλιστικά Κράτη», [1] επρόκειτο να λάβουν βαθιές γνώσεις σχετικά με «τη συμβίωση πληθυσμών διαφορετικών εθνοτικών ομάδων».  Η εθνοτιστική έννοια του «folk group», η οποία έθεσε τις βάσεις για την εξαπάτηση εκατοντάδων χιλιάδων κατά τη διάρκεια της βασιλείας της ναζιστικής τρομοκρατίας [2], αποτελεί σήμερα τη βάση της ατζέντας των ΗΠΑ για τη διάλυση του Ιράκ σε ζώνες «εθνοτικών ομάδων» [3]. Kατά συνέπεια, οι «λαότητες (folk groups)» των Σουνιτών, των Σιιτών και των Κούρδων θα χωριστούν σε τρία περιφερειακά κράτη , προκειμένου να διευκολυνθεί ο έλεγχος της εν λόγω χώρας, που είναι πλούσια σε πρώτες ύλες. Ο σχεδιασμός των ΗΠΑ αναφέρεται ρητά στην εθνοτική (αίματος) ομογενοποίηση του Ιράκ, το οποίο πρέπει να σβηστεί από το χάρτη μέσα από την καθιέρωση «συνόρων βασισμένων στην αιματολογική καταγωγή» (blood borders) [4]. 

«ΑΘΩΕΣ» ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΖΟΦΕΡΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΕΣ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ

ή αλλιώς

      ΦΟΒΟΥ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΧΡΗΜΑ ΦΕΡΟΝΤΕΣ

Ένα παράξενο συμβάν που όπως περιγράφεται στο απόσπασμα που ακολουθεί 

από το πρόγραμμα "περιήγησης" της Süddosteuropa Gesellschaft 

(από τις 07 – 15 Σεπτεμβρίου 2013 στην Βορ. Ελλάδα) εμπλέκει 

τον... Σύλλογο Βλάχων Βέροιας. Τα ερωτηματικά παραμένουν...

Του Δημήτρη Κουτσομητόπουλου

Μόναχο 14.05.2013

Φωτο: Η Βορ. Ελλάδα που θα επισκεφτεί η "ταξιδιωτική ομάδα" σε μια εντελώς 'τυχαία' διοικητική της διαίρεση σε αλλήστου μνήμης εποχές

Την στιγμή που εμείς, εδώ στα ξένα,  σχεδόν καθολικά σιωπούμε και μετά βίας αναφερόμαστε - διαμαρτυρόμαστε για τα όσα κατά περιόδους μας καταμαρτυρούν  τα γερμανικά ΜΜΕ, και εφαρμόζουν στην χώρα μας η γερμανική κυβέρνηση και πολιτική ηγεσία.. 

την στιγμή που ιδιαίτερα εμείς εδώ στην Γερμανία, "συλλογικά ξεχνάμε" τις αιτίες που μας οδήγησαν στην "οδύσσεια" της μετανάστευσης , και δεν λέμε κουβέντα όχι μόνο γι αυτά που συμβαίνουν τώρα, αλλά και τα όσα  επέφερε η γερμανική κατοχή - θηριωδία στην πατρίδα μας, όπως οι καταστροφές, εγκλήματα, ολοκαυτώματα κλοπές και οφειλές που δεν έχουν ξεπληρώσει και που  είναι διεθνώς καταγεγραμμένα..

Οι εδώ συμπολίτες μας, επειδή  "ως γνωστόν" είναι μεθοδικοί!!!!! και λάτρεις των "καταγραφών και μετρήσεων", ιδεολογικά προετοιμασμένοι, από το σπίτι, το σχολειό και το πανεπιστήμιο, για το ¨"ορθόν" και "πρέπων", και  δρώντας πάντα προληπτικά  έχοντας βάθος ιστορικού ορίζοντα, και τέλος ακολουθώντας πάντα τις ίδιες "φωνές" [1], ΑΠΤΟΗΤΟΙ, οργανώνουν "τουριστικά" ταξίδια στην πατρίδα μας με ειδικούς πολιτικούς  στόχους, "επιστημονικά" καλυμμένους.  

Οργανώνουν ειδικά ταξίδια, όπου μαζί με τα φυσικά κάλλη και αρχαιολογικά αξιοθέατα (καλυμμένα απ αυτά), θα επισκεφτούν και θα καταγράψουν εθνικές, γλωσσικές, πολιτισμικές, θρησκευτικές ιδιομορφίες, μειοψηφίες κλπ. 

Και για του λόγου το αληθές, εδώ ένα μικρό απόσπασμα από το "πρόγραμμα' περιήγησης (ο θεός να μας φυλάει απο τέτοιες επισκέψεις - περιηγήσεις και... επισκέπτες) που διοργανώνεται από ένα από τα πιο υπεύθηνα think tank της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής αναφορικά με την βαλκανική πολιτική. Την περίφημη SÜDOSTEUROPA GESELLSCHAFT * (SOG) [2].

Απόσπασμα από το πρόγραμμα "περιήγησης" της „Süddosteuropa Gesellschaft“ απο τις 07 – 15 Σεπτεμβρίου 2013, στην Βορ. Ελλάδα..

1. Nach der Besichtigung geht es weiter nach Veria,eine Stadt mit einer gemischten Bevölkerungsstruktur. Dort wird es ein Gespräch mit Vertretern der Aromunen geben (SOG). 

2. Im Gebiet um die Prespa-Seen leben viele Slawo-Makedoner. In dem Dorf Agios Germanos bietet sich Gelegenheit, mit slawo-makedonischen Vertretern über die aktuelle Situation dieser Minderheit zu sprechen (SOG).

3. West-Thrakien: Umstrittenes Grenzland : ....Weiterfahrt über Xanthi nach Echinos, unweit der Grenze zu Bulgarien, einem Zentrum der muslimischen Minderheit der Pomaken. Dort werden in einem Gespräch mit Kommunalpolitikern aus West-Thrakien die Probleme dieser multi-religiösen und multi-ethnischen Region thematisiert werden (SOG). Abend in Xanthi, das in der jüngeren Geschichte mehrfach unfreiwillig die Nationalität zwischen Griechenland und Bulgarien wechselte.**

Ναζί ''Περιφέρειες''

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΕΡΙΦΕΡΙΟΠΟΙΗΣΗ  ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΝΑΖΙΣΜΟΣ

του Rodney Atkinson  ( Βρετανού Βουλευτή )

Μετέφρασα την παρακάτω Αναλυτική Έκθεση των συναδέλφων μας, Γερμανών δημοσιογράφων του “German Foreign Policy”, καθώς αποδεικνύει κατά τρόπο συντριπτικό αυτά που έχουν γραφεί σε αυτή την ιστοσελίδα και στα βιβλία μου («Η πλήρης επιστροφή της Ευρώπης στο παρελθόν» και «Η Ανατέλλουσα Φασιστική Ευρώπη») εδώ και περισσότερο από μια δεκαετία - ότι δηλαδή η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι αυτός ακριβώς ο συνδυασμός του Γερμανικού Εθνικού και Πολιτικού Ιμπεριαλισμού από τη μια μεριά και του Ευρωπαϊκού Φασισμού από την άλλη, που το Ηνωμένο Βασίλειο, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους νόμιζαν ότι είχαν ηττήσει το 1945.

Αυτό που είναι σαφές, είναι ότι η «Ομοσπονδιακή Ένωση των Ευρωπαϊκών Εθνοτικών Ομάδων» (FUEN) είναι ένας αντι-σημιτικού παρελθόντος («οι Εβραίοι αποκλείονται από τα εθνοτικά δικαιώματα που τα άλλα έθνη απολαμβάνουν»), ιδρυμένος από τους Ναζί, Γερμανοκρατούμενος οργανισμός, υποστηρικτής των φυλετικών πολιτικών και της αρχής των αυτόνομων περιφερειών – που τόσο το Τρίτο Ράιχ όσο και η Ευρωπαϊκή Ένωση θεώρησαν ορθά ως την καλύτερη μέθοδο για τη διάσπαση των δημοκρατικών εθνικών κρατών. Σήμερα, αυτή η οργάνωση δραστηριοποιείται σε όλη την Ευρώπη και ιδιαίτερα στις Γερμανικές μειονοτήτες σε γειτονικές προς η Γερμανία χώρες- Τσεχία, Βέλγιο, Δανία, Πολωνία κλπ. Επίσης, έχει την υποστήριξη του Plaid Cymru και του Κινήματος Cornish [βλέπε το άρθρο «η Γερμανία καλεί»- (Germany calling) σε αυτό το σάιτ] .

Από τη δεκαετία του 1950, όταν ο Hans Joseph Graf Matuschka της «Ευρωπαϊκής Ένωσης της Γερμανίας» πέτυχε τη σύνδεση της FUEN με το Γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών, η οργάνωση είχε την οικονομική στήριξη της Γερμανικής κυβέρνησης. Συμμετέχει στην «Επιτροπή των Περιφερειών» και στο «Συνέδριο των Κοινοτήτων και των Περιφερειών» του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και από το 1995 στον ίδιο τον ΟΗΕ. Τίποτε από όσα είχαμε δημοσιεύσει τα τελευταία χρόνια σε αυτό το σάιτ, δεν δείχνει τόσο γλαφυρά την απύθμενη ανικανότητα -ή την κατευθείαν συνεργασία με το φασισμό- των βρετανικών πολιτικών τάξεων και βρετανικών εφημερίδων κατά τη διάρκεια των τελευταίων 50 ετών. Οι συνέπειες από αυτή την ατιμία θα είναι τρομερές.

Η  εις βάθος έκθεση έχει ως εξής:

ΕΙΣ ΒΑΘΟΣ  ΕΚΘΕΣΗ
Η ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΗ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΕΘΝΟΤΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ
(Μεταφράστηκε και σχολιάστηκε  από τον Rodney Atkinson από 
την  γερμανική ιστοσελίδα εξωτερικής πολιτικής).

Η «‘Ομοσπονδιακή Ένωση των Ευρωπαϊκών Εθνοτικών Ομάδων» (FUEN) που εδρεύει στη Γερμανία ήταν  ο καθοριστικός φάρος για την ανάσταση των γερμανικών  ‘Folkdom’ και των δραστηριοτήτων των Μειονοτικών Ομάδων μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Αρκετοί από τους ιδρυτές της ήταν πρώην εθνικο-σοσιαλιστές ρατσιστές. Η FUEΝ συνδέεται άμεσα με τη γερμανική κυβέρνηση και χρηματοδοτείται από αυτήν. Οργανώνει «εθνικές μειονότητες» σε όλη την Ευρώπη στην υπηρεσία της Γερμανικής εθνικής πολιτικής  «Νέας Τάξης». Η FUEΝ επιδιώκει τον στόχο μιας «Ομοσπονδιακής Ευρώπης των Περιφερειών», που σημαίνει για να χρησιμοποιήσουμε τα δικά τους λόγια «το τέλος των ενιαίων και συγκεντρωτικών κρατών-εθνών» (αλλά όχι βέβαια το τέλος του κεντρικού ευρωπαϊκού υπερκράτους- RA). Η FUEΝ ακολουθεί την παράδοση της Γερμανικής πολιτικής για τα δικαιώματα των μειονοτήτων της δεκαετίας του 1920 και του 1930.

«Μεσευρώπη» και μειονότητες - Ηλία Ηλιόπουλου

Επιστροφή στο μέλλον

Αντιδρών στις άθλιες μεθοδεύσεις του οιονεί Διευθυντηρίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, διά των οποίων επιχειρείται να παρεμποδισθεί η ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών χρησι­μοποίησε προ καιρού, προκειμένου να επικρίνει τους σχεδιασμούς του Γερμανού ομολόγου του Κλάους Κίνκελ τον όρο «Μitteleuropa».

Γιατί, άραγε, προέκρινε τη χρήση του προαναφερθέντος όρου ο κ. Πάγκαλος; Γιατί επανέφερε στο προσκήνιο μία λέξη σαφώς φορτισμένη ιστορικώς και δηλούσα κάτι περισσότερο από ένα απλό γεωγραφικό ορισμό;

Μπορεί κανείς να συμφωνεί ή να διαφωνεί με τις κατά καιρούς απόψεις του πολυπράγμονος επί των Εξωτερικών υπουργού μας, αλλά ουδείς αμφι­σβητεί την πλούσια εγκυκλοπαιδική του μόρφωση.

Αρα, κάτι ήξερε ομιλών περί «Μitteleuropa», αξί­ζει δε να διερωτηθούμε τι είναι αυτό.

«Αρχή σοφίας ονομάτων επίστασις» κατά τους αρχαίους ημών προγόνους (αλήθεια την οποία φαίνεται να λησμονεί πάντως ο κ. Πάγκαλος -παρασυρόμενος από την «αντιεθνικιστική» οχλαγωγία του «μετώπου λογικής»- όταν αναφέρεται στο ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων, και θα εκπλαγεί δυσάρεστα μία ημέρα των ημερών, όταν θα κληθεί, τελεσιγραφικώς, από τον οιονδήποτε Κίνκελ να αναγνωρίσει υπό τη δαμόκλειο σπάθη «ανθρωπιστικής επεμβάσεως», την αυτονομία της «μακεδονικής μειονότητος» εν Ελλάδι αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία).

Ας αρχίσουμε, λοιπόν, εκ του ονόματος.

«Μitteleuropa» (Μεσευρώπη) σημαίνει, κατ' αρχάς, την Κεντρική Ευρώπη, το σύνολο των χωρών εκείνων οι οποίες μέχρι το 1918 ανήκαν στην Αυστροουγγρική μοναρχία, ως επί το πλείστον (εξαιρούμενης της Πολωνίας και των Βαλτικών χωρών), αργότερα δε, κατά τις δεκαετίες του 1920 και του 1930, ευρίσκοντο μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας (ΕΣΣΔ). Πρό­κειται δηλονότι για την περιοχή που εκτείνεται από της Πολωνίας και της Τσεχίας έως της Βαλτικής προς Ανατολάς και έως της Κροατίας και της Τρανσυλβανίας προς Νότον.

Το Δ' Ράιχ και οι μειονότητες (2) - Ηλία Ηλιόπουλου

Χάρτης του EBLUL με την
Πελοπόννησο, την Αττική, την
Ήπειρο και μέρος της Ρούμελης
να παρουσιάζονται ως
"αλβανόφωνες" μειονοτικές ζώνες

Διαβάστε το πρώτο μέρος:

 Το Δ' Ράιχ και οι μειονότητες (1) - Ηλία Ηλιόπουλου

~ Νοϊμπαχερ, ειδικός επιτετραμμένος του υπουργείου Εξωτερικών του Ράιχ για τη Νοτιοανατολική Περιοχή:

"H Γερμανία είναι ειλικρινώς και ανιδιοτελώς έτοιμη να αναγνωρίσει και να προστατεύσει μία Αλβανία που θα διακηρύξει την ανεξαρτησία της. Περαιτέρω, είναι προς το μέγιστο συμφέρον του αλβανικού λαού να διαθέτει μίαν κυβέρνηση, η οποία επί τη βάσει της αναγνωρίσεώς της από τη Γερμανία, θα διαφυλάξει, σε φιλική συμφωνία με την τελευταία, τα συμφέροντα του πληθυσμού, εν όψει της(...) προελάσεως της Γερμανικής Βέρμαχτ.(...) Στη Νέα Αλβανία, η οποία είχε δοθεί στη Γιουγκοσλαβία και στην Ελλάδα, κατοικούν τα φυλετικώς εκλεκτότερα, πολιτικώς φανατικότερα και στρατιωτικώς καταλληλότερα στοιχεία του αλβανικού έθνους. Ο πληθυσμός αυτός γνωρίζει ότι (...) ζει και πεθαίνει με τη Γερμανία....

Σχηματίζουμε εθνικές πολιτοφυλακές. Μπορούμε πιθανώς να χρησιμοποιήσουμε μία κοσοβάρικη πολιτοφυλακή για την κάλυψη των οδών προελάσεως μας και να την αφήσουμε να παρελάσει στα Τίρανα -γεγονός που θα έδινε ώθηση στο κίνημα της ανεξαρτησίας"...

~ Stefan Troebst, σύμβουλος της FUEN, διευθυντής του Ευρωπαϊκού Κέντρου Μειονοτήτων και αντιπρόσωπος του Γερμανικού ΥΠΕΞ στα Σκόπια κατά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας:

''Στον μόλις 1912 εξελληνισθέντα Βορρά θα είναι άραγε οι εναπομείναντες Νοτιοσλάβοι ή οι Τούρκοι ή οι εκεί  διαβιούντες Πομάκοι ή οι Αρωμούνοι, οι Μεγλενοί, οι Αλβανοί, οι Σαρακατσάνοι, οι Σεφαρδίνοι, οι Ρωμα, οι Γύφτοι ή οι Γιουρούκοι ή ποιοί άλλοι που πρώτοι θα αξιώσουν τα μειονοτικά τους δικαιώματα ως πρώτο στάδιο της ίδιας της κρατικής υπάρξεως τους ή της ενώσεως τους με ένα εκ των κοινοτικών κρατών.''

Το Δ' Ράιχ και οι μειονότητες - Μέρος δεύτερο
Του Ηλία Ηλιόπουλου

Πολλοί καλοπροαίρετοι εκφράζουν την απορία τους για το πώς γίνεται να συνυπάρχουν, επί των ημερών μας, αφ' ενός μεν μία τάση προς υπέρβαση των παραδοσιακών εθνικών κρατών και σύμπηξη μεγαλυτέρων συνόλων (όρα "Ευρωπαϊκή Ένωση'') και αφ’ ετέρου μία, αντίρροπος, τάση προς αποσύνθεση των υφισταμέ­νων κρατών σε πολυάριθμα μικρότερα εθνοφυλετικά μόρια ("Ευρώπη των Περιφερειών''). Στην πραγματικό­τητα δεν υπάρχει καμιά αντίφαση.

Η συγκρότηση ενός ενιαίου γεωοικονομικού και γεωστρατηγικού χώρου της ηπειρωτικής Ευρώπης συνιστά μείζονος σημασίας στρατηγική επιλογή του ισχυρού γερμανικού (και του εταιρικού του ευρωπαϊκού) κεφαλαίου, υπαγορευόμενη από την ανάγκη του να δημιουργήσει τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις που θα του επιτρέψουν να ανταγωνισθεί επιτυχώς, κατά τον 21ο αιώνα, το αμερικανικό κεφάλαιο (το οποίο επίσης βαδίζει με γοργά βήματα προς την περιχαράκωση του δικού του στρατοπέδου, από την Αλάσκα μέχρι το Μεξικό -όρα "ΝΑFΤΑ''- και, μεσοπρόθεσμα, μέχρι την Αργεντινή).

Το Δ' Ράιχ και οι μειονότητες (1) - Ηλία Ηλιόπουλου

Η κατασκευή μειονοτήτων

~ Heirnrich Himler, ο αρχηγός των SS: 

"Κατά την αντιμετώπιση των ξένων εθνοτήτων στην Ανατολική Ευρώπη ένα πράγμα πρέπει να έχουμε κατά νου: να αναγνωρίζουμε και να προωθούμε την ιδιαίτερη ταυτότητα όσο το δυνατόν περισσοτέρων εθνοτήτων... άρα να αναγνωρίζουμε όχι μόνον τους Πολωνούς και Εβραίους αλλά και όποιες άλλες εθνοφυλετικές κατηγορίες μπορεί να βρεθούν. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι όχι μόνον δεν έχουμε κανέναν απολύτως συμφέρον στο να είναι εθνικώς ομοιογενής ο Ανατολικός χώρος, αλλ' απεναντίας έχουμε μέγιστο συμφέρον να τον διασπάσουμε σε όσο το δυνατόν περισσότερα τμήματα και εθνότητες. Αλλά και αυτές ακόμη τις εθνότητες, δεν μας συμφέρει να τις καταστήσουμε ενιαίες και μεγάλες να τους αναπτύξουμε ισχυρά εθνική συνείδηση και εθνικό πολιτισμό, αλλά αντιθέτως, μας συμφέρει να τις διαλύσουμε σε απειράριθμες μικρότερες φυλετικές ομάδες και μόρια''...

~ Τον Μάιο του 2005 έλαβε χώρα στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας συνέδριο από την Γερμανικής προελεύσεως Μη Κυβερνητική Οργάνωση «Ομοσπονδιακή Ένωση Ευρωπαϊκών Εθνοτήτων» που φέρει το ακρώνυμο ''FUEN''. Η διακήρυξη του συνεδρίου σε σχέση με τους Βλάχους ήταν αποκαλυπτική ως προς τους απώτερους στόχους του ημιεπίσημου, γερμανικού αυτού φορέα:

''Η Αλβανία και η Ελλάδα θα πρέπει να αναγνωρίσουν τους Αρωμάνους σαν την μεγαλύτερη μειονότητα στο Σύνταγμά τους, να κάνουν απογραφή του πληθυσμού, να αλλάξουν τον νόμο περί πολιτικών κομμάτων και να προσφέρουν στους Αρωμάνους το δικαίωμα να εκπέμπουν στο Εθνικό Ραδιοφωνικό Δίκτυο και τηλεόραση στην Αλβανία και Ελλάδα με δικαίωμα να σχηματίσουν τοπικές Διοικητικές μονάδες Αρωμάνων επιθυμούντων ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ (πολιτισμική ή ΕΔΑΦΙΚΗ)''. (Εδώ)

Θα ακολουθήσει μια σειρά άρθρων σχετικά με την γερμανική πολιτική και τις μειονότητες που παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον. Διαβάστε παρακάτω το πρώτος μέρος.

Το Δ' Ράιχ και οι μειονότητες - Μέρος πρώτο

Του Ηλία Ηλιόπουλου

Από της Αμερικανικής και της Γαλλικής επαναστάσεως και έπειτα, η σύγχρονη δημοκρατική σκέψη αναγνωρίζει δικαι­ώματα του ανθρώπου και πολίτου. Το (ναζιστικής κατα­γωγής) ιδεολόγημα των "εθνοτικών ομάδων" σηματοδοτεί ιστο­ρικών διαστάσεων αναστροφή κατά τη μακρά πορεία του ανθρώπου για τη χειραφέτηση και απελευθέρωσή του από αρχαϊκά προ-πολιτικά δεσμά (θρησκοληψία - φυλετισμός), σημαίνει δε, εν τέλει, την ακύρωση του ουμανισμού, του Διαφωτισμού και του νεωτερικού δημοκρατικού έθνους-κράτους και την επιστροφή στον Μεσαίωνα.

Η αντίληψη ότι ουδείς άνθρωπος επιτρέπεται του λοιπού να διωχθεί ή να τύχει αρνητικής μεταχειρίσεως μόνον και μόνον επειδή έχει την τάδε ή τη δείνα εθνικότητα ή θρησκευτική πίστη, απετέλει κοινή πεποίθηση των απανταχού της γης ελευθέρων πνευ­μάτων, την επαύριο του τελευταίου μεγάλου πολέμου.