Η εικόνα της ΠΑΝΑΓΙΑΣ της Μονής Σισσίων-Κεφαλλονιά

Στην περιοχή Εικοσιµιάς, στον όρµο Λουρδά στην Κεφαλονιά, βρίσκεται η Ιερά Μονή της Υπεραγίας Θεοτόκου Σισσιών. 

Η παράδοση την θέλει να είναι αρχικά αφιερωµένη στον Άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης, κατά κόσµον Φραγκίσκο Μπερναντόνε(1181– 1228).
Ιδρύθηκε κατά πάσα πιθανότητα το 13ο αιώνα κατά την 5η Σταυροφορία και αρχικά αφιερώθηκε στη Λατινική Επισκοπή της Κεφαλονιάς.
Η ονοµασία «Σίσσια» αποτελεί µάλλον παραφθορά της λέξης Ασίζη(Assizi), γενέτειρα του Αγίου Φραγκίσκου. Εικάζεται δηλαδή ότι η λέξη «Σίσσια» προέρχεται από την λέξη «Ασσίζη».
Η µονή έγινε ορθόδοξη τον 16ο αιώνα και σήμερα δεν έχει την αρχική της µορφή µιας και καταστράφηκε το 1953 εξ' αιτίας καταστροφικών σεισµών.
Ανοικοδοµήθηκε αργότερα στην ίδια θέση νέα εκκλησία, η οποία αποτελεί και την «καρδιά» της Ιεράς Μονής.

Κάποτε ήταν πολύ πλούσια µονή, ιδιαίτερα γνωστή και για αυτό προσέλκυσε αρκετούς σηµαντικούς ανθρώπους στους κόλπους της και στο µοναχισµό.

Οι πιο γνωστές εικόνες της µονής είναι η «Παναγία του Ακάθιστου Ύµνου» (φυλάσσεται στο µουσείο του Αγίου Ανδρέα στα Περατάτα), που φιλοτέχνησε ο Κρητικός ζωγράφος Στέφανος Τσαγκαρόλα (17ος αιώνας) καθώς και η εικόνα του θρόνου που ονοµάζεται «Παναγία των Σισσίων», και χρονολογείται τον 15ο αιώνα.

ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΤΟΥ BEZDIN

 Στην πόλη Αράντ ,στην Δυτική Ρουμανία και σε απόσταση 36 χλμ βρίσκεται το σέρβικο μοναστήρι του Μπεζντίν.Είναι ένα από τα πέντε σέρβικα μοναστήρια που βρίσκονται σε ρουμανικό έδαφος[Στην Δυτική και ΒόρειοΔυτική Ρουμανία ζει σερβική μειονότητα.Η αναγνωρισμένη από το κράτος Σερβική Επισκοπή της Τιμισοάρας αριθμεί εκτός από τα πέντε μοναστήρια και 56 ενορίες].

Μονή Bezdin και ο τόπος που βρέθηκε το λείψανο

Σε αυτό το μοναστήρι λοιπόν του Μπεζντίν βρίσκεται το άφθαρτο λείψανο του Αγίου Κυρίλλου το οποίο βρέθηκε το 2011 στην αυλή της μονής.

Ο Άγιος Κύριλλος γεννήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1791 στο Baoşici της περιοχής Μπόκα του Μαυροβουνίου.Οι γονείς ονομάζονταν Ιωάννης και Άντζεα.Προερχόνταν από παλιά ιερατική οικογένεια και οπαππούς του ήταν ιερέας.

Στην βάπτισή του έλαβε το όνομα Κωνσταντίνος.Σε ηλικία 14 ετών έγινε δόκιμος μοναχός στην Μονή Savina στο Μαυροβούνιο και εκάρη μοναχόςτο 1810.Το 1812 χειροτονήθηκε διάκονος από τον επίσκοπο Βενέδικτο Κράλιεβιτς του Σιμπένικ(Δαλματία) και ο ίδιος τον χειροτόνησε ιερομόναχο το 1815
Ήταν γραμματέας του επισκόπου Βενεδίκτου σε μία περίοδο που η περιοχή ήταν μέρος της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας.

Ο Άγιος Κύριλλος αντιτάχθηκε στην φιλοπαπική πολιτική και στις προσπάθειες του Βενεδίκτου(ίσως κατόπιν πιέσεων των Παπικών)να περάσουν οι Ορθόδοξοι της επαρχίας του στους Ουνίτες.

«Παναγία η Γλυκοφιλούσα» Πέτρα Λέσβου

Ένα από τα ωραιότερα και πρωτότυπα θρησκευτικά μνημεία και προσκυνήματα, τα οποία έχει να επιδείξει όχι μόνο η κωμόπολη Πέτρα, αλλά και το νησί της Λέσβου  είναι το σεβάσμιο και ιστορικό προσκύνημα «Παναγία η Γλυκοφιλούσα». 

Αποτέλεσε και αποτελεί ισχυρό πόλο έλξης για χιλιάδες Έλληνες και ξένους επισκέπτες που κάθε χρόνο ανεβαίνουν τα 114 σκαλοπάτια για να προσκυνήσουν τη Μεγαλόχαρη, να σταθούν με δέος και να προσευχηθούν στην Αγία Εικόνα της Μεγαλόχαρης στην κορυφή του Ιερού βράχου και να νιώσουν την καρδιά τους να πάλλεται από ευλάβεια και σεβασμό!!!(φωτ.G.Seretis)

πηγή

Προσκυνητές στο ασκητήριο – ερημητήριο της Αγίας Σοφίας της Θαυματουργού, μητέρας του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου

π.Ιγνάτιος Καζάκος

Σήμερα, Τετάρτη πρωί, στις έντεκα η ώρα, είχαμε την ιδιαίτερη χαρά και ευλογία, μαζί με τους Σαββαΐτες Πατέρες, τον γέροντα Ευδόκιμο, τον π. Γεώργιο Μπανούρα, συνολικά περίπου δώδεκα άτομα όλοι μαζί, να μεταβούμε στο ασκητήριο – ερημητήριο της Αγίας Σοφίας της Θαυματουργού, μητέρας του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου, της οποίας τιμούμε σήμερα τη μνήμη στην Αγία Γη, μαζί με τον Άγιο Μόδεστο και τον Άγιο Σεβαστιανό.(+19-12/01-01)

Πεζοπορήσαμε αριστερά της Λαύρας του Αγίου Σάββα, με κατεύθυνση προς τα Ιεροσόλυμα, μέσα από τον χείμαρρο, μέχρι να φτάσουμε στο ιερό αυτό ασκητήριο. Εκεί ανάψαμε το καντήλι, θυμιατίσαμε, αναγνώσαμε και ψάλλαμε τον Παρακλητικό Κανόνα και τους Χαιρετισμούς της Αγίας και, κατόπιν, οι πατέρες της Ιεράς Λαύρας μάς παρέθεσαν νηστίσιμο κέρασμα.

 Η ατμόσφαιρα ήταν κατανυκτική, ήσυχη, γεμάτη γαλήνη και ευλογία. Ήταν ουρανός! Ήταν παράδεισος!

Το πέλμα του δεξιού ποδός του Απόστολου Ανδρέα στην Ιερά Μονή Αγίου Ανδρέα Μηλαπιδιάς.

Η Ιερά Μονή Αγίου Ανδρέα Μηλαπιδιάς βρίσκεται στα Περατάτα της Κεφαλονιάς και είναι ένα από τα παλαιότερα μοναστήρια του νησιού. Πήρε το όνομά του από το χαρακτηριστικό δέντρο "Μηλαπιδιά" [διασταύρωση μηλιάς και αχλαδιάς (απιδιάς)] που φυτρώνει εκεί.

Στην Ιερά Μονή αποθησαυρίζεται και το ιερό λείψανο του πέλματος του δεξιού ποδός του Απόστολου Ανδρέα, που δώρισε στην Ιερά Μονή η Πριγκίπ

ισσα Ρωξάνη της Ρουμανίας, όταν πήγε στο μοναστήρι για να μονάσει.

 Το έτος 1639 η διασωθείσα από ναυάγιο Ελληνορουμανίδα πριγκίπισσα Ρωζάνη, θυγατέρα του πρωτοσπαθάριου της Μολδοβλαχίας Ζώτου Τσιγαρά και εγγονή του ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας Πέτρου Βοεβόδα, μόνασε στη γυναικεία αυτή Μονή (μετονομασθείσα σε Ρωμύλα Μοναχή) και αφιέρωσε το ιερό αυτό λείψανο, το οποίο φέρει εμφανή τα σημάδια από τη μαρτυρική σταύρωση: "το πέλμα, απεξαρθρωμένο από τον αστράγαλο, φέρει κανονικά επάνω του τη σάρκα του Αγίου, το αίμα του αποξηραμένο, καθώς επίσης είναι εμφανής η οπή από το καρφί της σταύρωσης του Αγίου. Η δε ευωδία του είναι χαρακτηριστική και εξαιρετικά έντονη". Το λείψανο έχει καταγωγή το Άγιον Όρος.

H «Καπέλα Σιξτίνα της βραχογραφίας»

Η Κρύπτη του Προπατορικού Αμαρτήματος είναι μια βραχώδης εκκλησία στη Ματέρα : λόγω του κύκλου των τοιχογραφιών της, ορίζεται ως η «Καπέλα Σιξτίνα της βραχογραφίας»

Η προέλευση της εκκλησίας, σκαμμένης στο βράχο κατά μήκος του τείχους της Gravina di Picciano στη Ματέρα , τοποθετείται στην περίοδο μεταξύ του 8ου και του 9ου αιώνα  : ​​πιθανώς το μοναστήρι ανήκε στο τάγμα των Βενεδικτίνων , όπως μαρτυρούν ορισμένα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τον κύκλο των τοιχογραφιών που υπάρχουν στο εσωτερικό του .

 Στη συνέχεια εγκαταλελειμμένη, η εκκλησία αναφέρεται στις σημειώσεις του Ντομένικο Ριδόλα , που ονομάζεται σπηλιά των Εκατό Αγίων, και στην ιστορία ενός βοσκού, ο οποίος την είχε χρησιμοποιήσει ως καταφύγιο για τον εαυτό του και τα ζώα του  : βρέθηκε την 1η Μαΐου 1963 από τα μέλη της λέσχης La Scaletta  και υποβλήθηκε σε εργασίες αποκατάστασης  .

Δεδομένης της μακράς περιόδου εγκατάλειψης, είναι δύσκολο να οριστεί η αρχική δομή: εμφανίζεται ως ένα ενιαίο δωμάτιο, στον αριστερό και στον πίσω τοίχο του οποίου είναι ζωγραφισμένος ένας κύκλος τοιχογραφιών, έργο ενός μόνο καλλιτέχνη, που ονομάζεται Ζωγράφος των Λουλουδιών της Ματέρα , ίσως Βενεδικτίνος . 

Η ζωγραφική έχει σαφώς Λομβαρδική επιρροή,με λίγες αναφορές στη βυζαντινή τέχνη , λόγω της άφιξης στην Ιταλία κατά την περίοδο των Ανατολικών Πάπων , και στη ρωμαϊκή ζωγραφική,όπως η απλή γραμμή σχεδίασης, τα πλούσια ρούχα και τα εκφραστικά πρόσωπα . 

Παναγία Καστριανή, το θεομητορικό προσκύνημα της νήσου Κέας.

  Ήταν ένα ξάστερο χειμωνιάτικο βράδυ του 1699 όταν ο ουρανός φωτίστηκε από μια έντονη λάμψη που είχε τόση ένταση και διάρκεια που έκανε τους βοσκούς που είχαν τις στάνες τους στον απέναντι λόφο να πεταχτούν έντρομοι προσπαθώντας να προσδιορίσουν την προέλευση της. 

  Δεν ήταν σίγουροι εάν ένα κομμάτι του απέναντι λόφου έριχνε μια δυνατή άσπρη αχτίνα φωτός προς τον ουρανό ή ο ίδιος ο ουρανός έριχνε μια φωτεινή του αχτίνα πάνω στον λόφο. 

 Τα ξημερώματα οι κάτοικοι και οι βοσκοί καθοδηγούμενοι από αυτή τη μυστηριώδη λάμψη έφτασαν έξω από μια μικρή σπηλιά στην πλαγιά του απότομου λόφου Καστρί.

 Κοιτώντας στην αρχή με κάποιο δισταγμό προς το εσωτερικό, προσδιόρισαν πλέον με σιγουριά την πηγή αυτού του φωτός. Προερχόταν από μια σκεπασμένη με λίγο χώμα εικόνα που απεικόνιζε την κοίμηση της Θεοτόκου. 

Η θαυματουργός εικόνα που ανεσύρθη από τον βυθό...

Η θαυματουργός εικόνα που η σύνθεσή της παρουσιάζει αριστερά Ιεράρχη να υψώνει τον Τίμιο Σταυρό και δεξιά την Παναγία Ζωοδόχο Πηγή, ανήκει στην οικογένεια Παντελή Εμμ. Λυμπέρη, μεταφέρεται από την Κάλυμνο για να λειτουργηθεί στο δισυπόστατο ναΰδριο του «Σταυρού της Νεράς» και της «Ζωοδόχου Πηγής». Θα εκκλησιασθεί και θα σκορπίσει την ευλογία της στους ευσεβείς που θα την συντροφεύσουν, προσκυνητές στο νησάκι της Νεράς, για τον εσπερινό και την πρωινή θεία λειτουργία της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού.. 

Η εικόνα «αλιεύτηκε» από τον σφουγγαρά Δημήρτριο Ι. Γουρλά, μες στο λιμανάκι της Νεράς Επιστρέφοντας, μέρες του Σταυρού, από σφουγγαροτάξιδο στα μέρη της Μπαρμπαριάς, αναγκάστηκαν να ελλιμενιστούν από κακοσύνη . Εκεί την είδε να γυαλίζει στο βυθό, βούτηξε και την έβγαλε. Τα «Κωσταρέλια», δισέγγονο και τρισέγγονό του (ο Μανώλης με την εικόνα και ο γιος του Σάββας, με λαμπάδες, πιο μεγάλες απ’ το μπόι τους), με θρησκευτική ευλάβεια συνεχίζουν κάθε χρόνο να την μεταφέρουν στο νησάκι όπου βρέθηκε, ζητώντας τη βοήθεια και τη Χάρη του Τιμίου Σταυρού και για την οικογένειά τους και για όλο τον Κόσμο!

Για το ιστορικό εκκλησάκι της νησίδας Νερά, απέναντι από τα Βλυχάδια Καλύμνου ΕΔΩ

Η ΑΓΙΑ ΕΥΦΗΜΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

Η Αγία Ευφημία, τη μνήμη της οποίας τιμά σήμερα 16 Σεπτεμβρίου η Εκκλησία, έζησε και μαρτύρησε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Το Λείψανο της Αγίας βρίσκεται αδιάφθορο στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου Φαναρίου Κωνσταντινουπόλεως.

Στο 1694, ο Μητροπολίτης Χαλκηδόνος πήρε την άδεια για την ανοικοδόμηση του ναού πάνω στα ερείπια του βυζαντινού ναού. Το έργο τότε χρηματοδοτήθηκε από τη Ρωσία και τον ναό που έχτισαν τότε τον αφιέρωσαν στην Αγ. Ευφημία. Η εκκλησία επισκευάστηκε και άλλαξε μορφή στα τέλη του 1860 και δεν καταστράφηκε στα Σεπτεμβριανά, ενω σήμερα διαθέτει ενορία 30 ατόμων.

Η Αγία Ευφημία άθλησε στις 16 Σεπτεμβρίου του 303 και το άφθαρτο Σκήνωμα της μεταφέρθηκε από τον τόπο της ταφής της αρχικά στο Ναό των Αγίων Αποστόλων.
Μετά την Άλωση της Πόλης στον Ναό της Παμμακάριστου και αργότερα στο Φανάρι όπου στο δεξιό μέρος του ναού του Αγίου Γεωργίου έγινε παρεκκλήσι της Αγίας Ευφημίας, την εποχή του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, Γρηγορίου.

Για την μεγάλη μάρτυρα Ευφημία ο Πατριάρχης Γαβριὴλ ο Γ´, σύμφωνα με «Απόδειξιν» που έστειλε στους χριστιανούς της Κωνσταντινούπολης στις 8 Ιουλίου του 1704 (κῶδιξ Δ’, ἔγγραφο 25 – 26) ορίζει: «ἵνα ἡ ἑορτὴ τῆς Ἁγίας Εὐφημίας τελεῖται ἐτησίως μετὰ πομπῆς ἐν τῷ Πατριαρχικῷ Ναῷ ἐν μέσῳ τιθεμένου τοῦ Ἱεροῦ λειψάνου της».

πηγή

Ο καβαλάρης Άγιος των Αστερουσίων

Ανήμερα της εορτής του Αγίου Νικήτα, Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου, ακολουθούμε, στα νότια του Νομού Ηρακλείου, τον χωματόδρομο που ξεκινά από το χωριό Αχεντριάς και μας οδηγεί -μετά από μια διαδρομή 15 «κακοτράχαλων» χιλιόμετρων στην άγρια πλευρά των Αστερουσίων- στη μονή του Αγίου Νικήτα.

Η τοποθεσία με άπλετη θέα στο Νότιο Κρητικό Πέλαγος υπήρξε «ερημητήριο» μοναχών από τη Μονή Κουδουμά. Το εκκλησάκι της εδώ μονής, αφιερωμένο στον Άγιο Νικήτα, είναι κτισμένο μέσα στον βράχο και χρονολογείται από το 1640. Μέσα σε αυτό υπάρχουν πολύ παλιές τοιχογραφίες, ενώ η «καμένη» οροφή μαρτυρά ότι από δω πέρασαν αλλόθρησκοι εχθροί στα χρόνια των οθωμανών κατακτητών.

   Σε μια εσοχή δίπλα στο ιερό τρέχει νερό από σταλακτίτες, το οποίο θεωρείται «αγίασμα» από τους πιστούς. Ένα μονοπάτι με 128 σκαλοπάτια οδηγεί στην παραλία του Αγίου Νικήτα, με βότσαλα και πεντακάθαρα νερά. Ανατολικότερα υπάρχει μια δεύτερη παραλία με βοτσαλάκι, η οποία χωρίζεται από την πρώτη με ένα μεγάλο βράχο. Οι πιστοί βλέπουν πάνω του τις οπλές από το άλογο του Αγίου Νικήτα. 

Η παραλία ονομάζεται του Καλογέρου ο Αρόλιθος. Ανατολικότερα υπάρχει η παραλία Χειρόμυλοι-όνομα που ίσως το πήρε λόγω των στρογγυλών βράχων που βρίσκονται εδώ. Λίγα μέτρα δυτικότερα στην άκρη του Ακρωτηρίου Γεράνι υπάρχει ένας μοναχικός φοίνικας σα να… επέλεξε την ερημιά του λίγο μακρύτερα από το φοινικόδασος του Αη Νικήτα που υπάρχει στην περιοχή…

(Φωτογραφίες: Γ. Φραγκιαδάκη, Μ. Ντρετάκη)

ΠΗΓΗ

Μονή του Όσιου Ναούμ, λίμνη Αχρίδα ή Οχρίδα (Ohrid),Σκόπια

Το Μοναστήρι του Οσίου Ναούμ είναι ένα θαυμάσια ογκώδες συγκρότημα, που βρίσκεται 29 χιλιόμετρα νότια της Οχρίδας, σε ένα οροπέδιο κοντά στα αλβανικά σύνορα. Είναι, χωρίς καμία αμφιβολία, ένας από τους πιο ελκυστικούς τουριστικούς προορισμούς των Σκοπίων.
Αυτό το ορθόδοξο μοναστήρι, το οποίο επισκέπτονται προσκυνητές και ταξιδιώτες, είναι ένα από τα λίγα με τοποθεσία και αρχιτεκτονική λαμπρότητα. Με θέα στη λίμνη της Οχρίδας, τα τείχη προσφέρουν εκπληκτική πανοραμική θέα σε ολόκληρη την περιοχή.
Με γαλήνιο περιβάλλον, γραφικό τοπίο και θρησκευτική ιστορία, το Μοναστήρι του Οσίου Ναούμ (γνωστό και ως Manastir Sveti Naum) θέτει το κυρίαρχο αρχέτυπο που διατρέχει ολόκληρη τη χώρα.
Το να ανακαλύψετε τα Σκόπια χωρίς να επισκεφθείτε το μοναστήρι του Οσίου Ναούμ είναι ένα ημιτελές ταξίδι. Εάν βρίσκεστε οπουδήποτε κοντά στην Οχρίδα, αυτό το μέρος πρέπει να επισκεφθείτε, καθώς είναι αναμφισβήτητα ένα από τα μεγαλύτερα αξιοθέατα σε ολόκληρη την περιοχή.
Το αρχικό μοναστήρι χτίστηκε στο ίδιο αυτό οροπέδιο, το 905 μΧ. από τον ίδιο τον Οσιο Ναούμ της Αχρίδας. Καταργήθηκε μεταξύ 11ου και 13ου αιώνα, το μοναστήρι στη συνέχεια ανοικοδομήθηκε τον 16ο αιώνα ως το πολυτρουλικό βυζαντινό οικοδόμημα που βλέπετε σήμερα.

Ο Οσιος Ναούμ της Αχρίδας (Sveti Naum στα σλαβομακεδονικά), ήταν μεσαιωνικός λόγιος και συγγραφέας, ο οποίος μαζί με τον Κλήμεντα συνέχισαν το έργο της διάδοσης του Χριστιανισμού στους σλαβόφωνους της περιοχής. Με βάση το έργο των αγίων αδελφών Κυρίλλου και Μεθοδίου, ο Οσιος Ναούμ συνδέεται με τη δημιουργία των Γλαγολιτικών και Κυριλλικών γραφών.

Οι αόρατοι ασκητές στο Αγιοφάραγγο

Το «Άγιον Όρος» της Κρήτης,Οι Αόρατοι ασκητές της Κρήτης!
Όταν αναπτύχθηκε και στην Κρήτη ο αναχωρητισμός- ερημητισμός, επέλεξε να απλωθεί στην ευρύτερη περιοχή των Καλών Λιμένων (περιοχή στην οποία προσάραξε και παρέμεινε ο Απόστολος Παύλος, μεταφερόμενος στην Ρώμη), κι από εκεί σε όλα τα κεντρικά και νότια Αστερούσια όρη με τελικό επίκεντρο το Αγιοφάραγγο. Δικαίως ονομάστηκαν τα Αστερούσια «Άγιον Όρος της Κρήτης». Ο ερημητισμός αυτός έφθασε σε πολύ μεγάλη ακμή όχι μόνο σε αριθμό αλλά και σε ποιότητα. Απόδειξη το γεγονός ότι ο Άγιος Γρηγόριος ο Σιναϊτης διδάχθηκε εκεί την νοερά προσευχή από τον ασκητή Αρσένιο, την οποία δίδαξε και ο ίδιος στην συνέχεια στο Άγιον Όρος.

Τὸ ἁγίασμα τῆς Παναγίας Προυσιώτισσας.

Τὸ ἁγίασμα τῆς Παναγίας κατὰ τὴν παράδοση ἀνέβλησε κατόπιν ὁράματος τοῦ μικροῦ μάστορα τῆς ὁμάδας τῶν κτιστάδων ποὺ ἐργάζονταν κατὰ τὸ κτίσιμο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς.

Ὅταν κάποια στιγμὴ δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ ἔχουν ἄλλο νερὸ, παρουσιάσθηκε ἡ Παναγία Μητέρα τοῦ Θεοῦ στὸ παιδὶ καὶ τοῦ ὑπέδειξε τὸ βράχο ὅπου θὰ ἔβρισκε νερό. Στὴ δυσπιστία τῶν μεγάλων, ὁ μικρὸς σήκωσε τὸ σκαπτικὸ ἐργαλεῖο ποὺ κρατοῦσε καὶ μὲ τὸ πρῶτο κτύπημα ἄνοιξε ὁ βράχος καὶ ἀνέβλυσε τὸ νερὸ.

Ο ναός της Μαρτοράνας ή συν-μητρόπολη της Παναγίας του Ναυάρχου(Παλέρμο Ιταλία)

H Μαρτοράνα ή συν-μητρόπολη της Παναγίας του Ναυάρχου, ιταλ. concattedrle Santa Maria dell' Ammiraglio, είναι εκκλησία στο Παλέρμο της Ιταλίας

Η ονομασία του Ναυάρχου (dell' Ammiraglio) προέρχεται από τον κτήτορα του ναού, τον Έλληνα Γεώργιο Αντιοχέα, ναύαρχο και κύριο υπουργό του Ρογήρου Β΄ της Σικελίας. Το καταστατικό ίδρυσης του -αρχικά Ορθόδοξου- ναού συντάχθηκε στα Ελληνικά και στα Αραβικά το 1143 και διατηρείται ακόμη. Η κατασκευή ίσως να είχε ήδη αρχίσει. Το κτήριο σίγουρα είχε ολοκληρωθεί, όταν απεβίωσε ο Γεώργιος το 1151, ο οποίος τάφηκε με τη σύζυγό του στον νάρθηκα. Ο Άραβας περιηγητής Ιμπν Ζουμπάρ επισκέφθηκε το ναό το 1184 και έπειτα αφιέρωσε ένα εκτεταμένο μέρος της περιγραφής τού Παλέρμο για το κτήριο, χαρακτηρίζοντάς το ως "το ωραιότερο μνημείο του κόσμου". Μετά τους Σικελικούς Εσπερινούς του 1282, οι ευγενείς της νήσου συγκεντρώθηκαν στο ναό και στη σύσκεψη αποφάσισαν να προσφέρουν το στέμμα της Σικελίας στον Πέτρο Γ΄ της Αραγωνίας, ως σύζυγο της Κωνσταντίας Χοενστάουφεν.

Το 1194-94 ιδρύθηκε μία μονή για βενεδικτίνες μοναχές, σε γειτονική ιδιοκτησία, από την Ελοΐζα Μαρτοράνα. Το 1433-34, όταν βασιλιάς ήταν ο Αλφόνσος Ε΄ της Αραγωνίας, η μονή απορρόφησε τον ναό, που από τότε είναι γνωστός ως Η Μαρτοράνα.

Το αρχικό κτήριο κτίστηκε στον ελληνικό τύπο του σταυροειδούς ναού εγγεγραμμένου σε τετράγωνο, ενός σταθερού μεσοβυζαντινού τύπου, που ήταν κοινός στη νότιο Ιταλία και τη Σικελία. Πρόκειται για μία παραλλαγή του, καθώς τα τρία ημιθόλια στα ανατολικά εφάπτονται άμεσα στο κύριο κτήριο και δεν χωρίζονται από εσοχές, όπως είναι το σύνηθες στους ναούς της εποχής αυτής στα Βαλκάνια και τη Μ. Ασία.

 Κατά τον πρώτο αιώνα της ύπαρξής του, το κτήριο επεκτάθηκε σε τρεις διακριτές φάσεις: πρώτα με την προσθήκη νάρθηκα για τη στέγαση των τάφων του Γεωργίου Αντιοχέως και της συμβίας του. Έπειτα με την προσθήκη προέκτασης στα δυτικά και τρίτο με το κτίσιμο κωδωνοστασίου στη μέση της δυτικής πλευράς. Το κωδωνοστάσιο -που είναι πλούσια διακοσμημένο με αψιδωτά παράθυρα σε τρεις ρυθμούς, χωρισμένα με κιονίσκους- είναι η κύρια είσοδος. Άλλες σημαντικές μετέπειτα μεταβολές είναι η προσθήκη μπαρόκ πρόσοψης, στη βόρεια πλευρά της προέκτασης, με θέα προς την πλατεία. Στα τέλη του 19ου αι. το κτήριο ανακαινίστηκε με σεβασμό την ιστορία του ναού: έγινε προσπάθεια να επιστρέψει το κτήριο στην αρχική του κατάσταση, ωστόσο πολλά στοιχεία μπαρόκ παρέμειναν.

Ο ναός είναι περίφημος για το θεαματικό εσωτερικό του, στο οποίο κυριαρχούν τα ψηφιδωτά του 12ου αι., εκτελεσμένα από Βυζαντινούς τεχνίτες. Αυτά παρουσιάζουν εικονογραφικές και μορφικές ομοιότητες με τα ψηφιδωτά της Καπέλα Παλατίνα, του καθεδρικού του Μονρεάλε και του καθεδρικού της Τσεφαλού, αν και πιθανόν δημιουργήθηκαν από διαφορετική ομάδα καλλιτεχνών.

Στους τοίχους υπάρχουν δύο ψηφιδωτά, που αρχικά ήταν στη Νορμανδική πρόσοψη· πρώτα του Ρογήρου Β΄ βασιλιά της Σικελίας, κυρίου του Γεωργίου Αντιοχέως μεγάλου ναυάρχου της Σικελίας. 

Ο Ρογήρος στέφεται από τον Χριστό· η απεικόνιση του Ρογήρου Β΄ είναι πολύ σημαντική, ως προς τον τρόπο που εμφανίζεται:

Tο νησί της Κυρά Δικιάς

Tο νησί της Κυρά Δικιάς βρίσκεται στα δυτικά παράλια της Κέρκυρας, στη μέση περίπου του νησιού, βόρεια της παραλίας του Άη Γόρδη και σε πολύ κοντινή απόσταση από την ακτή.

Η Κυρά Δικιά έχει έκταση περίπου 500 τ.μ. και είναι ένας απόκρημνος βράχος, στην σχεδόν επίπεδη κορυφή του οποίου όμως φυτρώνουν καταπράσινα δέντρα, αγριελιές, κυπαρίσσια και σκίνοι, κάνοντάς το εξαιρετικά όμορφο.
Μόνο στην ανατολική πλευρά της Κυρά Δικιάς οι απότομες ακτές κάπως ημερεύουν. Εκεί έχει φτιαχτεί ένας μικρός μόλος, ώστε να δένουν οι βάρκες και τα καΐκια των Κερκυραίων που επισκέπτονται την Κυρά Δικιά στις 29 Ιουνίου και στις 8 Σεπτεμβρίου που πανηγυρίζει η εκκλησία στην κορυφή του.

Η ερειπωμένη πλέον μονή της Θεοτόκου Δικαίας δίνει το όνομά της στο νησί και ζωντανεύει ξανά δυο φορές το χρόνο, όταν γεμίζει πιστούς. Στους τοίχους της εκκλησίας σώζονται τοιχογραφίες της Παναγιάς με το Χριστό βρέφος και το τρίμορφο Παναγία – Χριστός – Αγιος Ιωάννης Πρόδρομος.
Το μοναστήρι της Κυρά Δικιάς άκμασε κατά τον 18ο αιώνα, εγκαταλείφθηκε όμως αργότερα.

Σύμφωνα με έγγραφα της εποχής (1771), το νησί βρισκόταν άλλοτε σε ακμή: είχε πολλούς καλόγερους και εξυπηρετούνταν με καΐκι, ενώ είχε μεγάλη κτηματική περιουσία.

Ο δε Κυριος είπε τότε προς αυτόν· “σήκω και πήγαινε εις την οδόν, που λέγεται ευθεία....

 Πραξ. 9,3 Ενώ δε επροχωρούσε και επλησίαζε πλέον εις την Δαμασκόν, αίφνης άστραψε ολόγυρά του από τον ουρανόν λαμπρόν φως.

Πραξ. 9,4 Και καθώς από την απαστράπτουσαν λάμψιν έπεσε κάτω εις την γης, ήκουσε μίαν φωνήν, η οποία του έλεγε· “Σαούλ, Σαούλ, διατί με καταδιώκεις;”

Πραξ. 9,5 Είπε δε ο Σαύλος· “ποιός είσαι, κύριε;” Ο δε Κυριος απήντησε· “εγώ είμαι ο Ιησούς, τον οποίον συ καταδιώξεις, αφού καταδιώκστους οπαδούς μου.

Πραξ. 9,6 Αλλά σήκω επάνω και πήγαινε εις την πόλιν και εκεί θα σου ανακοινωθή, τι πρέπει να κάμης”.

Πραξ. 9,7 Οι άνδρες όμως, που τον συνώδευαν, έμειναν άφωνοι, με ανοικτό το στόμα, διότι ήκουαν μεν την φωνήν, αλλά δεν έβλεπαν κανένα.

Πραξ. 9,8 Εσηκώθηκε ο Σαύλος από την γην, και ενώ ήσαν ανοικτά τα μάτια του, δεν έβλεπε κανένα. Οι στρατιώται οδηγούντες αυτό από το χέρι, τον έφεραν μέσα εις την Δαμασκόν.

Πραξ. 9,9 Και έμεινε τρεις ημέρας τυφλός, χωρίς να βλέπη· και ούτε έφαγε ούτε έπιε.

Πραξ. 9,10 Υπήρχε δε εις την Δαμασκόν ένας μαθητής, ονόματι Ανανίας, και με όραμα είπε προς αυτόν ο Κυριος· “Ανανία”. Εκείνος δε είπε· “ιδού, εδώ είμαι, Κυριε”.

Πραξ. 9,11 Ο δε Κυριος είπε τότε προς αυτόν· “σήκω και πήγαινε εις την οδόν, που λέγεται ευθεία, και ζήτησε στο σπίτι του Ιούδα κάποιον, που ονομάζεται Σαύλος και κατάγεται από την Ταρσόν. Διότι, ιδού, κατά την ώραν αυτήν προσεύχεται και ζητεί την βοήθειάν μου.

( Στη τελευταία παράγραφο δηλ. , Πραξ .9,11 για την ΕΥΘΕΙΑ ΟΔΟ ) .

Στην αρχή και στην αριστερά πλευρά της Ευθείας Οδού , βρίσκεται η οικία του μαθητή του Απ. Ανανία του Ιούδα .

Σήμερα είναι των Ουνιτών Λατίνων όπως και το βαπτιστήριο του Αγίου Παύλου , Παρεκκλήσι των Λατίνων επίσης.

πηγή

Οδοιπορικό στο Κόσοβο - Μετόχια Β΄ μέρος

                           

Οδοιπορικό στο Κόσοβο - Μετόχια Α΄ μέρος | Μονή Αγίων Αρχαγγέλων, Πρίζρεν

                       

Το πηγάδι του Ιακώβ

Το πηγάδι του Ιακώβ, στο οποίο έλαβε χώρα η συνάντηση του Χριστού με την Σαμαρείτισσα, βρίσκεται στην σημερινή πόλη Ναμπλούς στην Δυτική Όχθη, στην περιοχή της αρχαίας Συχέμ (ή Συχάρ), στην καρδιά της Σαμάρειας. Το πηγάδι αυτό συνδέεται ιστορικά με τον πατριάρχη Ιακώβ, καθώς παραδίδεται ότι το άνοιξε ο ίδιος για να έχουν νερό η οικογένειά του, οι βοσκοί και τα κοπάδια του.

Αν και δεν γίνεται άμεση αναφορά στο πηγάδι αυτό καθαυτό στην Παλαιά Διαθήκη, υπάρχει σχετική πληροφορία στο Βιβλίο της Γένεσης. Συγκεκριμένα, στο Γένεση 33:18-20 αναφέρεται ότι ο Ιακώβ, επιστρέφοντας από την Παδάν Αράμ, στρατοπέδευσε «πέραν της πόλεως Συχέμ» και αγόρασε έναν αγρό από τους γιους του Εμμώρ. Σε εκείνον τον τόπο έστησε θυσιαστήριο και τον ονόμασε Ελωέ Ισραήλ. Η παράδοση της ιουδαιοχριστιανικής γραμματείας συνδέει αυτό το αγροτεμάχιο με τον τόπο όπου βρισκόταν και το πηγάδι που φέρει το όνομά του. Επιπλέον, στο Ιησούς του Ναυή 24:32 αναφέρεται ότι τα οστά του Ιωσήφ ετάφησαν «εν Σικίμοις, εν τη μερίδι του αγρού, ου εκτήσατο Ιακώβ παρά των Αμορραίων των κατοικούντων εν Σικίμοις».

Άγιος Ιωάννης στο Καστρί – Σκόπελος

 Το Μοναστήρι του Αϊ Γιάννη στο Καστρί που βρίσκεται στην κορυφή ενός βράχου ύψους 100 μ. που ξεπροβάλλει μέσα από την θάλασσα, και χρειάζεται να ανεβείτε 200 σκαλοπατάκια σκαλισμένα πάνω στο βράχο, για να φτάσετε στην κορυφή του, εκεί που τα μάτια σας αντικρίζουν το εκκλησάκι του, ένα μαγευτικό τοπίο και μια υπέροχη θέα.

Η παράδοση λέει ότι κάποιος ψαράς από την Γλώσσα, καθώς επέστρεφε ένα βράδυ, από το ψάρεμα διέκρινε στην κορυφή του βράχου ένα φως. Το έβλεπε κάθε βράδυ, ώσπου εμφανίστηκε στον ύπνο του μια γυναίκα που του αποκάλυψε ότι στην κορυφή του βράχου υπάρχει μια εικόνα.

 Όταν ανέβηκε στην κορυφή βρήκε την εικόνα του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. Πήρε την εικόνα, όμως, όπου και να τη μετέφερε, εκείνη ξαναγύριζε πίσω στην αρχική της θέση, εκεί που τελικά χτίστηκε το εκκλησάκι του, που γιορτάζει στις 29 Αυγούστου. Για να πάτε, λίγο πριν φτάσετε στην Γλώσσα, θα συναντήσετε στο δεξί σας χέρι, έναν δρόμο που οδηγεί στον Αϊ-Γιάννη στο Καστρί.