"Θέλεις να γίνεις παιδί μου;"

Πέτρος Παπαγεωργίου

 

Η ερώτηση μου είναι: θέλεις να γίνεις παιδί μου;

Μπορεί να μην με γνωρίζεις, αλλά εγώ ξέρω τα πάντα για σένα. (Ψαλμοί 138:1)

Γνωρίζω πότε είσαι καθιστός και πότε όρθιος. (Ψαλμοί 138:2)

Ξέρω κάθε βήμα σου. (Ψαλμοί 138:3)

Ακόμη και οι τρίχες του κεφαλιού σου είναι μετρημένες. (Κατά Ματθαίον 10:30)

Γιατί φτιάχτηκες κατ’ εικόνα μου. (Γένεσις 1:27)

Μέσα σ’ εμένα ζεις, κινείσαι και υπάρχεις. (Πράξεις 17:28)

Σε γνώριζα πριν ακόμη διαμορφωθείς στην μήτρα της μητέρας σου. (Ιερεμίας 1:4-5)

Σε διάλεξα όταν σχεδίαζα την δημιουργία. (Εφεσίους 1:11-12)

Δεν ήσουν ένα λάθος. (Ψαλμοί 139:15-16)

Γιατί όλες οι μέρες σου είναι γραμμένες στο βιβλίο μου. (Ψαλμοί 139:15-16)

Εγώ όρισα την ακριβή ώρα της γέννησής σου και που θα ζούσες. (Πράξεις 17:26)

Γιατί φοβερά και θαυμάσια πλάστηκες. (Ψαλμοί 139:14)

Εγώ σε διαμόρφωσα στη μήτρα της μητέρας σου. (Ψαλμοί 139:13)

Και σε έφερα στον κόσμο την ημέρα που γεννήθηκες. (Ψαλμοί 71:6)

Με έχουν παρουσιάσει λάθος άνθρωποι που δεν με γνωρίζουν. (Ιωάννη 8:41-44)

Δεν είμαι απόμακρος και θυμωμένος αλλά είμαι η απόλυτη έκφραση της αγάπης. (Α Ιωάννη 4:16)

Και είναι επιθυμία μου να σε κατακλύσω με την αγάπη μου. (Α Ιωάννη 3:1)

Απλά επειδή είσαι παιδί μου και είμαι ο πατέρας σου. (Α Ιωάννη 3:1)

Σου προσφέρω περισσότερα από όσα θα μπορούσε ποτέ να σου προσφέρει ο σαρκικός σου πατέρας. (Ματθαίος 7:11)

Γιατί είμαι ο τέλειος πατέρας. (Ματθαίος 5: 48)

Κάθε καλό δώρο που λαμβάνεις έρχεται από το δικό μου χέρι. (Ιακώβου 1: 17)

Γιατί εγώ είμαι ο προμηθευτής σου και φροντίζω για όλες τις ανάγκες σου. (Ματθαίος 6: 31-33)

Το σχέδιο μου για το μέλλον σου ήταν πάντα γεμάτο με ελπίδα. (Ιερεμίας 29:11)

Γιατί σε αγαπώ με αγάπη παντοτινή.

(Ιερεμίας 31:3)

Οι σκέψεις μου για σένα είναι αμέτρητες όπως οι κόκκοι της άμμου στην ακρογιαλιά.

(Ψαλμοί 139:17-18)

Και χαίρομαι για σένα με τραγούδια.

(Σοφονίας 3:17)

Δεν θα σταματήσω πότε να κάνω καλό για σένα. (Ιερεμίας 32:40)

Γιατί είσαι το πολύτιμο απόκτημά μου.

(Έξοδος 19:5)

Επιθυμώ να σε στερεώσω με όλη την καρδιά μου και όλη την ψυχή μου. (Ιερεμίας 32:41)

Αν με ψάξεις με όλη την καρδιά σου θα με βρεις. (Δευτερονόμιο 4:29)

Ζήτα την ευτυχία σου σε εμένα και θα σου δώσω ότι η καρδιά σου λαχταρά. (Ψαλμοί 37:4)

Γιατί εγώ είμαι αυτός που σου έδωσα αυτές τις επιθυμίες. (Φιλιππησίους 2:13)

Είμαι ικανός να κάνω για σένα περισσότερα από όσα θα μπορούσες να φανταστείς.(Εφεσίους 3:20)

Γιατί εγώ είμαι ο μεγαλύτερος υποστηρικτής σου. (Β Θεσσαλονικείς 2:16-17)

Μεγάλη Εβδομάδα: Από την έλευση του Νυμφίου μέχρι το κενό Μνημείο!

π. Αντώνιος Χρήστου / Ευχή

Βίντεο: Ίδρυμα Νεότητας και Οικογένειας Ι. Α. Αθηνών

Αγαπητοί Αναγνώστες, οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε και να ξεκαθαρίσουμε μέσα μας, ότι η Μεγάλη Εβδομάδα δεν είναι απλώς μια θρησκευτική παράδοση ή μια αναπαράσταση ιστορικών γεγονότων. Είναι μια προσωπική πρόσκληση σε έναν «γάμο», όπου ο Νυμφίος της Εκκλησίας έρχεται να συναντήσει την ψυχή μας και φυσικά να αναγεννήσει όλη την ύπαρξή μας.

Σε αυτό το άρθρο, ας ακολουθήσουμε μαζί τα βήματα του Κυρίου, μέρα με τη μέρα της Μεγάλης Εβδομάδας, όχι ως θεατές, αλλά ως συνοδοιπόροι και αυτό καθιστά αυτονόητο την συνειδητή συμμετοχή μας στις Ιερές Ακολουθίες αυτής της ιδιαίτερης και μοναδικής εβδομάδας όλου του χρόνου:

Μεγάλη Δευτέρα - Η Είσοδος για το Πάθος: Ο Νυμφίος έρχεται…

Η πορεία ξεκινά το βράδυ της Κυριακής των Βαΐων. Στο κέντρο του ναού τοποθετείται η εικόνα του Χριστού με το ακάνθινο στεφάνι. Είναι ο Νυμφίος της Εκκλησίας. Θυμόμαστε τον Πάγκαλο Ιωσήφ (τον γιο του Ιακώβ που πουλήθηκε άδικα και από φθόνο από τα αδέρφια του) και την άκαρπη συκιά που ξέρανε θαυματουργικά ο Χριστός.

Πώς οφείλουμε να μετέχουμε; Καλούμαστε να αναλογιστούμε την πνευματική μας «καρποφορία». Μήπως είμαστε δέντρα με πλούσιο φύλλωμα (κοινωνική εικόνα) αλλά χωρίς καρπούς (αγάπη, ελεημοσύνη και ταπείνωση);

Μεγάλη Τρίτη:

Η ημέρα είναι αφιερωμένη στην σπουδαία και πολύ διδακτική παραβολή των Δέκα Παρθένων.

Πώς οφείλουμε να μετέχουμε; Το ερώτημα είναι αν έχουμε «λάδι» στα «λυχνάρια μας». Το λάδι συμβολίζει την ελεημοσύνη και την εσωτερική εγρήγορση. Η συμμετοχή μας εδώ είναι μια άσκηση πνευματικής αφύπνισης.

Μεγάλη Τετάρτη:

Η ημέρα της μετανοημένης πόρνης που άλειψε με ακριβό μύρο και δάκρυα τα πόδια του Κυρίου και της προδοσίας του Ιούδα.

Πώς οφείλουμε να μετέχουμε; Το απόγευμα τελείται το Μυστήριο του Ευχελαίου. Δεν πηγαίνουμε απλώς για να μας «σταυρώσει» ο παπάς με λάδι, αλλά για να ζητήσουμε ίαση ψυχής και σώματος, αναγνωρίζοντας πως είμαστε, με τον τρόπο μας, «άσωτοι» που αναζητούν την επιστροφή αλλά και ίσως «Ιούδας» με τις πράξεις μας…!.

Μεγάλη Πέμπτη - Ο Μυστικός Δείπνο και ο Γολγοθάς

Από την Μ. Πέμπτη, το κλίμα αλλάζει. Η ατμόσφαιρα γίνεται πιο βαριά, πιο μυσταγωγική. Γιορτάζουμε τον Μυστικό Δείπνο, τον Ιερό Νιπτήρα (όπου ο Κύριος έπλυνε τα πόδια των μαθητών) την παράδοση του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, και την Αρχιερατική Προσευχή στη Γεσθημανή.

Πώς οφείλουμε να μετέχουμε: Το πρωί, με την συνειδητή συμμετοχή μας στη Θεία Κοινωνία με βάση τις προϋποθέσεις που θέτει η Εκκλησία μας (εξομολόγηση, συμφιλίωση με όλους, νηστεία, πνευματική προετοιμασία αλλά και συναίσθηση της αναξιότητάς μας). Το βράδυ στην Ακολουθία των Παθών, στα 12 Ευαγγέλια, στεκόμαστε ευλαβικά κάτω από τον Εσταυρωμένο. Δεν είναι ώρα για κουβέντες, αλλά για σιωπή. Ο πιστός καλείται να «σταυρώσει» τον εγωισμό του και να συνπάθει μαζί με τον Χριστό.

Μεγάλη Παρασκευή:

Η ημέρα της απόλυτης κένωσης. Η Αποκαθήλωση το πρωί και ο Επιτάφιος Θρήνος το βράδυ.

Πώς οφείλουμε να μετέχουμε; Είναι μέρα απόλυτης νηστείας και πένθους. Η συμμετοχή στην περιφορά του Επιταφίου δεν είναι μια «βόλτα» στην πόλη, αλλά ουσιαστικά μια κηδεία. Συνοδεύουμε τον Ζωοδότη στον τάφο, συνειδητοποιώντας το βάρος της θυσίας Του για εμάς.

Το Μεγάλο Σάββατο - Η Κάθοδος στον Άδη

Πολλοί δυστυχώς θεωρούν το Σάββατο μια μέρα «αναμονής» ή προετοιμασίας για το φαγοπότι της Κυριακής. Θεολογικά, όμως, είναι η ημέρα που ο Χριστός «εν τάφω σωματικώς, εν άδη δε μετά ψυχής» και είναι η «σιγή κάθε σαρκός»!

Το Πρωί του Μεγάλου Σαββάτου: Η «Πρώτη Ανάσταση». Ο ιερέας σκορπά φύλλα δάφνης και ο ήχος των σήμαντρων προαναγγέλλει τη νίκη.

Πώς οφείλουμε μετέχουμε; Είναι η στιγμή να πετάξουμε από πάνω μας τη θλίψη όχι μόνο της προηγούμενης μέρας αλλά και του παλαιού εαυτού μας. Η κάθοδος του Χριστού στον Άδη σημαίνει ότι δεν υπάρχει πια σκοτεινό σημείο στην ύπαρξή μας που να μην μπορεί να φωτιστεί.

Η Ανάσταση: Το Κενό Μνημείο

Το βράδυ του Σαββάτου, όλα καταλήγουν στο «Χριστός Ανέστη». Κυριακή του Πάσχα: Το κενό μνημείο είναι η απόδειξη ότι ο θάνατος νικήθηκε.

Πώς οφείλουμε να μετέχουμε; Η Ανάσταση δεν είναι ένα «γεγονός αμφισβητούμενο και κυρίως του παρελθόντος», αλλά μια κατάσταση που πρέπει να βιώνουμε καθημερινά. Ο πιστός μετέχει στη χαρά της Εκκλησίας μένοντας μέχρι το τέλος της Αναστάσιμης Λειτουργίας και κοινωνώντας το «Σώμα και το Αίμα» του Αναστάντος Χριστού ακούγοντας τον Κατηχητικό Λόγο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου απαντώντας διαλογικά με τον Ιερέα από ψυχής και μετά με τα χείλη.

Κλείνοντας το άρθρο μας, συνοψίζουμε και κάποια απαραίτητα πνευματικά συμπεράσματα: Η Μεγάλη Εβδομάδα απαιτεί κάτι περισσότερο από την τήρηση της νηστείας στο φαγητό. Απαιτεί: α) Συγχώρηση: Δεν μπορείς να φτάσεις στην Ανάσταση κρατώντας κακία. β) Ταπείνωση: Όπως ο Χριστός έπλυνε τα πόδια των μαθητών, έτσι κι εμείς καλούμαστε να διακονήσουμε τον πλησίον μας. Και γ) Υπομονή: Το Πάθος προηγείται πάντα της Δόξας.

Το «Κενό Μνημείο» δεν είναι ένα σύμβολο απουσίας, αλλά μια υπόσχεση παρουσίας! Ο Χριστός δεν είναι πια κλεισμένος σε έναν τάφο, αλλά ελεύθερος μέσα στις καρδιές μας. Ας αφήσουμε, λοιπόν, αυτό το φως να διαλύσει τα σκοτάδια των δικών μας προσωπικών πτώσεων ή αμφιβολιών!

Καλή Ανάσταση Αδελφοί μου - Καλό Πάσχα!

Ενότητα άρθρων στην Ευχή για τη Μ. Εβδομάδα 

Πολλά άρθρα για τη Μ. Εβδομάδα στην ταπεινή μπλογκονησίδα μας 

Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν θέλει πλέον να αγγίζεται η πληγή του, γιατί πονάει

 

ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Ο σημερινός άνθρωπος έρχεται στην Εκκλησία όχι ως άρρωστος, αλλά ως πελάτης. «Μου αρέσει», «Δεν μου αρέσει», «ήταν πολύωρο», «μίλησε πολύ δυνατά», «Δεν ένιωσα τίποτα». Έτσι κρίνει ο άνθρωπος τη λειτουργία, σαν να ήταν προϊόν. 

Δεν έρχεται πλέον για να θεραπευτεί, έρχεται για να ικανοποιηθεί. Αν το κήρυγμα τον πληγώσει, φεύγει. Αν του πουν να αλλάξει, αναστατώνεται. Αν του ζητήσουν να κάνει υπομονή, ψάχνει για άλλο μέρος. Έχει ξεχάσει ότι η Εκκλησία δεν είναι θέατρο, ούτε πνευματικό εστιατόριο. Είναι νοσοκομείο, και δεν πας στο νοσοκομείο για να σε χειροκροτήσουν, αλλά για να σε κόψουν, να σε καθαρίσουν, να σε γιατρέψουν. 

Όποιος μπαίνει στην Εκκλησία χωρίς ταπεινότητα φεύγει χωρίς θεραπεία. Η χάρη δεν λειτουργεί σύμφωνα με το γούστο του ανθρώπου, αλλά σύμφωνα με την πληγή του. Αλλά ο σύγχρονος άνθρωπος δεν θέλει πλέον να αγγίζεται η πληγή του, γιατί πονάει. Θέλει παρηγοριά χωρίς αλήθεια, συγχώρεση χωρίς μετάνοια, κοινωνία χωρίς εξομολόγηση. Και όταν δεν παίρνει αυτό που θέλει, λέει ότι «δεν αισθάνεται πια τίποτα». 

Δεν είναι η Εκκλησία που έχει κρυώσει – η καρδιά έχει κλείσει... Το νοσοκομείο είναι το ίδιο. Ο γιατρός είναι ο ίδιος. Η θεραπεία είναι η ίδια. Αλλά ο ασθενής αρνείται την επέμβαση και εκπλήσσεται που η ασθένεια παραμένει.

Πατήρ Παναγιώτης

Το να αφεθείς στην αγκαλιά του Χριστού, είναι κάτι άλλο...

 

π. Σπυρίδων Σκουτής (φωτο)

«Ορθόδοξοι Ιεραπόστολοι» της Ενοριακής Νεανικής Εστίας Ι.Ν. Αγίου Ελευθερίου οδού Αχαρνών  

Η πνευματική ζωή θέλει δουλειά. Θέλει άσκηση και πόνο. Δεν μεταμορφώνεις τον εαυτό σου από τον καναπέ.

Πολλοί αδερφοί μας μπορεί να εξομολογούνται χρόνια, να εκκλησιάζονται, να κάνουν μεγάλες νηστείες και να μελετούν εκκλησιαστικά βιβλία αλλά ενδέχεται πνευματικά να έχουν γίνει χειρότεροι. Γιατί άραγε; Πολύ απλά δεν αλλάζει μαγικά ο άνθρωπος. Η Θεία Χάρις εργάζεται με τον άνθρωπο. Να μην πηγαίνουμε στα Ιερά Μυστήρια παθητικά ή τυπικά, αλλά με ερωτικό πόθο και δίψα για θεραπεία. Από τον καναπέ, κανείς αθλητής δεν πήρε χρυσό μετάλλιο.

Το να βυθιστείς μέσα σου είναι απλό μεν αλλά δύσκολο, διότι δεν ξέρεις τι θα βρεις και θα φτάσεις σε σημείο να συγκρουστείς με τον ίδιο τον εαυτό. Να γκρεμίσεις κάποια πράγματα και να ανοικοδομήσεις κάποια άλλα. Θέλει κότσια, να δεις τι υπάρχει μέσα σου, να το αναγνωρίσεις και να ζητήσεις θεραπεία παραδίδοντας τον εαυτό σου στο Θεό. Μόνο ο ταπεινός μπορεί να κάνει τέτοια βουτιά. Ο υπερήφανος πάντα θα ουρλιάζει πνιγμένος σε μια κουταλιά νερό και μάλιστα κατηγορώντας το Θεό για την κατάστασή του.

Η άσκηση στην ουσία είναι μια κίνηση κατάδυσης στον βαθύτερο εαυτό σου. Όχι να δεις τι καλό υπάρχει εκεί κάτω ώστε να συγκριθείς με τους αδερφούς σου και να τους μηδενίσεις. Να διαγνώσεις τον πνευματικό καρκίνο και να τον θεραπεύσεις. Για να βγουν όμως αυτοί οι πνευματικοί όγκοι θα πάρουν μαζί τους και ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού σου. Θες να φύγει αυτό το κομμάτι ; Αυτό που σε διαλύει και σε σκοτώνει; Απάντησε Ναι αδερφέ και όρμα στην αγκαλιά του Χριστού.

Το να παραδοθώ στο Χριστό δεν είναι απλά μια λέξη που θα βγει από το στόμα. Είναι μια υπαρξιακή παράδοση. Συνήθως όμως δίνουμε στο Χριστό όποιο κομμάτι του εαυτού μας μας βολεύει για ικανοποιούμε μέσα μας το αίσθημα της θρησκευτικής σχέσης μαζί Του.

Το να αφεθείς στην αγκαλιά του Χριστού, είναι κάτι άλλο.

Να βλέπεις ΕΚΕΙΝΟΝ στα πάντα.

Τα θέλω σου, οι επιθυμίες σου, οι σκέψεις σου, να έχουν τη σφραγίδα ΕΚΕΙΝΟΥ.

Αυτό.

Μπορεί κάποιος να περάσει 3 ώρες στο ίντερνετ, αλλά, αν έρθει στον ναό, νομίζει ότι «είναι μεγάλη η θεία λειτουργία»

Πεμπτουσία / Προσκυνητής

- Τις Κυριακές και τις μεγάλες εορτές η Εκκλησία μας λέει να σχολάσουμε. Είναι αυτό σαν να σταματάει ο χρόνος για λίγο για μας:

- Αρχιμανδρίτης Πέτρος, Καθηγούμενος Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας:
Ξέρετε, οι άνθρωποι πολύ συχνά μας λένε ότι «σήμερα ο ρυθμός της ζωής είναι πολύ γρήγορος και δεν υπάρχει χρόνος να προσευχηθούμε». Μπορεί κάποιος να περάσει 3 ώρες στο ίντερνετ χωρίς να καταλάβει πότε πέρασε η ώρα. Αλλά αν έρθει στον ναό νιώθει ότι «είναι μεγάλες οι ακολουθίες στην Ορθόδοξη Εκκλησία».

Αυτός που περνά κάθε μέρα 4 ώρες στο ίντερνετ, στην καλύτερη περίπτωση θα μαζέψει κάποιες γνώσεις που δεν είναι πάντοτε σίγουρο για το πόσο έγκυρες και ακριβείς είναι. Στη χειρότερη περίπτωση όμως ερημώνεται μέσα του, ξεραίνεται η καρδιά του. Ενώ αυτός που θα δώσει 4 ώρες κάθε μέρα να προσευχηθεί, έχει πολύ μεγάλη αλλαγή στην πνευματική του κατάσταση.

Δεν λέει η Γραφή· «τρέξτε για να μάθετε ότι είμαι Θεός», αλλά «σχολάσατε και γνώτε, ότι εγώ ειμι ο Θεός». Να μην απατούμε τους εαυτούς μας ότι με το να βλέπουμε τηλεόραση και να τραβάμε το κομποσκοίνι κάναμε τον κανόνα της προσευχής μας.
«Σχολάσατε», σημαίνει να τα αφήσουμε όλα και να πούμε τώρα για 5 λεπτά, μισή ώρα, όσο μπορούμε, υπάρχει μόνο ο Κύριος και εγώ πάνω στη γη. Έτσι πρέπει να είναι η αληθινή σχόλη για να πιάσει μέσα μας η χάρη της προσευχής. Αλλιώς παίρνουμε λίγους κόκκους άμμου από την ακροθαλασσιά.

*****

- Τι σημαίνει ότι ο χρόνος μεταποιείται σε «καιρόν» στην Εκκλησία;

- Αρχιμ. Πέτρος: Ο «καιρός» σημαίνει τον χρόνο που δίνουμε να σταθούμε στην παρουσία του Θεού και η ευλογία του καιρού είναι ότι μας προπαρασκευάζει, μας αλλάζει την κατάσταση. Όταν αμαρτάνουμε, αν ζήσουμε τον χρόνο με μετάνοια, γίνεται για μας «καιρός του ποιήσαι τω Κυρίω», καιρός που αναφέρεται στον Θεό. Ο Απόστολος λέει ότι «κάθε κτίσμα αγιάζεται διά λόγου Θεού και εντεύξεως»· έτσι και ο χρόνος της ζωής μας γίνεται καιρός όταν τον κάνουμε ευκαιρία να επισκεφθεί και να επισκιασθεί από τη χάρη του Θεού. 

Σήμερα, ιδιαίτερα οι νέοι άνθρωποι δίνουν όλη τους την προσοχή στον χρόνο, ακόμη και μέσω των ναρκωτικών, και όσο θέλουν να το ζήσουν, τόσο τους φεύγει από τα χέρια τους. Τρέχει και κυνηγά ο άνθρωπος μια σκιά, αλλά δεν πιάνεται η σκιά που λέγεται χρόνος. Όταν όμως γίνει καιρός, ο προφήτης Δαβίδ λέει «η προσευχή μου προς σε Κύριε καιρός ευδοκίας».

"Δεν κοινωνούμε γιατί είμαστε άξιοι. Δεν κοινωνούμε γιατί είμαστε καλοί. Κοινωνούμε γιατί είμαστε ανάξιοι".

 

Σιατίστης Παύλος (+ 13 Ιανουαρίου 2019)
ΠΗΓΗ / Προσκυνητής

Τι είναι η Θεία Λειτουργία;
Το τραπέζι που μας κάνει ο Πατέρας μας. Μαζευόμαστε γύρω από ένα «τραπέζι», την Αγία Τράπεζα και εκεί έρχεται ο Πατέρας μας και μας προσφέρει το φαγητό. Και μάλιστα δυο είδη.
Το πρώτο ο Λόγος Του το Ιερό Ευαγγέλιο.
Και το δεύτερο είναι το Σώμα και το Αίμα Του. 

Ο Χριστός μας είπε πολύ καθαρά μερικά πράγματα: Το πρώτο «Ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό αἷμα ἐν ἐμοί μένει κἀγώ ἐν αὐτῷ», αυτός που κοινωνεί το Σώμα και το Αίμα μου είναι ενωμένος με εμένα και εγώ είμαι ενωμένος με αυτόν.
Το δεύτερο που μας είπε: «Αυτός που κοινωνεί το Σώμα και το Αίμα του Χριστού τον έχει εν την καρδία του, κατοικούντα και μένοντα». 

Το τρίτο: «εάν δεν κοινωνήσετε το Σώμα και το Αίμα του Υιού του Ανθρώπου δεν θα ζήσετε. Όχι μερικά χρόνια ακόμα αλλά δεν θα νικήσετε τον θάνατο».
Η Θεία Κοινωνία είναι τροφή για τους πιστούς. Φάρμακο αθανασίας και αντίδοτο του μη αποθανείν.

Θα με ρωτήσει κάποιος είμαστε άξιοι να κοινωνούμε τακτικά; Όχι! Μα γι’ αυτό κοινωνούμε, γιατί είμαστε ανάξιοι.
Δεν κοινωνούμε γιατί είμαστε άξιοι. Δεν κοινωνούμε γιατί είμαστε καλοί. Κοινωνούμε γιατί είμαστε ανάξιοι, γιατί είμαστε ασθενείς, γιατί θέλουμε να γίνουμε του Χριστού. Και πως θα γίνουμε του Χριστού; Πως γινόμαστε του Χριστού με τα λόγια; Μας το είπε ο Χριστός: «Αυτός που Κοινωνεί το Σώμα και το Αίμα μου είναι ενωμένος με εμένα και εγώ με αυτόν. Κατοικώ μέσα στην καρδιά του». Αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος.

Ο άνθρωπος γεννιέται άτομο και γίνεται πρόσωπο...

Θρησκευτικά... αλλιώς!! (εικ.)

Ο άνθρωπος δεν είναι άτομο, είναι πρόσωπο. Μεταξύ των δυο αυτών εννοιών (πρόσωπο-άτομο) υπάρχει μόνο ένα κοινό στοιχείο: αναφέρονται σε μια μονάδα, μια μόνο ύπαρξη, π.χ. καθένας μας γεννιέται ως άτομο. Το πρόσωπο και το άτομο διαφέρουν σε όλα τα άλλα και μάλιστα στη σχέση τους με τις άλλες  μοναδικές υπάρξεις. Το άτομο μένει άσχετο, δεν αισθάνεται την ανάγκη να σχετισθεί με άλλες υπάρξεις, το Εγώ μένει κλεισμένο στον Εαυτό του και δεν αναφέρεται στο Άλλο του. 

Το πρόσωπο (προς + ωψ = όψη, οφθαλμός) σχετίζεται οπωσδήποτε, το Εγώ επικοινωνεί με το Άλλο του, ο Εαυτός μας είναι η σχέση του Εγώ μας προς το Άλλο μας. Ποτέ δε βρίσκουμε την ταυτότητα μας μόνοι, αλλά πάντοτε σε σχέση με το Άλλο μας. 

Ο άνθρωπος γεννιέται άτομο και γίνεται πρόσωπο. Καθένας γεννιέται σαν άτομο και αναγεννιέται ως πρόσωπο μέσα στην Εκκλησία. Το άτομο αρκείται στη διαφορά του Εγώ από το Άλλο και ποτέ δεν ενδιαφέρεται για την αναφορά (τη σχέση) του ενός προς το άλλο. Αντιθέτως το πρόσωπο δίνει προβάδισμα στην αναφορά, στη σχέση, στην επικοινωνία και στη συμμετοχή, χωρίς βεβαίως να αγνοεί ή να υποτιμά τη διαφορά του Εγώ από το Άλλο του.

Σχολικό βιβλίο Θρησκευτικών Γ΄ Λυκείου, ΔΕ 22, σ. 172-173. 

«Αυτές οι όμορφες οι κραυγές, οι ευλογημένες...»

 

 π. Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr

Όπως οι περισσότεροι γνωρίζετε, οι πιστοί μας φέρνουν στην προσκομιδή χαρτάκια για μνημόνευση ονομάτων υπέρ υγείας και υπέρ αναπαύσεως. Κάποιες φορές γράφουν και κάποια αιτήματα δίπλα στο κάθε όνομα. Έχω συναντήσει πχ ονόματα παικτών για να κερδίσει η ομάδα, δίπλα από κάποιο όνομα το αίτημα για εύρεση γαμπρού ή νύφης, για επιτυχία σε εξετάσεις ή για ανεύρεση εργασίας.

 

Για τη μνημόνευση των ονομάτων, γράφουμε το βαπτιστικό όνομα, όσον αφορά το αίτημα ο Κύριος γνωρίζει, αν και πάντα κέντρο των αιτημάτων είναι η μετάνοια και η Βασιλεία των Ουρανών: «Ζητείτε δε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν» (Ματθ. 6:33).

 

Κράτησα αυτά τα χαρτάκια, με συγκίνηση, διότι το κάθε ένα έχει τη δική του κραυγή και αγωνία. Ένας άνθρωπος θέλει με το παιδί του να ακολουθήσει τον δρόμο του Θεού, κάποιος θέλει να φύγει η κακία από τον κόσμο και άλλος να φωτιστούν οι μαθητές, οι δάσκαλοι και οι υπεύθυνοι στον τομέα της παιδείας. 

 

Αυτές οι όμορφες οι κραυγές, οι ευλογημένες, θέλουν απλά να φωνάξουν ενώπιον του Κυρίου όχι αιτήματα της καθημερινότητας, όχι κάποιες εγωιστικές επιθυμίες, αλλά κάτι παραπάνω.

 

Είναι αυτός ο διάλογος, που πάει στον βυθό. Φεύγει από τα καθημερινά, τα εγωιστικά και πάει σε κάτι βαθύτερο, στο αίτημα του προσώπου του Χριστού. Εκεί που Του ζητάς να ενεργήσει για κάτι άλλο πιο ουσιαστικό.

Πόσα αιτήματα και πόσες προσευχές έχουν ως κύριο αίτημα το πρόσωπο του Χριστού και όχι κάτι από Εκείνον; Ας το απαντήσει ο καθένας μόνος του για τον εαυτό του.

Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΣΤΗ ΓΗ (ντοκιμαντέρ για τη Θεία Λειτουργία)

Θρησκευτικά... αλλιώς!

Apocalypto 2020

 

 

Συμπλήρωμα 

Η θεία λειτουργία, παρουσίαση, υπότιτλοι, ερμηνευτικά

Η θεία λειτουργία ως προεικόνιση της δευτέρας παρουσίας 

"Υποδειγματική" Θεία Λειτουργία σε μαθητές Β΄ Γυμνασίου (βίντεο)

Ο ελαφρύς κανόνας του οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ για τους χριστιανούς των εσχάτων χρόνων

 

Με εντολή της Βασίλισσας των Ουρανών

Στάρετς Σάββας ο Παρηγορητής (1898 – 27 Ιουλίου 1980)

«Μάθετε απ’ εμού, ότι πράος είμι και ταπεινός τη καρδία, και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς υμών· ο γαρ ζυγός μου χρηστός και το φορτίον μου ελαφρόν εστί» (Ματθ. ια’ 29-30)
«Υιέ μου, δος μοι σην καρδίαν» (Παροιμίαι κγ΄ 26)

 

icon and light / Χώρα του Αχωρήτου

Ο Στάρετς έτρεφε ιδιαίτερη, μπορεί να πει κανείς, τρυφερή αγάπη και αφοσίωση στη Μητέρα του Θεού και δεν έβρισκε λόγια για να εκφράσει και τη δική Της αγάπη στους ανθρώπους και τη δική του προς Αυτήν.

Κάποιος χριστιανός είδε ένα θαυμαστό όραμα των μονών του παραδείσου που είχαν μια ασυνήθιστη ομορφιά. Ιδιαιτέρως διακρινόταν για την ομορφιά του ένα ανάκτορο. Ρώτησε:
– Ποιός κατοικεί εκεί;
– Η Μητέρα του Θεού, του απάντησαν.
– Και που είναι τώρα; Γιατί δεν είναι εδώ;
– Βρίσκεται στη γη… βοηθάει τους ανθρώπους.

Ο Πατήρ Σάββας συχνά προσέφευγε κατά την προσευχή στη Μητέρα του Θεού και την ονόμαζε «Βροντή κατά των δαιμόνων», γιατί δεν υπάρχει τίποτε φοβερότερο για τους δαίμονες από την παρουσία της Παναγίας. Αυτοί δεν μπορούν να βλάψουν τον άνθρωπο, αν εκείνος δεν εγκαταλείψει την Υπεραγία Θεοτόκο.

Προσευχηθείτε στη Μητέρα του Θεού, όταν η καταιγίδα της εχθρότητας και της κακίας ξεσηκώνεται στο σπίτι σας. Αυτή η Πανάγαθη και Κραταιά, πάρα πολύ εύκολα, μπορεί να ειρηνεύσει τις ανθρώπινες καρδιές. Η ειρήνη και η αγάπη προέρχονται σαν από Πηγή, από τον Ένα Θεό. Αλλά η Δέσποινά μας, ενωμένη με το Θεό και ως Μητέρα του Χριστού προσεύχεται θερμά υπέρ ειρήνης του σύμπαντος κόσμου, πολύ περισσότερο υπέρ πάντων των χριστιανών.
Ξεκινώντας την προσευχή στην Κυρία Θεοτόκο, πριν την προσευχή να είσαι σταθερά πεπεισμένος ότι δε θα φύγεις απ’ Αυτή, χωρίς να λάβεις έλεος.Όταν προσευχόμαστε στον Κύριο, τότε η Μητέρα του Θεού χαίρεται και ευχαριστεί τον Υιό Της που προσελκύει τις καρδιές μας στην προσευχή και πάντοτε μας βοηθεί, αν ζητούμε την βοήθειά Του. Μη λησμονείτε να παρακαλείτε την Βοήθεια και Προστασία της.
Ο π. Σάββας δεν επιβάρυνε το λαό με μεγάλους κανόνες προσευχής, αλλά δίδασκε όπως ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ: «Είναι καλύτερο να τηρείτε λίγα, αλλά με θερμότητα και ευλάβεια. Ο Θεός δεν χρειάζεται τον τύπο αλλά την ουσία. Εκείνος χρειάζεται την καρδιά μας».

Ο όσιος Σεραφείμ με εντολή της Βασίλισσας των Ουρανών έδωσε νέο, πιο ελαφρύ Τυπικό στα πνευματικά του τέκνα, τις αδελφές της Μονής Ντιβέγιεβο, γνωρίζοντας πόσο δύσκολο είναι να σωθούν οι χριστιανοί των εσχάτων χρόνων. Στους απλούς ανθρώπους ο όσιος Σεραφείμ έδινε αυτόν τον κανόνα:
«Σήκω από τον ύπνο, στάσου μπροστά στις εικόνες και πες τρεις φορές το «Πάτερ ημών» προς τιμήν της Αγίας Τριάδος, υστέρα το «Θεοτόκε Παρθένε» τρεις φορές και μια φορά το «Πιστεύω».
Αυτές οι προσευχές, όπως εξηγούσε ο όσιος Σεραφείμ, είναι η βάση του χριστιανισμού. Η πρώτη, ως προσευχή δοσμένη από τον ίδιο τον Θεό ως πρότυπο όλων των προσευχών. Η δεύτερη προσφέρθηκε από τον ουρανό διά του Αρχαγγέλου Γαβριήλ στην Παρθένο Μαρία, την μητέρα του Θεού.
Το Σύμβολο της Πίστεως ενώπιων συντομία περιέχει όλα τα σωτήρια δόγματα της χριστιανικής πίστεως, όπως διατυπώθηκαν στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο (325).
Στον κελί του μπορεί καθένας να λέγει ήσυχα την ευχή του Ιησού κι όταν είναι ανάμεσα στους ανθρώπους το «Κύριε, ελέησον» και έτσι να συνεχίζει μέχρι το γεύμα.
Ακριβώς πριν το γεύμα πάλι σύντομος κανόνας.
Μετά το γεύμα: «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσόν με τον αμαρτωλόν».
Στην ερημιά: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, διά της Θεοτόκου, ελέησόν με τον αμαρτωλόν».
Πριν τον ύπνο, πάλι σύντομος κανόνας και μετά ύπνος, αφού διαφυλαχθούμε με το σημείο του σταυρού. Κρατώντας αυτόν τον απλό κανόνα, μπορεί να φθάσει κανείς στο μέτρο της χριστιανικής τελειότητας».

 

Ο στάρετς Σάββας δίδασκε επίσης να μη καταπονείται κανείς με δυσβάστακτα ασκητικά κατορθώματα.
– Το πρωί, αφού ξυπνήσεις, έλεγε, αμέσως ασπάσου το σταυρό που φοράς λέγοντας: «Ράνον, Δέσποτα, ρανίδα του αγιωτάτου Σου Αίματος στην καρδία μου, για να εξαλείψει τα πάθη, τις αμαρτίες και τις ακαθαρσίες ψυχής και σώματος. Αμήν».
Μετά να πλυθείς, να ντυθείς και αφού σταθείς μπροστά στις εικόνες, με θερμή καρδιακή πίστη πες: «Βασιλεύ Ουράνιε» μια φορά, «Πάτερ ημών», τρεις φορές, «Θεοτόκε Παρθένε» τρεις φορές και το «Πιστεύω» μια φορά.
Αυτός ο κανόνας ονομάζεται «κανόνας του οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ».

Μετά διάβασε τις πρωινές προσευχές από το προσευχητάριο. Μετά διάβασε το Ψαλτήρι, όσο μπορείς, ένα Κάθισμα ή έστω μία Δόξα.*
Σε κάποιους ο Γέροντας έδινε ευλογία να διαβάζουν μόνο μερικές γραμμές, αλλά συμβούλευε όλους να διαβάζουν καθημερινά το Ψαλτήρι υποχρεωτικά, τις Επιστολές των Αποστόλων και το Ευαγγέλιο, έστω μια περικοπή. Σ’ όσους είχαν ζήλο στην προσευχή έδινε ευλογία να διαβάζουν προσευχές που τις έπαιρνε από τους ασκητές πατέρες των τελευταίων χρόνων. Στον τέλος της ζωής του στάρετς όλες οι προσευχές του και όλες οι γραπτές και προφορικές του διδαχές και ποιήματα με πνευματικό περιεχόμενο συγκεντρώθηκαν σε αντίστοιχα βιβλία: «Πνευματικές-ηθικές διδασκαλίες» κ.α.

Σε όσους ήσαν πολύ απασχολημένοι με δύσκολα καθήκοντα, ο στάρετς επέτρεπε να συντομεύουν τον κανόνα της προσευχής, αλλά με την προϋπόθεση αυτή η συντομευμένη προσευχή να είναι θερμή και έτσι να θεωρηθεί ως πλήρης κανόνας. Έλεγε:
– Να αποφεύγετε την επιφανειακή ανάγνωση του κανόνα. Να εμβαθύνετε στον πνεύμα της προσευχής, για να δοκιμάσει η ψυχή χαρά και ευγνωμοσύνη για την Χάρη του Θεού και θλίψη για τις αμαρτίες σας, ώστε η προσευχή να γίνει τροφή και ζωή της ψυχής. Ας μη τρέφουμε τον εσωτερικό μας φαρισαίο του τυπικού κανόνα προσευχής, αλλά με ζήλο, αδιαλείπτως να κάνουμε τον κανόνα μας, έστω και πιο σύντομο, κάποτε. Τι ευλογημένη που είναι η πνευματική κατάσταση κάποιων ανθρώπων, οι όποιοι με αγάπη, αδιάλειπτα τηρούν τον κανόνα της προσευχής! Αυτοί ήδη από’ αυτή την ζωή θα γνωρίσουν «ότι Χριστός ο Κύριος».– 

Κι εγώ σας ζητώ αγαπημένα μου τέκνα, έλεγε, με ζήλο να προσεύχεσθε στην Υπεραγία Θεοτόκο, πάντοτε να παίρνετε την ευλογία Της για κάθε έργο σας. Και μην λησμονείτε να την ευχαριστείτε μετά το τέλος του έργου σας για τη βοήθεια που σας έστειλε. Σας ζητώ ιδιαιτέρως να κάμετε τον Θεομητορικό Κανόνα – 150 φορές το «Θεοτόκε Παρθένε»– και να διαβάζετε το «ακοίμητο Ψαλτήρι». Το θεόπνευστο βιβλίο του ψαλτηρίου είναι γραμμένο από τον Προφήτη Δαϋίδ με την έμπνευση του Αγίου Πνεύματος. Από την ανάγνωση του Ψαλτηρίου υπάρχει μεγάλη ωφέλεια.

Για να αποκτήσετε πνεύμα προσευχής, παρακαλέστε τη Μητέρα του Θεού που ακοίμητα προσεύχεται υπέρ ημών.
Για να εγκατασταθεί μέσα στη καρδιά η αδιάλειπτη προσευχή, απαιτείται ο προσευχόμενος να μη λέγει τίποτε περιττό ή μάταιο κι ακόμη να μην ανησυχεί απερίσκεπτα για τίποτε-να μην κάνει τίποτε κατά το θέλημά του, αλλά να προσπαθεί σε όλα να κάνει το θέλημα του Θεού.

***

Κάποτε ο π. Σάββας, στη βιογραφία του ιερομονάχου Παρθενίου, βρήκε ένα σημείο όπου λεγόταν ότι είχε δεχθεί ένα λογισμό αμφιβολίας για το αν η Υπεραγία Παρθένος ήταν η πρώτη μοναχή στη γη. Κοιμήθηκε ελαφρά και βλέπει μέσα από την Πύλη της Λαύρας του Κιέβου να έρχεται με τη συνοδεία μεγάλου πλήθους Αγγέλων μια μεγαλόπρεπη Μοναχή με μοναχικό μανδύα και ράβδο στα χέρια.

Πλησιάζοντας σ’ αυτόν, του λέει: «Παρθένιε, εγώ είμαι μοναχή».

Εκείνος ξύπνησε και από τότε ονόμαζε την Παναγία Ηγουμένη της Λαύρας.

* Όλο το Ψαλτήριο χωρίζεται σε είκοσι Καθίσματα και κάθε Κάθισμα χωρίζεται σε τρία μέρη με την παρεμβολή πριν από κάθε μέρος του «Δόξα Πατρί και Υίω και Άγίω Πνεύματι». Στην λειτουργική πράξη κάθε τμήμα ονομάζεται «Δόξα».

Από το βιβλίο: «Στάρετς Σάββας ο Παρηγορητής» – Μετάφραση από τη ρωσική γλώσσα: Πρωτοπρεσβύτερος Ιωάννης Φωτόπουλος , Διδαχές του στάρετς Σάββα. 

Η υπακοή φέρνει υπακοή!...

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
ΒΗΜΑΤΑ

Είπε ο Αββάς Μιώς του Βελέου: «η υπακοή φέρνει υπακοή. Αν κάποιος υπακούει στον Θεό, ο Θεός τον υπακούει» (από το «Γεροντικό»)

Μια λέξη η οποία φέρνει, συχνά αυθόρμητα, αντίδραση στο άκουσμά της είναι η υπακοή. 

Η υπακοή, λένε κάποιοι, έρχεται σε αντίθεση με την ελευθερία μας. Το να υπακούσω σε κάποιον σημαίνει να μην θεωρώ ότι έχω δίκιο, αλλά ότι εκείνος ξέρει καλύτερα από μένα τι πρέπει να γίνει. Κι αν αυτό σε σχέση με τους νόμους μιας πολιτείας έχει κάποιο νόημα, διότι αν ο καθένας εφαρμόζει τη δική του προσέγγιση στη ζωή, θα έρχεται σε σύγκρουση με τους άλλους και καμιά κοινωνία δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς όρια και χωρίς συνεργασία με βάση αυτή, στις ανθρώπινες σχέσεις η υπακοή μοιάζει μία δυσχερής κατάσταση. 

Η υπακοή βάζει κατά μέρος το θέλημά μας. Έρχεται ως αναγνώριση όχι απλώς της αξίας του άλλου, αλλά της εξουσίας του. Η εξουσία κατά βάθος είναι ταυτισμένη με μία μορφή δουλείας και υποταγής. Έτσι, το να υπακούμε γίνεται αφόρμηση να αισθανόμαστε ότι είμαστε κατώτεροι ως προς τα δικαιώματά μας, δεν μπορούμε να χαρούμε τη ζωή μας, διότι η χαρά και η ευχαρίστηση έχουν να κάνουν με την ικανοποίηση των επιθυμιών μας, ότι τελικά θα πρέπει να λογοδοτούμε συνεχώς σε κάποιους άλλους και αυτό θα μας καταπιέζει.

Στην εκπαίδευση και στην αγωγή των παιδιών και των νέων η υπακοή θεωρείται αποδοχή αυταρχικότητας. Η μαθητοκεντρική και παιδοκεντρική προσέγγιση λειτουργεί στην προοπτική ότι ο δάσκαλος έχει να μάθει από τον μαθητή και ο γονέας από το παιδί. Τα παιδιά έχουν αγνότητα και αθωότητα και καμία πονηρία μέσα τους και, φυσικά, δεν πρέπει να τα στενοχωρούμε, αλλά να τα ενθαρρύνουμε να μας οδηγούν με την ψυχική τους ομορφιά και γαλήνη στην αλήθεια και στην πρόοδο. Μάλιστα, κάποιοι χρησιμοποιούν και τον λόγο του Χριστού ότι πρέπει να γίνουμε σαν τα παιδιά, διότι σε αυτά ανήκει η βασιλεία των ουρανών. 

Βεβαίως, ο Χριστός και η παράδοσή μας μιλούν για την νηπιότητα ως προς την κακία, για τη συγχωρητικότητα, για την αγάπη και όχι για το αν οι απόψεις των παιδιών είναι οι σωστές. Αν φτάσουμε λοιπόν στο σημείο να θεωρούμε ότι η αγωγή των παιδιών είναι στην πραγματικότητα μόνο πράξη εξουσίας, η οποία εξ ορισμού είναι καταπιεστική, τότε έχουμε βάλει τη βάση για το χάος, το οποίο συχνά βλέπουμε στην καθημερινότητά μας, διά της βίας, διά του ετσιθελισμού, διά του δικαιωματισμού.

Η ασκητική μας παράδοση επισημαίνει ότι η υπακοή είναι αρετή. Δεν έχει να κάνει με την εξουσία, αλλά με την αγάπη. Η υπακοή ξεκινά από την εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού και στην Εκκλησία. Από ανταπόκριση στην προτροπή η οδός μας να είναι αγαπητική. Δεν είναι η υπακοή ανελεύθερη απόφαση, αλλά καρπός ελεύθερης επιλογής. Και δεν χρειάζεται υπακοή σε όλες τα λεπτομέρειες της ζωής μας, αλλά εκεί όπου βλέπουμε ότι αν σεβαστούμε τις συμβουλές και τις προτροπές των ανθρώπων που μας αγαπούνε κατά Θεόν, τότε η ψυχή μας θα συνηθίσει στην αρετή, στο αγαθό, στην αγάπη.

Ο Θεός υπακούει αυτούς που Τον υπακούνε. Ακούει τις προσευχές τους. Τους συντροφεύει στον αγώνα της αγάπης. Τους δίνει κατά την καρδία τους, διότι ο θησαυρός τους είναι η σχέση μαζί Του και με τον συνάνθρωπο. Τους αγιάζει και τους καθιστά φάρους χαράς. Για τον παρόντα κόσμο η υπακοή βοηθά στην οριοθέτηση και στην ωρίμαση. Η αγάπη όμως, όταν είναι γνήσια, κάνει την υπακοή άνοιγμα νέας ζωής.

Δημοσιεύθηκε στην "Ορθόδοξη Αλήθεια" 
στο φύλλο της Τετάρτης 11 Ιουνίου 2025 

Πώς θα νιώσουν οι νέοι πιο αυθεντικά το Πάσχα;

 

Παναγιώτης Ασημακόπουλος (*)
Τρίτη, 15 Απριλίου 2025, 08:36 

Εφημερίδα Πατρίς (εικ.)

Όλες οι μεγάλες εορτές συνοδεύονται από έναν σχεδόν καταναγκασμό θρησκευτικής και κυρίως συναισθηματικής κατάνυξης. Τα Χριστούγεννα κάπως έχουν ξεφύγει από αυτόν τον καταναγκασμό, καθώς επικαλύπτεται από έναν μεγαλύτερο: “πρέπει να καταναλώσεις και να περάσεις καλά” κι αυτά τα δυο προϋποθέτουν το ένα το άλλο.

Η πασχαλινή περίοδος έχει τα γεγονότα της Μεγάλης Εβδομάδας, τα οποία αυτός ο καταναγκασμός περιορίζει σε 4 ώρες και ένα 15λεπτο. 2 ώρες τη Μεγάλη Πέμπτη στο “Σήμερον κρεμάται”, 2 ώρες στον Επιτάφιο της Μεγάλης Παρασκευής και ένα 15λεπτο στο μεσονύχτιο “Δεύτε λάβετε φως” και “Χριστός Ανέστη”. Πιο πολύ χρόνο απαιτεί ο καλλωπισμός μας για τη συμμετοχή στην Εκκλησία. Άλλωστε, το μεσημέρι της Κυριακής του Πάσχα η όποια “κατάνυξη” πετάγεται μαζί με τις στιμμένες λεμονόκουπες για το ψητό αρνί. Μαζί με το άβολο “Χριστός Ανέστη – Αληθώς Ανέστη”, που εύκολα αντικαθίσταται με το “Χρόνια πολλά”.

Η αίσθησή μου είναι ότι όλο και περισσότερος κόσμος δεν βρίσκει νόημα σε αυτό το άδειο πουκάμισο. Και ο περισσότερος από αυτόν τον κόσμο είναι νεαρόκοσμος. Και καλά κάνει.

Κάθε χρόνο και σε κάθε Λύκειο που υπηρετώ, ξεκινώ το μάθημα για το Πάσχα με την απλή εξήγηση ενός πασίγνωστου εθίμου: το βάψιμο των κόκκινων αυγών και το σπάσιμό τους. Αυτή την απλή και (θα έπρεπε) αυτονόητη εξήγηση για κάθε πιστό Χριστιανό ότι κρατάς τον τάφο σου, λουσμένο από το αίμα του Χριστού, ο οποίος σπάζει αυτονόητα με το “Χριστός ανέστη – Αληθώς ανέστη”, καθώς “Χριστός ανέστη εκ νεκρών”, σε οριστική έγκλιση αορίστου χρόνου, δηλαδή αυτό είναι μια αυτονόητη βεβαιότητα, πάμε σε εμάς τώρα. Είναι κάθε χρόνο εντυπωσιακό το γούρλωμα των μαθητικών ματιών, καθώς πρώτη φορά το ακούνε. Φαντάσου να το αισθανθούν κιόλας, να το κάνουν βίωμά τους. Να νιώσουν ότι ο αγαπημένος τους παππούς, η γλυκειά τους γιαγιά, ο φίλος τους που έφυγε από καρκίνο ή τροχαίο “προσδοκούν ανάστασιν νεκρών”! Φαντάσου να στάξει μέσα τους λίγη από την αναστάσιμη θεολογία της Εκκλησίας!

Αντίθετα, κάθε χρόνο ακούνε και ζουν τα κεφάλαια του θρησκευτικού και συναισθηματικού καταναγκασμού, τη γκρίνια και τον αφόρητο διδακτισμό των φορέων του, το άγχος της τυπικότητας να γίνουν όλα όπως πρέπει κάθε χρόνο – και δως του και μια κλασική πινελιά για τη φετινή τιμή του αμνού.

Τη στιγμή που ένας άλλος Αμνός δεν έχει τιμή στη θυσία Του. Είναι δωρεάν από την απεριόριστη αγάπη Του για τον άνθρωπο και την κτίση – “ιδού καινά ποιώ τα πάντα”!

Καινός = νέος. Τους ταιριάζει.
Κενός = άδειος. Μόνο ο Τάφος του Κυρίου μπορεί να είναι έτσι, όχι οι ψυχές των ανθρώπων.

*Ο Παναγιώτης Ασημακόπουλος είναι δρ Θεολογίας, καθηγητής στο Πρότυπο Λύκειο Ηρακλείου.

Διαβάστε, παρακαλώ, επίσης:

Θύρα 7 και Θύρα του Μνημείου 

Διάλογος Active Member και Ιησού Χριστού
Ο Μπαγάσας του Νικόλα του Άσιμου (και ο ίδιος ο Άσιμος)
Ένα μυστήριο που μας κυνηγάει από παιδιά
"Δε μας παρατάς με το Γέροντα!!" - Η έφηβη & ο άγιος: μια ιστορία για την αγάπη, το σεβασμό και την αιωνιότητα 

«Ου προσκυνούμεν!»: οι άγιοι Τρεις Παίδες του Μεγάλου Σαββάτου

Οι άγιοι αναρχικοί 
Κάτι τύποι με μαύρα που ζουν στον κόσμο τους...
"Νεκρός για τον κόσμο" τι σημαίνει;
Άντε και πίστεψα - τώρα τι κάνουμε;
Ο νέος που καταράστηκε το Θεό
Επιστολή προς τους αδελφούς μας Ινδιάνους  
Ο πολιτισμός της νεκροκεφαλής
Νεκροκεφαλές - Κρανία - Σκέλεθρα...

Η Παναγία: Εμπνέει τους πιστούς μέσα από τα μυστήρια της Εκκλησίας και αγκαλιάζει κάθε ανθρώπινη ανάγκη με μητρική στοργή

Απαρχή

Η Παναγία κατέχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά της Ορθόδοξης παράδοσης, τιμώμενη αμέσως μετά την Αγία Τριάδα. Η ζωή και η παρουσία της δεν αποτελούν απλώς ιστορική ανάμνηση αλλά ζωντανό ευαγγελισμό. Εμπνέει τους πιστούς μέσα από τα μυστήρια της Εκκλησίας και αγκαλιάζει κάθε ανθρώπινη ανάγκη με μητρική στοργή. 

Τα πρόσωπά της στα εικονίσματα, τα δάκρυα στα μάτια των πιστών, η προσευχή στις δύσκολες στιγμές, όλα μαρτυρούν έναν διαρκή διάλογο αγάπης. Στο πρόσωπό της καθρεφτίζεται η ταπείνωση και η δόξα, η σιωπή και η δύναμη, ο ουρανός που έγινε γέφυρα προς τη σωτηρία. 

Με τον π. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλο, πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Μητροπόλεως Φθιώτιδος.

 

Απαρχή:

Σεμινάρια Θεολογίας, Πατρολογίας, Τυπικού και πολλών άλλων: https://aparchi.gr/theologika-seminaria/  

Βρείτε τα βιβλία των εκδόσεών μας και πολλά άλλα στο ηλεκτρονικό μας κατάστημα (e-shop): https://eshop.aparchi.gr/ ------------------------------------------------ 

Facebook:   / info.aparchi   Instagram:   / aparchi.gr   

Ιστοσελίδα: https://aparchi.gr/ Viber: https://invite.viber.com/?g2=AQAYaQYh... 

WhatsApp: https://chat.whatsapp.com/LnF3mNychj4...

Της Τυρινής & των Πρωτοπλάστων

 

 

Ένα κλικ αγάπης, ορθόδοξης αυτοσυνειδησίας & πνευματικής προετοιμασίας στα παρακάτω, παρακαλώ, αδελφοί:

Κυριακή της Τυρινής: από την εξορία των Πρωτοπλάστων στο γάμο με τον ουράνιο Νυμφίο 

Συγχώρηση, αυθεντική νηστεία & ουράνιοι θησαυροί (το ευαγγέλιο της Κυριακής της Τυρινής): από την καρδιά της διδασκαλίας του Κυρίου μας

Κληρονομείται το προπατορικό αμάρτημα; Γιατί να πληρώνω εγώ τα λάθη των Πρωτοπλάστων;

Τελείωση και πτώση: Αποτυχία θέωσης και όχι υπακοής

Όλοι οι Xριστιανοί είναι καλεσμένοι για συμβασιλείς του Χριστού

Η σχέση των Πρωτοπλάστων με τα υπόλοιπα δημιουργήματα του Θεού

Το κλειδί του χαμένου Παραδείσου 

Η πτώση και η επιστροφή τών πρωτοπλάστων (αφήγηση) 

Συνέπειες της πτώσεως του ανθρώπου

Εσπερινός της Συγνώμης, η τελευταία στιγμή της Αποκριάς (& η πρώτη της Μ. Σαρακοστής)... 

Ο παπάς και οι μασκαράδες...

ΤΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ (μια Θεολογική θεώρηση)

Η θρησκεία της χαράς - Γελαστοί άγιοι

"Μαγεία! Ευλογία! Μέθη!": Η εξομολόγηση ενός μοναχού

Αν δεν είχε γίνει το προπατορικό αμάρτημα, θα ερχόταν ο Χριστός;

ΘΗΣΑΥΡΙΖΕΤΕ ΘΗΣΑΥΡΟΥΣ ΕΝ ΟΥΡΑΝΩ 

Καλή Μεγάλη Σαρακοστή - Καλή Ανάσταση!

Εικ. Ο Προπάτωρ Αδάμ & η Προμήτωρ Εύα (οι Πρωτόπλαστοι) ως άγιοι της Εκκλησίας μας (από εδώ), αφού σώθηκαν με την κάθοδο του Κυρίου στον Άδη και την ανάστασή Του. Γιορτάζονται την Κυριακή των Προπατόρων, για την οποία δείτε εδώ, ενώ μνημονεύονται και την Κυριακή πριν τα Χριστούγεννα.