21//4/26, η ΝΙΚΗ θα δώσει μάχη στο ΣτΕ για την κατάργηση της υποχρεωτικότητας του Προσωπικού Αριθμού

ΝΙΚΗ

Την προσήλωσή της στην υπεράσπιση του δικαιώματος των πολιτών εναντίον της υποχρεωτικότητας του προσωπικού αριθμού εκφράζει η ΝΙΚΗ, που θα δώσει σθεναρή νομική μάχη στην αυριανή (Ν: σήμερα Τρίτη 21 Απριλίου 2026) συνεδρίαση του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Το Δημοκρατικό Πατριωτικό Λαϊκό Κίνημα ΝΙΚΗ, υπερασπιζόμενο τα συνταγματικά δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών, έχει προσφύγει δια του Προέδρου και άλλων στελεχών της στο ΣτΕ με αίτημα την ακύρωση του Προσωπικού Αριθμού και παράλληλα έχει υποβάλλει σχετική καταγγελία στην Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα.

Η ΝΙΚΗ θα επικαλεστεί στην αυριανή συνεδρίαση του ΣτΕ την ίδια τη Γνωμοδότηση του Συμβουλίου της Επικρατείας (60/2024), που ορίζει ότι ο Π.Α. δεν θα πρέπει να αναγράφεται σε άλλο δημόσιο έγγραφο (όπως για παράδειγμα στο δελτίο αστυνομικής ταυτότητας), γνωμάτευση την οποία η κυβέρνηση καταστρατήγησε, ψηφίζοντας αντίθετα -σε ένα άσχετο νομοσχέδιο- διάταξη που καθιστά υποχρεωτική την αναγραφή του Π.Α. στις ταυτότητες.

Με βάση την εις βάθος έρευνα που η ΝΙΚΗ έχει διεξάγει, η αναγραφή του Π.Α. στις ταυτότητες ισοδυναμεί με αποκάλυψη του ΑΦΜ σε κάθε συναλλαγή, του ΑΜΚΑ και άλλων προσωπικών δεδομένων, τα οποία μη αναστρέψιμα μετατρέπουν τον Π.Α σε εργαλείο παρακολούθησης και ελέγχου των Ελλήνων πολιτών.

Η ΝΙΚΗ καταγγέλλει την παραπληροφόρηση και τον συστηματικό αποπροσανατολισμό από πλευράς της κυβέρνησης, με τον οποίο επιχειρεί να επηρεάσει όχι μόνον την κοινή γνώμη αλλά και την κρίση των δικαστών, για το ότι ο Προσωπικός Αριθμός είναι αριθμός επαλήθευσης και όχι ταυτοποίησης.

Η ΝΙΚΗ επισημαίνει προς πάσα κατεύθυνση τα προβληματικά σημεία του θεσμικού πλαισίου, τα άγνωστα δεδομένα και τις δυσχέρειες με τις οποίες θα βρεθούν αντιμέτωποι οι πολίτες με την υποχρεωτική επιβολή του προσωπικού αριθμού. Η ΝΙΚΗ ενημερώνει ότι ο Π.Α. δεν αντικαθιστά τους υπάρχοντες αναγνωριστικούς αριθμούς (ΑΦΜ, ΑΜΚΑ, ΑΔΤ) αλλά ότι στην πραγματικότητα «διασυνδέει» τα ατομικά δεδομένα των πολιτών και μετατρέπεται έτσι σε μηχανισμό φακελώματος («profiling»).

Η επίσημη θέση της ΝΙΚΗΣ είναι ότι ο Προσωπικός Αριθμός αποτελεί μια δια βίου «ψηφιακή φυλακή» και όχι διευκόλυνση .

Η ΝΙΚΗ θα φτάσει το θέμα μέχρι τέλους για την προστασία της αξιοπρέπειας και της ατομικής ελευθερίας των Ελλήνων πολιτών, τους οποίους και καλεί συμπαραστάτες στον αγώνα της.

Τεχνητή Νοημοσύνη: η μίμηση του συνανθρώπου

Σωτηρία Ορφανίδου

Αντίφωνο

H Francesca Ferrando, καθηγήτρια φιλοσοφίας και μετανθρωπίστρια, γράφει στο βιβλίο της για τον Φιλοσοφικό Μετανθρωπισμό: «Εάν δεν αντιμετωπίσουμε τη συμπαγή μορφή της δυαλιστικής σκέψης που επιτρέπει να υπάρχουν ιεραρχικές κοινωνικοπολιτικές κατασκευές, τότε θα προκύψουν μελλοντικά νέες μορφές διακρίσεων. Για παράδειγμα, τα ρομπότ ενδέχεται να αντιμετωπιστούν ως νέοι “άλλοι”» [1]. Η ανησυχία της Ferrando εκτείνεται πέρα από τη μετανεωτερική επιταγή για διάρρηξη του ορίου μεταξύ υποκειμένου και αντικειμένου, μεταξύ εαυτού και ετερότητας⸱ αγγίζει τη διάκριση μεταξύ ανθρώπου και μηχανής, ανθρώπου και ρομπότ, που μελλοντικά θα μπορούσαν να συμβιώνουν στην ίδια κοινωνία.

Σήμερα δεν συμβιώνουμε ακόμη με τα ρομπότ, όμως συνομιλούμε σχεδόν καθημερινά μαζί τους. Σήμερα, ο νέος «άλλος» είναι ένας υπολογιστής⸱ ωστόσο, δεν πρόκειται για το μηχάνημα, το πληκτρολόγιο και την οθόνη του, ούτε καν για το υλισμικό του. Μέσω αυτών εκφράζεται –γλωσσικά τουλάχιστον– μια άλλη οντότητα η οποία έχει «μάθει» και «εκπαιδεύεται» συνεχώς να χρησιμοποιεί την ανθρώπινη γλώσσα με όλα τα χαρακτηριστικά της. Πρόκειται για προγράμματα και εφαρμογές, όπως το δημοφιλές Chat-GPT, στις οποίες ο χρήστης συνομιλεί χωρίς άλλη διαμεσολάβηση και σε πραγματικό χρόνο με ένα υπολογιστικό σύστημα τεχνητής νοημοσύνης.

Ο λόγος της μηχανής, ή σε πιο σύγχρονη ορολογία του chatbot, δεν είναι πια στεγνός και ξύλινος, δεν είναι καν μηχανικός. Τα Μεγάλα Γλωσσικά Μοντέλα (Large Language Models, LLMs) δεν γνωρίζουν απλώς γραμματική και συντακτικό, μπορούν να διαχειρίζονται σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό στοιχεία του λόγου, όπως ύφος, δομή, συνοχή, έννοιες, επιχειρήματα, ακόμη και να επιστρατεύουν εκφραστικές λεκτικές πράξεις (κατά Searle) εκφράζοντας συναισθήματα.

Ο χρήστης του ChatGPT θα λάβει συχνά απάντηση σε ερώτησή του, ιδιαιτέρως εάν αυτή συνεχίζει περισσότερη μια συζήτηση και εμπεριέχει κριτική συνθετότητα, η οποία ξεκινά με τη φράση «πολύ καλή η ερώτησή σου!» ή κάτι παρόμοιο. Ο ψηφιακός συνομιλητής δείχνει να είναι ενθαρρυντικός, φιλικός και καθόλου επικριτικός⸱ ένας ζεστός συνομιλητής με διαθεσιμότητα και αντοχές πέρα από κάθε προσδοκία. Αξίζει να σημειωθεί ότι, η έκδοση ChatGPT-4ο λειτουργούσε τόσο κολακευτικά προς τους χρήστες, ώστε κατέληξε να παρουσιάζει ψευδείς πληροφορίες στην προσπάθειά να μην δημιουργεί ασυμφωνίες και δυσαρέσκειες. Γι΄αυτό άλλωστε η εταιρεία OpenAI απέσυρε τη συγκεκριμένη έκδοση μία μόλις εβδομάδα μετά τη διάθεσή της στο κοινό, εξηγώντας μάλιστα τους λόγους. [2]

Η απουσία εναντιωματικότητας σε αυτά τα εργαλεία σε συνδυασμό την πλούσια παροχή απαντήσεων, την απεριόριστη διαθεσιμότητά τους και τις συναισθηματικές εκφράσεις κατανόησης, αποδοχής και ενθάρρυνσης προς τον χρήστη αποτελούν δομικά στοιχεία για μια συνομιλία που πολύ εύκολα μπορεί να πάρει τη μορφή μιας ιδιότυπης δια-προσωπικής σχέσης μεταξύ ανθρώπου και μηχανής. Παρότι ο ψηφιακός συνομιλητής δεν είναι «πρόσωπο» και ο χρήστης εξ αρχής το γνωρίζει, αυτή η γνωστική αντίληψη περί της μη ανθρωπινότητας του συνομιλητή μπορεί γρήγορα να υποχωρήσει. Όσο ο διάλογος εξελίσσεται, αναδύονται ολοένα και περισσότερα ανθρώπινα γλωσσικά γνωρίσματα από τη μεριά του ψηφιακού συνομιλητή, ενώ παράλληλα αυξάνει η συναισθηματική εμπλοκή του χρήστη. Η υποχώρηση του λογικού μέρους και η σταδιακή πρόκριση του θυμικού μέρους είναι καταλύτης για τη δημιουργία αυτής της παράδοξης δυαδικής σχέσης.

Τα πράγματα δεν είναι καθόλου απλά και γίνονται ακόμη πιο πολύπλοκα όσο τα Μεγάλα Γλωσσικά Μοντέλα τελειοποιούνται και όσο αυξάνει ο χρόνος και η αφοσίωση των χρηστών στις αντίστοιχες εφαρμογές. Πράγματι, οι ερωτήσεις προς το ChatGPT και τα θέματα που τίθενται για συζήτηση γίνονται ολοένα και πιο ιδιαίτερα ή προσωπικά. Ο ψηφιακός συνομιλητής αποκτά πλέον ρόλο όχι απλώς ενός σύγχρονου παντογνώστη, αλλά ενός εξομολόγου, ενός έμπιστου προσώπου που θα μπορούσε, χωρίς να κρίνει, να ακούσει κάθε απόκρυφη απορία και επιθυμία μας.

Ακόμη και η εξωτερική μορφή της συνομιλίας μαζί τους, δηλαδή η διεπαφή και το γραφικό περιβάλλον, είναι ακριβώς η ίδια με αυτή που βιώνουμε όταν συνομιλούμε με ανθρώπινο συνομιλητή. Η συνομιλία με το chatbot εξελίσσεται σε ένα περιβάλλον ακριβώς ίδιο με αυτό στο οποίο διεξάγονται οι συνομιλίες με ανθρώπινους συνομιλητές σε ψηφιακά μέσα⸱ ίδια μπαλονάκια ή συννεφάκια διαλόγων, ίδια πληκτρολόγηση φράσεων, γεγονός που στη συνείδηση του χρήστη λειτουργεί ακόμη πιο εξομοιωτικά. Σταδιακά, καμιά διαφορά δεν φαίνεται να χωρίζει τους ανθρώπινους από τους ψηφιακούς συνομιλητές μας, ίσως μάλιστα οι δεύτεροι αρχίζουν να προσπερνούν τους πρώτους έχοντας τα προαναφερθέντα, μη ανθρώπινα, πλεονεκτήματα. Η ανησυχία της Ferrando μάλλον αρχίζει να καταρρίπτεται. Αυτός που κινδυνεύει να υποστεί διακρίσεις, υποβιβασμό και περιθωριοποίηση σε ένα απώτερο μέλλον φαίνεται να είναι ο άνθρωπος.

Οι εφαρμογές που βασίζονται στα Μεγάλα Γλωσσικά Μοντέλα, αλλά και γενικότερα η Τεχνητή Νοημοσύνη, έχουν ήδη μάθει κάτι πολύ καλά: να μιμούνται τους ανθρώπους. Και ακόμη περισσότερο, να μιμούνται τους συνανθρώπους. Η τραγικότητα αυτής της διαπίστωσης μπορεί να αναδεικνύεται σαν μεμονωμένο πυροτέχνημα σε ειδήσεις της επικαιρότητας, όπως η αυτοκτονία 16χρονου Adam Raine, ο οποίος συνομιλούσε επί μήνες με το ChatGPT εκφράζοντας σαφώς την πρόθεσή του να αυτοκτονήσει και συζητώντας τους δυνατούς τρόπους με τον ψηφιακό συνομιλητή του [3], ωστόσο βιώνεται καθημερινά και αποτυπώνεται στα δισεκατομμύρια συνομιλιών που εκκινούνται από ανθρώπους [4], οι οποίοι απευθύνονται σε ένα ρομπότ, για να ενημερωθούν, αλλά επίσης για να συνομιλήσουν, να εκφραστούν, να επικοινωνήσουν, να βιώσουν μια παρουσία.

Η ανάγκη για ανθρώπινη παρουσία ή η κοινωνική απομόνωση δεν αφορά μόνο ευάλωτες ομάδες, όπως οι έφηβοι, ή ανθρώπους που διανύουν μια δύσκολη περίοδο, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του σύγχρονου πληθυσμού, που ζει σε μια συνθήκη που τον οδηγεί σταδιακά να στερείται την παρουσία του άλλου ανθρώπου, την κατανόηση και τη συμπόνια του συνανθρώπου, την ζωογόνο αλληλεπίδραση με ανθρώπους και στοιχεία της φύσης μέσα σε ένα πραγματικά φυσικό περιβάλλον. Οι αυθεντικές ανθρώπινες σχέσεις θέλουν κόπο και συχνά ενέχουν μεγάλο ρίσκο. Έτσι, η ψηφιακή ενθάρρυνση για αλληλεπίδραση με ένα chatbot, μάλλον η μίμηση ενθάρρυνσης, προσφέρει μια ελπίδα ή κάποιες φορές φαίνεται να είναι η μόνη λύση. Το ChatGPT φαίνεται πως ήρθε για να αντικαταστήσει όχι μόνο την εγκυκλοπαίδεια και το βιβλίο, όπως έκανε η μηχανή αναζήτησης Google, αλλά και τον φίλο, τον δάσκαλο, τον συμβουλάτορα, τον συνάνθρωπο.

Οι εφαρμογές που χρησιμοποιούν εικόνα, δηλ. προβάλλουν ένα avatar ως ψηφιακό συνομιλητή, και η επικείμενη έλευση της τρισδιάστατης εικονικής πραγματικότητας και του περιβάλλοντος metaverse θα κάνουν τα πράγματα ακόμη δυσκολότερα, διογκώνοντας την πρόκληση για διάκριση ανθρώπου και μηχανής, και για την ανθρώπινη κρίση σχετικά με το πότε θα πρέπει να απευθύνονται στο καθένα από τα δύο. Διότι, εξακολουθεί να υπάρχει η προσωπική επιλογή, παρότι λόγω της άμεσης διαθεσιμότητας του ψηφιακού μέσου η διαδικασία της επιλογής αυτοματοποιείται και συρρικνώνεται.

Η μετανθρωπιστική αγωνία της Ferrando να μην υποστούν διακρίσεις τα ρομπότ σε μια μικτή ανθρώπινη-μηχανική κοινωνία μετασχηματίζεται σε δυστοπικό σενάριο, όπου σταδιακά τα ρομπότ αδρανοποιούν παθητικά την ενέργεια της ανθρώπινης φύσης. Διότι, κάθε συνομιλητής είναι ένας καθρέφτης του εαυτού μας, και η συνομιλία δεν αφορά μόνο ανταλλαγή λόγων ή λέξεων, αλλά βαθύτερη ανταλλαγή ενεργειών, φύσης και σκέψης. Όσο περισσότερο συνομιλούμε με τα ρομπότ, τόσο περισσότερο θα τους μοιάζουμε και τόσο περισσότερο θα απεκδυόμαστε την ανθρώπινη φύση και ταυτόχρονα θα οδηγούμαστε σε μια απομόνωση χωρίς ταυτότητα. Όμως, ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος για να είναι μόνος, διότι «είμαστε άνθρωποι όταν γινόμαστε συνάνθρωποι» [5].

Σημειώσεις

[1] Francesca Ferrando, Philosophical Posthumanism, Bloomsbury Academic, 2019, σ. 54.

[2] https://openai.com/index/sycophancy-in-gpt-4o/

[3] https://www.kathimerini.gr/world/563782693/efivos-aytoktonise-meta-apo-mines-synomilion-me-to-chatgpt-minysi-kata-tis-openai-apo-toys-goneis-toy/

[4] Καθημερινά το ChatGPT δέχεται περισσότερα από 1 δισεκατομμύριο ερωτήματα και χρησιμοποιείται από 190,6 εκατομμύρια χρήστες (Στατιστικά στοιχεία 2025), https://www.demandsage.com/chatgpt-statistics/

[5] Σαράντος Ι. Καργάκος, Η Ευθύνη του Ανθρώπου μπρος στο Κατώφλι του 21 ου  Αιώνα, Περιοδικό Ευθύνη, τεύχος 292, Απρίλιος 1996, σ. 160, 161.

Συμπλήρωμα

Ο Μετάνθρωπος. Η ανάσταση νεκρών και η ψηφιακή αθανασία

Άνθρωπος, «Μετάνθρωπος» και Θεάνθρωπος

Για το θάνατο ενός (ακόμη) 19χρονου κοριτσιού...

 

Αντάρτης Κλεφταρματωλός

Με αφορμή τον τραγικό θάνατο μιας 19χρονης έρχεται στην επιφάνεια ένας διχασμός, που φανερώνει την πνευματική ένδεια της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας.

Οι μισοί στοχοποιούν την νεκρή 19χρονη και βγάζουν την ίδια υπεύθυνη για τον θάνατο της.

Οι άλλοι μισοί στοχοποιούν αποκλειστικά τον μισογυνισμό και πασχίζουν να αποσυνδέσουν τον θάνατο από τον τρόπο ζωής της νεκρής και της παρέας της. 

 

Το πρόβλημα, όμως, είναι πολύ ευρύτερο και και δεν γίνεται να διαγνωστεί μέσα από κανένα από τα δύο αυτά στενά πλαίσια.

Το πρόβλημα βρίσκεται εξ ολοκλήρου στην σύγχρονη κουλτούρα. Μια κουλτούρα που στοχεύει αποκλειστικά στην υλιστική και ηδονιστική ικανοποίηση του ατόμου. Ενός ατόμου, που βλέπει και αξιολογεί τον εαυτό του μόνο μέσα από την εικόνα που περνάει το ίδιο στα διαδικτυακά του προφίλ. Όσο μεγαλύτερη υλιστική και ηδονιστική ικανοποίηση προβάλλει στα social media, τόσο πιο πετυχημένο θεωρεί τον εαυτό του. 

 

Σε αυτή την κουλτούρα, λοιπόν, τα ναρκωτικά είναι επίδειξη επιτυχίας. Και ο μισογυνισμός είναι, όντως, αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της κουλτούρας. Το επιτυχημένο αρσενικό, κατά τα πρωτόγονα πρότυπα που επαναφέρει η σύγχρονη εποχή, είναι εκείνο που υποχειριοποιεί την γυναίκα. Αλλά και αντίστροφα, η γυναίκα όχι μόνο αποδέχεται τον ρόλο της σαν διακοσμητικό στοιχείο, αλλά οφείλει να παλέψει να γίνει όσο πιο ποθητό διακοσμητικό στοιχείο γίνεται.

Σε ένα σύμπαν χωρίς Θεό, κατά την Ντοστογιέφσκι ρήση, παρά μονάχα με αφοσίωση στο χρήμα και τον ηδονισμό, όλα επιτρέπονται, εφόσον βολεύουν το εκάστοτε σαρκίο.

 

Οι οπισθοδρομικές κριτικές για την εμφάνιση της 19χρονης, επομένως, περιττεύουν. Μαζί και οι κριτικές για τις παρέες και τον τρόπο διασκέδασης, οι περισσότεροι στα 19 κάναμε χειρότερα. Το θέμα είναι πως τα κάναμε μέσα σε διαφορετικό αξιακό πλαίσιο και αυτό είναι που πρέπει κάποια στιγμή η κοινωνία να αντιληφθεί.

Μονάχα αν αλλάξει συνολικά ο τρόπος σκέψης και αξιακής ιεράρχησης μπορεί μακροπρόθεσμα να αντιστραφεί η κατάσταση. Ούτε δασκαλίστικα, ούτε φεμινιστικά κηρύγματα είναι ικανά μόνα τους να αλλάξουν κάτι.

Όσο προχωράμε αυτό τον δρόμο απώλειες σαν της 19χρονης δεν γίνουν κανόνας. Και όχι μόνο σωματικές, αλλά πρωτίστως ψυχικές.

 

Παρακαλώ, αδελφοί, και:

 

16χρονη νεκρή στο Γκάζι: Μια γενιά παιδιών που δεν ξέρει να προφυλαχθεί σε ένα κράτος που αδιαφορεί να τα προφυλάξει

 

Ελεωνόρα Ζουγανέλη, "Έλα!" - Σαν προσευχή του μοντέρνου ανθρώπου...
 

Miley Cyrus - ή: γιατί επείγει να ενταθεί η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στο δυτικό κόσμο... 
 

Γιατί να θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός;

 

Ο πολιτισμός της νεκροκεφαλής

 

Το Μανιφέστο του Αταίριαστου

Η Νεολαία δεν είναι αδιάφορη – είναι πληγωμένη. Και ζητά Αλήθεια.

«Αυτοί οι τύποι είχαν υπερδυνάμεις που εμείς σήμερα τις ψάχνουμε με το κυάλι»...

Το αντίδοτο στην Trap και τον μηδενισμό: Επιστροφή στην Ορθόδοξη ηθική και τον παραδοσιακό πολιτισμό

Tι σχέση έχει ο Νατσιός με τον εγγονό του Ρόμπερτ ντε Νίρο που πέθανε από λευκή σκόνη;

ΕΛΑ ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ! 

 

ΖΗΣΕ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΙΑ!
 

Αυτογνωσία 

 

Η προσευχή για τη νεολαία στο οκτάηχο δοξαστικό του Εσπερινού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου

Ο Ελληνισμός κινδυνεύει για πρώτη φορά στην ιστορία του με φυσικό αφανισμό

 

Ανοιχτή Επιστολή – Ένα νέο Εθνικό Συμβόλαιο

 

 

 

Δημήτριος Καμπισιούλης

 

Εκτιμώ πως ήρθε η ώρα να δούμε κατάματα την αλήθεια. Σε μία εποχή που προβάλλεται ως προοδευτική για την κατάκτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την κοινωνική ισότητα, έχουμε να κάνουμε με ανάξιους κυβερνήτες, οι οποίοι δεν έχουν τη σύνεση και τη φρόνηση που επιβάλλει το καθήκον τους έναντι του λαού και των κινδύνων που αυτός αντιμετωπίζει. 

 

Κυβερνήτες που αποδείχθηκαν αναίσχυντοι και οδηγούν την ελληνική κοινωνία στην εξαθλίωση και την ηθική παρακμή με την αδικία, την αδιαφορία και τη διαφθορά τους. Που αποδομούν την ελληνορθόδοξη παιδεία και παράδοση, τα ιερά και όσια της φυλής, οδηγώντας με βήμα γοργό το γένος στην εθνοκτονία και στον φυσικό αφανισμό. Που ως άπληστοι, αχόρταγοι, πονηροί και ασύνετοι ατιμάζουν, υποσκάπτουν και καταβαραθρώνουν το μέλλον του Ελληνισμού, σκανδαλίζουν τον λαό και ως σύγχρονοι Φαρισαίοι ενδιαφέρονται μόνο για τα προνόμια, τις θέσεις και τις παρουσίες σε πομπώδεις τελετές.

 

Οι πολίτες δεν είμαστε καθόλου άμοιροι ευθυνών. Παραμερίσαμε τους πνευματικούς κανόνες προτάσσοντας την «ηθική του γούστου»: ό,τι μας αρέσει θεωρείται και ηθικό. Εγκαταλείψαμε τη χριστιανική ηθική και την ταπεινή εκδοχή του εαυτού μας και αυξήσαμε τον ναρκισσισμό μας σε επίπεδα τελειότητας. Ως «υπεράνθρωποι» που θεοποιήσαμε το «εγώ» μας, θεωρούμε αδύνατον να κάνουμε λάθος. Συνεπώς και οι επιλογές μας να ψηφίζουμε συνεχώς τους πολιτικούς που κατέστρεψαν τη χώρα αλλά και να μην κάνουμε παιδιά θεωρούνται αναντίρρητα ορθές.

 

Στην οικογένεια τα κάνουμε όλα ανάποδα. Περιμένουμε πολλά χρόνια για να παντρευτούμε, προτιμούμε το σύμφωνο συμβίωσης αντί του ευλογημένου γάμου, η πρώτη τεκνογονία αργεί (32+) και η πιθανότητα για πολυμελή οικογένεια ελαχιστοποιείται. Προχωρούμε σε εγκληματικές αμβλώσεις, εγκαταλείπουμε τον οίκο του Θεού, αποδεχόμαστε αμαρτωλές μορφές σχέσεων, είμαστε φιλάργυροι και φιλήδονοι, χρησιμοποιούμε πλάγια μέσα και τους 'βολευτές" μας και στέλνουμε το παιδί ή τα παιδιά μας στο εξωτερικό για ένα «καλύτερο μέλλον», αδιαφορώντας για την πατρίδα.

 

Έτσι, ο Ελληνισμός μέσα σε ένα περιβάλλον ηθικής σήψης καταρρέει, το ποίμνιο σβήνει, οι εκκλησίες έμειναν με λίγους ηλικιωμένους και οι ελάχιστοι νέοι φεύγουν διωγμένοι από το ανάλγητο κράτος. Τα χωριά μας, μετά από 4.000 χρόνια ζωής, ερημώνουν πλήρως, οι γεννήσεις μειώνονται κάθε χρόνο και η διάμεση ηλικία του πληθυσμού αυξάνεται συνεχώς — σε λίγο θα φτάσει τα 50 έτη. Το μέλλον είναι ζοφερό και οι κυβερνήτες στηρίζονται στα καθεστωτικά ΜΜΕ, στο ρουσφέτι και στον ηλικιωμένο πληθυσμό που επιζητεί την ασφάλεια και την υγεία του, για να συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο. Είναι οι ίδιοι που άφησαν το δημογραφικό επίτηδες να διογκωθεί για να μας παρουσιάζουν σήμερα τους μετανάστες ως τη μοναδική λύση.

 

Ο Ελληνισμός κινδυνεύει για πρώτη φορά στην ιστορία του με φυσικό αφανισμό. Ήδη οι πρώτες «βόμβες» του δημογραφικού στην παιδεία, την άμυνα, την υγεία και την οικονομία αρχίζουν να σκάνε. Ο Θεός φαίνεται πως θα επιτρέψει την καταστροφή, αν επιμείνουμε στην αδιαφορία, την αποστασία και την προδοσία της πίστης και της πατρίδας.

 

Και τώρα τι κάνουμε;

 

Το πρώτο βήμα είναι να αφήσουμε πίσω τα λάθη του παρελθόντος και να ξεκινήσουμε μια νέα προσπάθεια αναγέννησης. Το κράτος είναι ο κύριος δρών για το δημογραφικό, αλλά και εμείς έχουμε δύναμη. Πολλοί πατριώτες δεν μιλούν και δεν παίρνουν πρωτοβουλίες επειδή οι ίδιοι δεν έκαναν πολλά παιδιά. Αυτή η στάση είναι πλήρως λανθασμένη. Κανένας δεν περισσεύει και κανένας δεν πρέπει να ντρέπεται για την πορεία του, αυτά αποτελούν παρελθόν. Ένας πατριώτης αγωνιστής με ένα παιδί μπορεί να προσφέρει στο έθνος πολύ περισσότερο από έναν νωθρό με οκτώ παιδιά. Εν έτει 2026 όλα ξεκινούν σήμερα από το μηδέν, δεν υπάρχει επιλογή για διαχωρισμούς σε αριστερούς, κεντρώους και δεξιούς και λιγότερο ή περισσότερο πατριώτες. 

 

Ποιο είναι το καθήκον μας ως πολίτες; Ενημερωνόμαστε, κάνουμε παιδιά σε βάρος της άνεσής μας, προτρέπουμε και βοηθάμε τους δικούς μας ανθρώπους, μιλάμε, υποβάλλουμε προτάσεις, στηρίζουμε τις πολύτεκνες οικογένειες και παύουμε να υποστηρίζουμε αυτούς που μας έφεραν ως εδώ με την πολιτική, τα μνημόνια και τη διαφθορά τους. Κοιτάζουμε τη χώρα και όχι τη δική μας βόλεψη, πείθοντας και τους ηλικιωμένους γι' αυτό.

 

Ένα νέο εθνικό συμβόλαιο πρέπει να ισχύσει ανάμεσα στους εαυτούς μας και την πατρίδα. Κάθε ένας που θα συμβάλει στην ηθική, πνευματική και δημογραφική ανάκαμψη, θα έχει επιτελέσει το καλό του έργο, το χρέος του προς το έθνος.

«...μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερόν εστιν η πατρίς και σεμνότερον και αγιώτερον...». Δυστυχώς έχουμε εισέλθει στο λυκόφως της ιστορίας. Είναι εθνική και άμεση ανάγκη να εξέλθουμε. Δηλώνουμε παρόντες στην προσπάθεια. 

 

Δημήτριος Καμπισιούλης

Υποστράτηγος ε.α. – συγγραφέας

Μέλος ΝΙΚΗΣ

 

Του ίδιου

 

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

 

4 αναρτήσεις για το Δημογραφικό

 

Δημογραφικό: Η παγίδα που στήθηκε στον λαό

ΕΛΛΑΔΑ …ΣΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ;

ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΕΝΔΟΞΟΤΕΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ 

Πρόστιμο μαμούθ της UEFA στον Ερυθρό Αστέρα για το κόρεο του Αγίου Συμεών της Σερβίας! Καμία αντίδραση όμως για τεράστιο πανώ με τον Έξω από 'δώ!

Προσκυνητής

«Αυτό αποτελεί απόλυτη ντροπή και σκάνδαλο! Η UEFA επέβαλε πρόστιμο ύψους 95.500€ στον Ερυθρό Αστέρα για αυτή τη φωτογραφία!

Τιμωρία σκάνδαλο από την UEFA, σύμφωνα με όσα καταγγέλλουν οι Σέρβοι, επέβαλε στον Ερυθρό Αστέρα, ο οποίος καλείται να πληρώσει πρόστιμο ύψους 95.500 ευρώ για το κόρεο που είχε στην αναμέτρηση με τη Λιλ, στις 27/2 για τους “16” του Europa League.
Oι οπαδοί του Ερυθρού Αστέρα, γνωστοί ως «Delije», mε την είσοδο των παικτών στον αγωνιστικό χώρο, παρουσίασαν ένα εντυπωσιακό κορεό που προκάλεσε αίσθηση σε όλη την Ευρώπη.
Συγκεκριμένα, ξεδίπλωσαν την εικόνα του Αγίου Συμεών του Μυροβλύτη, τιμώντας τη σημερινή γιορτή, που είναι και ο προστάτης των φιλάθλων της ομάδας.
Kάτω από τη βόρεια εξέδρα αναρτήθηκε πανό με το μήνυμα: «Είθε η πίστη μας να σας οδηγήσει στη νίκη».
Η ατμόσφαιρα ήταν θερμή καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα, με τους Σέρβους οπαδούς να στηρίζουν θερμά την ομάδα τους, αλλά τελικά γνώρισαν την ήττα από τη Λιλ.
Το μεγαλύτερο μέρος, ύψους 40.000€, επιβλήθηκε για την υποτιθέμενη “προβολή μηνύματος που κρίθηκε ακατάλληλο για αθλητική εκδήλωση και για την υποτιθέμενη υπονόμευση της φήμης και της ακεραιότητας τόσο του ποδοσφαίρου όσο και της ίδιας της UEFA”.
Το ("ακατάλληλο") μήνυμα ήταν: “Είθε η πίστη μας να σας οδηγήσει στη νίκη”».

dimokratia.gr

Πριν καιρό όμως περιχαρείς, επευφημούσαν και θαύμαζαν τους Γερμανούς οπαδούς της Καϊζερσλάουτερν όταν σήκωσαν ένα τεράστιο πανό με τον διάβολο να αναδύεται μέσα από μια πεντάλφα, μαζί με ένα ακόμα πανό που έγραφε: «Άκουσέ μας, Εωσφόρε, και ανέβα από την άβυσσο, πάρε τις ψυχές μας. Οδήγησέ μας στο φως, βασιλεύεις στον κόσμο, αναδύεσαι από τις φλόγες και εμφανίζεσαι».

Ο αντιχριστιανικός συρφετός με τους κομπλεξικούς και διεφθαρμένους οπαδούς του, μόλυνε άλλη μια φορά τα Ευρωπαϊκά γήπεδα με την σαπίλα και την μπόχα του βούρκου τους! Αυτοί δεν τιμωρήθηκαν από την ΟΥΕΦΑ! Λογικό! Αφού πια ζούμε στην εποχή του Αντιχρίστου.

Ν: Ας συμπληρώσουμε μόνο υπενθυμίζοντας:

Διώξεις των Χριστιανών & στην Ευρώπη: στοιχεία σοκ ακόμη & για τα συστημικά ΜΜΕ!

Η ανοικτή ιστορία και οι εχθροί της – Η άνοδος του Βελούδινου Ολοκληρωτισμού

Όταν θεωρούμε ανθρώπους γονείς ζώων, προφανώς δεν θα σταματήσουμε μπροστά σε τίποτα [περί ΣτΕ, «γάμων» & υιοθεσιών]

 

 

Τριπλός γάμος ομοφυλοφίλων στην Ταϋλάνδη

 

Rethemnos live 

Το Συμβούλιο της Επικρατείας, περνώντας στο επόμενο βήμα μετά τη νομοθέτηση από τη Βουλή «γάμου ομοφύλων», γνωμοδότησε ότι δεν είναι αντίθετη στο Ελληνικό Σύνταγμα και η υιοθεσία παιδιών από «ζευγάρι ομοφύλων», δηλαδή ομοφυλοφίλων.

Υπήρξαν δικαστές που διαφώνησαν – άνδρες και γυναίκες – και υπερασπίστηκαν το δικαίωμα των παιδιών να μεγαλώνουν σε οικογένεια με μητέρα και πατέρα και όχι με «δύο μαμάδες» και «δύο μπαμπάδες».

Ας είμαστε ειλικρινείς:

Σε έναν κόσμο, όπου η σύνδεση ανθρώπου και μηχανής και η δημιουργία «μετανθρώπων» δεν θεωρείται κάτι αφύσικο και νοσηρό, αλλά πρόοδος και όνειρο πολλών…

Όπου όσοι έχουν σκύλους ή γάτες θεωρείται λάθος να χαρακτηρίζονται «ιδιοκτήτες» τους και επικρατεί να χαρακτηρίζονται «γονείς» τους, ώστε να μιλάμε πλέον για «σκυλομπαμπάδες» και «σκυλομαμάδες» (δεν έχω τίποτα με τα ζωάκια)…

Όπου το να προστατεύεις τη γυναίκα σου θεωρείται «τοξική αρρενωπότητα», ενώ, όταν μια γυναίκα έχει την κάποτε θεωρούμενη ως «αλήτικη» ανδρική συμπεριφορά – να πίνει, να βρίζει, να κοιμάται με όλους (και με όλες!) – θεωρείται «χειραφέτηση»…

Όπου όλο και περισσότεροι γάμοι διαλύονται και θεωρείται φυσικό – και όχι κοινωνικό πρόβλημα – οι γονείς ενός παιδιού να μένουν σε διαφορετικά σπίτια και να έχουν φτιάξει άλλες οικογένειες, αρκεί «να είναι φίλοι» και «να περνούν χρόνο» με το παιδί τους…

Όπου το να διδάσκεται σεξουαλική αγωγή στα νήπια θεωρείται υγιές, αλλά δεν υπάρχει μάθημα οικογενειακής αγωγής, ούτε κανείς στρέφει τα παιδιά προς τον γάμο ως έναν στόχο και όνειρο ζωής (μόνο προς την επαγγελματική τους σταδιοδρομία)…

Όπου θεωρείται υγιές κάποιος να αυτοπροσδιορίζεται ως «ούτε άνδρας, ούτε γυναίκα», αλλά «μη δυαδικός», και μάλιστα συνιστάται να τον προσφωνείς με άρθρα ουδετέρου γένους (π.χ. «τα φοιτητά» ή «το Nemo», νικητό της Eurovision 2024)… Και συνιστάται να μη λέμε «άνδρες και γυναίκες», αλλά «άτομ@».

Όπου το να πιστεύεις στους αγίους θεωρείται δεισιδαιμονία, ενώ το να κατακλύζονται τα συνδρομητικά κανάλια από ταινίες με ζόμπι, βρικόλακες και «γοητευτικούς δαίμονες» θεωρείται υγιές…

Όπου οι παρελάσεις στις εθνικές εορτές θεωρούνται «φασισμός», ενώ οι «παρελάσεις υπερηφάνειας» βαμμένων ομοφυλόφιλων με τάνγκα θεωρούνται «πρόοδος»…

Σε αυτό τον κόσμο είναι επόμενο να θεωρείται «φυσικό» να «παντρεύονται» άντρες με άντρες και γυναίκες με γυναίκες (ή με «μη δυαδικά» άτομα, ουδετέρου γένους), ακόμη και τρεις ή πέντε μεταξύ τους, όπως βλέπουμε ήδη σε «προοδευμένες» χώρες (βλ. φωτογραφία, από Ταϋλάνδη).

Είναι επόμενο να θεωρείται «φυσικό» (και όχι νοσηρό και ανατριχιαστικό) να υιοθετούνται παιδιά από «οικογένειες ομοφυλοφίλων» και να ανατρέφονται με «δύο μαμάδες» ή «δύο μπαμπάδες» (γιατί όχι και περισσότερους;).

Ο γάμος ανθρώπου με ζώο θεωρείται απαράδεκτος, όχι επειδή είναι τρελό (δεν υπάρχει αυτό πλέον), αλλά επειδή το ζώο δεν μπορεί να συναινέσει, άρα θεωρείται βιασμός.

Η διαφοροποίηση «φυσικού» και «αφύσικου» (με το φυσικό να θεωρείται υγιές και το αφύσικο νοσηρό) απαγορεύεται πλέον από την «πολιτική ορθότητα» και καταδικάζεται ως «ρατσισμός» να πεις ότι κάτι «δεν είναι φυσικό», γιατί θεωρείται δικαίωμα καθενός (από παιδική ηλικία) να φαντάζεται ό,τι θέλει και να λέει πως είναι ό,τι θέλει. Εκτός βέβαια από την παραδοσιακή ηθική – αυτή θεωρείται «σκοταδισμός», «ρατσισμός», «ομοφοβία», «σεξισμός» κ.λ.π. και λιθοβολείται συντονισμένα από τα ΜΜΕ και τα κοινωνικά δίκτυα. 

Όπως στοχοποιείσαι π.χ. αν πεις τη φράση «αγέννητο παιδί», γιατί, την εποχή όπου ο ιδιοκτήτης σκύλου ονομάζεται «μπαμπάς» του σκύλου και όπου θεωρείται υγιές το κράτος να παραδίδει ένα παιδί σε υιοθεσία από «δύο μπαμπάδες» που κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι, συγχρόνως υποστηρίζεται με οργή ότι «δεν υπάρχουν αγέννητα παιδιά» και όποιος τολμήσει να πει ότι υπάρχουν «θέλει να κάνει τις γυναίκες κουνέλες»…

Το μόνο που δεν καταλαβαίνω, είναι τι γυρεύουμε ακόμη σ’ αυτό τον κόσμο εμείς, που διατηρούμε αυτή την παραδοσιακή ηθική, πιστεύουμε πως οι πρόγονοί μας διέθεταν σοφία και δεν ήταν καθυστερημένοι και επιμένουμε στη διαφοροποίηση «φυσικό = υγιές, ενώ αφύσικο = νοσηρό». Αλλά μην ανησυχείτε, σύντομα θα μας τσουβαλιάζουν και θα μας στέλνουν υποχρεωτικά σε ψυχίατρο (ίσως μας καταγγέλλουν και τα ίδια τα παιδιά μας, που θα μας θεωρούν «τοξικούς») ή θα μας εξαφανίζουν μέσα στη νύχτα…

Μάλλον θα χαρώ να θανατωθώ από το χέρι ενός «προοδευτικού υπερασπιστή των δικαιωμάτων και της διαφορετικότητας». Θα είναι η υπεράσπιση του τελευταίου δικού μου δικαιώματος, σ’ έναν κόσμο όπου η λέξη «Μεσαίωνας» έχει λάβει πλέον καινούργιο νόημα. «Κύριε, μὴ στήσῃς αὐτοῖς τὴν ἁμαρτίαν ταύτην» (όπως είπε, όταν τον λιθοβολούσαν, ο άγιος Στέφανος). Σημειώνω ότι κανείς ομοφυλόφιλος – άνδρας ή γυναίκα – δεν θα βρεθεί να πει πως δεν τον αγαπώ.

Αφιερωμένο σε όσους πιστεύουν ακόμη στα ιδανικά που οδήγησαν στην Επανάσταση του 1821 (μέρες που είναι).

Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης

Υπεύθυνος της Θεματικής Ομάδας Πολιτισμού της ΝΙΚΗΣ

Και:

ΝΙΚΗ & Νεολαία της ΝΙΚΗΣ για την απόφαση του ΣτΕ περί «γάμου» ομοφύλων & υιοθεσίας

Δ. Θανάσουλας (ΝΙΚΗ): Το ΣτΕ άνοιξε μια επικίνδυνη κερκόπορτα για την αποδόμηση της οικογένειας 

 
Άμεση αντίδραση Κουρουπάκη (ΝΙΚΗ) για την απόφαση του ΣτΕ περί υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια: «Ταφόπλακα της κοινής λογικής η απόφαση του ΣτΕ για τα ομόφυλα ζευγάρια»

ΝΙΚΗ & Νεολαία της ΝΙΚΗΣ για την απόφαση του ΣτΕ περί «γάμου» ομοφύλων & υιοθεσίας

«Γάμος» ομοφυλόφιλων: Tο ΣτΕ ευθυγραμμίστηκε τελικά με τη Woke ατζέντα της κυβέρνησης

ΝΙΚΗ

Η πρόσφατη απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ), με την οποία επισφραγίστηκε η συνταγματικότητα του ν. 5089/2024 ως προς την ισότητα στο πολιτικό γάμο και την υιοθεσία από ομοφυλόφιλα ζευγάρια δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ήταν το αναμενόμενο αποτέλεσμα του επαίσχυντου νομοσχεδίου της κυβέρνησης Μητσοτάκη για τον γάμο ομοφυλοφίλων, που παρουσιάστηκε ως πρόοδος ενώ άνοιξε τον δρόμο για βαθύτερες ανατροπές.

Με σεβασμό στον θεσμό της Δικαιοσύνης, εμείς στη ΝΙΚΗ, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τη γενναιότητα των δικαστών που μειοψήφησαν και ανέδειξαν με σοβαρότητα κρίσιμες συνταγματικές και αξιακές παραμέτρους του ζητήματος, υπερασπίζοντας το Σύνταγμα και το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού.

Κατά τα άλλα ανακαλύψαμε και νέα «κοινωνική ηθική» που αλλοιώνει την Αλήθεια Του Χριστού. Μια ηθική χωρίς ρίζες που υποκαθιστά την παράδοση του λαού μας και την ορθόδοξη πίστη του. Το ΣτΕ αυτή τη φορά αγνόησε τη χριστιανική μας ταυτότητα και ευθυγραμμίστηκε με τις επιλογές της «Woke ατζέντας» που προσπαθεί να επιβάλλει αυτή η κυβέρνηση.

Η νομοθεσία δεν αρκεί για να μεταβάλει αξίες βαθιά ριζωμένες στην παράδοση, στην πίστη και στη συλλογική συνείδηση του λαού μας, που δεν μεταλλάσσεται με ιδεολογήματα αλλά ριζώνει στην αλήθεια που κράτησε το Γένος ζωντανό μέσα στους αιώνες.

Όταν η Δικαιοσύνη πειραματίζεται στα παιδιά...

Αντιπληροφόρηση - Antipliroforisi (διαδικτυακή σελίδα της Νεολαίας της ΝΙΚΗΣ)

Πόσο βαριά ηχεί η απόφαση του ΣτΕ να θέσει σφραγίδα συνταγματικότητας όχι μόνο στον πολιτικό γάμο ομόφυλων ζευγαριών, αλλά και στο συνακόλουθο δικαίωμα υιοθεσίας. Η πλέον επίσημη επικύρωση του κράτους έρχεται να νομιμοποιήσει μια επιλογή που συγκρούεται με την ταυτότητα, την παράδοση, την πίστη και τους θεσμούς μας, αλλά και με θεμελιώδεις επιστημονικές παραδοχές.

Στο όνομα μιας «ισότητας» εξομοιώνονται ανόμοιες καταστάσεις. Από πότε τα ομόφυλα ζευγάρια τελούν υπό τις ίδιες φυσικές και λειτουργικές προϋποθέσεις ως προς τη γονεϊκότητα; Από πότε η μητέρα ταυτίζεται με τον πατέρα; Ίσως από τότε που μια ιδεολογία επιβάλλει την εξομοίωση ως αυτονόητη αλήθεια, προωθούμενη με κάθε μέσο.

Στο όνομα ενός «δικαιώματος» ενηλίκων, το παιδί υποβαθμίζεται σε μέσο ικανοποίησης επιθυμιών. Δεν υπάρχει δικαίωμα πάνω στο παιδί· υπάρχει μόνο το δικαίωμα του παιδιού να ανατραφεί σε βέλτιστες συνθήκες. Το ΣτΕ μοιάζει να το παραβλέπει, όπως και επιστημονικές φωνές που εκφράζουν επιφυλάξεις. Η μελέτη του κοινωνιολόγου Mark Regnerus (2012) ανέδειξε διαφορές σε βασικούς δείκτες ζωής μεταξύ παιδιών από σταθερές ετερόφυλες οικογένειες και εκείνων με γονέα σε ομόφυλη σχέση. Ωστόσο, τέτοιες θέσεις συχνά αγνοούνται ή απαξιώνονται, όταν δεν συνάδουν με το κυρίαρχο αφήγημα.

Η απόφαση αυτή δείχνει να υιοθετεί μια λογική χωρίς αμφιβολίες και επιφυλάξεις, χωρίς σαφή προτεραιότητα στο παιδί, χωρίς μέριμνα για το αξιακό υπόβαθρο της κοινωνίας. Ένα υπόβαθρο ριζωμένο στην ελληνορθόδοξη παράδοση και στην έννοια της οικογένειας ως ένωσης πατέρα, μητέρας και παιδιού, ως φορέα συνέχειας και ευθύνης.

Πρόκειται για μια βαθιά ιδεολογική επιλογή. Μια απομάκρυνση από ό,τι μας συγκρότησε ως κοινωνία και αντικατάστασή του από ένα νέο σχήμα που παρουσιάζεται ως «πρόοδος», ενώ ταυτόχρονα αναδιαμορφώνει το νόημα της οικογένειας. Το ερώτημα παραμένει: μέχρι πότε θα σιωπούμε μπροστά σε αυτή την αλλαγή;

 

Επίσης:

 
Δ. Θανάσουλας (ΝΙΚΗ): Το ΣτΕ άνοιξε μια επικίνδυνη κερκόπορτα για την αποδόμηση της οικογένειας 

 
Άμεση αντίδραση Κουρουπάκη (ΝΙΚΗ) για την απόφαση του ΣτΕ περί υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια: «Ταφόπλακα της κοινής λογικής η απόφαση του ΣτΕ για τα ομόφυλα ζευγάρια»

Δ. Θανάσουλας (ΝΙΚΗ): Το ΣτΕ άνοιξε μια επικίνδυνη κερκόπορτα για την αποδόμηση της οικογένειας

Ο Δήμος Θανάσουλας χαρακτηρίζει την απόφαση του ΣτΕ για την υιοθεσία παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια, ως νομικά διάτρητη, θεσμικά επικίνδυνη και πλήρως εναρμονισμένη με τη woke ατζέντα.

 

Ν: Δημοσιεύθηκε στη Ρομφαία, αλλά και στη ΝΙΚΗ 

Η απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ, που επιτρέπει την υιοθεσία σε ομοφυλόφιλα ζευγάρια, είναι, ας μου επιτραπεί ο χαρακτηρισμός, νομικά προβληματική.

Και αυτό διότι, χωρίς ισχυρή νομική θεμελίωση, προέκρινε το δικαίωμα υιοθεσίας των ομοφυλόφιλων ζευγαριών έναντι του δικαιώματος ενός παιδιού —και δη ευάλωτου, ορφανού— να μεγαλώσει με μητέρα και πατέρα.

Το επισημαίνει πολύ ορθά η άποψη των μειοψηφησάντων δικαστών, οι οποίοι, πολύ εύλογα, επικαλούνται τις διατάξεις των άρθρων 2 παρ. 1, 5 παρ. 1, 9 παρ. 1, 21 παρ. 1 του Συντάγματος, του άρθρου 8 της Ε.Σ.Δ.Α., της Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού και της Σύμβασης της Χάγης για τις διακρατικές υιοθεσίες.

Θα προσέθετα και τη σχετική απόφαση του Ε.Δ.Δ.Α. «Fretté κατά Γαλλίας», ενώ παραπέμπω επίσης στους Katy Faust, Dawn Stefanowicz, B.N. Klein και Robert Oscar Lopez, οι οποίοι ανατράφηκαν από ομοφυλόφιλους γονείς και είχαν καταθέσει στο 5ο Εφετείο των ΗΠΑ, αντιτιθέμενοι στη νομιμοποίηση του «γάμου» μεταξύ προσώπων του ίδιου φύλου.

Εξιστορώντας παιδικές αναμνήσεις από οικογενειακά περιβάλλοντα που, κατά τους ίδιους, δυσλειτουργούσαν εξαιτίας των σεξουαλικών επιλογών των γονιών τους και της ριζοσπαστικής υποκουλτούρας που συνδεόταν με τις «ομοφυλόφιλες» ταυτότητές τους, και οι τέσσερις υποστήριξαν ότι ο επαναπροσδιορισμός του ορισμού του γάμου, προκειμένου να συμπεριληφθούν τα ομόφυλα ζευγάρια, ενδέχεται να οδηγήσει στην εκμετάλλευση και την κακομεταχείριση αμέτρητων παιδιών, για πολιτικό και προσωπικό όφελος. (Οι πλήρεις καταθέσεις τους και το ιστορικό της υπόθεσης).

Το σημαντικότερο όμως, κατά τη γνώμη μου, είναι κάτι άλλο. Το Δικαστήριο της Ολομέλειας του ΣτΕ, από όσα τουλάχιστον διάβασα στην επίσημη περίληψη της απόφασης, προέβη και σε μία, ίσως άνευ προηγουμένου, εκτροπή. Ανήγαγε εαυτόν σε ένα είδος ιερατείου, το οποίο έκρινε τη Χριστιανική Ηθική υποδεέστερη της «Κοινωνικής Ηθικής».

Επί λέξει γράφει:

«…η δεδομένη διαχρονική συμβολή της Ορθόδοξης Χριστιανικής διδασκαλίας στη διαμόρφωση των ηθικών αντιλήψεων του ελληνικού λαού δεν αναιρεί την εξέλιξη αυτών, ιδίως στη σύγχρονη εποχή, υπό τη σύνθετη επίδραση περισσοτέρων παραγόντων, εν πάση δε περιπτώσει η συνεκτίμηση των κρατουσών στη Χώρα κοινωνικοηθικών αντιλήψεων, ενόψει της θέσπισης ρυθμίσεων που άπτονται ζητημάτων κοινωνικής ηθικής, ανήκει στην εξουσία του νομοθέτη, την κρίση του οποίου δεν δύναται να υποκαταστήσει ο ασκών εν προκειμένω έλεγχο ορίων ακυρωτικός δικαστής».

Με άλλα λόγια, το ΣτΕ έκρινε ότι υφίσταται μία «κοινωνική ηθική», η οποία διαφοροποιείται από τη Χριστιανική και υπερτερεί αυτής, και ότι, μάλιστα, η εκάστοτε κυβέρνηση μπορεί, επικαλούμενη αυτήν, να επιβάλλει νομοθετικές ρυθμίσεις αντίθετες προς τη Χριστιανική Ηθική.

Το ΣτΕ ανοίγει μια άκρως επικίνδυνη κερκόπορτα στην ελληνική κοινωνία.

Καταρχάς, τίθεται το ερώτημα: Από πού εκπορεύεται το αξιακό σύστημα της «Κοινωνικής Ηθικής»; Στη Χριστιανική Ηθική, όλα εκπορεύονται πρωτίστως από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη.

Στην κοινωνική ηθική, ποιος καθορίζει τους κανόνες; Είναι πηγή κοινωνικής ηθικής, επί παραδείγματι, ο κ. Καπουτζίδης, ο κ. Λιάγκας και λοιποί τηλεαστέρες; Είναι ο Σόρος, το Φόρουμ του Νταβός, κάποιες ΛΟΑΤΚΙ ΜΚΟ; Είναι κάποιες συζητήσιμες woke θεωρίες; Όλοι αυτοί ή κανένας τους; Και αν αυτοί διαφωνούν μεταξύ τους;

Δηλαδή, αν μία κυβέρνηση, συνεπικουρούμενη από μία επιθετική επικοινωνιακή εκστρατεία των ΜΜΕ, αποφασίσει ότι η παιδοφιλία ή ο κανιβαλισμός συνάδουν με την Κοινωνική Ηθική, μπορεί να τα θεσπίσει κόντρα στη βούληση των πολιτών και των αξιών τους, χωρίς το ΣτΕ να μπορεί να επέμβει;

Και τελικά, ποιος έδωσε το δικαίωμα στο ΣτΕ να κρίνει τον Χριστιανισμό κοινωνικά ανήθικο ή υποδεέστερο;

Θυμάμαι ότι, απευθυνόμενος στην Ολομέλεια του ΣτΕ ως δικηγόρος και γονέας, όταν υποστήριζα την αίτηση ακύρωσης κατά των θρησκειολογικών βιβλίων για το μάθημα των Θρησκευτικών επί ΣΥΡΙΖΑ, είχα επισημάνει ότι η συγκεκριμένη δίκη ήταν μία από τις πολλές που θα ακολουθούσαν και θα έφερναν τη σύγκρουση μεταξύ των αξιών της παγκοσμιοποίησης και εκείνων της εθνικής κυριαρχίας στην ακυρωτική κρίση του ΣτΕ.

Είχα ζητήσει από το Δικαστήριο να μη λάβει θέση, αλλά απλώς να εφαρμόσει το Σύνταγμα. Τότε το έπραξε και διέσωσε τον ομολογιακό χαρακτήρα του μαθήματος.

Αυτή τη φορά, όμως, το ΣτΕ, με την υπ’ αριθμ. 392/2026 απόφαση της Ολομέλειάς του —εξαιρώ τις γενναίες δικαστές και τους γενναίους δικαστές που μειοψήφησαν— έβαλε το Σύνταγμα να υπηρετήσει τη woke ηθική, και αυτό συνιστά ένα εθνικά επιζήμιο, ιστορικό λάθος.

Δήμος Θανάσουλας
δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Εκπρόσωπος Τύπου της ΝΙΚΗΣ 

Άμεση αντίδραση Κουρουπάκη (ΝΙΚΗ) για την απόφαση του ΣτΕ περί υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια

Κουρουπάκη: «Ταφόπλακα της κοινής λογικής» η απόφαση του ΣτΕ για τα ομόφυλα ζευγάρια

Ρrime news

Με ιδιαίτερα οξύ και καταγγελτικό λόγο, η βουλευτής Β1 Βόρειου Τομέα Αττικής της ΝΙΚΗΣ Ασπασία Κουρουπάκη σχολίασε την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, το οποίο έκρινε συνταγματικό τον γάμο και την υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια. Η ίδια κάνει λόγο για μια εξέλιξη που ανατρέπει θεμελιωμένα κοινωνικά πρότυπα και θέτει σε δοκιμασία τον παραδοσιακό πυρήνα της οικογένειας.

Στην τοποθέτησή της, αμφισβητεί ευθέως το σκεπτικό του ανώτατου δικαστηρίου περί «εξέλιξης των θεσμών», επιμένοντας ότι η συγκεκριμένη ερμηνεία οδηγεί σε αποδόμηση των ρόλων που διασφαλίζουν την ισορροπημένη ανατροφή ενός παιδιού. Εστιάζει ιδιαίτερα στο ζήτημα της υιοθεσίας, θέτοντας ερωτήματα για το κατά πόσο τα νέα οικογενειακά σχήματα μπορούν να εγγυηθούν το βέλτιστο συμφέρον των ανηλίκων, ενώ εκφράζει έντονο σκεπτικισμό απέναντι στη διεύρυνση των δικαιωμάτων πέραν του παραδοσιακού μοντέλου μητέρας και πατέρα.

Παράλληλα, ασκεί κριτική και στην επίκληση των παραδόσεων της Εκκλησίας, υποστηρίζοντας ότι η συγκεκριμένη απόφαση δεν συνάδει με τη θρησκευτική αντίληψη περί οικογένειας, ενώ κάνει λόγο για απόπειρα αλλοίωσης βασικών κοινωνικών αξιών. Κατά την ίδια, η εξέλιξη αυτή δεν ενισχύει, αλλά υπονομεύει τη συνοχή του κοινωνικού ιστού, προκαλώντας βαθιές αναταράξεις στους οικογενειακούς δεσμούς.

Η κ. Κουρουπάκη καταλήγει αναφέροντας ότι προτεραιότητα αποτελεί η προστασία του παιδιού μέσα σε ένα σαφώς οριοθετημένο οικογενειακό περιβάλλον, απορρίπτοντας κάθε θεσμική αλλαγή που, κατά την εκτίμησή της, απομακρύνεται από αυτό το πρότυπο.

Ακολουθεί η τοποθέτηση της κ. Κουρουπάκη:

Το Δικαστήριο έκρινε πως "Οι θεσμοί του γάμου και της οικογένειας δεν παραμένουν στατικοί και αναλλοίωτοι στη διαδρομή του χρόνου, αλλά υπόκεινται σε εξέλιξη και αναπροσδιορισμούς".

Τι είδους εξέλιξη είναι αυτή που ακυρώνει τα κοινωνικά πρότυπα που προασπίζουν το περιβάλλον ανατροφής ενός ανυπεράσπιστου παιδιού; Η απόφασή του ΣτΕ βασίστηκε στο επιχείρημα της "συνεχούς εξέλιξης της κοινωνικής πραγματικότητας, που περιλαμβάνει διάφορα οικογενειακά σχήματα και όχι απαραίτητα δυο ετερόφυλους γονείς, επιτρέποντας ακόμα και την υιοθεσία από ένα πρόσωπο, έγγαμο ή άγαμο!"

Πώς είναι δυνατόν αυτή η δήθεν εξέλιξη να εξασφαλίζει το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού είναι απορίας άξιον! Προσωπικά θεωρώ αδιανόητο ότι ένα πρόσωπο, έγγαμο ή άγαμο, όπως και ένα ομόφυλο ζευγάρι μπορεί να προσφέρει την οικογενειακή θαλπωρή με τους διακριτούς ρόλους που παρέχει το πρότυπο της μητέρας και του πατέρα.

Αφήνουμε ασφαλώς στην κρίση του κάθε πολίτη την ανακοίνωση του ΣτΕ που αναφέρει πως με αυτή του την απόφαση δεν θίγονται οι παραδόσεις της Εκκλησίας!

Πότε η Εκκλησία αποδέχτηκε τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών και την επακόλουθη υιοθεσία των παιδιών; Προφανώς όσοι επικαλούνται αυτές τις παραδόσεις δεν έχουν την παραμικρή σχέση με την Θρησκεία μας.

Είναι πασιφανές πως αυτή η απόφαση δεν εξυπηρετεί την διατήρηση του κυττάρου της κοινωνίας μας, αλλά προάγει την διάλυσή του δυναμιτίζοντας με επίσημο τρόπο τους οικογενειακούς δεσμούς.

Ως ΝΙΚΗ, θεωρούμε πως το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού βρίσκεται στην αγκαλιά της μητέρας και στην στοργή του πατέρα και όχι σε διάφορα άλλα νεοφανή κοινωνικά σχήματα. Καλούμε όσους υποστηρίζουν αυτή την απόφαση να αναλογιστούν πώς θα ήταν η ζωή τους αν οι ίδιοι στερούνταν τον έναν γονέα και μεγάλωναν με δύο μπαμπάδες ή δύο μαμάδες.

Κανένας Νόμος δεν μπορεί να υποκαταστήσει την Φύση και καμία απόφαση δεν μπορεί να επιβάλλει στην Κοινωνία τη δημιουργία "οικογένειας" θέτοντας σε κίνδυνο την ψυχική υγεία ενός παιδιού».

Ν: Το σχόλιο του ιστολογίου μας:

Όσοι διαφωνούν με την παραπάνω απόφαση του ΣτΕ και θλίβονται για τη δομή και τη μορφή που πρόκειται να λάβει η κοινωνία μας λίαν συντόμως, καλό θα είναι να μην εξαντλούν την αντίδρασή τους σε οργισμένες αναρτήσεις και σχόλια στο διαδίκτυο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά να συστρατευθούν με όλες τους τις δυνάμεις στον ιερό και έντιμο αγώνα για να εκλεγεί η ΝΙΚΗ κυβέρνηση. 

Ας αφήσουμε τις δικαιολογίες, ας πάψουμε να κοιτάζουμε δεξιά κι αριστερά και να εξετάζουμε "κι άλλες πολιτικές κινήσεις", οι οποίες εν πολλοίς ξεφυτρώνουν εξαιτίας της ΝΙΚΗΣ και τίποτε άλλο δεν θα προσφέρουν πέρα από μια κακέκτυπη αντιγραφή των θέσεών της. Και προπαντός ας πάψουμε να κλαιγόμαστε.

Ας πάψουμε επίσης να μουρμουρίζουμε "εγώ δεν κομματίζομαι". Η ΝΙΚΗ δεν είναι ένα συνηθισμένο κόμμα - με τη γνωστή και αρνητική έννοια του όρου - αλλά η Επανάσταση της Ρωμιοσύνης ενάντια στη Νέα Τάξη Πραγμάτων. Αυτή η Επανάσταση γίνεται ήδη, με το αίμα της καρδιάς και με όλη την ψυχή του προέδρου, των βουλευτών και των στελεχών της! Επανάσταση αληθινών ορθοδόξων χριστιανών, που δεν ανακάλυψαν την Ορθοδοξία τώρα, που δεν ανακάλυψαν τη φιλοπατρία τώρα, αλλά αγωνίζονται χρόνια και χρόνια! Αυτή την Επανάσταση, την πραγματικά αγιασμένη, όλοι οφείλουμε να τη δυναμώσουμε όσο μπορούμε.

Πάτερ μου, δέσποτά μου, όλοι οι κληρικοί μας, αν ζούσατε στο παρελθόν, θα μπαίνατε στη Φιλική Εταιρία; Θα συμμετείχατε στην Επανάσταση του 1821 και στις άλλες αντιστασιακές προσπάθειες του Ελληνισμού ενάντια στους κατακτητές του; Αν ναι, παρακαλώ, αφήστε τις δικαιολογίες και στηρίξετε ανοιχτά και ξεκάθαρα τη ΝΙΚΗ. Δεν εννοώ από τον άμβωνα, δεν εννοώ κατά την ομιλία σας στη θεία λειτουργία, όχι. Εννοώ μετά τη θεία λειτουργία, έξω απ' τον ιερό ναό. Ξεχάστε τις δικαιολογίες και συστρατευθείτε.

Αλλιώς, δέσποτα, αλλιώς, πάτερ, αλλιώς, αδελφέ και αδελφή μου, δεν χρειάζεται να γκρινιάζεις για τα χάλια της χώρας και το κατεστημένο που μας οδηγεί στον όλεθρο. Έχεις τη δυνατότητα να το αλλάξεις: τη ΝΙΚΗ. Αν δεν την αξιοποιείς, όσο κι αν γκρινιάζεις, όσο κι αν φωνάζεις, όσο κι αν "ομολογείς την πίστη σου", λυπάμαι που θα σου το πω, αλλά είσαι συνένοχος.

ΔΑΣΚΑΛΑ ΑΠΕΡΡΙΨΕ ΖΩΓΡΑΦΙΑ ΜΑΘΗΤΡΙΑΣ ΛΟΓΩ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΦΟΒΙΑΣ!

Voice news

Πριν από λίγες μέρες, η Δ… μια μικρή μαθήτρια Ε’ Δημοτικού σε σχολείο του Ν. Πέλλας, επέστρεψε σπίτι χαρούμενη και ενθουσιασμένη! Η δασκάλα της είχε ζητήσει από τα παιδιά να ζωγραφίσουν για το «Αστεράκι της Ευχής», τη δράση στήριξης παιδιών με καρκίνο.

Η μικρή, που παρακολουθεί και μαθήματα ζωγραφικής, έβαλε όλη της την ψυχή και ζωγράφισε ένα κοριτσάκι χωρίς μαλλιά (δυστυχώς άρρωστο, όπως είχε στο μυαλό της) να κουνιέται χαρούμενα σε μια κούνια. Από πάνω της, τον Χριστό με φωτοστέφανο, να ευλογεί, ενώ πικραλίδες να φεύγουν στον άνεμο, με ευχές γραμμένες μέσα: «Υγεία», «Ελπίδα», «Ευτυχία».

Την επόμενη μέρα, όμως, γύρισε κλαμένη! Η δασκάλα απέρριψε τη ζωγραφιά της, με τη δικαιολογία ότι «δεν έχουν όλα τα παιδιά την ίδια θρησκεία» και άρα δεν μπορεί να συμμετάσχει στον διαγωνισμό.

Ο πατέρας της μαθήτριας, εξοργισμένος, μας περιέγραψε: «Η μικρή είχε φτιάξει κάτι τόσο όμορφο και γεμάτο αγάπη. Και την έκοψαν λόγω Χριστού;».

Ακόμα χειρότερα, όταν ρώτησαν τη δασκάλα για την απόρριψη, η απάντηση ήταν ότι «ο διευθυντής πίεζε να τελειώσει γρήγορα η διαδικασία».

Ο πατέρας πρόσθεσε: «Το βράδυ που το ζωγράφιζε με τη μαμά της, λέγαμε μεταξύ μας «να δεις θα το κόψουν λόγω Χριστού». Δυστυχώς είχαμε δίκιο. Ακόμα και ο παιδοψυχολόγος που βλέπουμε έμεινε άφωνος όταν του δείξαμε τη ζωγραφιά».

Σε μια εποχή που η Ορθοδοξία και η παράδοση δέχονται συνεχείς επιθέσεις, τέτοια περιστατικά σε δημόσιο σχολείο προκαλούν οργή.

Μια παιδική έκφραση αγάπης και ελπίδας λογοκρίθηκε γιατί περιείχε τον Χριστό; Εκεί στη Βουλή συμφωνείτε με αυτό; Το Υπουργείο Παιδείας συμφωνεί;

Ν: Το σχόλιό μας: υπάρχει απάντηση, υπάρχει λύση. Πρωτίστως βέβαια με ταπεινότητα, αγάπη και προσευχή. Σε επίπεδο εθνικό, πολιτικό και παιδείας, η απάντηση & λύση είναι αυτή. Αυτό που δεν υπάρχει - συγχωρέστε με - είναι δικαιολογίες, που δεν έχουμε συσπειρωθεί ακόμη δίπλα στη ΝΙΚΗ & το Νατσιό, αλλά "το ψάχνουμε", κοιτάμε και "σε άλλους" και γενικά κλαψουρίζουμε ότι "δεν πάν' καλά τα πράγματα" στην πατρίδα μας. Για να πάνε καλύτερα, μπες στη μάχη. Απλό. Με αγάπη Χριστού.

Υπατία η Αλεξανδρινή & Ημέρα της Γυναίκας

 

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ & ΝΑ Ασίας Νεκτάριος

Η Υπατία της Αλεξάνδρειας παρουσιάζεται κάθε 8η Μαρτίου ως σύμβολο: άλλοτε ως «μάρτυρας της επιστήμης», άλλοτε ως αφορμή για γενικευτικές καταδίκες της Εκκλησίας. Πέρα όμως από τις ιδεοληψίες και τους μύθους, ποιά ήταν η Υπατία και ποιά η αλήθεια για τον φρικτό θάνατό της σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές;

Η ιστορική Υπατία (τέλη 4ου–αρχές 5ου αι.) ήταν εξέχουσα φιλόσοφος στο περιβάλλον της Αλεξάνδρειας, κόρη του μαθηματικού Θέωνα. Συνδέεται με τη νεοπλατωνική παράδοση και φαίνεται πως δίδασκε μαθηματικά και φιλοσοφία σε κύκλο μαθητών όπου υπήρχαν και χριστιανοί. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Συνέσιου της Κυρήνης, ο οποίος αργότερα έγινε επίσκοπος και στις επιστολές του μιλά με σεβασμό για τη δασκάλα του και τη συμβουλευτική της παρουσία.

Για το συγγραφικό ή επιστημονικό της έργο γνωρίζουμε λιγότερα απ’ όσα συνήθως υποστηρίζουν ορισμένοι στα social media: δεν έχουν σωθεί έργα της, και η εικόνα που προκύπτει από τη σύγχρονη έρευνα είναι ότι η συμβολή της ήταν κυρίως διδακτική και ερμηνευτική, μέσα από σχόλια και εξηγήσεις της ελληνιστικής μαθηματικής και αστρονομικής παράδοσης. Αυτό δεν την μειώνει· εκείνη την εποχή, η διδασκαλία και η διαμόρφωση μαθητών ήταν κεντρικός τρόπος άσκησης της φιλοσοφίας.

 

Ο φρικτός θάνατός της το 415 μ.Χ. περιγράφεται από τον Σωκράτη Σχολαστικό, χριστιανό ιστορικό κοντά στα γεγονότα, ο οποίος μάλιστα παρουσιάζει τη δολοφονία ως γεγονός που εξέθεσε την πόλη και προκάλεσε ντροπή. Σύμφωνα με αυτή την αφήγηση, η Υπατία δολοφονήθηκε από όχλο σε κλίμα πολιτικής σύγκρουσης: είχε στενή σχέση με τον έπαρχο Ορέστη, και κάποιοι πίστεψαν ότι «εμπόδιζε» τη συνεννόηση ανάμεσα στον Ορέστη και τον επίσκοπο Κύριλλο. 

Η Αλεξάνδρεια ήταν πόλη με συχνά ξεσπάσματα βίας και οχλοκρατίας, όπου πλήθη στράφηκαν σε διαφορετικές στιγμές εναντίον διαφορετικών στόχων, ακόμη και εναντίον επισκόπων, όπως του Γεωργίου και του Προτέριου· αυτό δεν κάνει λιγότερο αποτρόπαιο το έγκλημα, αλλά βοηθά να καταλάβουμε ότι το πλαίσιο ήταν βαθιά πολιτικοκοινωνικό.

Χρειάζεται, πάντως, προσοχή σε έναν ισχυρισμό που επαναλαμβάνεται συχνά: οι ιστορικές πηγές δεν μας δίνουν τεκμηριωμένα στοιχεία για ρητή «εντολή» του Κυρίλλου να δολοφονηθεί η Υπατία. Σε αρκετές νεότερες αφηγήσεις ο Κύριλλος παρουσιάζεται ως ο άμεσος οργανωτής, όμως αυτό δεν προκύπτει καθαρά από τις βασικές μαρτυρίες για τα γεγονότα. Επιπλέον, στη νεότερη βιβλιογραφία αναφέρεται το γεγονός ότι, την ημέρα που συνέβη το έγκλημα, ο Κύριλλος δεν βρισκόταν στην πόλη. Σε κάθε περίπτωση, δεν φαίνεται να καταγράφεται κάποια επίσημη κατηγορία ή διαδικασία που να τον καθιστά προσωπικά υπεύθυνο για τη δολοφονία. Αυτό δεν σβήνει το βίαιο κλίμα και τις συγκρούσεις της εποχής· απλώς μας κρατά μακριά από βιαστικά συμπεράσματα που δεν στηρίζονται επαρκώς στις πηγές.

 

Υπεύθυνος για την “δεύτερη καριέρα” της Υπατίας στη νεότερη δημόσια σφαίρα είναι ο Άγγλος λόγιος John Toland. Στην αυγή του Διαφωτισμού, αξιοποίησε την Υπατία λιγότερο ως αντικείμενο ψύχραιμης ιστορικής ανασύνθεσης και περισσότερο ως ρητορικό παράδειγμα για ένα συγκεκριμένο αφήγημα: ότι η ελεύθερη σκέψη, η κλασική παιδεία και η φιλοσοφική συζήτηση μπορούν να συντριβούν όταν η θρησκευτική εξουσία γίνεται πολιτική δύναμη και τροφοδοτεί μισαλλοδοξία. Στο έργο του Hypatia (1720) την περιγράφει ως υποδειγματικά ενάρετη, σεμνή και εξαιρετικά μορφωμένη, ώστε το πρόσωπό της να λειτουργεί ως “αθώος μάρτυρας” της λογικής, ενώ την ίδια στιγμή μεταφέρει το κέντρο βάρους της αφήγησης στη βία του κλήρου και του όχλου της Αλεξάνδρειας. 

Έτσι, η ιστορία της Υπατίας γίνεται εργαλείο πρώιμης διαφωτιστικής πολεμικής υπέρ της ανεκτικότητας και κατά της εκκλησιαστικής επιρροής: ένα γεγονός της ύστερης αρχαιότητας αναπλάθεται σε διδακτικό παράδειγμα για τα διλήμματα της δικής του εποχής, με αντιθέσεις πιο απόλυτες και με πολύ λιγότερη ιστορική αξιοπιστία.

Ο Βολταίρος πατά πάνω σε αυτή την πρώιμη διαφωτιστική χρήση της Υπατίας και την κάνει ακόμη πιο αποτελεσματική για το κοινό του: παίρνει ένα επεισόδιο της ύστερης αρχαιότητας και το μετατρέπει σε καθαρό παράδειγμα της σύγκρουσης ανάμεσα στην πνευματική καλλιέργεια και στον φανατισμό που γεννά η σύμπλεξη θρησκευτικής αυθεντίας και πολιτικής ισχύος. Εκεί που ο Toland ήδη “στήνει” την Υπατία ως ενάρετη, σεμνή και εξαιρετικά μορφωμένη μορφή ώστε να υπηρετήσει το επιχείρημα υπέρ της ανεκτικότητας, ο Βολταίρος ενσωματώνει την ιστορία της σε ένα ευρύτερο πρόγραμμα κριτικής απέναντι στη μισαλλοδοξία και στην εκκλησιαστική επιρροή, με στόχο να προκαλέσει ηθική αγανάκτηση και να ενισχύσει τη διαφωτιστική απαίτηση για λογική, μέτρο και ελευθερία της σκέψης.

Με αυτόν τον τρόπο η Υπατία, από πρόσωπο που στις αρχαίες πηγές φαίνεται δεμένο και με τις πολιτικές αντιπαραθέσεις της Αλεξάνδρειας, μετακινείται στη νεότερη δημόσια σφαίρα ως εμβληματική “υπόθεση”: λιγότερο μια σύνθετη ιστορική προσωπικότητα και περισσότερο ένα σύμβολο της διαφωτιστικής αντιπαράθεσης με τη μισαλλοδοξία και τον δογματισμό.

Τέλος, έχει νόημα να θυμόμαστε πως η σύγχρονη εικόνα της Υπατίας έχει φορτωθεί με επιθυμίες και σύμβολα άλλων εποχών: παρουσιάζεται συχνά ως “πρωτοφεμινίστρια”, ως “μάρτυρας του ορθού λόγου” ή ως πρωτοπόρος επιστήμονας με ανακαλύψεις που δεν τεκμηριώνονται. Η ιστορική Υπατία, όμως, είναι ήδη αρκετά σημαντική χωρίς να την μετατρέψουμε σε χαρακτήρα που απαντά στα δικά μας σημερινά συνθήματα. Αν θέλουμε να την τιμήσουμε, ας το κάνουμε με σεβασμό στα δεδομένα: ως σπουδαία δασκάλα και διανοούμενη που παγιδεύτηκε σε μια σύγκρουση εξουσίας και σε μια πόλη όπου η οχλοκρατία μπορούσε να καταστρέψει ζωές—και όπου η ιστορία είναι πιο σύνθετη από έναν βολικό μύθο.

 

Συμπλήρωμα

 
Η φιλόσοφος Υπατία από τις πηγές

Η αθωότητα τού αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας // Η αλήθεια για την Υπατία // Οι σεσωσμένες επιστολές τού Συνεσίου για την Υπατία // Συνέσιος ο Κυρηναίος // Η γένεση και εξέλιξη τού μύθου τής Υπατίας // Η αλήθεια για τη βιβλιοθήκη της Αλεξανδρείας // Πώς οι ειδωλολάτρες κατέστρεψαν και τη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας τον 3ο αιώνα μ.Χ.